Opinions

Een vervallen hotel in Louisiana, 1927. Een aantal woedende dorpelingen breekt binnen in de studio van een schilder en de man wordt door hen op brutale wijze gekruisigd. In zijn doodstrijd wordt hij nog met ongebluste kalk overgoten. Nadat ze het gebouw verlaten hebben, zou één van de zeven poorten die toegang geven tot de hel weer geopend zijn.

Einde de jaren tachtig erft Liza, een jonge vrouw uit New York City, dat hotel. Ze besluit te laten herstellen wat door de tand des tijds is beschadigd en het te heropenen. Tijdens de werken in overstroomde kelder van het hotel wordt de loodgieter per ongeluk met iets gruwelijks geconfronteerd. De gevolgen blijven niet uit. Ondertussen ontmoet Liza een blind meisje, dat al dan niet weet waar het kwaad dat is losgelaten vandaan komt. Ze raakt ook bevriend met een plaatselijke arts, die de enige man in de stad blijkt te zijn die begrijpt wat er gebeurt.

“L’Aldila” werd in Vlaanderen uitgebracht onder de titel “Het Hiernamaals”, blijkbaar anders dan in Nederland? Het is een film die het moet hebben van bloederige gore en sfeer, en daaraan ontbreekt het niet. Maar op gebied van de plot en vooral de vertolkingen zullen sommige kijkers toch hun vragen hebben. Desalniettemin is de prent zeker eens het bekijken waard. De cult-status heeft volgens mij echter wel te maken met het feit dat er destijds zoveel van de gruwelijke sekwensen in de VS en de UK werden gecensureerd. De donkere muziekscore van Fabio Frizzi ondersteunt de atmosferische scènes in de film. Zeker niet slecht, maar ook geen meesterwerk. En voor mij een stukje nostalgie.

Een journaliste krijgt de opdracht van een krant om undercover te gaan in een krankzinnigengesticht voor vrouwen. Ze moet voorwenden dat ze gek is en wordt opgenomen. Daar stelt ze vast dat de behandeling onmenselijk is en dat er zelfs moorden op de patiënten worden gepleegd.

Een interessant gegeven, gebaseerd op echte feiten. Jammer dat de film grotendeels kapot wordt gemaakt door de vertolkingen, vooral van de hoofdactrice, die er niet in slaagt haar rol ernstig te nemen. Hier had veel meer ingezeten. Nu reikt het niet boven de middelmaat, al is het ondanks de mankementen bij vlagen wel nog spannend.

Hannon, een Amerikaanse schrijver, woont in Londen. Hij is blind maar heeft een scherp gehoor. Op een dag hoort hij in een pub een man en een vrouw praten over een louche zaak die ze zullen bekokstoven, waarbij een ontvoering en een moord zullen gepleegd worden. Helaas geloven zijn vrienden en de autoriteiten hem niet. Hannon besluit de zaak zelf te ontrafelen en krijgt assistentie van zijn butler en zijn verloofde. Hij beseft echter niet dat hij zijn eigen leven ook in gevaar brengt.

Prachtig gefotografeerde mystery-thriller in de stijl van Hitchcock. Henry Hathaway bewijst eens te meer dat hij op een slimme manier een verhaal kan vertellen. Hij combineert verschillende filmgenres en bereikt een indrukwekkend resultaat. De suspense klimt naar een heel hoog niveau. De vertolkingen zijn knap. De blu-ray van Kino Lorber is een aanrader en heeft Engelse ondertitels.

Ik herinner mij in het verleden “28 Days Later..” te hebben gezien en vond dat best een aardige prent. Maar deze sequel was eerder tegenvallend.
Zes maanden nadat een virus dat een hysterische razernij veroorzaakt de bevolking van Groot-Brittannië grotendeels heeft uitgeroeid, helpt het Amerikaanse leger om een klein deel van Londen veilig te stellen voor de overlevenden. Helaas grijpt er weer een infectie plaats en loopt alles spoedig nog maar eens uit de hand.
Ik had teveel de indruk dat het thema al was uitgemolken en de prent kon mij maar matig bekoren.
Ik word nu eenmaal veel meer geboeid door de betere zombiefilms uit de jaren 60, 70 en 80. De schokkende camerabewegingen vond ik op de duur irritant. Het script is voorspelbaar en bepaalde wendingen in de plot konden mij niet overtuigen. Hoe de twee kinderen uit de veiligheidszone wegglippen vond ik ook niet erg geloofwaardig, alsook het feit dat ze telkens opnieuw met hun besmette vader werden geconfronteerd. Aan bloed en gore is er geen gebrek, maar hier is het toch wat overdreven, en ten koste van een geslaagde sfeerschepping. Deze film reikt in mijn ogen geenszins boven de middelmaat.

Een Amerikaanse geheim agent wordt in Lissabon gedrogeerd door de Duitsers en ontwaakt in een geïsoleerde zogezegd Amerikaanse kliniek niet ver van de grens met Zwitserland waar ze hem voordoen alsof het 1950 en de oorlog verleden tijd is. Ze beweren dat hij aan geheugenverlies heeft geleden gedurende een periode van zes jaar. Ze proberen hem de details te ontfutselen omtrent de invasie van de geallieerden.

Een stevig psychologisch oorlogsdrama met thriller-elementen en een best origineel scenario. Beslist goed geacteerd. De beste scenes vond ik de dialogen tussen James Garner and Rod Taylor. Naar een verhaal van Roald Dahl en de impact ervan komt naar boven bij de vertolking van Eva Marie Saint die de kijker constant herinnert aan de gruwelijke realiteit van de oorlog als een slachtoffer uit een concentratiekamp dat niet meer in staat is van haar emoties uit de drukken na haar traumatische ervaring.

Naast het creeëren van de geslaagde spanning weet de filmmaker effectief het thema aan te halen van oorlogsveteranen die moeite hebben om zich opnieuw te integreren in de maatschappij. Ook de vertolkingen, in het bijzonder van Kim Novak, maken van deze prent een boeiende film-noir.

Een giallo die uit is op DVD in de States. Sommigen beweren in de stijl van Bava en Argento, maar dat is volgens mij toch te veel eer. De print is op zijn zachtst gezegd van heel matige kwaliteit: korrelig, matte kleuren, onscherp en met redelijk veel krassen en vlekken. De film zelf vind ik onevenwichtig. Er zijn een paar boeiende fragmenten (bvb een surrealistische droomsekwens), maar sommige scenes zijn ronduit zwak en ogen goedkoop. Eén pluspunt: naarmate het verhaal vordert zijn er steeds meer verdachten en de identiteit van de killer blijft tot op het einde een verrassing. Maar de vertolkingen zijn vaak aan de stuntelige kant. Misschien is dit ook het gevolg van de slechte post-synchronisatie van de dialogen. De muziek is op zichzelf niet slecht maar is dan weer vaak te nadrukkelijk en maakt de dialogen soms onverstaanbaar. "5 Dead on the Crimson Canvas" is als horrorfilm alleszins niet mijn smaak.

Op deze zogenaamde Deluxe Edition staan nog trailers van twee andere films van dezelfde kineast en ik kan alleen maar zeggen: ze zien er nog slechter uit.

"Guilty Pleasures" en "And then they were Dead": ultra-low-budget vehikels die ik laat links liggen.

Om de successie bij een erfeniskwestie te regelen reist Albert Kovac (Walter Brandi), de klerk van een notaris af naar een klein dorpje in Oost-Europa. Daar verneemt hij dat zijn cliënt, Jeronimus Hauff reeds bijna een jaar overleden is. De weduwe, Cleo (Barbara Steele), stelt hem voor er een tijdje te logeren en Albert aanvaardt haar gastvrijheid. Hij zal ontdekken dat de heer Hauff gefascineerd was door het occulte en de grote pestepidemie uit de Middeleeuwen, misschien wel niet overleden is door een ongeval en zich wil wreken. En inderdaad, weldra vallen er dodelijke slachtoffers.

De film werd hier ten lande in de jaren zestig uitgebracht als “Het Kerkhof der Levende Doden”. Het is een sfeervolle Italiaanse horror met een goede cast, in prachtige zwart-wit fotografie. De prent staat wel een trapje lager dan de toppers van Mario Bava, Riccardo Freda en Antonio Margheriti maar zal de fans van ouderwetse gotische Euro-horror toch weten te bekoren. Artus bracht nu in Frankrijk de DVD uit als “Cimetière des Morts-Vivants”. Het is de Italiaanse print, met Franse ondertitels, en van oneindig veel betere kwaliteit dan de Alpha US DVD “Terror Creatures from the Grave”, die een slechte VHS bron had. Naast het feit dat bij Artus het beeld veel scherper is en anamorphic widescreen in plaats van fullscreen bevat de DVD ook een Italiaanse stereo-track. De film duurt ook langer 86 min 21 sec PAL is na NTSC conversie bijna 90 minuten, 8 minuten meer dan de Alpha DVD! De meeste scenes hier zijn weliswaar dialogen, maar toch essentieel in het verhaal. Twee alternatieve sekwensen, die voorkomen in de US-versie, staan bij de extra's.

Jammer dat de ondertitels niet wat langer op het scherm blijven, ik moest mij haasten om ze te lezen. Wat mij ook opviel was dat de generiek van de Italiaanse print bijna uitsluitend Engelse namen had, ondanks het feit dat cast en crew Italianen zijn.

“5 Tombe per un Medium” vind ik in elk geval een veel betere film dan “l Boia Scarlatto”, ook van dezelfde kineast.

Deze bijzondere stijlvolle giallo-horror klassieker zal menig griezelhart doen bloeden. Bava slaagt erin gedurende het eerste deel van zijn film zowat iedereen verdacht te maken. En als je dan eindelijk weet wie de moordenaar is, blijft de verdere ontknoping toch nog voor verrassingen zorgen Er zitten een paar voor hun tijd erg geweldddadige sekwensen in. Vooral de decors en het gebruik van de kleuren is ook erg sfeerscheppend. Een pareltje dat thuishoort in elke collectie van de fans van dit genre! Er is een schitterende dubbele DVD uit van VCI in Regio 1.

Ernie, een opvliegende taxichauffeur die vroeger bokser was heeft geen geluk. Zijn vrouw is op geld uit en gaat een relatie aan met een gangster. Ze wordt echter door hem vermoord en de gangster slaagt erin met een list van de taxichauffeur de hoofdverdachte te maken. Tot overmaat van ramp wordt Ernie al gezocht door de politie omtrent een vechtpartij, waarbij meerdere personen klacht hebben ingediend.

Boeiende film-noir met de nodige spanning in beeld gezet en meeslepend van het begin tot het einde. De vertolkingen zijn zoals gewoonlijk op hoog niveau.

Verkrijgbaar op DVD in de States (MGM Limited Edition Collection on demand). Excellente print.

Amazon.com: 99 River Street

Zé do Caixao, een profane grafdelver woont in een klein, godvrezende Braziliaanse dorpje. Hij wil absoluut een kind hebben, maar zijn trouwe echtgenote is niet in staat hem dat te schenken. Hij haalt zich de vijandigheid van de dorpelingen op de hals door een reeks godslasterlijke en wrede daden. Hij besluit dan maar zijn vrouw en ook zijn vriend Antonio te vermoorden in de hoop van de echtgenote van deze laatste zwanger te maken.

“À Meia-Noite Levarei Sua Alma” wordt beschouwd als de eerste echte Braziliaanse horrorfilm, hoewel hij duidelijk met beperkte middelen gemaakt is. Zo zijn veel van de acteurs geen professionelen en is de film grotendeels gedraaid op een claustrofobische set. Het resultaat is een bizarre zwart-wit-prent met donker surrealisme en bloederig geweld, die mij persoonlijk maar matig kon bekoren. Niettemin lijkt de film bij een aantal mensen wel in de smaak te vallen.

De US DVD die ik vele jaren geleden heb aangeschaft vermeldt verkeerdelijk op de hoes dat het beeld anamorphic is, wat ook al een tegenvaller is.

De Spaans-Italiaanse thriller “La Última Señora Anderson” speelt zich af in Engeland en draait om de welgestelde Arthur Anderson, wiens vorige echtgenotes onder verdachte omstandigheden zijn overleden. Wanneer ook zijn derde vrouw dood wordt aangetroffen in het zwembad, raakt hij opnieuw verwikkeld in een web van verdenkingen, verzekeringsgeld en politieonderzoek, geleid door de vasthoudende inspecteur Dunphy.

De film onderscheidt zich door een luxueuze, sfeervolle cinematografie, met opnames in een statige Engelse villa die doet denken aan de klassieke Hammerfilms en ook heel effectief gebruikt werd voor “Vampyres" van José Ramón Larraz. De soundtrack zorgt voor een dromerige, melancholische sfeer, vooral in de scènes waarin de spanning direct voelbaar is.

Het plot begint als een klassieke whodunit, met een sterke eerste akte vol mysterie rond de opeenvolgende sterfgevallen in Andersons omgeving. De film bevat typische giallo-elementen: onverwachte wendingen, verdachtmakingen, dubbelspel en een vleugje erotische spanning, mede dankzij de mysterieuze nieuwe buurvrouw Julie Spencer. Een obscure prent die naar mijn gevoel zeker de moeite waard is.