Opinions

"Fade to Black" werd begin de jaren 80 uitgebracht onder de Nederlandse titel "Totaal Ontredderd".

Eric Binford is een stille, verlegen jongeman en een echte filmfreak. Hij sluit zich op in zijn cryptachtige studio om tientallen keren dezelfde videofilms te bekijken. Hij staat buiten de werkelijkheid en gaat volledig op in zijn fantasiewereld. Op een dag ontmoet hij een meisje dat als twee druppels water op Marilyn Monroe gelijkt. Hij maakt een afspraakje met haar maar ze komt niet opdagen. Dan begint Eric zich zo opzichtig te gedragen als zijn filmidolen. Hij pleeegt een reeks groteske moorden volgen scenario’s van griezel-en gangsterfilms waarmee hij dweept. Verkleed als een mummie bezorgt hij zijn baas een hartinfarct....

“Fade to Black” is een sfeervolle psychologische thriller, waarin de moordscènes handig werden uitgekiend, met aanwending van oude filmfragmenten in functie van het verhaal. De talloze verwijzingen naar oudere films zijn nostalgisch en charmeren. Deze hommage aan de horror- en misdaadfilm was in elk geval een mooi werkje van de mij onbekende Vernon Zimmerman.

De eerste helft was vervelend, daarin ging de aandacht teveel naar de relatie van John met zijn minnares. Wat daarop volgt is echter toch wat beter - de minnares krijgt voortdurend de indruk dat zij achtervolgd wordt , bekoopt het uiteindelijk bijna met haar leven, het is echter uiteindelijk de nietsvermoedende John die later het slachtoffer wordt - maar als slotsom vind ik dat de film niet boven de middelmaat reikt. Op de vertolkingen valt weinig aan te merken. De tweede disc uit de DVD-box was eerder een tegenvaller want de films zijn non-anamorphic.

De nogal impulsieve Marius is verliefd op de mooie Fanny en verwekt bij haar een kind. Niet wetende dat zij in verwachting is verlaat hij haar en kiest voor de zee. Fanny trouwt met de goedaardige veel oudere weduwnaar Panisse, die er altijd van gedroomd heeft een zoon te hebben. Een tijd later daagt Marius echter opnieuw op en komt hij te weten dat hij een zoon heeft. Hij stelt Fanny voor de keuze. Fanny blijft bij Panisse. Wanneer het zoontje wat ouder wordt, wil het voor een verjaardagsfeest Marius uitnodigen omdat het zijn ouders en anderen zoveel over hem heeft horen spreken....

Wat mij stoorde, vooral in het begin, was de overacting. De humor was toen ook niet zo geslaagd. Het eerste deel is eigenlijk ronduit zwak. Maar er wordt veel goed gemaakt in het betere tweede deel, dat ontroerend wordt. De grootste pluim gaat naar de vertolking van Maurice Chevalier als Panisse. Cinematografisch valt er niets op aan te merken en de film is in 16:9 wat een verademing is.

Kolder vol irrealistische situaties, met een gekke verteltrant, naar de roman "Diamond Bikini" van Charles Williams, waarin de meest onwaarschijnlijke oplichters, boeven, femmes fatales en inbrekers centraal staan. Op zichzelf misschien niet erg origineel, maar de vondst was deze ongure types te verzamelen ergens op het Amerikaanse platteland, in de omgeving van een oude boerderij, waar twee broers die op het land werken - "ploucs" uit de titel van de prent - met hun eigen onorthodokse praktijken ervoor zorgen dat iedereen voor schut wordt gezet. En alles wordt gezien door de ogen van een knaap van tien jaar. Volgens velen is het boek wel nog een stuk beter dan de film - het script van Georges Beller, Claude Miller en Gérard Pirès geraakt niet aan het niveau van de oorspronkelijke roman - maar de acteurs maken toch iets goed.

Hamid was een professor in taal en letterkunde in Aleppo die werd gearresteerd en maanden werd opgesloten in de beruchte Syrische gevangenis van Saydnaya. Daar werd hij gefolterd. Zijn echtgenote en zijn dochtertje werden ondertussen vermoord door het regime van Bashar Hafiz al-Assad. Hij werd met een aantal medegevangenen de woestijn ingestuurd om te sterven, maar overleefde het. Jaren later woont hij in Straatsburg en sluit zich aan bij een geheime organisatie die oorlogsmisdadigers van het Syrische regime in heel Europa opspoort. Op een dag ontmoet Hamid een man van wie hij vermoedt dat het zijn voormalige beul is. Koortsachtig gaat hij op zoek naar bewijzen en schaduwt hij zijn verdachte.

Jonathan Millet, die de film zowel regisseerde als het scenario schreef, is een Franse filosoof en fotograaf, en “Les Fantômes” is zijn speelfilmdebuut. Hij baseerde zich op jarenlange onderzoeken en interviews met slachtoffers van folteringen. Adam Bessa levert een diepgaande en emotionele prestatie. Hij is even koppig als kwetsbaar. Hij is een leefbare burgerwacht die de meest nobele deugden van de mensheid bezit. De film heeft een fascinerend onderwerp en een uitstekende primaire cast. Het is dan ook een geslaagd portret van een man die vastbesloten is na de onmenselijke mishandelingen die hij moest ondergaan af te rekenen met zijn beul.

Arkham, 1975. De vader van Jonathan Davis is verdwenen. Zijn spoor leidt naar Duitsland, naar de Schwäbische-Frankische Woud, waar hij gestationeerd was na de Tweede Wereldoorlog. Jonathan begint met hem te zoeken in de hoop hem mee naar huis te brengen, maar diep in het bos ontdekt hij een duister mysterie uit het verleden. Er was namelijk destijds een meteoriet neergestort en die had de natuur en de mensen uit de omgeving vergiftigd. De gevolgen waren verschrikkelijk.

Gebaseerd op een sfeervol horrorverhaal van Howard Philips Lovecraft. "The Colour out of Space", wat ik in het verleden met veel genoegen meermaals gelezen heb.

Film is met beperkte middelen gemaakt, maar toch interessant voor de fans, volgens de kritieken.

Ben benieuwd.

Het werd reeds meerdere keren verfilmd:

Deze vond ik ook niet slecht:

The Curse

Een vampierengeschiedenis die zich afspeelt in een decadent fin-de-siècle decor. Een oplichter wordt achtervolgd door een dievenbende en belandt in een angstvallig van de buitenwereld afgesloten kasteel, dat bewoond wordt door twee mysterieuze jonge vrouwen, die beweren dat ze dienstmeisjes zijn. Wat hij niet weet is dat er ‘s avonds een reünie gepland is van bloeddrinkende dames die een ritueel zullen houden en er op uit zijn om het bloed te nuttigen van een mannelijk slachtoffer.

Hiermee bracht Rollin op zijn manier een variante op het vertrouwde thema. Stilistisch zit het zeker goed in elkaar maar toch heeft het plot bij momenten even weinig om het lijf als de af en toe schaars geklede dames. Als erotische horrorfilm ligt het gehalte van de beide ingrediënten eerder laag. Angstaanjagend is het niet. Sensueel en een tikkeltje pervers natuurlijk wel, maar nooit expliciet. Toch hangt er een mysterieus sfeertje over het geheel. De dialogen en de vertolkingen zijn ongelijk, maar alles is wel fraai in beeld gezet: decors en fotografie zijn op goed niveau. Ook de plechtstatige muziek is een pluspunt. De gore lijkt mij echter maar matig geslaagd, zelfs bij de scene met de zeis. “Fascination” is niet slecht, maar zeker geen hoogvlieger.

Er is een Blu-Ray uit in de States, waarvan hier een review.

Anne bezoekt haar vader Anthony in het huis in Londen waar hij al enige tijd alleen woont met de hulp van iemand die hem verzorgt. Anthony is 80 jaar oud en voelt zich vaak alleen en verloren in dat huis. Wanneer zijn dochter hem vertelt dat ze op het punt staat Londen te verlaten om voor altijd in Parijs te gaan wonen met de man van wie ze houdt, neemt zijn verwarring alleen maar toe. En het wordt snel erger wanneer Anthony, totaal verrast, plots ontdekt dat er binnen in zijn huis een persoon de krant zit te lezen. De man beweert de echte eigenaar van het appartement te zijn, en ook de echtgenoot van zijn dochter Anne. Voor Anthony klopt er iets niet: is zijn dochter echt getrouwd? Maar was haar man niet een ander persoon? Wat gaat hij in Parijs doen? Wie is de man die hij net ontmoet heeft? Maar bovenal, hoe durft hij te zeggen dat dit zijn huis is?

“The Father” geeft niet alleen een kijk op dementie vanuit het gezichtspunt van iemand met deze ziekte, maar toont ook hoe het is voor de dierbaren om hem heen, en dat doet het op een brutale maar toch eerlijke manier door de frustratie maar ook de pijn en liefde van de mensen om hem heen te laten zien. Zellers film profiteert ook enorm van zijn cast. Anthony Hopkins is absoluut indrukwekkend in de rol, zijn vertolking is hartverscheurend en bloedmooi en de Oscar hiervoor is meer dan terecht. Hij brengt de verwarring, de angst, de woede en de brutale eerlijkheid van deze angstaanjagende ziekte op zo'n realistische manier over dat het beklijft. Ook de ondersteunende cast is gewoon prachtig, maar Olivia Colman geeft misschien wel de meest impactvolle prestatie. Visueel is “The Father“ sober en pretentieloos en toch geven de slepende cinematografie en de geweldige montage de film de verontrustende en verwarrende sfeer die nodig is. Tot slot is de soundtrack gewoon perfect - nu eens heel sfeervol, dan weer heel subtiel, de score verheft echt de grote momenten van de film.

Toen deze TV-productie in 1969 voor het eerst werd uitgezonden, kende “Fear no Evil” veel bijval in de States. Een overtuigende Louis Jourdan vertolkt de rol van David Sorell, een psychiater met interesse voor het occulte. De film vertelt het verhaal van een spiegel die een demon vasthoudt die de ziel van Paul Varney bezit. Deze laaste zou trouwen met Barbara Anholt maar kwam om het leven bij een auto-ongeval. De spiegel verschaft toegang tot een bevreemdende virtuele wereld. De Kino Lorber DVD is een beetje soft en in 4:3 formaat. Gelukkig zijn er Engelse ondertitels. Een onderhoudende horrorthriller met sfeervolle momenten

Rain Burroughs is een tiener die worstelt met schizofrenie. Ze wordt herhaaldelijk gekweld door visuele en auditieve hallucinaties, die soms schrikwekkende proporties aannemen. Wanneer ze vermoedt dat haar buurvrouw een kind heeft ontvoerd, weet ze niet zeker of het een inbeelding is of de werkelijkheid. Toch wil ze de zaak uitpluizen, ondanks het feit dat er gedreigd wordt haar op te sluiten in een instelling. Ze zoekt hulp bij haar nieuwe vriend Caleb, maar zelfs hij twijfelt soms aan haar waarnemingen. Terwijl Rain probeert uit te zoeken wat echt is, wordt ze geconfronteerd met haar grootste angsten en de waarheid over haar mentale toestand.

"Fear of Rain" biedt een iets andere kijk op het thrillergenre door schizofrenie centraal te stellen. Madison Iseman levert een overtuigende prestatie als Rain, die de kijker meeneemt in haar verwarde geest. De film slaagt er redelijk in om spanning en empathie op te roepen, maar mist soms diepgang en nuance in de weergave van mentale gezondheid. Er wordt gespeeld met het onderscheid tussen realiteit en illusie, hoewel het plot soms voorspelbaar is. Ondanks de gebreken heb ik er nog redelijk van kunnen genieten.

Billy Wilder’s "Fedora" is een onderschat meesterwerk dat elegant de melancholie van oude Hollywoodglorie verbeeldt. De film, die vaak wordt gezien als een spirituele opvolger van "Sunset Boulevard", ademt dezelfde sfeer van vergane roem maar met een rijpere, meer beschouwende toon. Wilder vertelt het tragische verhaal van de mysterieuze actrice Fedora met verfijnde subtiliteit en een scherp gevoel voor ironie. Marthe Keller overtuigt in de titelrol, terwijl William Holden opnieuw de perfecte vertolker is van cynisme vermengd met diep medeleven. Het geduldige tempo en de sobere mise-en-scène versterken het gevoel van nostalgie en onontkoombaarheid. Ook de Europese decors geven de film een verfijnde, bijna spookachtige dimensie. Hoewel "Fedora" bij zijn release niet de erkenning kreeg die hij verdiende, is het vandaag duidelijk een intrigerende en rijke film, een late triomf van een cineast die altijd geloofde in de kracht van verhalen en illusies. Een klassieker in mijn ogen.

Een adolescente die in de auto van haar ouders zit heeft nog maar pas leren rijden als er een man haar achteraan aanrijdt. De man stelt voor de politie er niet bij te halen omdat het alleen maar wat blikschade is en hun identiteitsgegevens uit te wisselen. Het naïeve meisje stemt toe ondanks het feit dat het een rare snuiter lijkt. Wanneer ze haar ouders van het ongeval inlicht wordt ze gestraft: ze mag niet mee met hen op de weekendtrip waarnaar ze zo had uitgekeken. Ze moet alleen thuisblijven. Maar al vlug stelt ze vast dat ze niet alleen thuis is. Haar vermoeden wordt bevestigd als ze haar iPhone raadpleegt en er foto's aantreft die ze zelf niet heeft genomen. Even lijkt het een geruststellend bezoekje van enkele vrienden te worden die haar wilden verrassen, maar al vlug gaan de poppen aan het dansen en vallen er dodelijke slachtoffers.

“Fender Bender” betekent ‘auto-accidentje’. Kleine oorzaak met grote gevolgen. Een slasher over een seriemoordenaar die zijn nietsvermoedende slachtoffers na een kleine aanrijding hun naam, adres en telefoonnummer laat uitwisselen. Beste spannend gemaakt en door de meesten goed vertolkt. De muziek is weliswaar minimalistisch maar toch sfeerscheppend. Er wordt zorgvuldig gebouwd aan climaxen en anti-climaxen. Een degelijke horrorthriller ondanks de cliché’s. Nee, ik ben niet in slaap gevallen.

Een zesjarige knaap beschikt over een wonderbaarlijk voetbal talent. Hij krijgt zelfs een plaats in het Zweedse elftal. Hij wordt wereldberoemd en de reclame maakt handig gebruik van zijn faam. De jongen ergert zich daarover en besluit terug te keren naar de schoolbanken...

Een interessante, paternalistische familieprent, die echter meer de droom van een volwassene dan de kinderrealiteit beschrijft. De maatschappijkritiek is weliswaar naïef maar toch geslaagd.

De overlevenden van een ramp op een brug komen tot de vaststelling dat ze achteraf niet aan hun lot kunnen ontsnappen, tenzij ze zelf iemand om het leven brengen...

De visuele effecten zijn met zorg in beeld gebracht. De gruwelijke dood die de slachtoffers moeten ondergaan doet je huiveren met een knipoog. Ongevallen en rampen liggen voortdurend op de loer en zijn onvermijdelijk. Best vermakelijk voor een keer, maar dit is geen hoogvlieger, misschien wel een sympathieke horrorfilm.

Duidelijk een prent die gemaakt is om de 3D ervaring maximaal te benutten (wat ik persoonlijk met mijn TV niet kan).

Zeer onevenwichtig horrorgeval, waarin er het eerste uur vrijwel niets gebeurt en je als toeschouwer bijna in slaap valt. Maar dan wordt het menens en verandert het in een daadwerkelijke terreurfilm, met een bloedstollende spanning die naar je keel grijpt. Een sfeerscheppend melodietje waarin je een variante van John Carpenter's Halloween-soundtrack kan herkennen, helpt mee. Er zijn zelfs een paar erg geslaagde schrikeffecten naar het einde toe. Een film die 1 zou krijgen van mij voor het eerste uur en 4 voor het laatste halfuur. Ik neem het gemiddelde: 2,5.

Voor de liefhebbers: de film is uit op Regio 1 DVD. (helaas geen ondertitels)

Catherine Parr is de zesde vrouw van koning Hendrik VIII, wiens vorige echtgenotes werden verstoten of geëxecuteerd (slechts één stierf aan een ziekte). Met de hulp van haar hofdames probeert ze de valstrikken te slim af te zijn die de bisschop, het hof en de koning voor haar hebben uitgezet... Het portret van een feministe die haar tijd ver vooruit was in een degelijk historisch drama. Mooi gefotografeerd en goed vertolkt van Alicia Vikander en een onherkenbare Jude Law in het bijzonder. Sobere regie van Karim Aïnouz .

Na een atoomoorlog is bijna de hele wereldbevolking uitgeroeid. De straten in alle steden liggen er verlaten bij en zijn bezaaid met stilstaande auto’s en hier en daar ligt een skelet. Roseanne, een zwangere vrouw ontmoet vier mannen: Michael, een gevoelige poëet en filosoof, een oude bankbediende, een zwarte en Eric, een neo-nazi, die de ramp heeft overleefd omdat hij toevallig de Mount Everest aan het beklimmen was toen de bommen werden gedropt. Deze laatste kan niet met alle anderen in vrede leven en overtuigt de naïeve vrouw, nadat haar kindje is geboren, naar de stad te trekken op zoek naar haar man. Hij heeft echter andere plannen. Michael waarschuwt hen nog dat er een hoge concentratie van radio-activiteit in de stad kan voorkomen en dat ze veiliger zijn waar ze momenteel verblijven.

Post-apocalyptisch science-fictiondrama in zwart -wit met een beperkte cast, die het er redelijk goed van af brengt. Toch kan niet ontkend worden dat er een aantal onwaarschijnlijke toevalligheden in het plot zitten. Er zijn geen speciale effecten en het verhaal is sober in beeld gezet. De soundtrack is eerder onopvallend. De print die ik zag van Mill Creek Entertainment was goed, alleen het 4:3 formaat ontgoochelde en er waren helaas ook geen (Engelse) ondertitels. Een voldoende, in dit genre zijn “The Last Man on Earth”, “On the Beach” en “The Omega Man” toch beter.

Een Schotse dokter van middelbare leeftijd en een jongere vrouw arriveren in een chalet voor een tocht in de Zwitserse Alpen waarbij ze onder leiding van een plaatselijke gids bergen zullen beklimmen.

Een verstild en beheerst ouderwets bergdrama waarin menselijke hartstochten een futiele impressie maken tegen de machtige achtergrond van eeuwige sneeuw. Prachtige locaties. Adembenemende fotografie van Fellini’s cameraman Giuseppe Rotunno. Stevige vertolkingen van de hoofdacteurs.

Nelson Wright (een zeer geloofwaardige rol van Kiefer Sutherland) is een briljante student geneeskunde en geobsedeerd door verhalen van mensen met een afterlife ervaring. Samen met enkele medestudenten voert hij in het geniep gevaarlijke proefnemingen uit. Om beurt laten ze hun hartslag een tijdlang ophouden in de hoop dat ze, wanneer ze terug worden gereanimeerd, kennis verzameld hebben over wat er achter het leven ligt. Uit competitiedrift drijven ze de periode dat ze klinisch dood zijn alsmaar verder op.

Hun blasfemische experimenten zijn indrukwekkend. Dit wordt nog versterkt door het onrealistische interieur waar alles plaatsvindt en de opzichtige, agressieve visuele stijl. De toon is macaber maar toch geestdriftig. De idee om de dood te tarten bezorgt de roekeloze studenten een geweldige “kick”, een sensatie die door regisseur Schumacher flamboyant in beeld wordt gebracht. Het hiernamaals drijft hen terug naar het verleden, naar traumatiserende boosaardigheid uit hun jeugd waarvoor ze zich schuldig voelen. De leergierige jongelui worden geslingerd in surrealistische fantasieën en metafysische visioenen. Na hun flatline ervaringen worden ze door spoken uit hun verleden getormenteerd en moeten ze boeten voor hun jeugdzonden. “Flatliners” is bijzonder knap: fascinerend, spannend, opwindend en provocerend. En er is zelfs een zedenles aan verbonden.

Een groep medische studenten experimenteert met een bijna-dood ervaring. Wanneer ze gereanimeerd worden, komen er echter al snel problemen. Ze worden achtervolgd door angstaanjagende hallucinaties gerelateerd naar een fout die ze elk in hun verleden hebben gemaakt.

Dit is een degelijke remake van het schitterende "Flatliners" van Schulmacher uit 1990. Het niveau van het origineel wordt echter niet bereikt. Desondanks is de film ook deze keer best spannend, maar dat zal wel de verdienste zijn van het scenario van de versie van bijna dertig jaar geleden. Kiefer Sunderland die toch wel één van de sterren was uit het origineel heeft hier slechts een cameo. Deze prent mag dan nog cliché's bevatten, ik heb veel slechtere moderne horrors gezien de laatste jaren.

“The Flesh and Blood Show “ is duidelijk de zwakste film uit de Britse box set van Pete Walker. Het is een matige slasher die nooit echt weet te overtuigen. De film volgt een groep jonge acteurs die in een verlaten theater werken, waar er enkele worden vermoord. Hoewel de setting sfeervol is, blijft de spanning uit door een slap script en vlakke personages. De moorden zijn weinig inventief en het tempo is niet denderend. De mix van horror en exploitatie mist de impact van Walkers latere werk.

Een decadente versie van "Frankenstein". Veel gore - in 3D beslist leuk - maar jammer genoeg ook erbij gesleurde goedkope erotiek. Anderzijds moet de horror soms plaatsmaken voor humor. Udo Kier deed het niet slecht, maar heeft niet het talent van Peter Cushing. (Hij was een stuk overtuigender in "Mark of the Devil".) In mijn ogen maakte de film een onevenwichtige indruk. Ik verkies toch de Hammer Frankensteins en Boris Karloff.

Volgens de Canadese griezelgrootmeester Cronenberg zit de grootste gruwel niet verscholen in monsters van andere planeten maar in ons eigen lichaam dat op een of andere wijze monsterachtig wordt. De kineast laat in zijn remake van "The Fly" zijn obsessies de vrije loop. Het resultaat is een extreme versie van een man die een totale metamorfose ondergaat. De cellen van een ambitieuze jonge geleerde geraken bij een uit de hand gelopen experiment vermengd met deze van een vlieg. Zijn menselijk lichaam sterft geleidelijk aan af, wat op een heel pijnlijke manier gebeurt, tot hij herboren wordt als een insect. De groteske transformatie die hij ondergaat is onvoorstelbaar geloofwaardig in beeld gezet, waarbij de kijker van geen enkel gruwelijk detail gespaard wordt.

Deze nachtmerrie-achtige prent is soms walgelijk maar toch bijzonder aangrijpend. Onder de gruwelijke verpakking gaat een pakkende parabel schuil over een liefde die bestand is tegen de meest afstotelijke fysieke aftakeling. Cronenberghs "The Fly" is een liefdesverhaal met de grandeur van een klassieke tragedie. De film kreeg een Oscar voor de beste make-up, maar Jeff Goldblum had er zeker een verdiend voor zijn grandioze vertolking.

Grootse cinema, die je binnenste buiten keert.

Sfeerloze derderangsgriezel over een kannibalistische gek die ondergedoken leeft in een spelonk en de bossen onveilig maakt. Nietsvermoedende toeristen zijn zijn slachtoffers. De film valt vooral op door het slecht acteerwerk en de goedkope soundtrack. Het scenario rammelt van de onwaarschijnlijkheden: de geesten van de dode kinderen en vrouw vormen het dieptepunt en zijn totaal misplaatst. Ook zijn sommige moorden erg amateuristisch in beeld gezet. De moeite niet waard.

Een echtpaar voert het toneelstuk op van Arthur Miller's "Death of a Salesman". Ten gevolge van een aardbeving moeten ze verhuizen naar een ander appartement dat vroeger gehuurd werd door een prostituee. Op een dag, wanneer de vrouw aan het douchen is, wordt er aan de deur gebeld. Ze denkt dat het haar man is, en duwt op de knop van de parlofoon om de deur te openen. Het is echter haar man niet en de gevolgen zijn dramatisch.

De film komt traag op gang en is eigenlijk helemaal geen thriller. Het in mijn ogen sterkere tweede deel maakt echter veel goed. Geen Hitchcock, maar toch een boeiend drama, dat ook een aantal metaforen bevat. Voer voor cinefielen. Iraanse films liggen mij doorgaans niet, maar deze vond ik toch boeiend.

"The Four Sided Triangle" is een vroege Hammer sciencefictionfilm die het Frankensteinmotief combineert met thema's rondom identiteit, liefde en menselijke tekortkomingen.

De prent volgt twee jeugdvrienden, Bill en Robin, die beiden verliefd zijn op Lena. Wanneer Lena uiteindelijk met Robin trouwt, besluit Bill om haar met hun uitvinding, de Reproducer - een machine die objecten kan kopiëren - te dupliceren. De kloon, Helen, ontwikkelt dezelfde gevoelens als Lena en raakt ook geïnteresseerd in Robin, wat leidt tot een nieuwe driehoeksrelatie. Dit resulteert in een crisis en loopt uit op een drama.

Fishers regie kenmerkt zich door een ingetogen stijl waarin de nadruk ligt op de morele en psychologische gevolgen van de keuzes van de personages. De acteurs, waaronder Stephen Murray als Bill, geven invulling aan de personages. De film erkent de existentiële dilemma’s en morele consequenties die voortkomen uit het duplicatiethema.

"The Four Sided Triangle" stelt diverse ethische en emotionele kwesties aan de orde rondom duplicatie en relaties. Persoonlijk heb ik van de film genoten.

Vond hem eerst niet op de site omdat de DVD de titel "14 Hours" heeft. Hoewel zowel de Imdb en de DVD-hoes hem als "Film-Noir" catalogeren lijkt het veel meer een psychologisch drama over een jongeman die zelfmoord wil plegen door van een torenhoog appartementsgebouw naar beneden te springen en waarbij verschillende personen hem proberen te overhalen van dit niet te doen.
De sterkste rol is weggelegd voor politie-agent Paul Douglas die hier eigenlijk in de huid van de beste psychiater kruipt. Naast het hoofdverhaal zijn er twee korte romantische maar leuke nevenintriges.
Twee mensen die op een advocatenkantoor zijn om te scheiden en uiteindelijk tot de vaststelling komen dat ze beter bij elkaar blijven. Eigenlijk best grappig in beeld gezet. In de menigte die toekijkt naar "het spektakel" ontmoeten twee jonge eenzame mensen elkaar.
De film won een NBR Award in 1951 en kreeg nog drie nominaties.(Oscar, Gouden Leeuw Venetië en WGA Award)
Fox heeft hem onlangs uitgebracht op regio 1.
Geen topper in mijn ogen, maar toch een genietbare prent.

Een bijzonder boeiende film over erotische spanningen en sentimentele frustraties. De vos wordt hier gebruikt als metafoor voor de mannelijke indringer op een landelijke boerderij, waar twee jonge vrouwen in een vage lesbische relatie met elkaar samenwonen. De prent is een verfilming van een verhaal van D.H. Lawrence. Met ontroerende vertolkingen van Anne Heywood en Sandy Dennis en een prachtige aanwending van het Canadese platteland om de relaties tussen de naturalistische passies en het omliggend decor kracht bij te zetten. In zijn genre is dit een topper. Jammer genoeg is er nergens een spoor van een DVD release.

"The Fox" is nochtans een parel.

Een pareltje van een intellectueel schaakspel tussen Anthony Hopkins en Ryan Gosling waar ik echt heb van genoten. Het zijn dan ook twee topacteurs. Wat een genot om die twee een spelletje met elkaar te zien spelen - met de kijker erbij. Hopkins alias Ted Crawford is een psychopathische echtgenoot die ontdekt dat zijn vrouw een affaire heeft, haar neerschiet, dezelfde nacht bekent en dan de zaken zo laat regelen dat het bijna onmogelijk is om hem te veroordelen. Gosling alias Willy Beachum is een jonge, ambitieuze advocaat die hoger op de ladder wil geraken en hem wil veroordelen. Het probleem is dat het moelijker is dan hij dacht en hij niet gewend is om te verliezen. Hopkins weet dit, natuurlijk, en speelt in op zijn ijdelheid.

De film beklijft, de regie is rijk aan suspense. Het camerawerk is prachtig. Het plot van de rechtszaak is boeiend en realistisch. Een aanrader voor wie geïnteresseerd is in misdaadfilms die je aan het denken zetten en die je op het puntje van je stoel doen zitten tot de laatste minuten. Indrukwekkende cinema, die blijft nazinderen.

Net zoals bij "Dracula"(1931) van Tod Browning heeft ook James Whale het originele griezelverhaal van Mary W. Shelley niet volledig gevolgd. Zo heet bvb de geleerde die het monster schept in deze film Henry in plaats van Victor Frankenstein. Toch zorgde hij wel voor een sfeervolle verfilming van de gotische roman. Nergens wordt het langdradig en de dialogen zijn niet onnodig uitgerekt. Camerawerk en montage zijn zeer goed en het scherpzinnige gebruik van dramatische close-ups zorgen ervoor dat de film heel effectief is voor zijn tijd. De expressionistische zwart-wit fotografie draagt bij tot een geslaagde sfeerscherpping.

Andermaal was ik aangenaam verrast van de superieure beeldkwaliteit van de Universal Blu-Ray. Het is echt top wat men hier bereikt voor zo'n oude prent.