Opinions

Ten gevolge van een uit de hand gelopen experiment om energie uit het centrum van de aarde te recupereren geraakt de aardkorst ernstig beschadigd. De scheur in het oppervlak wordt steeds groter en veroorzaakt gigantische vulkanische activiteiten. De aan kanker lijdende en terminaal zieke dokter Stephen Sorenson staat voor de loodzware opdracht te verhinderen dat de aarde zich in twee splitst. Hij maakt hierbij gebruik van atoombommen.

Voor de tijd waren de speciale effecten wellicht indrukwekkend maar nu komen ze toch wat gedateerd over. Het gegeven is eigenlijk niet erg geloofwaardig, er zijn diepe kloven in de aardkorst maar de aarde is zo groot dat dit geen kwaad kan. De film poogt de boodschap te verkondigen dat de mens omzichtig moet omspringen met wetenschappelijk experimenten. De acteurs doen hun best om hun rol geloofwaardig te doen overkomen, maar slagen daar toch niet 100% in. Vooral Keiron Moore heeft moeite om zich steeds ernstig te houden. “Crack in the World” zal misschien nostalgische ingestelde liefhebbers van oude science-fiction kunnen bekoren, maar voor mij reikt hij niet verder dan de middelmaat.

Obscuur drama, gemaakt voor TV, over een echtpaar dat zich wil ontfermen over een gestoorde jongeman, die zich schuil houdt in hun kelder. Dat hij uiteindelijk helemaal ontspoort is voor een groot stuk te wijten aan de onverdraagzaamheid van de buitenwereld. Athur Kennedy en Theresa Wright zijn erg geloofwaardig in hun rol. Een beklemmende film, die uitgebracht is op DVD in de States door http://www.wildeyedvd.com .

Neal Mottram is een antiquair met psychopatische trekken. Hij meent vrouwen brutaal te moeten vermoorden voor nachtelijke rituelen ter ere van een Afrikaans afgodsbeeld. In ruil voor mensenoffers denkt hij rijkdom en macht te verwerven. De lokale politie vermoedt dat hij een verdachte is, maar hij weet zeker in het begin hen goed om de tuin te leiden.

“Craze” is zeker niet het beste werk van Freddie Francis maar toch onderhoudend. Jack Palance’s vertolking is wel een beetje over de top. Toch zit er voldoende spanning in het verhaal. De film is nu verkrijgbaar in Engeland dank zij een release van Nucleus DVD. De widescreen print is verzorgd en Engels ondertiteld. De audio is heel wat beter dan deze van de public domain fullscreen print die vroeger ook op een DVD box set verscheen in de States. Een vermakelijke extra zijn de trailers van de meeste films van de kineast.

In het rustige stadje Ogden Marsh raakt de bevolking besmet met een mysterieuze toxische biologische stof die mensen langzaam verandert in gewelddadige psychopaten. Sheriff David Dutton probeert samen met zijn vrouw Judy en een kleine groep overlevenden te ontsnappen terwijl het leger de stad in quarantaine plaatst. Wat begint als een reeks vreemde incidenten groeit uit tot een meedogenloze strijd tegen zowel de besmetten als de autoriteiten die alle sporen willen uitwissen.

"The Crazies" van Breck Eisner is een van die zeldzame horrorremakes die niet alleen het origineel respecteert, maar er ook een eigentijdse en spannende draai aan geeft. De film bouwt de dreiging geduldig op, waardoor de paranoia steeds sterker voelbaar wordt. Timothy Olyphant is overtuigend als de vastberaden sheriff die machteloos moet toekijken hoe vrienden en buren veranderen in moorddadige monsters. De vaak beklemmende sfeer, effectieve schrikmomenten en het gevoel dat niemand te vertrouwen is, maken de film meeslepend. Bovendien voegt de kritiek op overheidsingrijpen extra gewicht toe aan het verhaal. Goed horrordrama. 3/5

Vijf studenten proberen het duistere verleden uit te pluizen van een nu verlaten katholieke school waarbij een via een pentagram opgeroepen demon ertoe geleid zou hebben dat vijf jongeren zelfmoord pleegden. Ze horen allerhande geluiden in de muren en hebben het gevoel dat ze niet alleen zijn. En ze stellen vast dat de uitgangen van het sinister leegstaand gebouw zijn geblokkeerd. Een voor een worden ze vermoord, zo lijkt het, tot één meisje alleen overblijft. Of is de realiteit anders?...
Het nogal gammele scenario zorgt voor veel plotwendingen zodat het bij de kijker verwarrend overkomt. De film probeert een angstsfeer op te bouwen , maar komt veel te traag op gang en mist zijn doel. De dialogen zijn soms echt irritant. De moorden gebeuren off-screen. Opnieuw een hedendaagse film met een zeer beperkt budget gemaakt. Veel koude rillingen heb ik niet gekregen. “Credo” is een ondermaatse horrorfilm met enkele religieuze resonanties maar vooral veel cliché’s.

Eén van mijn favoriete gotische horrorfilms van de vroege jaren zeventig, met Peter Cushing die nog maar eens een grandioze acteerprestatie neerzette. Hij portretteert een krankzinnige geleerde die in de ondergrond van Nieuw-Guinea een skelet ontdekt van een soort duivels wezen. Bij contact van de beenderen met water begint er vlees aan het skelet te groeien... Er zijn heel wat nevenintriges in het verhaal verwikkeld, en de muziek van Paul Ferris is ook erg sfeerscheppend. Voeg daarbij nog een overtuigende Christopher Lee (als zijn halfbroer en directeur van een krankzinnigengesticht) en je hebt een klassieke griezelfilm waar de fans beslist van zullen kunnen genieten...

4,5 sterren

Een horror-omnibus in stripboekstijl, opgebouwd uit vijf losse verhalen die als een macabere comic tot leven komen. De film opent met een jongen wiens straf voor het lezen van horrorstrips meteen de toon zet voor de wraakzuchtige, zwartgallige komische toon van de rest van de film. Daarna volgen vijf griezelverhalen: een vader die rijst uit het graf, een boer die besmet raakt door een meteoriet, een jaloerse echtgenoot met een dodelijk plan op het strand bij opkomende tij, een universiteitsprofessor die met een monster in een kist te maken krijgt, en een rijke hygiënist die door een kakkerlakkenplaag wordt belaagd.

Wat Creepshow volgens sommigen zo leuk maakt, is de energieke mix van horror en groteske humor, en de liefdevolle knipoog naar oude comicboeken. Maar voor mij voelt de film wat onevenwichtig aan: niet elk luik is even sterk qua sfeer, ritme of payoff. Voor mij zijn vooral het derde en vierde segment de beste, omdat die de spanning en de opbouw het meest efficiënt combineren en daardoor het meest blijven hangen. De eerste twee verhalen zijn meer karikaturaal, terwijl het slotverhaal sterk inzet op claustrofobie maar iets minder elegant is uitgewerkt dan die twee uitblinkers. Stephen King is een grootmeester in griezelverhalen maar als acteur in het tweede deel (geïnspireerd door The Color out of Space van H.P. Lovecraft) vond ik hem tegenvallen.

Als geheel blijft Creepshow een soms charmante horroranthologie maar niet perfect gebalanceerd. 2,75/5 afgerond 3/5.

Ken Russell's “Crimes of Passion” is een zinderende, over-the-top mix van erotiek, thriller, psychologisch drama en maatschappijkritiek. Kathleen Turner schittert als Joanna Crane, een succesvolle modeontwerpster die ’s nachts een dubbelleven leidt als China Blue, een flamboyante prostituee. Haar pad kruist dat van een onderdrukte huisvader en een obsessieve, losgeslagen priester (Anthony Perkins in een waanzinnige rol).

De film is een zintuiglijke achtbaanrit, vol neonverlichte nachtmerries, bizarre monologen en een soundtrack van Rick Wakeman die de intensiteit versterkt. Russell pakt thema’s als seks, repressie en hypocrisie genadeloos aan, maar de film is niet voor iedereen: het is campy, schokkend en soms ronduit absurd. Voor liefhebbers van grensverleggende cinema is "Crimes of Passion" een fascinerende, provocerende ervaring—voor anderen misschien gewoon pure chaos.

"Crimson Tide" is een spannende prent over wat zich afspeelt in een nucleaire duikboot. Ondanks de lengte gaat het tempo zo snel voorbij, dat je nooit naar je uurwerk kijkt.

Een paar jaar na de val van de Soviet-Unie proberen een radicale leider en zijn volgelingen het bewind in Rusland in handen te nemen en dreigen ze kernraketten te lanceren. De USA stuurt een onderzeeër met nucleaire raketten naar de Stille Oceaan voor het geval dat Russische raketten worden gelanceerd. Maar de twee bevelhebbers botsen over de vraag of de raketten moet worden afgevuurd omdat ze debatteren of Rusland nu wel zal aanvallen of niet. Gene Hackman is de harde militair en Denzel Washington wil ten koste van alles een nucleaire holocaust voorkomen. Het feit dat een order niet volledig binnenkomt en de radio uitvalt laat hen in het ongewisse. Wie heeft gelijk?

Beide acteurs spelen hun rol met veel overgave en stelen zo de show. De dialogen zijn pittig. De fotografie is beklemmend en ook de muziekscore van Hans Zimmer valt zeker mee. De regisseur bouwt de spanning zorgvuldig op tot een climax. Alles is mooi in beeld gebracht en verveelt geen minuut. Alleen het einde kon me niet helemaal bekoren. "Crimson Tide" is een uitstekende thriller waarin het niet aan actie ontbreekt.

Een film die op de kwalitatief hoogstaande UK Blu-Ray zeker tot zijn recht komt. Beeld en vooral het geluid zijn indrukwekkend. Heel genietbaar.

Laura Karnstein wordt geplaagd door nachtmerries die zouden worden toegewezen aan een oude vloek die over haar familie rust. Haar vader, Graaf Karnstein is radeloos. Een verpleegster denkt dat de geest van Sira Karnstein, die een paar eeuwen voordien als heks verbrand werd, ronddwaalt in de omgeving. Er komen ook een aantal meisjes op mysterieuze wijze om het leven. Laura begin te denken dat ze hiervoor zelf verantwoordelijk is. De graaf vraagt de hulp van een specialist in restauratie van kunstwerken. Hij ontbiedt deze man naar zijn kasteel om zijn schilderijen te onderzoeken teneinde een oplossing te vinden voor de vloek. Op een dag grijpt in de omgeving een ongeval met een koets plaats. Eén van de inzittenden, een oudere dame, vraagt aan Graaf Karnstein of haar dochter Ljuba een paar dagen bij hen kan logeren omdat ze zelf dringend weg moet. Tijdens haar verblijf raken Laura en Ljuba innig bevriend. Maar is die mysterieuze Ljuba wel zo te vertrouwen?

De scenaristen van “Terror in the Crypt/De Krocht van de Vampier” zijn niemand minder dan Ernesto Gastaldi en Tonino Valerii, die ook instonden voor latere vermakelijke gotische werken zoals “I Lunghi Capelli della Morte”, “La Frusta e il Corpo” en “L'Orribile Segreto del Dr. Hichcock”. Voor dit script gingen ze gedeeltelijk putten uit “Carmilla” van Joseph Sheridan Le Fanu, dat o.a. ook de inspiratiebron was voor de boeiende Hammer-trilogie “The Vampire Lovers”, “Lust for a Vampire” en “Twins of Evil”. Ook Roger Vadim bracht destijds met “Et Mourir de Plaisir” een verfilming van dit romantisch griezelverhaal met een vleugje latente erotiek. Begin de jaren zestig gaven de Italianen (soms ook om economische redenen) nog de voorkeur aan zwart-wit om wat aan te leunen bij de expressionistische cinema en dit is dan ook hier het geval.

Deze oubollige griezelfilm moet het vooral hebben van zijn sfeerschepping en gelukkig hadden ze Christopher Lee in de cast. Met Barbara Steele erbij was het nog iets beter geweest, maar Ursula Davis (Laura) deed het toch ook niet slecht. De sets zijn een voltreffer: het kasteel en ook de ruïnes in de nabijheid waar een om een geheimzinnige reden toch een klok luidt.

“La Cripta e il Incubo” is uitgebracht in de States door Retromedia en Image Entertainment (Engelse versie zonder ondertitels) en nu ook in Frankrijk door Artus (Italiaanse versie met Franse ondertitels). Beide zijn anamorphic widescreen, maar de Franse versie is kwalitatief nog iets beter van beeld en geluid (Italiaanse track is in stereo). De iets kortere Amerikaanse versie mist wat namen op zijn generiek, maar bevat wat meer donder en bliksem zodat je toch onmiddellijk in de juiste stemming bent.

Wie houdt van Hammer films of Italiaanse gothic kan hier plezier aan beleven.

Herbekeken en nog steeds heel veel van genoten.

Eric en Shelly gaan trouwen maar worden op Halloween brutaal vermoord door een bende die zich ook schuldig maakt aan massale brandstichting.

"The Crow" is meer dan een actiefilm; het is een gotisch gedicht in beweging. Brandon Lee belichaamt Eric Draven met rauwe intensiteit, een ziel die terugkeert uit de dood om gerechtigheid te eisen. Regen, rook en schaduwen vormen een visuele symfonie waarin pijn en schoonheid samenvallen. De film danst tussen wraak en verlossing, als een tragische elegie over liefde die de dood trotseert. De actie is vloeiend maar doordrenkt met melancholie, elke vuistslag een echo van verloren geluk. Alex Proyas’ regie weeft mythe en moderne noir tot een tijdloze legende. The Crow blijft een film die fluistert: ware liefde sterft nooit — ze verandert alleen van gedaante.

Een poëtisch en puristisch liefdesverhaal verpakt in gotisch duister. Heerlijk.

In onze contreien verscheen deze American International Productie begin de jaren zeventig in de bioscoop onder de titel "Het Spook van de Banshee". Vincent Price doet zijn rol als "Witchfinder General" nog eens over in deze bij momenten sterk geladen griezelfilm, die de liefhebbers van het ouderwetse genre nog eens kan doen verstijven van de angst. De film is uitgebracht op DVD in de States. De print is degelijk en er zijn Engelse ondertitels, maar helaas werd de bijzonder efficiënte originele soundtrack van Les Baxter uit de Britse versie vervangen door muziek van een andere componist en dit doet de impact van de beklemmende angstsfeer inboeten. Jammer.

Andermaal zorgde MGM in de serie Midnight movies voor een aantrekkelijke double bill: nu met "Murders in the Rue Morgue".

http://www.dvddrive-in.com/reviews/a-d/cryofthebansheemurdersinruemorgue7071.htm

Een jonge man trouwt met een rijke oudere weduwe en wordt verliefd op een jongere vrouw, met wie hij een relatie krijgt. Deze laatste wil hun verhouding alleen verder zetten als zij de enige is in zijn leven. Uiteindelijk besluit de man zijn vrouw uit de weg te ruimen. Hij gebruikt hiervoor een vergift dat geen sporen nalaat. Maar na haar dood verdwijnt het lijk van zijn echtgenote uit het mortuarium.

"El Cuerpo" mag dan nog enkele clichés hebben, het is een bijzonder boeiende film met een verrassende ontknoping. Sfeervol in beeld gezet en stevig vertolkt. Een aanrader.

Het verhaal speelt zich af ergens in Californië. Cujo, een erg grote Sint-bernard wordt gebeten door een hondsdolle vleermuis. De hond wordt ziek en agressief, doodt zijn eigenaar Jo Camber, een mecanicien, en slacht ook zijn buurman af. De kleine Tadd woont met zijn ouders in de omgeving en is bang voor een monster in zijn kleerkast, terwijl zijn vader, Vic Trenton, ontdekt dat zijn vrouw een affaire heeft met een goede vriend van hem. Hij moet weg voor zaken en laat het aan Donna over om zijn kapotte auto naar Jo Camber's te brengen voor reparatie. Donna gaat er met haar zoon heen en de auto valt uiteindelijk helemaal in panne voor het huis van de monteur, net als Cujo verschijnt. De hond zal de auto meedogenloos aanvallen en de inzittenden terroriseren.

“Cujo” moet het niet hebben van bovennatuurlijke elementen maar gaat uit van een realistischer, behoorlijk schrijnend uitgangspunt: twee mensen worden belegerd op een plek waar ze niet weg kunnen komen door een reusachtige dolle hond. De regie van Teague is sterk en wanneer de slachtoffers eenmaal in de val zitten, is de spanning behoorlijk hoog. De eerste helft van de film wordt ingevuld met karakterontwikkelingen en bijzaken, en hoewel Teague ook met dit deel zijn talent toont, werken sommige elementen (zoals de angst van het kind voor monsters) beter dan andere (zoals de driehoeksaffaire). Het acteerwerk is erg goed, en je gaat steeds meer om de personages geven. De hond is erg overtuigend in beeld gebracht en gedresseerd. Het is vooral leuk om een kindacteur te hebben die ons niet op de zenuwen werkt. “Cujo” is één van de beste Stephen King verfilmingen in mijn ogen, maar wordt helaas door sommigen onderschat.

De Blu-ray van Eureka is een aanrader. De film heeft Engelse onderschriften en beeld en klank zijn prima.

Lisa en haar vriend Clark rijden door een woestijnachtig gebied wanneer ze opmerken dat er heel veel slangen langs de weg liggen. Een tijd later wordt Clark gebeten. Hij krijgt van een dokter een verkeerde injectie toegediend en de wonde ontaardt in een monsterachtige slangenkop.

Voor een relatief laag budget is "Curse II" eigenlijk een geslaagde horrorfilm waar de Alien-achtige effecten hun doel niet missen. Het angtsklimaat wordt zorgvuldig opgebouwd. Een leuke B-film waaraan griezelfans een vette kluif kunnen hebben.

"Curse of Frankenstein" is opgebouwd in een flashback-structuur. Baron Victor Frankenstein werd ter dood veroordeeld en wacht op zijn terechtstelling. Hij onthult zijn ervaringen aan een dorpspriester. Zo vertelt hij dat hij op twaalfjarige leeftijd zijn ouders verloor en een leraar in dienst nam, Paul Kempe, die weldra vaststelde dat zijn enthousiaste leerling hoogbegaafd was. Samen legden ze zich toe op avant-gardistische fysische experimenten en werden ze hechte vrienden. Het eerste opmerkelijke succes dat ze boekten was het tot leven wekken van een dode hond. Maar Frankenstein wilde meer. Hij droomde ervan een menselijk wezen te creëren dat samengesteld was uit diverse lijken afkomstig van galgevelden en kerkhoven. Kempe begon steeds meer afstand te nemen van de betrachtingen van zijn machiavellistische vriend, die onverdroten verder ging met zijn waanzinnige proefnemingen, ook als zijn verloofde bij hem kwam wonen...

Terence Fisher legde in zijn prent het gewicht hoofdzakelijk op de persoon van de baron Frankenstein (een schitterende rol van Peter Cushing), terwijl het monster verrassend wat op de achtergrond bleef. Hiermee nam hij afstand van de opvattingen uit de Frankenstein films van de jaren dertig van Whale en Rowland. Waar deze laatsten onwillekeurig wat sympathie voor de Karloff-creatie opwekten was Christopher Lee een afstotelijk individu dat bij de kijker alleen maar weerzin en afgrijzen opriep.

Deze knappe griezelfilm viel op door zijn fotografie waarin als het ware impressionistische kleuren werden gebruikt en luidde een nieuw tijdperk in voor de horror en ook voor Hammer.

Ik bezit momenteel de UK en US Warner Bros DVD, die widescreen zijn en Engelse ondertitels hebben. Beeld is zeer goed, geluid kan echter beter. Maar in oktober krijgen we een update: dan is er in het Verenigd Koninkrijk een Blu-Ray release en deze keer hopelijk compleet, want de huidige DVDs missen een "oogbal"-sekwens.

YouTube - The Curse of Frankenstein censored eyeball shot

Daarnaast heb ik me laten wijsmaken dat er nog een tweede "cut" was in de DVDs: een scene waar een (weliswaar fake) hoofd in zuur wordt gegooid. Maar die zou nog moeilijk te vinden zijn.

De film is - ondanks dezelfde personages en acteurs - niet echt een gerelateerde sequel op "Cat People". Het is een boeiende prent over de droomwereld van een een meisje, dat geen vrienden heeft. Het aangehaalde boek "The Inner World of Childhood" in de film is het werk van de Amerikaanse psychologe Frances Wickes uit 1930. Het viel heel erg in de smaak van Carl Gustav Jung, die er een jaar later een inleiding voor schreef. Er is geen kat te zien in "Curse of the Cat People", maar het verhaal over het verbeeldingsuniversum van een eenzaam kind is echt de moeite waard. Ook de sfeerschepping is bijzonder geslaagd. Ik heb er echt van genoten.

*4*

Robert Manning gaat naar een afgelegen landhuis op zoek naar zijn verdwenen broer. Daar raakt hij verstrikt in een sfeer van occultisme, familiegeheimen en verontrustende dromen rond de legende van de Zwarte Heks van Greymarsh.

Vernon Sewell levert een sfeervolle maar onevenwichtige gothic horrorfilm af. De film bevat in het begin kitscherige momenten maar wordt in het tweede deel beter. De sterke cast — met Christopher Lee, Boris Karloff en Barbara Steele — geeft de film gewicht. Het tempo is wel traag en de blu-ray had geen Engelse ondertiteling waardoor hij moeilijk te volgen was. De film werkt vooral als cultcuriositeit: visueel aantrekkelijk, degelijk mysterieus en af en toe heerlijk sinister, maar nooit echt meeslepend. Het verband met het schitterende kortverhaal van H.P. Lovecraft "The Dreams in the Witch House" zie ik echter niet. Toch blijft hij de moeite voor liefhebbers van Britse horror uit de late jaren zestig. 2,75/5

Revolverheld Drake Robey reist door het westen en terroriseert een kleine stad. Hij blijkt evenwel een vampier te zijn. Als hij zijn (voor de kijker onzichtbare) hoektanden op de mooie Dolores, die een boerderij heeft, zet, is het aan predikant Dan om de graag schietende bloedzuiger te vernietigen. Als eerste film die de western met het griezelgenre mixt bevat deze prent een opvallende zwart-witfotografie die in de schitterende blu-ray en DVD van Kino Lorber verrassend mooi gedemonstreerd wordt via de excellente gerestaureerde print. Beslist een aanrader voor de liefhebbers van dit verhaal, maar let dan wel op dat het de Kino Lorber Release is (gelukkig met Engelse ondertitels) en niet een inferieure vorige.

Spanje in de 18de eeuw. Een bedelaar komt aan in een stad waar de markies een wrede heerser is. Hij wordt vernederd tijdens het huwelijksfeest van deze laatste, gevangen gezet en vele jaren in de kerker opgesloten. Het enige menselijk contact dat hij heeft, is met de gevangenisbewaker en diens mooie, maar doofstomme dochter. De dochter, die uiteindelijk avances krijgt van de markies en daar niet op ingaat, belandt in de cel van de bedelaar. Het meisje wordt verkracht, weet daarop te vluchten en komt terecht bij Don Alfredo Corledo, een vriendelijke edelman, en diens huishoudster, Teresa. Ten gevolge van de traumatische gebeurtenis in de kerker wordt Leon geboren op Kerstdag, wat volgens de lokale legende een slecht voorteken is. Leon wordt geadopteerd door de lieve mensen die voor zijn moeder hebben gezorgd. De moeder sterft bij de geboorte van haar kind. Wanneer Leon opgroeit, begint hij vreemde symptomen te vertonen die worden toegeschreven aan de weerwolfvloek. Hij wordt geplaagd door nachtmerries en een onverklaarbare dorst naar bloed. Zijn adoptievader en een priester proberen hem te helpen en de vloek lijkt te verminderen omdat hij liefdevolle mensen om hem heen heeft. Als jonge man verhuist Leon naar een nabijgelegen stad en vindt werk in een wijnmakerij, waar hij verliefd wordt op de mooie Cristina. Zijn gevoelens voor haar helpen hem zijn weerwolfneigingen te onderdrukken, maar wanneer hij in de buitenwereld met kwaad wordt geconfronteerd verandert hij tijdens de avonden van volle maan in een weerwolf en slaat hij aan het moorden.

"Curse of the Werewolf" is een absoluut juweeltje binnen het griezelgenre. Deze film, uitgebracht in 1961, toont op magistrale wijze de regiekwaliteiten van Fisher en de unieke artistieke visie van Hammer Film Productions. Vanaf de eerste scène weet de film een angstaanjagende sfeer neer te zetten die de kijker bij de keel grijpt en niet meer loslaat.

Oliver Reed schittert in de rol van Leon Corledo, een tragisch personage dat gevangen zit in de vloek van het weerwolf zijn. Reeds vertolking is zowel intens als diep menselijk, en hij weet de pijn en het innerlijke conflict van zijn personage op een aangrijpende manier over te brengen. Zijn transformatie in de weerwolf is zowel fysiek als emotioneel indrukwekkend, en draagt bij aan de tijdloze aantrekkingskracht van de film.

De cinematografie van Arthur Grant is adembenemend, met prachtige beelden die zowel de gotische als de grimmige sfeer van het verhaal versterken. Ook de make-up en speciale effecten zijn, zeker voor die tijd, bijzonder geslaagd en dragen bij aan de geloofwaardigheid en de gruwel van de weerwolftransformaties.

De muziek is op momenten angstaanjagend en op andere momenten melancholisch, wat bijdraagt aan de emotionele diepte en complexiteit van het verhaal.

"Curse of the Werewolf" is niet slechts een horrorfilm; het is een tragisch romantisch verhaal over menselijkheid, verlossing en het gevecht tegen innerlijke demonen. Terence Fisher heeft met deze film een tijdloze klassieker gecreëerd die liefhebbers van ouderwetse horror zal blijven bekoren. Het blijft voor altijd mijn favoriete weerwolffilm.