Opinions

Paola Cortellesi’s regiedebuut vertelt een krachtig en ontroerend verhaal dat zich afspeelt in de jaren '40 in Italië. Delia is een huisvrouw en moeder van een dochter en twee zonen. Ze is getrouwd met een bullebak van een vent die haar regelmatig slaat. Bovendien moet ze nog zorgen voor een brompot van een schoonvader die bij hen inwoont. Ze zit in een benauwende sociale omgeving. Desondanks houdt ze vast aan haar dromen en de hoop op een betere toekomst. Ze wil proberen te ontsnappen aan haar benarde situatie om een nieuw leven op te bouwen.
Regisseuse Cortellesi slaagt erin om de complexiteit van genderrollen op een subtiele manier aan te kaarten, zonder dat de film belerend wordt. Haar regie is gevoelig en genuanceerd, en de acteerprestaties, vooral van haarzelf in de hoofdrol, zijn prima. De cinematografie (in zwart-wit) is sfeervol en weet de melancholie en hoop van de periode goed vast te leggen. De film is een ode aan de veerkracht van vrouwen en de kracht van solidariteit. Een ontroerend en relevant werk over hoop en doorzettingsvermogen. Bij het einde werd ik persoonlijk op het verkeerde been gezet. Aanbevolen.

Een expeditie naar de Maya ruïnes wordt onderbroken wanneer de enige overlevende van een exploratietocht terugkomt in schok en wartaal uitkraamt. Dr John Fielding laat zijn ongelukkige vrouw Ellen achter en gaat op onderzoek met zijn medewerkers Max Gunther en Bob. Ze ontdekken een landschap met een standbeeld van de Godin Caltiki, betreden een grot en schieten in paniek met hun geweren op een onzichtbare bedreiging. Bob verkent een ondergrondse poel en vindt een fortuin aan gouden relikwieën, maar wordt gedood door een verschrikkelijk, vormloos, vleesverslindend schepsel. John doodt het met vuur, maar Max wordt naar het ziekenhuis gebracht met een stukje van het monster dat zijn onderarm volledig tot op het bot heeft verteerd.

Mario Bava en Riccardo Freda, de grootmeesters van de Italian Gothic, waagden zich hier aan een mengsel van horror en SF waarbij ze duidelijk inspiratie geput hebben uit “The Blob” en “The Quatermass Experiment” zonder evenwel dit niveau te evenaren. Er zijn wel enkele sfeerrijke beelden in zwart-wit van de ruïnes, maar de echte beklemming ontbreekt. De meeste effecten zijn ook low-budget. Er valt slechts een klein beetje gore te bespeuren. Een middelmatige film.

Arrow bracht hem uit op blu-ray in the UK in Aspect ratio: 1.66:1. Goede video en audio en Engelse ondertitels. Heel wat betere kwaliteit dan de 4:3 versie op YouTube.

Een advocaat krijgt het hard te verduren wanneer een gevaarlijke psychopaat tegen wie hij had gepleit na acht jaar vrij komt. Hij is vastbesloten zich op hem en zijn familie te wreken.

Erg sfeervolle en beklemmende crime-thriller met grandioze vertolkingen van Gregory Peck en Robert Mitchum en een schitterende score van Bernard Herrmann. Briljante regie van Jack Lee Thompson. Prachtig camerawerk en effectieve montage. Overtreft in mijn ogen ruimschoots de remake, hoewel ik deze ook niet slecht vond. Deze versie in heerlijk zwart-wit van 1962 is zonder meer een klassieker.

Het begin van de 19de eeuw. Kapitein Kronos is een professionele vampierendoder. Hij heeft als assistent de enigmatieke bultenaar Dr. Grost. Hij wil een adellijke familie waar de jonge vrouwen van hun bloed en jeugd worden beroofd bevrijden van de terreur die ze moeten ondergaan. Ook in het dorp loopt het aantal doden op en de schrik bij iedereen groeit. Kronos besluit het meisje Carla als lokaas te gebruiken om de beruchte ondode(n) in de val te lokken en uit te roeien.

De prent haalt voordeel uit de mooie fotografie (van Ian Wilson) om een knap opgebouwde sfeerschepping te bereiken. Soms lijkt het alsof de regisseur met het personage van de atletische Kronos verborgen knipoogjes geeft. De vertolkingen zijn best overtuigend en ik vond het beslist een genietbare Hammer film.

Het schijnt dat de nieuwe Icon Home Entertainment DVD die in de UK is uitgebracht een slechte beeldkwaliteit heeft. Jaren geleden kwam er echter een goede DVD uit via DD Video - Simply Media (2003) (1.66:1 anamorphic widescreen). In de States was er ook een goede release: 1,85:1 met Engelse ondertitels. Maar ook Green Cow bracht hem een paar jaar geleden uit in de Benelux (Nederlands ondertiteld - bijna widescreen - ratio 1.55:1 - mooie print). Green Cow, waarom brengen jullie geen Hammers meer uit?

Nog dit:

De volledige film staat op Youtube:

YouTube - Captain Kronos Vampire Hunter (1974)

Drie Franse dokters moeten aan de grens met Joegoslavië een andere weg nemen, omdat deze naar hun bestemming is afgesperd. Maar die nieuwe weg leidt naar een plaats die hen de ultieme gruwel zal bezorgen. Ze worden gevangen genomen door een misdadige organisatie die met hen het ergste voor heeft.

Beklemmende en meeslepende Franse horrorthriller, waar het accent meer ligt op het creëren van spanning en sfeer dan op de gore. Regie, script, camerawerk en vertolking zijn allemaal van een hoog niveau. Ik zat aan mijn stoel genageld. Stevige aanrader.

Een van de eerste en de beste films van Lamberto Bava, zoon van de legendarische Mario Bava. Een giallo-thriller die sterk leunt op sfeer, suspense en de typische genre-elementen waar Italië in de jaren ’70 en ’80 bekend om stond.

Bruno, een jonge filmcomponist, trekt zich terug in een afgelegen villa om te werken aan de soundtrack van een griezelfilm. Al snel beginnen vreemde gebeurtenissen zich op te stapelen: geheimzinnige huisgenoten, gefluister in de nacht, en een duister verleden. Bruno raakt verstrikt in een mysterie waarin de grenzen tussen film en werkelijkheid vervagen.

Lamberto Bava, nog zoekend naar een eigen stijl in de schaduw van zijn vader, maakt hier indruk met zijn visuele flair. De film zit vol trage camerabewegingen, dramatisch gebruik van schaduw en een opvallend expressionistische belichting. Het tempo is langzaam, maar dat is typisch voor giallo’s die meer leunen op suggestie dan op actie. De suspense wordt zorgvuldig en traag opgebouwd en altijd met oog voor esthetiek. De zeer goede soundtrack werkt wonderwel om het gevoel van dreiging op te roepen.

Wie zich onderdompelt in de schaduwen van dit "Huis der Verschrikking" (de Nederlandse titel), zal zeker niet onbewogen blijven.

Een restaurateur van oude schilderijen krijgt de opdracht naar een Italiaans plattelandsdorpje te gaan om zich in de plaatselijke kerk over een zwaar verminkt fresco van Sint Sebastiaan te ontfermen. Het werk zou afkomstig zijn van de krankzinnige, inmiddels overleden kunstenaar Legnani, die berucht werd omwille van het uitbeelden van mensen in hun doodstrijd. Geleidelijk aan slaagt hij erin het tafereel in zijn vroegere staat te herstellen, maar dan openbaart zich de raadselachtige aanwezigheid van twee vrouwen die de heilige met messen doodsteken. Het blijkt dat zij de spoorloos verdwenen zusters van de schilder zijn, die decennia voordien een aantal slachtoffers doodmartelden om hun broer de nodige artistieke inspiratie te bezorgen. Ondanks de ostentatieve tegenkantingen van de plaatselijke bevolking, een aantal dreigende naamloze telefoontjes en het verdachte overlijden van een man die op het punt stond een belangrijke ontdekking over de zaak te doen, zet de restaurateur vastberaden zijn taak verder. Wat hem tot een zeer macabere ontdekking zal leiden.

"La Casa dalle Finestre Che Ridono" ademt een morbide, bevreemdende sfeer uit die bij de kijker alle geruststellende zekerheden wegneemt. De gebeurtenissen krijgen de allures van een gigantisch Kafkaiaans complot waarbij alle lagen van de bevolking daar verbeten afrekenen met een tegendraads individu dat het aandurft hun vermolmde structuren in vraag te stellen.

Pupi Avati schotelt ons hier een meesterlijke giallo voor die de kijker beslist het nodige kippenvel zal bezorgen. Wat mij betreft een schitterende kijkervaring, waar ik echt de rillingen van kreeg. Fotografie en muziek zijn uitstekend en dragen bij tot de geslaagde schepping van een angstsfeer. Een must voor fans van Euro-horror.

Simone Signoret in haar meest sensuele vertolking als het verleidelijk meisje Marie met de gouden haren, dat in de Parijse onderwereld van 1904 alle mannen die haar begeren de dood instuurt. Serge Reggiani is de assistent-timmerman die verliefd op haar wordt, haar minnaar in een duel doodt en met haar naar het platteland vlucht. Daar beleven ze een kortstondige "amour fou". Bandietenleider Claude Dauphin aast ook op Marie en stuurt erop aan dat Reggiani zijn schuld bekent.

Jacques Becker hult zijn elegante vertelling over passie, intrige en rivaliteit in een noodlottige sfeer. Weinig regisseurs weten echter hun tragische blik op hun personages met zoveel tedere en schalkse momenten te kruiden en de melancholie zo aantrekkelijk te maken.

“Castle of Evil” is een obscure horrorfilm die meer opvalt door zijn bizarre uitvoering dan door spanning of originaliteit. Het is een matige mix van gotische griezel met gedateerde sciencefiction. Zes mensen worden naar een kasteel op een eiland uitgenodigd voor de testamentlezing van de gestoorde wetenschapper Kovic, waarna ze één voor één worden belaagd door diens robotachtige replica. De film leunt zwaar op klassieke horrorclichés, zoals geheime gangen, donder en bliksem en een duistere huishoudster, maar zal de meeste griezelfans niet zoveel boeien vanwege het matige acteerwerk, de regie en een rommelige plot vol ongeloofwaardige wendingen. In een milde bui geef ik nog 2/5.

Een oudere man is getrouwd met een veeleisende rijke vrouw. Wanneer haar jonge nicht op bezoek komt, wordt hij verliefd op haar. Uiteindelijk besluit hij zijn echtgenote uit de weg te ruimen. Hij begraaft haar in een tuinhuisje. Maar na haar dood treden allerlei mysterieuze fenomenen op. Tot hij ten einde raad het lijk weer wil opgraven en tot zijn verbijstering vaststelt dat het verdwenen is...

Gorden Hessler, maker van een aantal sfeervolle griezelfilms begin de jaren zeventig (waaronder "Cry of the Ban Shee") weet er andermaal de spanning in te houden. Hij schotelt de kijker een effectieve horror-thriller voor die hij serveert met een mooie zwart-wit fotografie. De vertolkingen zijn op maat en de ontknoping mag er best wezen. Ik heb me vermaakt.

Bij het begin van de film wordt de kijker ervoor gewaarschuwd dat de 4 meest angstaanjagende scenes visueel en auditief worden aangekondigd door een "Fear Flasher" en een "Horror Horn". De prent, die wat reminiscenties oproept aan het superieure "House of Wax", komt eerder traag op gang, maar dan gaat de spanning toch stijgen en de noodzakelijke climax ontbreekt niet. In de States door Warner uitgebracht regio 1 als double bill met "Brides of Fu Manchu" met een vlekkeloze, gave print. Tony Curtis komt ook even in beeld. Verder deed "Chamber of Horrors" mij denken aan een onderhoudende mix van William Castle en Jacques Tourneur in een Hammer Film kleedje. Verzorgde decors en prachtige kleuren, maar het blijft een "brave" griezelfilm, dus echt eng is het nooit.

Billy Flynn is een voormalige bokskampioen die een jonge zoon T.J. heeft. Hij leeft in armoede en worstelt met een gok- en alcoholprobleem. Ondanks zijn tekortkomingen is hij vastbesloten om een goede vader voor T.J. te zijn. De knaap adoreert zijn vader en droomt ervan dat Billy weer de kampioen wordt die hij ooit was. Hun leven verandert drastisch wanneer Annie, T.J.'s moeder en Billy's ex-vrouw, opnieuw in hun leven verschijnt. Annie wil een band opbouwen met haar zoon, wat leidt tot een emotioneel conflict tussen haar en Billy. Deze laatste besluit om zijn bokscarrière nieuw leven in te blazen in de hoop zijn financiële problemen op te lossen en zijn zoon een betere toekomst te bieden. Hij traint hard en neemt het op tegen een sterke tegenstander in een laatste poging om de kampioenstitel te herwinnen. Het gevecht wordt een symbool van zijn strijd voor waardigheid en de liefde voor zijn zoon.

Zeffirelli's film "The Champ" is een ontroerende en knap geregisseerde film die het hart van iedere kijker weet te raken. De filmmaker heeft met buitengewone precisie en emotie een verhaal verteld dat zowel aangrijpend als inspirerend is.

De vertolkingen in "The Champ" zijn overtuigend. Jon Voight brengt een krachtige en genuanceerde acteerprestatie als Billy Flynn, een voormalig bokskampioen die worstelt met persoonlijke en professionele tegenslagen. Zijn chemie met de jonge acteur Ricky Schroder, die zijn zoon T.J. speelt, is oprecht en hartverwarmend. Schroder is verbluffend vooral gezien zijn jonge leeftijd. De emotionele diepgang die hij in zijn rol legt, zorgt ervoor dat je volledig met zijn personage meeleeft.

De cinematografie van de film is prachtig, met zorgvuldig gekozen shots die de rauwe emoties van de personages perfect vastleggen. De boksscènes zijn indrukwekkend en realistisch, waardoor je als kijker op het puntje van je stoel zit.

De film verkent thema's als doorzettingsvermogen, vaderlijke liefde en verlossing op een manier die diep resoneert. Het verhaal raakt aan fundamentele menselijke emoties, waardoor het tijdloos blijft.

De soundtrack van "The Champ" verdient ook alle lof, met muziek die de toon van elke scène versterkt en de emotionele impact van het verhaal verdiept.

Kortom, "The Champ" van Zeffirelli is een film die je niet snel zult vergeten. De climax van de film is zowel intens als hartverscheurend. Deze prent is een absolute aanrader voor iedereen die op zoek is naar een film die zowel het hart als de geest beroert.

"The Champ" is een aangrijpend drama dat de kijker meeneemt op een reis van hoop, verlies en verlossing en voor mij één van de meest efficiënte tearjerkers aller tijden. Janken gegarandeerd.

Het is hoogtijd dat die parel op blu-ray wordt uitgebracht.

Vijf dikke sterren!

Meeslepende mystery waarin de dode broer van een rijke erfgename terugkeert om zijn deel van de erfenis op te eisen. De dame was destijds zelf getuige van de lijkschouwing en staat voor een raadsel. Ze probeert iedereen te overtuigen dat de man haar broer niet is, maar een bedrieger. Het plot bezit voldoende verrassingen om te blijven boeien. Freddie Francis maakte enkele jaren later voor Hammer "Paranoiac" waarin je misschien wel enkele parallellen kunt ontdekken. Beide prenten blijven aanraders. Anne Baxter weet haar rol erg overtuigend neer te zetten. Een dramatische thriller in de stijl van Hitchcock, met een sterk scenario.

Buitenaardse wezens kruipen in de huid van gestorven mensen met als doel uiteindelijk een atoomoorlog te ontketenen. Middelmatige science-fiction-film die ondanks de afwezigheid van speciale effecten toch redelijk weet te boeien. Een hoogvlieger is het echter niet geworden. De film is op DVD verschenen in de States in een Double Bill "Euro-Fantastico" waar "The Black Cobra" de tweede prent is. (Engels gedubd zonder ondertiteling)

Het verhaal speelt zich af in het fictief stadje Hénart in het Noorden van Frankrijk, waar Pauline Duhez werkt als thuisverpleegster. Ze moet ook nog zorgen voor twee kinderen en haar bejaarde vader, een ex-vakbondsman en communist. Ze is bij veel mensen geliefd wat in het oog valt van haar huisarts en collega Berthier, die lid is van de (fictieve) extremistische partij RNP in de stijl van het Front National. Hij ziet de sympathieke, knappe maar naïeve verpleegster als een ideale kandidaat voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Wanneer Pauline zijn voorstel aanvaardt beseft ze niet wat de gevolgen hiervan zullen zijn.

Deze gedurfde en actuele sociale schets is vakkundig in beeld gebracht en goed geacteerd. De bedoelingen van de filmmakers waren nobel: ze pogen bij de kijker de ogen te openen en de verborgen fascistische façade van extreemrechts te onthullen. Nette dames en heren verstoppen zich daar immers vaak achter beredeneerde campagnetaal die op het randje van maar net niet racistisch is. De film komt misschien wat traag op gang maar mist toch het beoogde effect niet. Degelijk.

"Child's Play" uit 1972 heeft hoegenaamd niets met de pop Chucky te maken. Het is een verhaal, gesitueerd in een streng Jezuïetencollege, van autoritaire leraar die tot zelfmoord gedreven wordt. Een erg deprimerende, angstaanjagende film met zorgvuldig opgebouwde dramatische effecten en bijzonder overtuigende vertolkingen. Wie of wat de drijfveer is achter het wreedaardig complot zal ik niet verklappen, maar ik heb gruwel hier in elk geval in de rauwe werkelijkheid, en zonder mogelijkheid eraan te ontvluchten, als een verstikkende ervaring beleefd. Veel griezeliger dan Chucky!

Diverse wetenschappers ontdekken zes buitengewone kinderen op verschillende plaatsen in de wereld, elk met uitzonderlijke intellectuele capaciteiten. Deze kinderen lijken geen vader te hebben en worden naar Londen gebracht voor verder onderzoek. Het blijkt al snel dat ze telepathisch met elkaar kunnen communiceren en dat ze gezamenlijk een ongekend niveau van intelligentie en paranormale krachten bezitten.

De kinderen ontsnappen aan hun bewakers en zoeken onderdak in een verlaten kerk. Daar werken ze samen aan een gemeenschappelijk doel, wat angst en onrust zaait bij de volwassenen. De regering en militaire autoriteiten zien de kinderen als een potentieel gevaar en besluiten in te grijpen. Maar de kinderen zijn niet zomaar te stoppen…

Deze sciencefiction-horrorfilm uit 1964 is een intrigerend vervolg op het uitstekende "Village of the Damned" dat vier jaar eerder werd uitgebracht. Waar het origineel meer gericht was op het verkennen van de vreemdelingenangst en de dreiging van het onbekende, kiest dit vervolg voor een meer filosofische en psychologische benadering. De kracht van de film ligt in zijn sfeer en de manier waarop het een gevoel van paranoia en dreiging opbouwt. De kinderen, met hun stoïcijnse uitdrukkingen en onmenselijke vermogens, vormen een onheilspellende aanwezigheid die zowel fascineert als angst inboezemt. De spanning wordt door Anton Leader geleidelijk opgebouwd, met een climax die verontrustend is.

Een van de troeven van "Children of the Damned" is zijn bereidheid om diepere vragen te stellen over de aard van menselijkheid, evolutie en moraliteit. De film nodigt de kijker uit om na te denken over wat het betekent om mens te zijn en welke angsten we hebben voor veranderingen die we niet begrijpen. Een boeiende kijkervaring.

Een science-fiction horror (leunt zeker meer aan bij de horror dan bij actie) waarin een selecte groep mensen in de waan worden gebracht dat er een kernoorlog is uitgebroken. Ze worden door de autoriteiten naar een ultra-moderne (voor die tijd ) ondergrondse kelder in New Mexico gebracht. Weldra ontstaan er spanningen binnen de groep, vooral veroorzaakt door een onmogelijke zakenman, maar wanneer er steeds meer moorddadige vleermuizen op de proppen komen loopt de situatie volledig uit de hand. En wat was de werkelijke bedoeling van het experiment van het Amerikaanse leger?

De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en stijgt naarmate de horde van de vampiers groeit.

Deze niet onaardige Mexicaanse verwezenlijking is momenteel uit op DVD in de States als een "double bill" met "The Eearth dies Screaming" van Terence Fisher. De DVD-versie duurt slechts 99 minuten. Er zijn Engelse ondertitels voor beide films.

http://www.axelmusic.com/productDetails/024543459682

Wellicht was de originele Mexicaanse versie langer.

Het blijft natuurlijk wel een B-film, maar het is leuk vermaak voor de griezelfans.

Londen halfweg van de negentiende eeuw. Ebenezer Scrooge is een oude vrek geworden die met Kerstavond helemaal geen plezier kan maken en zelfs een van zijn bedienden ontslaat. Maar ’s nachts hoort hij het geratel van kettingen en krijgt hij bezoek van zijn overleden partner. Deze waarschuwt hem voor de gevolgen van zijn slecht humeur en gierigheid als hij niet luistert naar de drie geesten die om het uur zullen verschijnen en hem zullen confronteren met zijn verleden, het heden en zijn toekomst.

Het is allemaal goed bedoeld, maar de verdienste ligt wel bij het kortverhaal van Charles Dickens. Ik heb gelezen dat er betere verfilmingen zijn dan deze. Bij sommigen van de cast stel ik toch wat overacting vast. De prent mag dan nog vermakelijk zijn, getrouw volgt hij het oorspronkelijk gegeven niet. Waarom Ebenezer bvb zo grimmig is wordt in de film niet verklaard. Wellicht wegens tijdsgebrek. Sfeervolle zwart-wit-fotografie, dat wel. In 4:3 formaat met Engelse ondertitels maakt de film deel uit van TCM Greatest Classic Films Collection: Holiday. Redelijke print, maar toch niet haarscherp.

De redactrice van een magazine heeft gelogen tegen haar baas en moet op Kerstmis voor de perfecte huisvrouw en moeder spelen op een boerderij. Daar komt een marinier op bezoek wiens boot werd getorpedeerd en die achttien dagen op een vlot op zee heeft rondgedobberd. Zij moet de indruk geven dat ze gelukkig getrouwd is en een baby heeft. Maar ze is alles behalve een goede kokkin en krijgt assistentie van een minzame oude man. Er loopt nog meer in het honderd als de redactrice en de marinier verliefd op elkaar worden, terwijl ze beide zelf verloofd zijn.

Charmante mierzoete romcom, hoewel de humor soms wat gedateerd lijkt. De cast levert een degelijke prestatie en het verhaal is misschien wel voorspelbaar maar toch vermakelijk en hartverwarmend. Een sympathieke prent. De US DVD heeft een heldere scherpe zwart-wit transfer in 4:3 formaat en er zijn Engelse ondertitels. Maakt deel uit van een zeer gunstig geprijsde boxset:

TCM Greatest Classic Films Collection: Holiday. Ideaal voor Kerstmis.

Een alleenstaande vrouw baat samen met haar moeder een bordeel uit op de West-Vlaamse grens met Frankrijk. Haar zesjarig dochtertje is geïntrigeerd door haar werk. Ze vertelt het kind dat ze mensen helpt met een knuffel te geven als ze dit nodig hebben maar houdt haar buiten het etablissement. Wanneer het meisje verjaart stapt ze toch het gebouw binnen en dan wordt het kind door een klant misbruikt en teruggevonden in een auto ergens ten velde. De vrouw besluit samen met haar vriend de dader op te sporen.

Duistere, teneerdrukkende film dat zich afspeelt in een louche milieu en sfeervol in beeld gebracht door kineast Peter Monsaert. Toch een pluim voor de vertolkingen en zeker van het jonge meisje Esra Vandenbussche. De personages worden met de nodige nuance geschetst. Het goede camerawerk en de montage dragen bij tot een onheilspellend klimaat dat de kijker bevangt. Een degelijke Belgische productie, hoewel de ontknoping wat labiel overkomt.

Michel, een jonge musicus, heeft zijn studies beëindigd aan het conservatorium van Parijs. Op de morgen van 6 juni 1944 landen de geallieerden in Normandië. Michel en zijn moeder moeten vertrekken naar St-Lo waar hun familie woont. In Parijs vernemen ze dat alle verbindingen naar de kust onderbroken zijn. Ze ontmoeten Yvette die hen zal helpen toch hun bestemming te bereiken. Michel Legrand, die een bekende componist is van filmmuziek, tekende voor de regie.

Een mystery met een intelligent plot waarin Ray Milland een Amerikaan vertolkt die probeert te achterhalen hoe zijn broer om het leven kwam gedurende de oorlog in Frankrijk, waar hij een commando was voor de Britse strijdkrachten. Zijn vermoeden is dat hij niet gedood werd door een Duitse kogel en hij komt erachter dat er een mysterieus dertiende lid deel uitmaakte van de groep. De meesten leven niet meer en de overblijvenden leggen een angstvallig stijlzwijgen aan de dag.
Knappe rol van Ray Milland. Vlotte regie van Jacques Tourneur. Mooie zwart-wit-fotografie. De beeeldkwaliteit van de Amazon UK Network DVD is goed, maar het formaat is wel 4:3 en ik miste de Engelse ondertitels. Een degelijke thriller.

Een film over hekserij en demonologie die een donkere dreiging uitstraalt en reminiscenties oproept aan het werk van H.P. Lovecraft. “City of the Dead” was de eerste Amicus Productie en het script werd geschreven door George Baxt, de auteur van o.a. ook het briljante “The Night of the Eagle”.
Het verhaal begint met de terechtstelling van de heks Elizabeth Selwyn die op drie maart 1692 op de brandstapel terechtkomt. Ijverige puriteinen juichen hierbij maar hun gezicht verbleekt als de duivel tussenbeide komt met een onweersbui en Selwyn het dorp vervloekt. Ze sterft met de wetenschap dat ze zal terugkeren. Hoogleraar Driscoll vertelt deze geschiedenis in 1950 aan een select groepje geïnteresseerde studenten tijdens een cursus over hekserij in New England uit het verleden. Eén van zijn studenten, Nan Barlow is erg gefascineerd door het onderwerp, vastbesloten een essay te schrijven over hekserij en hiervoor naar het dorpje Whitewood te reizen waar al het onheil zich heeft afgespeeld vele jaren geleden. Haar trip naar het stadje, waarover een sluier van mist hangt en de plaatselijke bevolking zeer vijandig overkomt zal haar duur te staan komen. Wanneer ze veertien dagen later niet verschijnt op een verjaardagsfeestje waar ze beloofd had naartoe te komen, zullen haar broer en haar verloofde haar gaan zoeken. Dan vernemen ze van de dochter van de priester van Whitewood dat ze een boek over Satanisme had geleend en dit niet zelf had teruggebracht.
Christopher Lee die een geroutineerde vertolking uit zijn mouw schudt (hoewel hij geen hoofdrol had in die film) bestempelt deze prent als "American Gothic". Hij ziet er weer erg overtuigend uit zowel als college-professor in de Zwarte Kunst als wanneer hij op het einde van de film in een andere gedaante verschijnt. Maar ook de andere acteurs geven het beste van zichzelf en zijn perfect geloofwaardig. De muziek en de zwart-wit fotografie dragen bij tot een geslaagde sfeerschepping. Het verhaal had mij vanaf het begin in de ban. Dit is een voortreffelijke ouderwetse griezelfilm en zeker niet van het genre "so bad that it is good".

Het gegeven is gesitueerd in Chicago. Johnny Kelly trad in dienst bij de politie om zijn vader gelukkig te maken. Maar omdat het werk hem tegenvalt besluit hij op een dag zijn ontslag in te dienen. Hij laat zich inpalmen door een louche advocaat en heeft besloten zijn vrouw te verlaten omdat hij een passionele verhouding heeft met een striptease-danseres uit een nachtclub. Zijn partner bij de politie is voor de laatste nacht dat hij dienst heeft afwezig en hij wordt geassisteerd door een raadselachtige agent die hem blijkbaar heel goed lijkt te kennen. Zijn laatste patrouille zal echter een zeer drukke avond worden.

De Olive DVD print was goed maar er waren helaas geen Engelse ondertitels. Het plot is moraliserend. De film komt eerder traag op gang maar het tweede deel is best spannend en groeit uit tot een stevige climax. Sfeervolle film-noir met goede vertolkingen. Mooie zwart-wit fotografie.

*3,5*

Een pakkend drama, met een in mijn ogen erg sterke Paul Douglas als de echtgenoot die een onbaatzuchtige liefde aan de dag legt voor zijn vrouw en daarbij eigenlijk zichzelf bijna wegcijfert.
"Clash by Night" beschouw ik als een moraliserende parabel over huwelijks(on)trouw en vergeving , prachtig in beeld gezet door Fritz Lang. De zoveelste DVD uit de Warner film-noir Box sets waar ik echt heb van genoten.

"Close" gaat over een diepe vriendschap tussen twee 13-jarige jongens die argwanend worden bekeken door de normen van de heteroseksuele samenleving.

Leo en Remi kennen elkaar al heel lang en zijn beste vrienden. Ze brengen bijna elk wakker moment samen door, ravotten in de velden, verzinnen verhalen, blijven soms slapen bij de ouders van de ene jongen, en dan weer bij de andere. Maar nu ze komen op de middelbare school, worden ze geconfronteerd met nieuwe kinderen die hun hechte vriendschap irriteren. "Zijn jullie samen?" vraagt een meisje onschuldig. Maar deze zin verandert alles. Voor het eerst wordt Leo geconfronteerd met een groep die zijn vriendschap met Remi als iets anders ziet dan het al jaren is. Leo wordt steeds geremder en neemt steeds meer afstand van Remi, die niet begrijpt waarom zijn vriend zich van hem afkeert. En dan slaat het noodlot toe...

Lukas Dhont tekent de vriendschap en het gezins- en schoolleven van de twee knapen in tal van duidelijke facetten, we leren de twee families kennen en ook al is het perspectief overwegend dat van Léo, de film blijft op de een of andere manier bij iedereen hangen. Behalve dat alle acteurs en actrices overtuigend zijn, zijn vooral de twee jonge kinderen die centraal staan bijzonder goed. Natuurlijk helpen ook cameratrucs, zoals het herhaalde shot op de ogen van de een of de ander, met schrapend licht van opzij, waardoor de ogen in tranen lijken te zwemmen. Op zulke momenten is de film emotioneel manipulatief zonder terughoudendheid. “Close” is een pakkende film waarbij niets goedkoop of sentimenteel is en heeft verbazingwekkende filmische kwaliteiten, zowel in vertolkingen, cinematografie als muziek.

‘Closed Circuit’ is een politieke thriller die draait om de nasleep van een terroristische aanslag op een drukke markt in Londen, waarbij 120 mensen omkomen. Het verhaal volgt de rechtszaak tegen de vermeende dader Farroukh Erdogan, waarbij twee advocaten, Martin Rose en Claudia Simmons-Howe worden ingezet om hem te verdedigen onder complexe omstandigheden (er zijn geheime inlichtingen die een centrale rol spelen). De zaak onthult een samenzwering waarbij MI5 betrokken is, die Erdogan als dubbelagent gebruikte en die alles in het werk stelt om haar rol bij de aanslag te verhullen.

De film is vooral interessant om zijn actuele en intrigerende onderwerp over de rol van de Britse veiligheidsdiensten rond terrorisme. De spanningsopbouw die voortkomt uit het mysterie en de geheime rechtsprocedures zijn knap. De cast, waaronder Eric Bana en Rebecca Hall, levert overtuigend acteerwerk dat het verhaal geloofwaardig maakt. Visueel is de film scherp geschoten, met een pakkende openingsscène waarin CCTV-camera’s prominent aanwezig zijn als motief, passend bij de titel. Boeiende film!

Een vermaarde operazangeres wordt vermoord als ze op het punt staat te huwen. Vijftien jaar later wordt haar dochter gekweld door vreselijke nachtmerries. Een vriendin van haar geeft haar de raad

aan te sluiten bij een toneelschool. Ze repeteren in het vervallen theater waar destijds de moeder van het meisje zo wreed om het leven kwam. En het verleden lijkt zich te herhalen wanneer een gek in een clownpak opduikt en een ware slachting aanricht.

Onevenwichtige tienerslasher met veel clichés waar ook de vertolkingen niet altijd overtuigend zijn. Bij momenten is het spannend maar soms gaat het ook vervelen. De dialogen zijn niet bepaald hoogstaand. Het beeld van de DVD was in 4:3 formaat, maar wel van aanvaardbare kwaliteit. Matige prent.

Een wat onevenwichtig drieluik van verhalen die een mengsel zijn van drama, fantasy, romantiek en erotiek. Het eerste deel is louter kitsch, het oogt als een gedegenereerd Robinson Crusoe verhaal gefilmd in de stijl van reklamefilmpjes à la Martini. Er is wel een niet onaardige dromerige soundtrack van Pierre Bachelet. Het tweede deel is het beste, en in zijn genre wellicht een zeldzame parel. Een surrealistische prent (van de voor mij onbekende Japanner Terayama) vol symboliek, picturaal superieur in beeld gebracht. Een doolhof van poëzie, droombeelden en metaforen dat eigenlijk op verschillende manieren kan geinterpreteerd worden. Voor enkele screenshots en een uitgebreide bespreking kun je hier terecht.

http://www.calorifix.net/forums/viewtopic.php?p=32248&sid=4fb0bf6a0bb686f84bfb8ea4d6191bd3. Drie jaar later werd dit luik apart uitgebracht in Japan onder de titel “Kusa-meikyu” (Grass Labyrinth).

Het laatste deel is een verfilming van een kortverhaal van Guy de Maupassant. Ook dit reikt boven de middelmaat, omdat het meer een drama is met een sociale thematiek.

"Collections Privées" is een prent die het ondanks zijn onderwerp het niet moet hebben van frekwente en/of expliciete naaktscenes en is zeker stijlvol gefilmd.