Opinions

Muziekfilms zijn doorgaans mijn genre niet maar dit zeer sterk drama gebaseerd op waargebeurde feiten wist mij te bekoren en zelfs te ontroeren. Voor hetgeen de Gazaanse zanger Mohammed Assaf bereikte doe ik toch mijn petje af. Hij boekte een overwinning met politieke en maatschappelijke betekenis. Cinematografisch zeker in orde en ik had niet gedacht dat ik de muziek zo goed ging vinden. Ook de vertolkingen vielen mee, zeker ook van de kinderen. Deze opmerkelijke biografie over schoonheid en hoop is een aangename verrassing.

"Yabu no Naka no Kuroneko" vond ik persoonlijk een tegenvaller. Hoewel de sfeer soms treffend was, miste ik een duidelijke emotionele verbinding met de personages. De trage opbouw zorgde ervoor dat de spanning niet echt tot zijn recht kwam, en het verhaal kon mij niet boeien. De visuele stijl was niet slecht, maar kon het gebrek aan interesse bij mij niet compenseren. De horror- en bovennatuurlijke elementen hadden meer impact kunnen hebben. Misschien is dit subjectief, maar de film kon mij bij de eerste visie als griezelfan niet bekoren.

Memo leeft vredig samen met zijn dochter en grootmoeder. Hij woont in Muğla, een provincie van Turkije gelegen in het zuidwesten van het land. Hij is mentaal gehandicapt en wordt er op een dag ten onrechte van beschuldigd de dochter van een commandant te hebben vermoord. De politieke context en de staat van beleg staan niet aan zijn kant en hij wordt opgesloten in cel nummer 7, waar hij het aanvankelijk hard te verduren krijgt omdat de medegevangenen over hem verkeerd zijn ingelicht. Memo probeert te vechten tegen het onrecht dat hem wordt aangedaan en de pijnlijke scheiding van zijn lieftallig dochtertje Ova, dat niet begrijpt wat er gebeurt en veel verdriet heeft, te verdragen...

Verschillende thema's komen in die filmparel aan bod (familie, opvoeding, handicap, corruptie, gevangenisomgeving, onterechte beschuldiging, doodstraf, vergeving, berouw, offers...). De vertolkingen zijn uitstekend, vooral die van Aras Bulut Iynemli, in de rol van Memo, een man met wie het moeilijk is zich niet te identificeren, maar ook Celile Toyon Uysal in de rol van Fatma (Memo's moeder), en de kleine Nisa Sofiya Aksongur die Ova speelt en veel overbrengt met haar blik en die het gewicht van het verhaal draagt gedurende talrijke momenten van de film. De muziek (van Hasan Özsüt) en de prachtige weidse opnamen van de landschappen voeren de kijker met het verhaal mee. Een niet te missen gevangenisdrama dat sterk weet te ontroeren, zonder meer de beste Turkse film die ik ooit heb gezien. Een prent die je raakt in het diepste van je hart.

Rond de eeuwwisseling is Yentl een Joods meisje dat in een Oost-Europees dorpje in het geheim de voor vrouwen verboden heilige boeken bestudeert. Vermomd als jongen laat ze zich inschrijven in het Yeshiva-instituut. Ze ontpopt zich tot een briljante student maar haar maskerade zaait verwarring wanneer ze verliefd wordt op een viriele medestudent en gedwongen wordt te huwen met het meisje Hadass.

Barbra Streisand tekende niet alleen voor de hoofdrol, ze stond ook in voor het regie, de productie en het scenario dat gebaseerd was op een verhaal van Isaac Bashevis Singer. Ze zingt natuurlijk ook zelf de liedjes. Ik ben geen fan van musicals maar vond deze film toch een ware verademing. Een intelligent verhaal met knappe dialogen en een prachtige fotografie. De vertolkingen zijn top. Ik heb van “Yentl” ten zeerste genoten. Van de zes Oscar Nominaties die de film kreeg, werd er slechts één gewonnen: deze voor de beste muziek van Michel Legrand. Warm aanbevolen, en niet alleen voor de fans van Barbra Streisand.

In zijn afgelegen landhuis op het Franse platteland probeert Dr. Génessier , een briljante, obsessieve arts een radicale plastische ingreep uit om het misvormde gelaat van zijn dochter weer mooi te maken - tegen een gruwelijke prijs. Het meisje was verminkt geraakt in een auto-ongeluk. Zijn vrouw ontvoert jonge dames die op haar gelijken en de dokter transplanteert de huid van hun gelaat waarna ze het lijk dumpen.

“Les Yeux sans Visage” is een grimmige en poëtische horrorfilm die zich beweegt tussen schoonheid en groteskheid. Georges Franju legt een beklemmende sfeer neer door gebruik te maken van sombere, zwart-wit cinematografie, die een gevoel van tragiek en vervreemding oproept. Hij combineert horror met een delicate melancholie, waarbij de film meer draait om verlies en identiteit dan om bloederig spektakel. Zijn film is van grote invloed geweest op het genre in de decennia sinds de release. Een must voor de liefhebbers van ouderwetse horrorklassiekers.

Het is de derde keer dat ik “Young Frankenstein” (aka "Frankenstein Junior") bekeken heb. De eerste keer was meer dan 35 jaar geleden bij zijn bioscooprelease. Toen vond ik hem middelmatig. Een tweede keer veel later deed mij hem iets opwaarderen, omwille van de goede eerste helft. En nu had ik het geluk van hem op blu-ray te aanschouwen en dat is best meegevallen.

Mel Brooks volgt zeer getrouw de eerste twee Frankenstein films van James Whale en steekt zijn sympathie en bewondering voor die prenten niet onder stoelen of banken. Zowel de settings als de klankband brengen een hulde aan de twee Universal prenten uit de jaren dertig. Alleen het einde is anders en daarom misschien ook minder geestig. Maar dat vergeef ik Mel Brooks omdat hij toch meer dan een uur lang in zijn griezelkomedie naast de sfeer best leuke gags voorschotelde en alles fraai in beeld heeft gezet. Marty Feldman vond ik persoonlijk de leukste. Vermakelijk.