Opinions

Een film waaraan ik mij ergerde: de barslechte (om met het taalgebruik van de film te zeggen “f..king” bad) dialogen, de gewild erbarmelijke beeldkwaliteit en montage, een aaneenschakeling van beelden waarbij een script vaak zoek is en de cameraman voortdurend denkt “schudden voor gebruik” . Van de stuntelige vertolkingen zullen me waar zwijgen. Voor mij is dat een nieuw dieptepunt in de horror-cinema en een film die ik categoriek afraad op blu-ray te kopen. Ik had bij het bekijken van V/H/S voortdurend zin om de fast-forward knop in te drukken maar heb het toch niet gedaan om de film een rating te kunnen geven.

Een surreële esthetiserende maar ook esotherische griezelfabel die destijds werd uitgebracht in de Benelux onder de titel "Valerie en de Week der Mirakelen". De prent werd bekroond met de Grote Prijs van Bergamo in 1970. Centraal staan de mystieke en vampierachtige avonturen van een dertienjarige meisje. Het is een poëtisch sprookje met heel wat allegorische elementen, een vaak gedurfde ode aan de vrijheid, de zuiverheid en menselijke en intellectualistische integriteit, waarbij alle vormen van hypocrisie en autoriteit worden ontmaskerd. De dromerige soundtrack is heel mooi en het subtiele maar toch wat verwarrende verhaal is bijzonder fraai in beeld gezet.

In het 19de eeuwse Servië wordt de stad Schettel bestuurd door de sinistere graaf Mitterhaus, een vampier die woont in een afgelegen kasteel. Hij verleidt vrouwen en drinkt het bloed van jonge kinderen. Onderwijzer Mueller is ontzet wanneer zijn jonge vrouw naar zijn kasteel gaat met één van de kinderen van de stad. Het meisje wordt het zoveelste slachtoffer. Mueller trommelt de mannelijke dorpelingen van Schettel op om het slot van de graaf binnen te dringen en een einde te maken aan zijn terreur. Mitterhaus krijgt een grote houten staak door zijn hart en zweert tijdens zijn doodstrijd wraak op Schettel: hij vervloekt de dorpelingen en zegt dat hun kinderen gedoemd zullen zijn te sterven en dat hij zelf eensdaags uit het graf zal verrijzen. Het kasteel wordt door een brand en explosie verwoest maar de nu demonische vrouw van de onderwijzer klampt zich vast aan haar satanische minnaar in de crypte terwijl het gebouw instort.
Vijftien jaar later leeft het stadje Schettel nog steeds in angst voor de vloek van Mitterhaus. De gemeente wordt door de pest geteisterd en een arts probeert de legende over het vampirisme tevergeefs te doen vergeten. Op een dag arriveert een circus in de stad. De karavaan van artiesten bestaat o.a. uit een zigeunerin, een clowneske dwerg en een aantal acrobaten die over bijzondere eigenschappen beschikken. Aanvankelijk entertainen ze de plaatselijke bevolking, maar al gauw komen er mensen op een gruwelijke wijze om het leven en begint de terreur opnieuw.
“Vampire Circus” (aka Het Cirkus der Vampieren) is een geslaagde poging van de Hammer Studio’s om de vampierenlegende van clichee-situaties te bevrijden. De vampieren zijn circusacrobaten die kunnen transformeren in een dier. De hele prent baadt door de mooie fotografie en de relatief jeugdige slachtoffers in een sprookjesachtig klimaat dat voortdurend wordt tegengesproken door de actie. Ondanks de afwezigheid van grote namen als Peter Cushing en Christopher Lee doet de cast het meer dan behoorlijk. De angstsfeer is geslaagd te noemen. De Synapse Blu-Ray is donkerder dan de Carlton DVD maar het beeld is scherper. De klank is zeer goed. Er zijn helaas geen Engelse ondertitels in tegenstelling tot de Carlton DVD. “Vampire Circus” is voor griezelfans zeker een aanrader.
Hier een Engelstalige review van de regio A Blu-Ray.

Een co-production Hammer en American International. De beste adapatatie van Joseph Sheridan le Fanu's "Carmilla". De decors waren vaak ongemeen fraai en fotografie, muziek en vertolkingen zijn uitstekend. Wie van ouderwetse gotische horror houdt (met alle klassieke ingrediënten: mistige kerkhoven, sombere cryptes, Victoriaanse maagden, zwarte katten, huiveringwekkende schrille kreten, etc... etc..) mag deze film niet missen.

Een stukje nostalgie van Jesus Franco uit de jaren zestig: een ode aan de stomme film. Vampieren komen er niet aan te pas, tenzij in de pregeneriek waar een scene uit een prent wordt getoond waar de acteurs een vals vampierengebit dragen.

"Vampiresas 30" lijkt vandaag soms toch wel een erg gedateerde rip-off van Billy Wilder's veel betere "Some Like it Hot", dat het jaar voordien werd uitgebracht.

Halcyon heeft de film weer heel knap geanalyseerd (iets waarin hij een kei is)

Volgens mijn bronnen was het vooral Riccardo Freda die hier de regie voor zijn rekening nam. Maar hij werkte de prent niet af en Mario Bava deed dat in zijn plaats. 'I Vampiri" kende in onze contreien bij zijn bioscooprelease maar een matig success, vooral omdat de concurrentie met de Britse (Hammer) horror heel groot was.

Toch is 'I Vampiri' een hoogtepunt in de Euro-horror, want het was de inspiratiebron voor vele andere gotisch griezelfilms. Het is gedeeltelijk een giallo (mix van thriller & whodunnit) waarin detectives en journalisten op zoek gaan naar een seriemoordenaar. Maar het is ook als vampierenfilm een variante op de legende van gravin Elisabeth Bathory. Daarnaast is het een verhaal over een krankzinnige geleerde die op zoek gaat naar de onsterfelijkheid en daarvoor de lichamen van jonge vrouwen gebruikt (inspiratiebron voor "Yeux sans Visages", "Awful Dr. Orloff" en "Mill of the Stone Women") en zit de film natuurlijk vol met de klassieke gotische ingrediënten die mij doen watertanden.

Van dergelijke films kan ik veel meer genieten dan van die moderne horrors waar de sfeerschepping vaak moet plaatsmaken voor een escalatie van zinloos en extreem geweld en effecten.

Vijf personen stappen in een lift die hen naar de kelderverdieping van een appartementsgebouw brengen, dat ze betreden en vaststellen dat er geen weg terug is. Dan blijkt dat een onbekende en onzichtbare gastheer hen daar heeft uitgenodigd. Ze vertellen elk hun eigen verhaal. En dat wordt een anthologie van vijf griezelverhalen. In het eerste segment arriveert een man om een erfeniskwestie te regelen in de mysterieuze stad waar zijn zus is gaan wonen. Ondanks het feit dat een bepaalde bewoner hem waarschuwt voor de gevaren die opduiken bij het vallen van de avond gaat hij tweemaal naar een restaurant. De eerste keer - om 19 uur - zegt de kelner dat het sluitenstijd is, de tweede keer, een uur later, wanneer het etablissement tot zijn verbazing weer open is, wordt het bevolkt door een totaal ander personeel en cliënteel. Dat laatste merkt hij echter te laat. Vervolgens is er een vertelling over een oudere man die een echte maniak is op gebied van netheid en orde. Hij treedt in het huwelijk met een onhandige vrouw en al vlug loopt alles in het honderd. Hij verliest zijn geduld maar zijn vrouw gaat nog een stapje verder. Daarop is er een verhaal van een goochelaar die met zijn vrouw op vakantie is in Indië, waar hij een truc van een betoverd touw aan zijn eigen show zou willen toevoegen, daarvoor een moord pleegt maar dat komt hem duur te staan. Het vierde luik gaat over een man die in geldproblemen zit, iets inneemt dat hem schijndood maakt en met een vriend afspreekt dat die na zijn begrafenis hem terug opgraaft. Zo kan hij het geld van een overlijdensverzekering opstrijken. Het geheel wordt afgesloten met het relaas van een berooid artist, die op vindingrijke wijze wraak neemt op een aantal critici die hem de grond hadden ingeboord.

Waar de voorganger “Tales from the Crypt” van Freddie Francis enkele echte juweeltjes bevatte, kun je gerust zeggen dat Roy Ward Baker’s vijf verhalen hier onderhoudend zijn, maar dat er geen enkele als uitschieter kan bestempeld worden.

Uitgebracht in de UK door Vipco, was deze Regio 2 release weliswaar “uncut” maar helaas fullscreen. MGM zorgde een paar jaar later voor de Regio 1 release. Het werd een double bill met het schitterende “Tales from the Crypt”. Pluspunt was dat “Vault of Horror” daar werd gepresenteerd in widescreen van heel goede kwaliteit. Helaas werd deze versie verknoeid door een aantal compleet nutteloze cuts om hem destijds PG-13 te laten raten voor het publiek. Waar was dit in godsnaam voor nodig? Vandaag de dag krijgt deze prent “uncut” zonder probleem een 12-jaar rating in de Benelux, want de weinige blood & gore is zeker gedateerd. Ondanks de tekortkomingen best vermakelijk, zeker voor wie van nostalgische horror houdt.

"Il Vedovo" is een satirische komedie over macho gedrag, geldzucht en illusies van succes. Alberto Nardi is een mislukte zakenman die leeft in de schaduw van zijn rijke vrouw. Fantaserend over een leven zonder haar, ontstaat een cynisch en zwartkomisch verhaal. De film combineert humor en tragiek, met Alberto Sordi’s rol die zowel hilarisch als meelijwekkend is. Regisseur Dino Risi toont genadeloos de klassenverschillen en morele leegte van het naoorlogse Italië. “Il Vedovo” is een tijdloze satire die grootheidswaanzin en opportunisme blootlegt. Goede film, maar wel geen topper.

De Engels gedubde versie die ik ken is slechts 83 minuten. Er bestaat nog een kortere , van minder dan 70 minuten, die in de States uit is, onder de titel "It Happened at Nightmare Inn". Deze is te mijden.

De film komt nu uit op DVD in Groot Brittannië:

http://www.amazon.co.uk/Candle-Devil-Judy-Geeson/dp/B0015YY786/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=dvd&qid=1212329459&sr=8-1

Hoewel ze een tijdsduur aangeven van 120 minuten betwijfel ik sterk of dit het geval zal zijn, want ook de BBFC geeft een tijdsduur aan van 83 minuten.

Wat de film zelf betreft, vind ik deze een stuk beter dan "Horror Express" van dezelfde kineast. Het verhaal van de twee fanatiek religieuze zusters die een hotel uitbaten en de klanten die niet volgens hun normen leven naar het hiernamaals helpen, houdt je vanaf het begin in de greep en vooral de vertolking van Judy Geeson is erg overtuigend. Een verrassend knappe Spaanse griezelfilm.

"La Vergine di Norimberga" (1963) van Antonio Margheriti is een gotische horrorfilm waarin Mary met haar echtgenoot haar intrek neemt in een Duits kasteel vol duistere geheimen. Deze visueel indrukwekkende film valt op door het sterke gebruik van kleur, dramatische belichting en klassieke gotische sfeer, waardoor het gevoel van dreiging constant blijft. Een lekkere brok griezel met speciale effecten die verrassend grafisch zijn voor die tijd: er zijn enkele expliciete martelscènes die de kijker niet snel vergeet. Prima prent met degelijke vertolkingen.

Alfred Hitchcock, de paus van de suspense, is ook de meester van de geobsedeerde love-story. De aan hoogtevrees lijdende Scottie Ferguson (knap vertolkt door James Stewart) raakt in de ban van de vrouw die hij moet schaduwen. Wanneer ze door zijn schuld verongelukt, is hij reddeloos verloren. Tot hij haar dubbelgangster ontmoet...

De attractieve Kim Novak ontpopt zich tot een echte femme fatale. “Vertigo” is een hypnotiserend, overweldigend emotioneel en oer-cinematografisch meesterwerk met een briljante score van Bernard Herrmann en in prachtige kleuren. Ik heb die onvergetelijke en tijdloze klassieker al talloze keren herbekeken.

Poging om de Frankenstein-mythe nieuw leven in te blazen. Veel aandacht gaat naar Igor, de gebochelde clown uit een circus die de assistent wordt van Victor Frankenstein maar daar uiteindelijk moeite mee heeft. Decors en speciale effecten zijn in orde, maar griezelig is het toch niet echt. Op de vertolkingen van de cast is niets aan te merken. Matig, toch onderhoudend. Ik verkies echter de Hammer Frankensteins met Peter Cushing en "Frankenstein the True Story".

Nicole is 52 jaar en woont op een rommelig appartement met haar zoon Serge in een buitenwijk van Parijs. Ze is werkloos, incasseert heel wat tegenslagen en nu het bijna kerstvakantie is wordt haar creditcard door de bank geblokkeerd en haar chequeboekje in beslag genomen. Dit zorgt voor spanningen met haar zoon en haar wereld lijkt compleet in te storten. Ze maakt kennis met Nora, die een shishabar uitbaat en die haar steunt. Nora geeft haar hoop en doet haar weer genieten van het leven.

Aanvankelijk had ik niet zoveel sympathie voor de protagoniste Nicole (een drukke rol van Valeria Bruni Tedeschi) maar uiteindelijk zorgde Lubna Azabal die voor Nora speelt voor verbetering. Toch mist de film voor mij soms wat tempo en impact, waardoor hij niet echt beklijft.

Voor mij een nipte voldoende, maar ik moet wel toegeven dat de personen die mij vergezelden naar de film enthousiaster waren. Zij vonden het wel een geslaagd gevoelig portret waarin ook de humor niet ontbreekt.

In het vredige dorpje Midwich gebeurt iets vreemds met zorgwekkende gevolgen. Alle inwoners binnen een bepaald gebied verliezen voor enkele uren het bewustzijn. Wanneer de dorpelingen ontwaken, blijkt dat alle vrouwen in het dorp in verwachting zijn. Deze zwangerschappen leiden tot de geboorte van kinderen met blonde haren, vreemde ogen en buitengewone intellectuele vermogens. De jongeren, die snel opgroeien, zijn telepathisch begaafd en hanteren een kille, berekende houding tegenover de dorpelingen. Het duurt niet lang voordat de volwassenen beseffen dat de kinderen gevaarlijk zijn en mogelijk een bedreiging vormen voor de mensheid.

De kracht van "Village of the Damned" ligt in de subtiele en effectieve regie van Wolf Rilla. De regisseur bouwt de spanning langzaam op, waardoor de dreiging van de kinderen steeds voelbaarder wordt. De sfeer van het kleine dorp, gecombineerd met de onverklaarbare gebeurtenissen, is naargeestig en angstaanjagend.

George Sanders is uitstekend als professor Gordon Zellaby, die probeert de aard en intenties van de kinderen te begrijpen. Hij brengt een mix van nieuwsgierigheid en bezorgdheid in zijn rol, wat bijdraagt aan de psychologische diepgang van de film.

"Village of the Damned" verkent thema's zoals vreemdelingenangst, de dreiging van het onbekende en de morele dilemma's rond het opofferen van enkele individuen voor het grotere goed. De film confronteert de kijker met vragen over menselijkheid en de grenzen van wetenschap en ethiek.

De speciale effecten zijn effectief in hun eenvoud. "Village of the Damned" is een bijzonder knappe film in zijn genre en is zowel verontrustend als intellectueel stimulerend. De prent slaagt erin om een blijvende indruk achter te laten door zijn intelligente scenario, sterke vertolkingen en beklemmende sfeer. Een klassieker in het science-fiction-horrorgenre, die ik ten zeerste aanbeveel.

Totone is de zoon van een melkboer en eigenlijk niet zo’n sympathieke belhamel, die nogal agressief en ook niet eerlijk is want hij steelt regelmatig. In het begin van de film komt zijn vader te overlijden wanneer hij na een feestje dronken in de auto stapt en tegen een boom rijdt. Totone heeft slechts kortstondig verdriet maar zal wel voor zijn zusje zorgen dat schattig is. Omdat hij zijn baan kwijtspeelt en geld nodig heeft wil hij een poging doen om de beste Comté kaas te maken waarvoor hij hoopt een prijs van 30000 EUR binnen te rijven. En daarvoor zijn voor hem alle middelen goed. Wat mij stoorde was de manier waarop hij zijn vriendin behandelde.

Al bij al vond ik dit maar een matige film omdat ik me niet kon verzoenen met het karakter van de protagonist. Deze coming-of-age film wil een verkenning zijn van de adolescentie: de twijfels en onzekerheden die daarbij horen, de ontwikkeling naar verantwoordelijkheid en het durven najagen van onze dromen. De vertolkingen zijn wel behoorlijk voor niet-professionele acteurs. En gelukkig legt het einde een pleister op de wonde van gekwetste gevoelens. Een hoogvlieger is het in mijn ogen echter niet.

“La Virgen Roja” traceert met intensiteit de complexe relatie tussen de bazige Aurora en haar dochter Hildegart, een wonderkind dat is gevormd tot een belangrijke intellectuele figuur in het Spanje van de jaren 1930. Najwa Nimri levert een opmerkelijke prestatie als Aurora, waarin ze de vastberadenheid en kwelling van een moeder met verstrekkende ambities weet te vangen. De zorgvuldige regie en elegante fotografie versterken de beklemmende sfeer van het verhaal. Een traag voortkabbelend maar boeiend historisch drama dat diep nadenkt over de gevaren van manipulatie en de offers die worden gebracht in naam van persoonlijke idealen.

Een stijlvolle verfilming van een korte roman van D.H. Lawrence, een schrijver die in het door de Victoriaanse moraal getekende, hypocriete en bekrompen Engeland van de jaren twintig voor schandaal zorgde. Rond de jaren zeventig waren er nog twee andere knappe verfilmingen van werk van dezelfde auteur: "The Fox" van Mark Rydell - naar mijn gevoel de beste - en "Women in Love" van Ken Russell.

Kineast Christopher Miles werpt een blik op de schijnheiligheid van de post-Victoriaanse periode en kleurt deze met wat humor.

Yvette, dochter van een strenge dominee, keert na een verblijf in de Franse kostschool naar huis terug - in een Noord-Engelse puriteinse streek. Ze kan zich niet meer aanpassen aan haar omgeving en wil uit die sociale gemeenschap en het morele keurslijf, waarin ze geprangd zit, breken. De ontmoeting met een zigeuner, die op haar een fysieke aantrekkingskracht uitoefent, en de omgang met een vrijgevochten paar (Mrs. Faccett en haar minnaar) zorgen voor de nodige stuwkracht bij haar emancipatie.

Miles heeft alles op een poëtische gevoeligheid en met takt in beeld gezet. Hij hanteert een goede smaak en heeft zin voor details. Hij slaagde erin het delicate gegeven op een geraffineerde wijze gestalte te geven, zonder goedkope commerciële toegevingen of effecten. Een film die beslist mooi is om naar te kijken.

Een moordzuchtige psychopaat terrorizeert een kliniek. De patiënten worden in hun ziekenbed genadeloos overgeleverd aan zijn gruwelijke, neurotische grillen. Niet het aan de kaak stellen van het personeelstekort in een ziekenhuis is de bedoeling van de kineast geweest, maar het voorschotelen van alle mogelijke staaltjes waarop men in een onvoldoende bewaakt ziekenhuis op tergend trage en sadistische wijze de patiënten naar het hiernamaals zou kunnen helpen. De film is vlot gerealiseerd, Michael Ironside als de moordenaar is indrukwekkend terwijl de bij de ijselijke moorden gillende Lee Grant ook overtuigt. Een beklemmende Canadese horror-thriller, met als Nederlandse titel "Terreur in het Centraal Ziekenhuis". Best genietbaar voor griezelfans.

Makelaar Trintignant wordt verdacht van de moord op zijn vrouw en haar minnaar. Zijn toegewijde secretaresse Ardant gelooft echter in zijn onschuld en gaat op zoek naar bewijzen.

Als fervente liefhebber van film-noir en Hitchcock heb ik mijn hart kunnen ophalen aan Truffaut's laatste prent. Het is voor mij momenteel het beste wat ik van die kineast gezien heb. Ook als zwarte komedie is de film geslaagd. De spanning is te snijden. De hoofdrollen worden uitstekend vertolkt en de zwart-wit fotografie van Nestor Almendros is sfeervol. Beeld en geluid van de Britse blu-ray waren voortreffelijk.

De achtdelige François Truffaut Box set is momenteel aantrekkelijk geprijsd bij Amazon.co.uk. Slechts 20 pond is een koopje.

Gustav Möller, bekend van zijn beklemmende debuut “Den Skyldige”, dat we enkele jaren geleden vertoonden, is vermaard om zijn vermogen om spanning en emotie te verweven in minimalistische settings. Zijn tweede prent, een gelijkaardige genrefilm met dezelfde claustrofobische benaderingen als in zijn debuutfilm, werd goed onthaald op de Festivals van Berlijn en Stockholm.

Eva is een gewaardeerde gevangenisbewaker. Haar positiviteit lijkt zowel haar collega's als de gevangenen op haar afdeling ten goede te komen. Wanneer ze toevallig iemand ziet aankomen in een pas overgeplaatste partij, is ze gealarmeerd. Als ze door de lijst bladert, valt haar oog op de naam Mikkel en kijkt ze in de schaduw toe hoe hij wordt overgeplaatst naar het hoge-risico-blok. Deze gedetineerde stamt uit Eva’s verleden en heeft haar leven getekend. Onmiddellijk gaat ze naar haar supervisor om te vragen om overplaatsing naar dat blok, onder verwijzing naar een vage kwestie met een collega. Haar verzoek wordt ingewilligd, maar ze merkt dat de energie daar heel anders en gevaarlijker is, zoals haar soms botte nieuwe baas Rami uitlegt. Al snel heeft Eva manieren gevonden om zich met Mikkels comfort te bemoeien, wat meteen zijn aandacht trekt. Terwijl Eva's acties tegen hem escaleren, vindt er een keerpunt plaats.

“Sons” schittert door Möllers intelligente regie. Hij zorgt voor een bangelijke claustrofobische sfeer met het decor als een personage op zich: onheilspellend en onvoorspelbaar. Het camerawerk is intiem, vaak gericht op de gezichtsuitdrukkingen van de personages, wat de emotionele intensiteit vergroot. Möller ziet zijn film als een metafoor voor onze samenleving als geheel en ons rechtssysteem in het bijzonder.

De acteerprestaties van Sidse Babett Knudsen zijn overtuigend, ze draagt met een rauwe energie de film en blinkt uit door met een mengeling van warmte en ijskoude wraakzucht haar rol uitstekend uit te beelden. Er hangt constant een wurgende dreiging over deze thriller, een drama over straf en vergiffenis. Een film die blijft resoneren lang nadat de aftiteling is afgelopen.

Een claustrofobische, meeslepende en zenuwslopende kijkervaring. Prima film in mijn ogen.