Opinions

Paola Cortellesi’s regiedebuut vertelt een krachtig en ontroerend verhaal dat zich afspeelt in de jaren '40 in Italië. Delia is een huisvrouw en moeder van een dochter en twee zonen. Ze is getrouwd met een bullebak van een vent die haar regelmatig slaat. Bovendien moet ze nog zorgen voor een brompot van een schoonvader die bij hen inwoont. Ze zit in een benauwende sociale omgeving. Desondanks houdt ze vast aan haar dromen en de hoop op een betere toekomst. Ze wil proberen te ontsnappen aan haar benarde situatie om een nieuw leven op te bouwen.
Regisseuse Cortellesi slaagt erin om de complexiteit van genderrollen op een subtiele manier aan te kaarten, zonder dat de film belerend wordt. Haar regie is gevoelig en genuanceerd, en de acteerprestaties, vooral van haarzelf in de hoofdrol, zijn prima. De cinematografie (in zwart-wit) is sfeervol en weet de melancholie en hoop van de periode goed vast te leggen. De film is een ode aan de veerkracht van vrouwen en de kracht van solidariteit. Een ontroerend en relevant werk over hoop en doorzettingsvermogen. Bij het einde werd ik persoonlijk op het verkeerde been gezet. Aanbevolen.

De net gescheiden Mary Kee verhuist naar een nieuw appartement om aan haar mishandelende ex-man te ontsnappen, maar krijgt al snel vreemde telefoontjes van een vrouw genaamd Rose die beweert uit 1979 te bellen. Rose bewijst haar tijdsreizen met angstaanjagende gebeurtenissen in het appartement, waaronder plotseling opduikende bakstenen muren en sprekende bewijzen uit het verleden. Wanneer Mary ontdekt dat Rose zichzelf ophing in het appartement decennia eerder en dat haar acties in het verleden direct haar heden beïnvloeden, moet ze een gevaarlijk spelletje spelen om te overleven.

Matthew Parkills "The Caller" is een beklemmende bovennatuurlijke thriller die met weinig middelen veel spanning creëert. Rachelle Lefevre overtuigt als Mary, een kwetsbare maar sterke vrouw gevangen tussen misbruik uit het verleden en een meedogenloze vijand die via een oud rotortelefoon uit 1979 terroriseert. Het concept van tijdsgebonden wraak is vernieuwend: Rose kan Mary's heden beïnvloeden door mensen in het verleden aan te vallen. De film bouwt gestaag op tot een claustrofobisch hoogtepunt, hoewel het verhaal nogal ingewikkeld overkomt. Ik vond hem beter bij de tweede kijkbeurt. 3/5

Een expeditie naar de Maya ruïnes wordt onderbroken wanneer de enige overlevende van een exploratietocht terugkomt in schok en wartaal uitkraamt. Dr John Fielding laat zijn ongelukkige vrouw Ellen achter en gaat op onderzoek met zijn medewerkers Max Gunther en Bob. Ze ontdekken een landschap met een standbeeld van de Godin Caltiki, betreden een grot en schieten in paniek met hun geweren op een onzichtbare bedreiging. Bob verkent een ondergrondse poel en vindt een fortuin aan gouden relikwieën, maar wordt gedood door een verschrikkelijk, vormloos, vleesverslindend schepsel. John doodt het met vuur, maar Max wordt naar het ziekenhuis gebracht met een stukje van het monster dat zijn onderarm volledig tot op het bot heeft verteerd.

Mario Bava en Riccardo Freda, de grootmeesters van de Italian Gothic, waagden zich hier aan een mengsel van horror en SF waarbij ze duidelijk inspiratie geput hebben uit “The Blob” en “The Quatermass Experiment” zonder evenwel dit niveau te evenaren. Er zijn wel enkele sfeerrijke beelden in zwart-wit van de ruïnes, maar de echte beklemming ontbreekt. De meeste effecten zijn ook low-budget. Er valt slechts een klein beetje gore te bespeuren. Een middelmatige film.

Arrow bracht hem uit op blu-ray in the UK in Aspect ratio: 1.66:1. Goede video en audio en Engelse ondertitels. Heel wat betere kwaliteit dan de 4:3 versie op YouTube.

Een advocaat krijgt het hard te verduren wanneer een gevaarlijke psychopaat tegen wie hij had gepleit na acht jaar vrij komt. Hij is vastbesloten zich op hem en zijn familie te wreken.

Erg sfeervolle en beklemmende crime-thriller met grandioze vertolkingen van Gregory Peck en Robert Mitchum en een schitterende score van Bernard Herrmann. Briljante regie van Jack Lee Thompson. Prachtig camerawerk en effectieve montage. Overtreft in mijn ogen ruimschoots de remake, hoewel ik deze ook niet slecht vond. Deze versie in heerlijk zwart-wit van 1962 is zonder meer een klassieker.

In een Engelse kustdorp Dymchurch leidt de geliefde pater Dr. Blyss in werkelijkheid een smokkeloperatie voor Franse alcohol, terwijl hij de legende van de “Marsh Phantoms” gebruikt om problemen te vermijden. Wanneer de belastingofficier Captain Collier met zijn regiment arriveert om de smokkel te onderzoeken, dreigt Blyss' dubbelleven te ontrafeld te worden.

‘Captain Clegg’ is een degelijke Hammer-film, een period drama met mysterie en subtiele horror-elementen zonder expliciete bovennatuurlijke bedreigingen. Peter Cushing levert andermaal een prima prestatie als de pater-piraat, met Oliver Reed als een krachtige ondersteunende leider die de liefde van een mooie vrouw wil winnen. De film is weliswaar geen echte horror maar biedt een fascinerende periode-mysterie met verrassende spanning. Ik heb mij zeker vermaakt. 3,5/5

Het begin van de 19de eeuw. Kapitein Kronos is een professionele vampierendoder. Hij heeft als assistent de enigmatieke bultenaar Dr. Grost. Hij wil een adellijke familie waar de jonge vrouwen van hun bloed en jeugd worden beroofd bevrijden van de terreur die ze moeten ondergaan. Ook in het dorp loopt het aantal doden op en de schrik bij iedereen groeit. Kronos besluit het meisje Carla als lokaas te gebruiken om de beruchte ondode(n) in de val te lokken en uit te roeien.

De prent haalt voordeel uit de mooie fotografie (van Ian Wilson) om een knap opgebouwde sfeerschepping te bereiken. Soms lijkt het alsof de regisseur met het personage van de atletische Kronos verborgen knipoogjes geeft. De vertolkingen zijn best overtuigend en ik vond het beslist een genietbare Hammer film.

Het schijnt dat de nieuwe Icon Home Entertainment DVD die in de UK is uitgebracht een slechte beeldkwaliteit heeft. Jaren geleden kwam er echter een goede DVD uit via DD Video - Simply Media (2003) (1.66:1 anamorphic widescreen). In de States was er ook een goede release: 1,85:1 met Engelse ondertitels. Maar ook Green Cow bracht hem een paar jaar geleden uit in de Benelux (Nederlands ondertiteld - bijna widescreen - ratio 1.55:1 - mooie print). Green Cow, waarom brengen jullie geen Hammers meer uit?

Nog dit:

De volledige film staat op Youtube:

YouTube - Captain Kronos Vampire Hunter (1974)

Een meeslepend en intens actiedrama gebaseerd op de waargebeurde kaping van het vrachtschip de Maersk Alabama door Somalische piraten in 2009. Regisseur Paul Greengrass gebruikt zijn kenmerkende documentairestijl en cameravoering om een beklemmende sfeer te creëren die de kijker midden in het gevaar plaatst.

Tom Hanks levert een fenomenale, ingetogen prestatie als de titulaire kapitein, terwijl nieuwkomer Barkhad Abdi op indrukwekkende wijze de piratenleider Muse neerzet. De film is meer dan een standaard thriller; het is een bekwaam kat-en-muisspel dat de menselijkheid van beide kanten belicht. Met een opbouwende spanning die tot het hartverscheurende einde aanhoudt, blijft "Captain Phillips" een aangrijpende en technisch superieure filmervaring die elke liefhebber van thrillers moet zien. Niet te missen.

Te koop op Apple TV in 4K voor slechts vijf EUR. Genoten van de herziening na een jaar.

Drie Franse dokters moeten aan de grens met Joegoslavië een andere weg nemen, omdat deze naar hun bestemming is afgesperd. Maar die nieuwe weg leidt naar een plaats die hen de ultieme gruwel zal bezorgen. Ze worden gevangen genomen door een misdadige organisatie die met hen het ergste voor heeft.

Beklemmende en meeslepende Franse horrorthriller, waar het accent meer ligt op het creëren van spanning en sfeer dan op de gore. Regie, script, camerawerk en vertolking zijn allemaal van een hoog niveau. Ik zat aan mijn stoel genageld. Stevige aanrader.

In het fictieve kleine stadje Santa Ynez in Utah duikt een mysterieuze, zwarte Lincoln Continental op die zonder bestuurder en zonder nummerplaat mensen om het leven brengt door ze omver te rijden. Na het doden van de plaatselijke sheriff neemt diens assistent Wade Parent de taak op om de onverwoestbare auto te stoppen, die zich lijkt aan te trekken door bovennatuurlijke krachten.

“The Car” is een stijlvolle maar eenvoudig opgebouwde horror-thriller die duidelijk de formule van Spielberg's Duel (1971) volgt, met een zelfrijdende auto als centraal monster en wat satanische elementen als extraatje. Werd wellicht een inspiratiebron voor Carpenters latere “Christine”. De film bezit ondanks enkele occasionele absurditeiten voldoende spanning om griezelfans te boeien. 3/5

Een van de eerste en de beste films van Lamberto Bava, zoon van de legendarische Mario Bava. Een giallo-thriller die sterk leunt op sfeer, suspense en de typische genre-elementen waar Italië in de jaren ’70 en ’80 bekend om stond.

Bruno, een jonge filmcomponist, trekt zich terug in een afgelegen villa om te werken aan de soundtrack van een griezelfilm. Al snel beginnen vreemde gebeurtenissen zich op te stapelen: geheimzinnige huisgenoten, gefluister in de nacht, en een duister verleden. Bruno raakt verstrikt in een mysterie waarin de grenzen tussen film en werkelijkheid vervagen.

Lamberto Bava, nog zoekend naar een eigen stijl in de schaduw van zijn vader, maakt hier indruk met zijn visuele flair. De film zit vol trage camerabewegingen, dramatisch gebruik van schaduw en een opvallend expressionistische belichting. Het tempo is langzaam, maar dat is typisch voor giallo’s die meer leunen op suggestie dan op actie. De suspense wordt zorgvuldig en traag opgebouwd en altijd met oog voor esthetiek. De zeer goede soundtrack werkt wonderwel om het gevoel van dreiging op te roepen.

Wie zich onderdompelt in de schaduwen van dit "Huis der Verschrikking" (de Nederlandse titel), zal zeker niet onbewogen blijven.

Een restaurateur van oude schilderijen krijgt de opdracht naar een Italiaans plattelandsdorpje te gaan om zich in de plaatselijke kerk over een zwaar verminkt fresco van Sint Sebastiaan te ontfermen. Het werk zou afkomstig zijn van de krankzinnige, inmiddels overleden kunstenaar Legnani, die berucht werd omwille van het uitbeelden van mensen in hun doodstrijd. Geleidelijk aan slaagt hij erin het tafereel in zijn vroegere staat te herstellen, maar dan openbaart zich de raadselachtige aanwezigheid van twee vrouwen die de heilige met messen doodsteken. Het blijkt dat zij de spoorloos verdwenen zusters van de schilder zijn, die decennia voordien een aantal slachtoffers doodmartelden om hun broer de nodige artistieke inspiratie te bezorgen. Ondanks de ostentatieve tegenkantingen van de plaatselijke bevolking, een aantal dreigende naamloze telefoontjes en het verdachte overlijden van een man die op het punt stond een belangrijke ontdekking over de zaak te doen, zet de restaurateur vastberaden zijn taak verder. Wat hem tot een zeer macabere ontdekking zal leiden.

"La Casa dalle Finestre Che Ridono" ademt een morbide, bevreemdende sfeer uit die bij de kijker alle geruststellende zekerheden wegneemt. De gebeurtenissen krijgen de allures van een gigantisch Kafkaiaans complot waarbij alle lagen van de bevolking daar verbeten afrekenen met een tegendraads individu dat het aandurft hun vermolmde structuren in vraag te stellen.

Pupi Avati schotelt ons hier een meesterlijke giallo voor die de kijker beslist het nodige kippenvel zal bezorgen. Wat mij betreft een schitterende kijkervaring, waar ik echt de rillingen van kreeg. Fotografie en muziek zijn uitstekend en dragen bij tot de geslaagde schepping van een angstsfeer. Een must voor fans van Euro-horror.

Dulce wordt na de moord op haar echtgenoot en de verdwijning van haar zoon Leopoldo veroordeeld tot een lange gevangenisstraf, maar jaren later krijgt ze de kans terug te keren naar het huis waar alles begon. Daar ontdekt ze dat de gebeurtenissen in het huis niet alleen door trauma, maar ook door een bovennatuurlijke verstoring van tijd zijn gevormd. Terwijl een priester en herinneringen uit het verleden haar op weg helpen, ontvouwt zich een tragedie waarin moederliefde, schuld en tijdlijnen op pijnlijke wijze samenkomen.

"La Casa del Fin de los Tiempos" is veel meer dan een standaard spookhuisfilm: Alejandro Hidalgo combineert een strak opgebouwd tijdsraadsel met een emotionele familietragedie, waardoor de film verrassend menselijk aanvoelt. Ruddy Rodríguez draagt de film overtuigend als Dulce, en haar vertolking geeft het verhaal gewicht en empathie. De sfeer is beklemmend, de structuur slim, en de onthullingen komen geleidelijk binnen zonder de spanning te verliezen. Een intelligente, ontroerende en memorabele Venezolaanse horrorfilm. 3,5/5

Simone Signoret in haar meest sensuele vertolking als het verleidelijk meisje Marie met de gouden haren, dat in de Parijse onderwereld van 1904 alle mannen die haar begeren de dood instuurt. Serge Reggiani is de assistent-timmerman die verliefd op haar wordt, haar minnaar in een duel doodt en met haar naar het platteland vlucht. Daar beleven ze een kortstondige "amour fou". Bandietenleider Claude Dauphin aast ook op Marie en stuurt erop aan dat Reggiani zijn schuld bekent.

Jacques Becker hult zijn elegante vertelling over passie, intrige en rivaliteit in een noodlottige sfeer. Weinig regisseurs weten echter hun tragische blik op hun personages met zoveel tedere en schalkse momenten te kruiden en de melancholie zo aantrekkelijk te maken.

“Castle of Evil” is een obscure horrorfilm die meer opvalt door zijn bizarre uitvoering dan door spanning of originaliteit. Het is een matige mix van gotische griezel met gedateerde sciencefiction. Zes mensen worden naar een kasteel op een eiland uitgenodigd voor de testamentlezing van de gestoorde wetenschapper Kovic, waarna ze één voor één worden belaagd door diens robotachtige replica. De film leunt zwaar op klassieke horrorclichés, zoals geheime gangen, donder en bliksem en een duistere huishoudster, maar zal de meeste griezelfans niet zoveel boeien vanwege het matige acteerwerk, de regie en een rommelige plot vol ongeloofwaardige wendingen. In een milde bui geef ik nog 2/5.

Een oudere man is getrouwd met een veeleisende rijke vrouw. Wanneer haar jonge nicht op bezoek komt, wordt hij verliefd op haar. Uiteindelijk besluit hij zijn echtgenote uit de weg te ruimen. Hij begraaft haar in een tuinhuisje. Maar na haar dood treden allerlei mysterieuze fenomenen op. Tot hij ten einde raad het lijk weer wil opgraven en tot zijn verbijstering vaststelt dat het verdwenen is...

Gorden Hessler, maker van een aantal sfeervolle griezelfilms begin de jaren zeventig (waaronder "Cry of the Ban Shee") weet er andermaal de spanning in te houden. Hij schotelt de kijker een effectieve horror-thriller voor die hij serveert met een mooie zwart-wit fotografie. De vertolkingen zijn op maat en de ontknoping mag er best wezen. Ik heb me vermaakt.

Na de scheiding van zijn ouders loopt de tiener Frank Abagnale jr. weg en begint hij met het verzilveren van vervalste cheques. Hij doet zich achtereenvolgens voor als piloot, arts en advocaat, terwijl FBI-agent Carl Hanratty hem jarenlang achtervolgt. Uiteindelijk wordt Frank gearresteerd, maar krijgt hij later de kans om zijn talent voor fraude in te zetten voor de FBI.

Bij de tweede visie ontplooit "Catch Me If You Can" zich pas echt als een subtiel, emotioneel spel tussen identiteit en eenzaamheid. De eerste keer overtuigt het vooral als lossere, avontuurlijke cat-and-mouse, maar herbekijken laat zien hoe zorgvuldig Spielberg de relatie tussen Frank en Carl opbouwt. De scènes krijgen meer gewicht, net als de vader-zoondynamiek met Christopher Walken. Het script balanceert nu beter tussen luchtige humor en melancholie. DiCaprio’s vertolking oogt minder oppervlakkig en meer als een zoektocht naar erkenning. De film wint aan diepgang, ritme en resonantie. Opgewaardeerd naar 3,5/5.

Na zijn vervroegde vrijlating uit de gevangenis is crimineel Corey vastbesloten om nooit meer terug te keren naar de onderwereld, maar een toevallige ontmoeting met de van een trein ontsnapte moordenaar Vogel trekt hem opnieuw in het criminele spel. Samen met de alcoholische ex-politieman Jansen plannen ze een minutieus georganiseerde juwelenroof in Parijs, terwijl politiecommissaris Mattei een persisterende klopjacht op Vogel leidt. Na de geslaagde overval loopt het drietal in de problemen omdat de heler zich terugtrekt.
"Le Cercle Rouge" is een stijlvol film-noir die de desolate wereld van criminaliteit onderzoekt met koelte en virtuositeit. Melville's enscenering van de complexe suspense maakt van de stille, bijna dialoogarme juwelenroof een van cinema's grootste momenten. De drie hoofdrolspelers — Alain Delon, Yves Montand en Gian Maria Volonté — leveren elk een van de beste vertolkingen uit hun carrières, terwijl de regisseur zijn verbluffende virtuositeit etaleert in het ensceneren van actie. Melville's boeddhistische motto – de rode cirkel die tragische lotsbestemming aanduidt – bepaalt de thematiek van onvermijdelijke corruptie. Criminelen en de mensen van de politie dragen dezelfde kleding; alle mensen zijn schuldig, zelfs de politie.
Genoten bij de derde herziening en minstens 3,5/5.

Een aristocratische vrouw raakt geobsedeerd door jeugd en schoonheid, en volgt daarvoor een gruwelijk pad dat teruggrijpt op de legende van Erzsébet Báthory.

De film speelt met gotische sfeer, bijgeloof en bloederige excessen, maar blijft vooral hangen als een duistere variatie op de vampiermythe. Ik vind hem maar matig, ondanks de verzorgde decors. De sfeer en het historische uitgangspunt zijn sterk, maar het tempo zakt geregeld in en de film mist net genoeg spanning en narratieve scherpte om echt te blijven beklijven. "The Living Dead at Manchester Morgue" van dezelfde regisseur is veel beter en wel een aanrader.

Eindoordeel: met moeite 2,5/5

Bij het begin van de film wordt de kijker ervoor gewaarschuwd dat de 4 meest angstaanjagende scenes visueel en auditief worden aangekondigd door een "Fear Flasher" en een "Horror Horn". De prent, die wat reminiscenties oproept aan het superieure "House of Wax", komt eerder traag op gang, maar dan gaat de spanning toch stijgen en de noodzakelijke climax ontbreekt niet. In de States door Warner uitgebracht regio 1 als double bill met "Brides of Fu Manchu" met een vlekkeloze, gave print. Tony Curtis komt ook even in beeld. Verder deed "Chamber of Horrors" mij denken aan een onderhoudende mix van William Castle en Jacques Tourneur in een Hammer Film kleedje. Verzorgde decors en prachtige kleuren, maar het blijft een "brave" griezelfilm, dus echt eng is het nooit.

Billy Flynn is een voormalige bokskampioen die een jonge zoon T.J. heeft. Hij leeft in armoede en worstelt met een gok- en alcoholprobleem. Ondanks zijn tekortkomingen is hij vastbesloten om een goede vader voor T.J. te zijn. De knaap adoreert zijn vader en droomt ervan dat Billy weer de kampioen wordt die hij ooit was. Hun leven verandert drastisch wanneer Annie, T.J.'s moeder en Billy's ex-vrouw, opnieuw in hun leven verschijnt. Annie wil een band opbouwen met haar zoon, wat leidt tot een emotioneel conflict tussen haar en Billy. Deze laatste besluit om zijn bokscarrière nieuw leven in te blazen in de hoop zijn financiële problemen op te lossen en zijn zoon een betere toekomst te bieden. Hij traint hard en neemt het op tegen een sterke tegenstander in een laatste poging om de kampioenstitel te herwinnen. Het gevecht wordt een symbool van zijn strijd voor waardigheid en de liefde voor zijn zoon.

Zeffirelli's film "The Champ" is een ontroerende en knap geregisseerde film die het hart van iedere kijker weet te raken. De filmmaker heeft met buitengewone precisie en emotie een verhaal verteld dat zowel aangrijpend als inspirerend is.

De vertolkingen in "The Champ" zijn overtuigend. Jon Voight brengt een krachtige en genuanceerde acteerprestatie als Billy Flynn, een voormalig bokskampioen die worstelt met persoonlijke en professionele tegenslagen. Zijn chemie met de jonge acteur Ricky Schroder, die zijn zoon T.J. speelt, is oprecht en hartverwarmend. Schroder is verbluffend vooral gezien zijn jonge leeftijd. De emotionele diepgang die hij in zijn rol legt, zorgt ervoor dat je volledig met zijn personage meeleeft.

De cinematografie van de film is prachtig, met zorgvuldig gekozen shots die de rauwe emoties van de personages perfect vastleggen. De boksscènes zijn indrukwekkend en realistisch, waardoor je als kijker op het puntje van je stoel zit.

De film verkent thema's als doorzettingsvermogen, vaderlijke liefde en verlossing op een manier die diep resoneert. Het verhaal raakt aan fundamentele menselijke emoties, waardoor het tijdloos blijft.

De soundtrack van "The Champ" verdient ook alle lof, met muziek die de toon van elke scène versterkt en de emotionele impact van het verhaal verdiept.

Kortom, "The Champ" van Zeffirelli is een film die je niet snel zult vergeten. De climax van de film is zowel intens als hartverscheurend. Deze prent is een absolute aanrader voor iedereen die op zoek is naar een film die zowel het hart als de geest beroert.

"The Champ" is een aangrijpend drama dat de kijker meeneemt op een reis van hoop, verlies en verlossing en voor mij één van de meest efficiënte tearjerkers aller tijden. Janken gegarandeerd.

Het is hoogtijd dat die parel op blu-ray wordt uitgebracht.

Vijf dikke sterren!

Meeslepende mystery waarin de dode broer van een rijke erfgename terugkeert om zijn deel van de erfenis op te eisen. De dame was destijds zelf getuige van de lijkschouwing en staat voor een raadsel. Ze probeert iedereen te overtuigen dat de man haar broer niet is, maar een bedrieger. Het plot bezit voldoende verrassingen om te blijven boeien. Freddie Francis maakte enkele jaren later voor Hammer "Paranoiac" waarin je misschien wel enkele parallellen kunt ontdekken. Beide prenten blijven aanraders. Anne Baxter weet haar rol erg overtuigend neer te zetten. Een dramatische thriller in de stijl van Hitchcock, met een sterk scenario.

Buitenaardse wezens kruipen in de huid van gestorven mensen met als doel uiteindelijk een atoomoorlog te ontketenen. Middelmatige science-fiction-film die ondanks de afwezigheid van speciale effecten toch redelijk weet te boeien. Een hoogvlieger is het echter niet geworden. De film is op DVD verschenen in de States in een Double Bill "Euro-Fantastico" waar "The Black Cobra" de tweede prent is. (Engels gedubd zonder ondertiteling)

Het verhaal speelt zich af in het fictief stadje Hénart in het Noorden van Frankrijk, waar Pauline Duhez werkt als thuisverpleegster. Ze moet ook nog zorgen voor twee kinderen en haar bejaarde vader, een ex-vakbondsman en communist. Ze is bij veel mensen geliefd wat in het oog valt van haar huisarts en collega Berthier, die lid is van de (fictieve) extremistische partij RNP in de stijl van het Front National. Hij ziet de sympathieke, knappe maar naïeve verpleegster als een ideale kandidaat voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Wanneer Pauline zijn voorstel aanvaardt beseft ze niet wat de gevolgen hiervan zullen zijn.

Deze gedurfde en actuele sociale schets is vakkundig in beeld gebracht en goed geacteerd. De bedoelingen van de filmmakers waren nobel: ze pogen bij de kijker de ogen te openen en de verborgen fascistische façade van extreemrechts te onthullen. Nette dames en heren verstoppen zich daar immers vaak achter beredeneerde campagnetaal die op het randje van maar net niet racistisch is. De film komt misschien wat traag op gang maar mist toch het beoogde effect niet. Degelijk.

"Child's Play" uit 1972 heeft hoegenaamd niets met de pop Chucky te maken. Het is een verhaal, gesitueerd in een streng Jezuïetencollege, van autoritaire leraar die tot zelfmoord gedreven wordt. Een erg deprimerende, angstaanjagende film met zorgvuldig opgebouwde dramatische effecten en bijzonder overtuigende vertolkingen. Wie of wat de drijfveer is achter het wreedaardig complot zal ik niet verklappen, maar ik heb gruwel hier in elk geval in de rauwe werkelijkheid, en zonder mogelijkheid eraan te ontvluchten, als een verstikkende ervaring beleefd. Veel griezeliger dan Chucky!

Wanneer de seriemoordenaar Charles Lee Ray dodelijk gewond raakt tijdens een achtervolging door de politie, legt hij voor hij sterft met een voodoo-spreuk zijn ziel in een "Good Guy"-pop die in een speelgoedwinkel ligt. Het zesjarige jongetje Andy krijgt deze behekste pop, Chucky genaamd, als verjaardagscadeau van zijn weduwe-moeder Karen die hem goedkoop van een straatventer kocht. Chucky begint al snel vreemd te gedragen en valt mensen aan, waardoor Andy de schuld van de moorden krijgt en in een psychiatrisch ziekenhuis wordt geplaatst.

Tom Hollands “Child's Play” is een leuke horrorfilm die perfect balanceert tussen schrik en sarcasme. Brad Dourifs voice-over voor Chucky is iconisch en maakt de pop tegelijk schattig en griezelig. De film werkt goed omdat het niet alleen steunt op shockeffecten, maar ook een sterke emotionele laag heeft met de moeder-zoon relatie. Catherine Hicks speelt sterk als de moeder die eerst niet wil geloven wat er gebeurt. De film is zeker degelijk maar kan toch niet tippen als horrorkomedie aan “Dolls" van Stuart Gordon. Minstens 3/5

Het koppel Burt en Vicky belandt in het verlaten Gatlin, Nebraska, waar geen volwassenen meer te vinden zijn. Ze ontdekken dat de kinderen van het dorp onder leiding van de jonge prediker Isaac een sekte vormen die mensen offert aan een kwaadaardige macht in de maïsvelden. Wat begint als een omweg, groeit uit tot een beklemmende strijd om te overleven tegen fanatisme, paranoia en iets onheilspellends dat letterlijk uit de oogst lijkt op te rijzen.

De film werkt vooral door zijn beklemmende sfeer en eenvoudige, maar effectief uitgevoerde premisse. Kiersch bouwt langzaam spanning op met desolate beelden van eindeloze maïsvelden, een spookachtig dorp en kinderen die veel angstaanjagender zijn dan ze op het eerste gezicht lijken. De dynamiek tussen Isaac en Malachai geeft de film extra wrijving, terwijl Linda Hamilton en Peter Horton de buitenstaanders geloofwaardig neerzetten. De muziek van Jonathan Elias zorgt voor extra sfeer. "Children of the Corn" blijft voor mij een cultklassieker die zijn griezelige reputatie verdient. 3,5/5 na vijfde herziening.

Diverse wetenschappers ontdekken zes buitengewone kinderen op verschillende plaatsen in de wereld, elk met uitzonderlijke intellectuele capaciteiten. Deze kinderen lijken geen vader te hebben en worden naar Londen gebracht voor verder onderzoek. Het blijkt al snel dat ze telepathisch met elkaar kunnen communiceren en dat ze gezamenlijk een ongekend niveau van intelligentie en paranormale krachten bezitten.

De kinderen ontsnappen aan hun bewakers en zoeken onderdak in een verlaten kerk. Daar werken ze samen aan een gemeenschappelijk doel, wat angst en onrust zaait bij de volwassenen. De regering en militaire autoriteiten zien de kinderen als een potentieel gevaar en besluiten in te grijpen. Maar de kinderen zijn niet zomaar te stoppen…

Deze sciencefiction-horrorfilm uit 1964 is een intrigerend vervolg op het uitstekende "Village of the Damned" dat vier jaar eerder werd uitgebracht. Waar het origineel meer gericht was op het verkennen van de vreemdelingenangst en de dreiging van het onbekende, kiest dit vervolg voor een meer filosofische en psychologische benadering. De kracht van de film ligt in zijn sfeer en de manier waarop het een gevoel van paranoia en dreiging opbouwt. De kinderen, met hun stoïcijnse uitdrukkingen en onmenselijke vermogens, vormen een onheilspellende aanwezigheid die zowel fascineert als angst inboezemt. De spanning wordt door Anton Leader geleidelijk opgebouwd, met een climax die verontrustend is.

Een van de troeven van "Children of the Damned" is zijn bereidheid om diepere vragen te stellen over de aard van menselijkheid, evolutie en moraliteit. De film nodigt de kijker uit om na te denken over wat het betekent om mens te zijn en welke angsten we hebben voor veranderingen die we niet begrijpen. Een boeiende kijkervaring.

Een science-fiction horror (leunt zeker meer aan bij de horror dan bij actie) waarin een selecte groep mensen in de waan worden gebracht dat er een kernoorlog is uitgebroken. Ze worden door de autoriteiten naar een ultra-moderne (voor die tijd ) ondergrondse kelder in New Mexico gebracht. Weldra ontstaan er spanningen binnen de groep, vooral veroorzaakt door een onmogelijke zakenman, maar wanneer er steeds meer moorddadige vleermuizen op de proppen komen loopt de situatie volledig uit de hand. En wat was de werkelijke bedoeling van het experiment van het Amerikaanse leger?

De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en stijgt naarmate de horde van de vampiers groeit.

Deze niet onaardige Mexicaanse verwezenlijking is momenteel uit op DVD in de States als een "double bill" met "The Eearth dies Screaming" van Terence Fisher. De DVD-versie duurt slechts 99 minuten. Er zijn Engelse ondertitels voor beide films.

http://www.axelmusic.com/productDetails/024543459682

Wellicht was de originele Mexicaanse versie langer.

Het blijft natuurlijk wel een B-film, maar het is leuk vermaak voor de griezelfans.

"Christine" van John Carpenter is een knappe mix van horror, thriller en tragische obsessie. Het verhaal volgt de onzekere tiener Arnie Cunningham, die een ogenschijnlijk gewone Plymouth Fury uit 1958 koopt; al snel blijkt de auto, Christine, een duistere eigen wil te hebben en Arnie steeds verder te manipuleren.

De kracht van de film zit in de opbouw van spanning, de sfeervolle regie en het slimme idee van een bezeten auto als symbool voor jaloezie, controle en verslaving. Carpenter maakt er meer van dan een gimmick: de film is stijlvol, sinister en verrassend menselijk, met sterke sfeer, goede muziek en een onderhuidse tragedie.

Te koop in de Apple Store 4k voor slechts 4,99 EUR.

Londen halfweg van de negentiende eeuw. Ebenezer Scrooge is een oude vrek geworden die met Kerstavond helemaal geen plezier kan maken en zelfs een van zijn bedienden ontslaat. Maar ’s nachts hoort hij het geratel van kettingen en krijgt hij bezoek van zijn overleden partner. Deze waarschuwt hem voor de gevolgen van zijn slecht humeur en gierigheid als hij niet luistert naar de drie geesten die om het uur zullen verschijnen en hem zullen confronteren met zijn verleden, het heden en zijn toekomst.

Het is allemaal goed bedoeld, maar de verdienste ligt wel bij het kortverhaal van Charles Dickens. Ik heb gelezen dat er betere verfilmingen zijn dan deze. Bij sommigen van de cast stel ik toch wat overacting vast. De prent mag dan nog vermakelijk zijn, getrouw volgt hij het oorspronkelijk gegeven niet. Waarom Ebenezer bvb zo grimmig is wordt in de film niet verklaard. Wellicht wegens tijdsgebrek. Sfeervolle zwart-wit-fotografie, dat wel. In 4:3 formaat met Engelse ondertitels maakt de film deel uit van TCM Greatest Classic Films Collection: Holiday. Redelijke print, maar toch niet haarscherp.