Opinions

Amélie Poulain is een verlegen serveerster in Montmartre die haar leven vult met fantasie, kleine genoegens en het observeren van de mensen om haar heen. Wanneer ze een verborgen kistje uit het verleden van een voormalige bewoner ontdekt, besluit ze anoniem het leven van anderen mooier te maken. Tegelijk groeit haar verlangen naar echte verbondenheid, en dat leidt haar naar een eigen, tedere zoektocht naar liefde.

"Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain" is een verfrissende film: warm, speels en bijzonder charmant. De fantasierijke stijl, het kleurrijke Parijs en Audrey Tautou’s fijne hoofdrol maken er iets heel eigen van. De film voelt licht en luchtig, maar raakt toch ook aan eenzaamheid en verlangen op een mooie manier. Het is zo’n film die met zijn optimisme en verbeelding makkelijk blijft hangen.

"Fade to Black" werd begin de jaren 80 uitgebracht onder de Nederlandse titel "Totaal Ontredderd".

Eric Binford is een stille, verlegen jongeman en een echte filmfreak. Hij sluit zich op in zijn cryptachtige studio om tientallen keren dezelfde videofilms te bekijken. Hij staat buiten de werkelijkheid en gaat volledig op in zijn fantasiewereld. Op een dag ontmoet hij een meisje dat als twee druppels water op Marilyn Monroe gelijkt. Hij maakt een afspraakje met haar maar ze komt niet opdagen. Dan begint Eric zich zo opzichtig te gedragen als zijn filmidolen. Hij pleeegt een reeks groteske moorden volgen scenario’s van griezel-en gangsterfilms waarmee hij dweept. Verkleed als een mummie bezorgt hij zijn baas een hartinfarct....

“Fade to Black” is een sfeervolle psychologische thriller, waarin de moordscènes handig werden uitgekiend, met aanwending van oude filmfragmenten in functie van het verhaal. De talloze verwijzingen naar oudere films zijn nostalgisch en charmeren. Deze hommage aan de horror- en misdaadfilm was in elk geval een mooi werkje van de mij onbekende Vernon Zimmerman.

De eerste helft was vervelend, daarin ging de aandacht teveel naar de relatie van John met zijn minnares. Wat daarop volgt is echter toch wat beter - de minnares krijgt voortdurend de indruk dat zij achtervolgd wordt , bekoopt het uiteindelijk bijna met haar leven, het is echter uiteindelijk de nietsvermoedende John die later het slachtoffer wordt - maar als slotsom vind ik dat de film niet boven de middelmaat reikt. Op de vertolkingen valt weinig aan te merken. De tweede disc uit de DVD-box was eerder een tegenvaller want de films zijn non-anamorphic.

De nogal impulsieve Marius is verliefd op de mooie Fanny en verwekt bij haar een kind. Niet wetende dat zij in verwachting is verlaat hij haar en kiest voor de zee. Fanny trouwt met de goedaardige veel oudere weduwnaar Panisse, die er altijd van gedroomd heeft een zoon te hebben. Een tijd later daagt Marius echter opnieuw op en komt hij te weten dat hij een zoon heeft. Hij stelt Fanny voor de keuze. Fanny blijft bij Panisse. Wanneer het zoontje wat ouder wordt, wil het voor een verjaardagsfeest Marius uitnodigen omdat het zijn ouders en anderen zoveel over hem heeft horen spreken....

Wat mij stoorde, vooral in het begin, was de overacting. De humor was toen ook niet zo geslaagd. Het eerste deel is eigenlijk ronduit zwak. Maar er wordt veel goed gemaakt in het betere tweede deel, dat ontroerend wordt. De grootste pluim gaat naar de vertolking van Maurice Chevalier als Panisse. Cinematografisch valt er niets op aan te merken en de film is in 16:9 wat een verademing is.

Kolder vol irrealistische situaties, met een gekke verteltrant, naar de roman "Diamond Bikini" van Charles Williams, waarin de meest onwaarschijnlijke oplichters, boeven, femmes fatales en inbrekers centraal staan. Op zichzelf misschien niet erg origineel, maar de vondst was deze ongure types te verzamelen ergens op het Amerikaanse platteland, in de omgeving van een oude boerderij, waar twee broers die op het land werken - "ploucs" uit de titel van de prent - met hun eigen onorthodokse praktijken ervoor zorgen dat iedereen voor schut wordt gezet. En alles wordt gezien door de ogen van een knaap van tien jaar. Volgens velen is het boek wel nog een stuk beter dan de film - het script van Georges Beller, Claude Miller en Gérard Pirès geraakt niet aan het niveau van de oorspronkelijke roman - maar de acteurs maken toch iets goed.

Hamid was een professor in taal en letterkunde in Aleppo die werd gearresteerd en maanden werd opgesloten in de beruchte Syrische gevangenis van Saydnaya. Daar werd hij gefolterd. Zijn echtgenote en zijn dochtertje werden ondertussen vermoord door het regime van Bashar Hafiz al-Assad. Hij werd met een aantal medegevangenen de woestijn ingestuurd om te sterven, maar overleefde het. Jaren later woont hij in Straatsburg en sluit zich aan bij een geheime organisatie die oorlogsmisdadigers van het Syrische regime in heel Europa opspoort. Op een dag ontmoet Hamid een man van wie hij vermoedt dat het zijn voormalige beul is. Koortsachtig gaat hij op zoek naar bewijzen en schaduwt hij zijn verdachte.

Jonathan Millet, die de film zowel regisseerde als het scenario schreef, is een Franse filosoof en fotograaf, en “Les Fantômes” is zijn speelfilmdebuut. Hij baseerde zich op jarenlange onderzoeken en interviews met slachtoffers van folteringen. Adam Bessa levert een diepgaande en emotionele prestatie. Hij is even koppig als kwetsbaar. Hij is een leefbare burgerwacht die de meest nobele deugden van de mensheid bezit. De film heeft een fascinerend onderwerp en een uitstekende primaire cast. Het is dan ook een geslaagd portret van een man die vastbesloten is na de onmenselijke mishandelingen die hij moest ondergaan af te rekenen met zijn beul.

Arkham, 1975. De vader van Jonathan Davis is verdwenen. Zijn spoor leidt naar Duitsland, naar de Schwäbische-Frankische Woud, waar hij gestationeerd was na de Tweede Wereldoorlog. Jonathan begint met hem te zoeken in de hoop hem mee naar huis te brengen, maar diep in het bos ontdekt hij een duister mysterie uit het verleden. Er was namelijk destijds een meteoriet neergestort en die had de natuur en de mensen uit de omgeving vergiftigd. De gevolgen waren verschrikkelijk.

Gebaseerd op een sfeervol horrorverhaal van Howard Philips Lovecraft. "The Colour out of Space", wat ik in het verleden met veel genoegen meermaals gelezen heb.

Film is met beperkte middelen gemaakt, maar toch interessant voor de fans, volgens de kritieken.

Ben benieuwd.

Het werd reeds meerdere keren verfilmd:

Deze vond ik ook niet slecht:

The Curse

In Bergamo wordt een Franse studente vermoord aangetroffen in een park, waarna een televisiejournalist al snel wordt gearresteerd op basis van ogenschijnlijk onweerlegbaar bewijs. Terwijl hij vastzit, volgen er nog twee soortgelijke moorden, waardoor aan zijn schuld wordt getwijfeld en de zaak opnieuw wordt geopend. De ontknoping schuift het verhaal richting een duistere afrekening, waarin schuld, wraak en gerechtigheid pijnlijk door elkaar lopen.

Duccio Tessari’s giallo heeft een sterke premisse en een mooie, kille sfeer, maar de film valt niet altijd even strak in elkaar. Het procesgedeelte geeft de film gewicht, al sleept het soms wat aan en mist het de nerven van de allerbeste titels uit het genre. Het plot blijft wel boeiend door de opeenstapeling van aanwijzingen, misleiding en morele dubbelzinnigheid. Visueel is de film verzorgd en de cast doet het degelijk, maar echt meeslepend wordt hij niet constant. Toch blijft dit een matige tot bijna goede thriller: interessant, stijlvol en slim genoeg om te blijven hangen. 2,75/5

Een vampierengeschiedenis die zich afspeelt in een decadent fin-de-siècle decor. Een oplichter wordt achtervolgd door een dievenbende en belandt in een angstvallig van de buitenwereld afgesloten kasteel, dat bewoond wordt door twee mysterieuze jonge vrouwen, die beweren dat ze dienstmeisjes zijn. Wat hij niet weet is dat er ‘s avonds een reünie gepland is van bloeddrinkende dames die een ritueel zullen houden en er op uit zijn om het bloed te nuttigen van een mannelijk slachtoffer.

Hiermee bracht Rollin op zijn manier een variante op het vertrouwde thema. Stilistisch zit het zeker goed in elkaar maar toch heeft het plot bij momenten even weinig om het lijf als de af en toe schaars geklede dames. Als erotische horrorfilm ligt het gehalte van de beide ingrediënten eerder laag. Angstaanjagend is het niet. Sensueel en een tikkeltje pervers natuurlijk wel, maar nooit expliciet. Toch hangt er een mysterieus sfeertje over het geheel. De dialogen en de vertolkingen zijn ongelijk, maar alles is wel fraai in beeld gezet: decors en fotografie zijn op goed niveau. Ook de plechtstatige muziek is een pluspunt. De gore lijkt mij echter maar matig geslaagd, zelfs bij de scene met de zeis. “Fascination” is niet slecht, maar zeker geen hoogvlieger.

Er is een Blu-Ray uit in de States, waarvan hier een review.

Met "Father Mother Sister Brother" levert Jim Jarmusch een typische, maar ook vermoeiende oefening in minimalisme af. De film voelt in de eerste plaats als een uitgesponnen praatfilm, waarin personages eindeloos om de kern heen draaien zonder ooit echt tot iets te komen. De dialogen zijn bewust alledaags en stilistisch uitgepuurd, maar missen vaak scherpte of emotionele impact. Wat bedoeld lijkt als contemplatief en subtiel, slaat geregeld om in langdradigheid. De drie verhalen tonen wel interessante familiale spanningen, maar blijven te afstandelijk om echt te raken. Jarmusch’ voorkeur voor stilte en kleine gebaren zorgt hier eerder voor traagheid dan voor diepgang. Ondanks een degelijke cast en enkele mooie observaties, voelt de film uiteindelijk als een reeks half uitgesproken gesprekken die nooit volledig beklijven. Not my cup of tea.

Anne bezoekt haar vader Anthony in het huis in Londen waar hij al enige tijd alleen woont met de hulp van iemand die hem verzorgt. Anthony is 80 jaar oud en voelt zich vaak alleen en verloren in dat huis. Wanneer zijn dochter hem vertelt dat ze op het punt staat Londen te verlaten om voor altijd in Parijs te gaan wonen met de man van wie ze houdt, neemt zijn verwarring alleen maar toe. En het wordt snel erger wanneer Anthony, totaal verrast, plots ontdekt dat er binnen in zijn huis een persoon de krant zit te lezen. De man beweert de echte eigenaar van het appartement te zijn, en ook de echtgenoot van zijn dochter Anne. Voor Anthony klopt er iets niet: is zijn dochter echt getrouwd? Maar was haar man niet een ander persoon? Wat gaat hij in Parijs doen? Wie is de man die hij net ontmoet heeft? Maar bovenal, hoe durft hij te zeggen dat dit zijn huis is?

“The Father” geeft niet alleen een kijk op dementie vanuit het gezichtspunt van iemand met deze ziekte, maar toont ook hoe het is voor de dierbaren om hem heen, en dat doet het op een brutale maar toch eerlijke manier door de frustratie maar ook de pijn en liefde van de mensen om hem heen te laten zien. Zellers film profiteert ook enorm van zijn cast. Anthony Hopkins is absoluut indrukwekkend in de rol, zijn vertolking is hartverscheurend en bloedmooi en de Oscar hiervoor is meer dan terecht. Hij brengt de verwarring, de angst, de woede en de brutale eerlijkheid van deze angstaanjagende ziekte op zo'n realistische manier over dat het beklijft. Ook de ondersteunende cast is gewoon prachtig, maar Olivia Colman geeft misschien wel de meest impactvolle prestatie. Visueel is “The Father“ sober en pretentieloos en toch geven de slepende cinematografie en de geweldige montage de film de verontrustende en verwarrende sfeer die nodig is. Tot slot is de soundtrack gewoon perfect - nu eens heel sfeervol, dan weer heel subtiel, de score verheft echt de grote momenten van de film.

Toen deze TV-productie in 1969 voor het eerst werd uitgezonden, kende “Fear no Evil” veel bijval in de States. Een overtuigende Louis Jourdan vertolkt de rol van David Sorell, een psychiater met interesse voor het occulte. De film vertelt het verhaal van een spiegel die een demon vasthoudt die de ziel van Paul Varney bezit. Deze laaste zou trouwen met Barbara Anholt maar kwam om het leven bij een auto-ongeval. De spiegel verschaft toegang tot een bevreemdende virtuele wereld. De Kino Lorber DVD is een beetje soft en in 4:3 formaat. Gelukkig zijn er Engelse ondertitels. Een onderhoudende horrorthriller met sfeervolle momenten

Rain Burroughs is een tiener die worstelt met schizofrenie. Ze wordt herhaaldelijk gekweld door visuele en auditieve hallucinaties, die soms schrikwekkende proporties aannemen. Wanneer ze vermoedt dat haar buurvrouw een kind heeft ontvoerd, weet ze niet zeker of het een inbeelding is of de werkelijkheid. Toch wil ze de zaak uitpluizen, ondanks het feit dat er gedreigd wordt haar op te sluiten in een instelling. Ze zoekt hulp bij haar nieuwe vriend Caleb, maar zelfs hij twijfelt soms aan haar waarnemingen. Terwijl Rain probeert uit te zoeken wat echt is, wordt ze geconfronteerd met haar grootste angsten en de waarheid over haar mentale toestand.

"Fear of Rain" biedt een iets andere kijk op het thrillergenre door schizofrenie centraal te stellen. Madison Iseman levert een overtuigende prestatie als Rain, die de kijker meeneemt in haar verwarde geest. De film slaagt er redelijk in om spanning en empathie op te roepen, maar mist soms diepgang en nuance in de weergave van mentale gezondheid. Er wordt gespeeld met het onderscheid tussen realiteit en illusie, hoewel het plot soms voorspelbaar is. Ondanks de gebreken heb ik er nog redelijk van kunnen genieten.

Billy Wilder’s "Fedora" is een onderschat meesterwerk dat elegant de melancholie van oude Hollywoodglorie verbeeldt. De film, die vaak wordt gezien als een spirituele opvolger van "Sunset Boulevard", ademt dezelfde sfeer van vergane roem maar met een rijpere, meer beschouwende toon. Wilder vertelt het tragische verhaal van de mysterieuze actrice Fedora met verfijnde subtiliteit en een scherp gevoel voor ironie. Marthe Keller overtuigt in de titelrol, terwijl William Holden opnieuw de perfecte vertolker is van cynisme vermengd met diep medeleven. Het geduldige tempo en de sobere mise-en-scène versterken het gevoel van nostalgie en onontkoombaarheid. Ook de Europese decors geven de film een verfijnde, bijna spookachtige dimensie. Hoewel "Fedora" bij zijn release niet de erkenning kreeg die hij verdiende, is het vandaag duidelijk een intrigerende en rijke film, een late triomf van een cineast die altijd geloofde in de kracht van verhalen en illusies. Een klassieker in mijn ogen.

Een adolescente die in de auto van haar ouders zit heeft nog maar pas leren rijden als er een man haar achteraan aanrijdt. De man stelt voor de politie er niet bij te halen omdat het alleen maar wat blikschade is en hun identiteitsgegevens uit te wisselen. Het naïeve meisje stemt toe ondanks het feit dat het een rare snuiter lijkt. Wanneer ze haar ouders van het ongeval inlicht wordt ze gestraft: ze mag niet mee met hen op de weekendtrip waarnaar ze zo had uitgekeken. Ze moet alleen thuisblijven. Maar al vlug stelt ze vast dat ze niet alleen thuis is. Haar vermoeden wordt bevestigd als ze haar iPhone raadpleegt en er foto's aantreft die ze zelf niet heeft genomen. Even lijkt het een geruststellend bezoekje van enkele vrienden te worden die haar wilden verrassen, maar al vlug gaan de poppen aan het dansen en vallen er dodelijke slachtoffers.

“Fender Bender” betekent ‘auto-accidentje’. Kleine oorzaak met grote gevolgen. Een slasher over een seriemoordenaar die zijn nietsvermoedende slachtoffers na een kleine aanrijding hun naam, adres en telefoonnummer laat uitwisselen. Beste spannend gemaakt en door de meesten goed vertolkt. De muziek is weliswaar minimalistisch maar toch sfeerscheppend. Er wordt zorgvuldig gebouwd aan climaxen en anti-climaxen. Een degelijke horrorthriller ondanks de cliché’s. Nee, ik ben niet in slaap gevallen.

"A Few Good Men" is een strakke militaire rechtbankthriller over twee mariniers die worden beschuldigd van de dood van een collega, terwijl de jonge advocaat Daniel Kaffee steeds dieper graaft in een systeem van leugens en bevelen. De film bouwt meesterlijk op naar een explosieve confrontatie tussen plicht, loyaliteit en waarheid, met Jack Nicholson in een legendarische rol als kolonel Jessup.

De kracht van de film zit in Aaron Sorkins scherpe dialoog en Rob Reiners sobere, trefzekere regie, die het verhaal voortdurend spanning en ritme geeft. Tom Cruise speelt Kaffee met precies genoeg bravoure en onzekerheid om hem geloofwaardig te maken als iemand die leert te vechten voor iets groters dan een gemakzuchtige overwinning. Demi Moore, Kevin Bacon en vooral Jack Nicholson zorgen voor een sterk ensemble waarin elk gezicht telt. Wat de film extra goed doet, is dat hij niet alleen een juridische puzzel is, maar ook een moreel debat over hiërarchie, verantwoordelijkheid en de prijs van discipline. Het eindgevecht in de rechtszaal blijft terecht beroemd, omdat het de hele film in één klap samenbalt. Sterk, slim en nog altijd bijzonder effectief als klassiek rechtbankdrama. 4/5 blijft na derde visie, nu op 4K in Apple TV.

Ik heb veel knappe films gezien van David Fincher. "Se7en", "Panic Room", "Gone Girl",... Na dertien jaar besloot ik "Fight Club" van die cineast opnieuw te bekijken, in de hoop dat mijn eerdere afkeer misschien zou plaatsmaken voor waardering. Helaas bleef de film me opnieuw tegenstaan. De overdreven nihilistische toon, het puberale anarchisme en de geforceerde filosofische pretenties voelen nog steeds hol en irritant. Edward Norton en Brad Pitt zijn goede acteurs, maar hun personages blijven karikaturaal en emotioneel afstandelijk. Finchers visuele stijl is onmiskenbaar strak, maar kan de inhoudelijke leegte niet maskeren. Wat ooit bedoeld lijkt als scherpe maatschappijkritiek, komt nu vooral over als zelfingenomen en vermoeiend. Voor mij blijft "Fight Club" een stilistisch interessante, maar inhoudelijk frustrerende filmervaring. De film mist elke echte emotionele resonantie. Het enige positieve was dat mijn dvd nog verrassend goed oogde op mijn 4K tv. 1,5/5.

Een zesjarige knaap beschikt over een wonderbaarlijk voetbal talent. Hij krijgt zelfs een plaats in het Zweedse elftal. Hij wordt wereldberoemd en de reclame maakt handig gebruik van zijn faam. De jongen ergert zich daarover en besluit terug te keren naar de schoolbanken...

Een interessante, paternalistische familieprent, die echter meer de droom van een volwassene dan de kinderrealiteit beschrijft. De maatschappijkritiek is weliswaar naïef maar toch geslaagd.

De overlevenden van een ramp op een brug komen tot de vaststelling dat ze achteraf niet aan hun lot kunnen ontsnappen, tenzij ze zelf iemand om het leven brengen...

De visuele effecten zijn met zorg in beeld gebracht. De gruwelijke dood die de slachtoffers moeten ondergaan doet je huiveren met een knipoog. Ongevallen en rampen liggen voortdurend op de loer en zijn onvermijdelijk. Best vermakelijk voor een keer, maar dit is geen hoogvlieger, misschien wel een sympathieke horrorfilm.

Duidelijk een prent die gemaakt is om de 3D ervaring maximaal te benutten (wat ik persoonlijk met mijn TV niet kan).

Zeer onevenwichtig horrorgeval, waarin er het eerste uur vrijwel niets gebeurt en je als toeschouwer bijna in slaap valt. Maar dan wordt het menens en verandert het in een daadwerkelijke terreurfilm, met een bloedstollende spanning die naar je keel grijpt. Een sfeerscheppend melodietje waarin je een variante van John Carpenter's Halloween-soundtrack kan herkennen, helpt mee. Er zijn zelfs een paar erg geslaagde schrikeffecten naar het einde toe. Een film die 1 zou krijgen van mij voor het eerste uur en 4 voor het laatste halfuur. Ik neem het gemiddelde: 2,5.

Voor de liefhebbers: de film is uit op Regio 1 DVD. (helaas geen ondertitels)

Catherine Parr is de zesde vrouw van koning Hendrik VIII, wiens vorige echtgenotes werden verstoten of geëxecuteerd (slechts één stierf aan een ziekte). Met de hulp van haar hofdames probeert ze de valstrikken te slim af te zijn die de bisschop, het hof en de koning voor haar hebben uitgezet... Het portret van een feministe die haar tijd ver vooruit was in een degelijk historisch drama. Mooi gefotografeerd en goed vertolkt van Alicia Vikander en een onherkenbare Jude Law in het bijzonder. Sobere regie van Karim Aïnouz .

Na een atoomoorlog is bijna de hele wereldbevolking uitgeroeid. De straten in alle steden liggen er verlaten bij en zijn bezaaid met stilstaande auto’s en hier en daar ligt een skelet. Roseanne, een zwangere vrouw ontmoet vier mannen: Michael, een gevoelige poëet en filosoof, een oude bankbediende, een zwarte en Eric, een neo-nazi, die de ramp heeft overleefd omdat hij toevallig de Mount Everest aan het beklimmen was toen de bommen werden gedropt. Deze laatste kan niet met alle anderen in vrede leven en overtuigt de naïeve vrouw, nadat haar kindje is geboren, naar de stad te trekken op zoek naar haar man. Hij heeft echter andere plannen. Michael waarschuwt hen nog dat er een hoge concentratie van radio-activiteit in de stad kan voorkomen en dat ze veiliger zijn waar ze momenteel verblijven.

Post-apocalyptisch science-fictiondrama in zwart -wit met een beperkte cast, die het er redelijk goed van af brengt. Toch kan niet ontkend worden dat er een aantal onwaarschijnlijke toevalligheden in het plot zitten. Er zijn geen speciale effecten en het verhaal is sober in beeld gezet. De soundtrack is eerder onopvallend. De print die ik zag van Mill Creek Entertainment was goed, alleen het 4:3 formaat ontgoochelde en er waren helaas ook geen (Engelse) ondertitels. Een voldoende, in dit genre zijn “The Last Man on Earth”, “On the Beach” en “The Omega Man” toch beter.

Een Schotse dokter van middelbare leeftijd en een jongere vrouw arriveren in een chalet voor een tocht in de Zwitserse Alpen waarbij ze onder leiding van een plaatselijke gids bergen zullen beklimmen.

Een verstild en beheerst ouderwets bergdrama waarin menselijke hartstochten een futiele impressie maken tegen de machtige achtergrond van eeuwige sneeuw. Prachtige locaties. Adembenemende fotografie van Fellini’s cameraman Giuseppe Rotunno. Stevige vertolkingen van de hoofdacteurs.

Nelson Wright (een zeer geloofwaardige rol van Kiefer Sutherland) is een briljante student geneeskunde en geobsedeerd door verhalen van mensen met een afterlife ervaring. Samen met enkele medestudenten voert hij in het geniep gevaarlijke proefnemingen uit. Om beurt laten ze hun hartslag een tijdlang ophouden in de hoop dat ze, wanneer ze terug worden gereanimeerd, kennis verzameld hebben over wat er achter het leven ligt. Uit competitiedrift drijven ze de periode dat ze klinisch dood zijn alsmaar verder op.

Hun blasfemische experimenten zijn indrukwekkend. Dit wordt nog versterkt door het onrealistische interieur waar alles plaatsvindt en de opzichtige, agressieve visuele stijl. De toon is macaber maar toch geestdriftig. De idee om de dood te tarten bezorgt de roekeloze studenten een geweldige “kick”, een sensatie die door regisseur Schumacher flamboyant in beeld wordt gebracht. Het hiernamaals drijft hen terug naar het verleden, naar traumatiserende boosaardigheid uit hun jeugd waarvoor ze zich schuldig voelen. De leergierige jongelui worden geslingerd in surrealistische fantasieën en metafysische visioenen. Na hun flatline ervaringen worden ze door spoken uit hun verleden getormenteerd en moeten ze boeten voor hun jeugdzonden. “Flatliners” is bijzonder knap: fascinerend, spannend, opwindend en provocerend. En er is zelfs een zedenles aan verbonden.

Een groep medische studenten experimenteert met een bijna-dood ervaring. Wanneer ze gereanimeerd worden, komen er echter al snel problemen. Ze worden achtervolgd door angstaanjagende hallucinaties gerelateerd naar een fout die ze elk in hun verleden hebben gemaakt.

Dit is een degelijke remake van het schitterende "Flatliners" van Schulmacher uit 1990. Het niveau van het origineel wordt echter niet bereikt. Desondanks is de film ook deze keer best spannend, maar dat zal wel de verdienste zijn van het scenario van de versie van bijna dertig jaar geleden. Kiefer Sunderland die toch wel één van de sterren was uit het origineel heeft hier slechts een cameo. Deze prent mag dan nog cliché's bevatten, ik heb veel slechtere moderne horrors gezien de laatste jaren.

“The Flesh and Blood Show “ is duidelijk de zwakste film uit de Britse box set van Pete Walker. Het is een matige slasher die nooit echt weet te overtuigen. De film volgt een groep jonge acteurs die in een verlaten theater werken, waar er enkele worden vermoord. Hoewel de setting sfeervol is, blijft de spanning uit door een slap script en vlakke personages. De moorden zijn weinig inventief en het tempo is niet denderend. De mix van horror en exploitatie mist de impact van Walkers latere werk.

Deze Britse horrorfilm van John Gilling is gebaseerd op de Burke-and-Hare-moorden in Edinburgh in 1828. Dr. Robert Knox koopt lichamen voor anatomisch onderzoek, terwijl Burke en Hare steeds verder gaan in hun moorddadige handel.

"The Flesh and the Fiends" is een sobere, gotische horror die vooral uitblinkt door sfeer, zwart-witfotografie en sterke vertolkingen van Peter Cushing, Donald Pleasence en George Rose. Gilling bouwt de spanning geduldig op en maakt van het macabere onderwerp iets zowel grimmigs als fascinerends. De film is minder schokkend dan veel latere horror, maar juist daardoor des te overtuigender. Het resultaat is een compacte, intelligente en nog altijd effectieve klassieker. 3,5/5

De Kino Lorber bluray heeft een transfer die voor het grootste deel mooi is, maar een paar teruggeplaatste scenes heeft van mindere kwaliteit.

Een decadente versie van "Frankenstein". Veel gore - in 3D beslist leuk - maar jammer genoeg ook erbij gesleurde goedkope erotiek. Anderzijds moet de horror soms plaatsmaken voor humor. Udo Kier deed het niet slecht, maar heeft niet het talent van Peter Cushing. (Hij was een stuk overtuigender in "Mark of the Devil".) In mijn ogen maakte de film een onevenwichtige indruk. Ik verkies toch de Hammer Frankensteins en Boris Karloff.

Volgens de Canadese griezelgrootmeester Cronenberg zit de grootste gruwel niet verscholen in monsters van andere planeten maar in ons eigen lichaam dat op een of andere wijze monsterachtig wordt. De kineast laat in zijn remake van "The Fly" zijn obsessies de vrije loop. Het resultaat is een extreme versie van een man die een totale metamorfose ondergaat. De cellen van een ambitieuze jonge geleerde geraken bij een uit de hand gelopen experiment vermengd met deze van een vlieg. Zijn menselijk lichaam sterft geleidelijk aan af, wat op een heel pijnlijke manier gebeurt, tot hij herboren wordt als een insect. De groteske transformatie die hij ondergaat is onvoorstelbaar geloofwaardig in beeld gezet, waarbij de kijker van geen enkel gruwelijk detail gespaard wordt.

Deze nachtmerrie-achtige prent is soms walgelijk maar toch bijzonder aangrijpend. Onder de gruwelijke verpakking gaat een pakkende parabel schuil over een liefde die bestand is tegen de meest afstotelijke fysieke aftakeling. Cronenberghs "The Fly" is een liefdesverhaal met de grandeur van een klassieke tragedie. De film kreeg een Oscar voor de beste make-up, maar Jeff Goldblum had er zeker een verdiend voor zijn grandioze vertolking.

Grootse cinema, die je binnenste buiten keert.

In "The Fog" wordt de kustplaats Antonio Bay geplaagd door een mysterieuze, gloeiende mist waarin vijandige schimmen verschijnen. Via een kampvuurverhaal en een oude scheepsbijbel komen de burgers erachter dat de voorouders van de stad een goudschip met lepralijders opzettelijk lieten vergaan en de schat hielden voor zichzelf. Op de nacht dat de stad zijn honderdste verjaardag viert, arriveren de geesten van kapitein Blake en zijn bemanning in de mist om wraak te nemen.

"The Fog" is een sfeervolle en knap geconstrueerd spookverhaal waarin John Carpenter de spanning voortdurend laag, maar voelbaar houdt. De kustsetting, de golvende mistbanken en de minimalistische synthesizerscore creëren een tastbaar, dromerig‑dreigende sfeer die veel sterker is dan de uiteindelijke schrikmomenten. De eenvoudige, quasi‑klassieke vloek‑mythe wordt helder verteld en rustig opgebouwd, waardoor de film meer indruk maakt als stemmingsschilderij dan als horror waarbij de kijker het uitschreeuwt van angst. Knap is hoe Carpenter de beperkte effecten en de gelokaliseerde vijandigheid in de mist gebruikt om de fantasie te prikkelen, zonder de schimmen volledig te tonen. Genoten van de derde herziening op blu-ray. 3,5 of 4 sterren. Ik beslis na een vierde kijkbeurt.