Opinions

De zeer goede trailer belooft een surrealistische prent met een geheimzinnige exotische sfeer en een indrukwekkend spektakel. Maar de film is een echte flop. Van het werk van Octave Mirbeau blijft slechts het sensationele over. Een vervelend, pseudo-erotisch geval met neo-kolonialistische en racistische accenten. De beste fragmenten zaten vervat in de trailer.

Een staaltje van puur boerenbedrog. Scenarist Pascal Lainé (van het voortreffelijke "La Dentellière") heeft betere tijden gekend.

Jean-Pierre en Luc Dardenne zijn toonaangevende Belgische filmmakers, bekend om hun sociaal-realistische films als ‘Rosetta’ en ‘L’Enfant’. In ‘Jeunes Mères’ richten ze zich op vijf alleenstaande jonge moeders in een opvangcentrum, waarbij solidariteit en kwetsbaarheid centraal staan. De film laat zonder sentimentaliteit zien hoe kleine daden van steun grote impact hebben. Door de rauwe stijl, natuurlijke belichting en niet-professionele acteurs blijft het authentiek. Ondanks het zware onderwerp is ‘Jeunes Mères’ hoopvol en menselijk.

René Clément's klassieker "Jeux Interdits" (1952), ook bekend als "Forbidden Games", is een hartverscheurende en diep ontroerende film die de gruwelen van oorlog gezien door de ogen van kinderen verkent. Dit meesterwerk, gebaseerd op de roman van François Boyer, biedt een unieke en aangrijpende kijk op de impact van conflict op de onschuldigen.

De vijfjarige Paulette verliest haar ouders en hondje verliest tijdens een luchtaanval op een vluchtende colonne burgers in het door oorlog verscheurde Frankrijk van 1940. Alleen en getraumatiseerd dwaalt ze rond totdat ze wordt gevonden door de elfjarige Michel die haar meeneemt naar de boerderij van zijn familie.

Cléments regie is briljant in zijn eenvoud en directheid. Hij ontwijkt sentimentele valkuilen en presenteert in plaats daarvan de rauwe werkelijkheid van de situatie door de ogen van zijn jonge protagonisten. De manier waarop hij de kinderlijke onschuld tegenover de brute realiteit van oorlog plaatst, zorgt voor een krachtige en confronterende ervaring bij de kijker.

De acteerprestaties van de jonge Brigitte Fossey en Georges Poujouly zijn uitzonderlijk en dragen de film. Fossey brengt een aangrijpende mengeling van kwetsbaarheid en vastberadenheid naar haar rol, terwijl Poujouly overtuigend de overgang van onschuld naar een premature volwassenheid laat zien. Hun chemie op het scherm is authentiek en aangrijpend, wat de emotionele impact van de film versterkt.

De soundtrack, gecomponeerd door Narciso Yepes, is mooi. De melancholische en eenvoudige gitaarmelodie wordt een thematisch ankerpunt dat de emotionele resonantie van de film verdiept. De muziek ondersteunt de beelden perfect en voegt een extra laag van schoonheid en verdriet toe aan het verhaal.

Visueel gezien is de film een pareltje. De zwart-wit cinematografie benadrukt de tijdloosheid van het verhaal. De scènes op het Franse platteland zijn zowel idyllisch als doordrenkt van een onderliggende dreiging, wat de dualiteit van de kinderlijke perceptie en de volwassen realiteit weerspiegelt.

"Jeux Interdits" is ook een diepgaand onderzoek naar de manieren waarop kinderen omgaan met trauma en verlies. De spelletjes die Paulette en Michel spelen, waarin ze dieren begraven op een geïmproviseerde begraafplaats, zijn een hartverscheurende poging om grip te krijgen op de dood en chaos om hen heen. Dit lugubere spel weerspiegelt hun onvermogen om de verschrikkingen van de wereld van volwassenen volledig te begrijpen, terwijl het tegelijkertijd een krachtige metafoor biedt voor de verwoestende gevolgen van een oorlog.

Hoewel de film meer dan zeventig jaar oud is, blijft de boodschap van "Jeux Interdits" relevant en krachtig. Het is niet alleen een belangrijk historisch document, maar biedt ook een diep menselijke en emotionele ervaring. "Jeux Interdits" is een film die je niet onberoerd laat en die nog lang blijft nazinderen in je gedachten en ondanks zijn leeftijd nog steeds niet verouderd aanvoelt.

Na vele jaren heb ik dank zij Mochizuki Rokuro toch de DVD (voor een zacht prijsje ) op de kop kunnen tikken. Ik wilde die film absoluut eens zien. De Duitse DVD heeft beeldformaat 4:3, maar de kleurrijke print is in goede staat.

In de roman van Bram Stoker is Jonathan Harker de advocaat die het kasteel van Dracula bezoekt en zijn slachtoffer wordt. Hier in deze film staat Jonathan centraal als de wreker. Hij is van ver gekomen om de strijd tegen de vampieren aan te binden. Deze bloeddrinkers leven in een soort commune aan de rand van een boerendorp waarvan ze de bewoners terrorizeren en uitbuiten. Jonathan neemt de leiding bij de boeren met de bedoeling de vampiers in zee (stromend water) te drijven.

Af en toe zijn er mooie vondsten bij de regie en de fotografie en de decors zijn verzorgd. De kineast wilde de vaak rechtlijnige symboliek van de Dracula-mythe enigszins politizeren. Hij beeldde een fascistisch gestructureerde, op uiterlijke praal en machtvertoon verlekkerde aristocratie van vampieren uit (onder leiding van de demonische graaf die hier markante gelijkenissen vertoont met Hitler). Verder zijn er aarzelende en laffe intellectuelen, klassebewuste maar onmachtige arbeiders en een linkse revolutionair die de opstand leidt.

Een poging om origineel te zijn, al betwijfel ik of “Jonathan” bij vele orthodoxe griezelfans in smaak zal vallen. Eng is het nooit - het blijft bij een poging om een sfeerbeeld te scheppen - maar de prent is wel mooi om naar te kijken.

Werd in onze contreien begin de jaren zeventig uitgebracht onder de titel "De Bultenaar van het Lijkenhuis". Paul Naschy aka Jacinto Molina beeldt hier een meelijwekkende bultenaar uit, die de klusjesman is in het private ziekenhuis van Dokter Orla. Hij is verliefd op een ongeneeslijke patiënte en brengt haar dagelijks een ruiker bloemen. Wanneer ze sterft begint hij met plannen rond te lopen in de stijl van Frankenstein: hij wil zijn geliefde een nieuw leven schenken. De cynische Dr. Orla maakt op een gewetenloze wijze misbruik van zijn naïviteit.

Een waanzinnige, allegorische prent die drama, romantiek en griezel combineert en ondanks zijn tekortkomingen toch een zekere charme uitstraalt. (wat ik van "Cannibal Holocaust" niet kan zeggen )

Een oneven Spaans werkstuk met absurde humor en een vleugje surrealisme. Soms een beetje in de stijl van "Frankenstein Junior" en "The Fearless Vampire Killers", met nog een (f)lauw Iberisch sausje er bovenop.

Bij de eerste voorstelling van deze prent op het Festival van de Fantastische film te Sitges kreeg Carlos Benpar wel een complement van Terence Fisher. Blijkbaar zijn er dus toch die zijn film weten te waarderen. Ik verkies echter de Hammer Gothic Horror films van deze laatste.

Deze film geeft een hallicinante, kwellende maar verfijnde analyse van duistere en troebele gevoelens zoals intellektuele verwarring, scheefgroeiende seksualiteit en machtswellust bij enkele leerlingen in een Oostenrijks jongensinternaat. De jonge Törless observeert het gedrag van zijn medestudenten die een aantal medestudenten terrorizeren op een nieuwsgierige, passieve en passieloze wijze, maar wordt er tegelijk door geboeid.

Volker Schlöndorff behandelde zijn thema zonder effectbejag, koel en beheerst maar daardoor des te indringender. Naast de soepele, sterke structuur van zijn film valt ook het expressieve camerawerk op.

De DVD is uitgebracht in de States door Criterion.

http://www.axelmusic.com/productDetails/037429205327