Opinions

Drie boeven willen drugs bemachtigen van een eccentrieke begrafenisondernemer die ze hen beloofd had en bezoeken zijn funerarium. Maar in plaats daarvan worden ze op vier moraliserende griezelverhalen getrakteerd waarbij racisme, kindermishandeling, voodoo-poppen en brainwash centraal staan. De eerste drie segmenten zijn zeker leuk, alleen valt het slot wat uit de toon.
Het niveau van de Amicus-producties uit de jaren zestig en zeventig wordt weliswaar niet gehaald maar toch is die horror-anthologie voor het grootste deel best vermakelijk. De muziek vond ik minder geslaagd, zeker op het einde. Echt eng zijn de verhalen niet, maar ze weten toch meestal te boeien. Pluspunt is wel dat alle nietsnutten in die film hun verdiende loon krijgen.

Een mislukte poging om de romantische griezel van de grootmeester Edgar Allan Poe in een modern kleedje te steken. Het werd een drieluik met als segmenten "Het Verraderlijke Hart", "Het Vat Amontillado" en "De Droom". De gore en de speciale effecten ogen goedkoop en sommige vertolkingen zijn bedroevend amateuristisch. Dit deed mij snakken naar de legendarische Poe-verfilmingen van Corman uit de jaren zestig met Vincent Price. Die zijn toch zoveel beter. In elk geval hebben de zenuwen bij het aanschouwen van deze weinig sfeerrijke anthologie geenszins door mijn keel gegierd. De arme Edgar A. Poe zal zich wellicht omdraaien in zijn graf als hij te weten komt wat men met zijn werk aanvangt.

Een heel vermakelijke anthologie voor liefhebbers van ouderwetse griezel. De film bestaat uit drie korte verhalen, gebaseerd op Poe’s “Morella”, “The Black Cat” (hier gecombineerd met “The Cask of Amontillado”) en “The Facts in the Case of M. Valdemar”. Elk segment wordt ingeleid door Vincent Price, die in alle drie de verhalen een hoofdrol vertolkt.
”Morella”, het eerste luik, is een duister familiedrama vol wrok en bovennatuurlijke wraak waarin een getormenteerde vader bezoek krijgt van zijn zieke dochter die hij al sinds ze nog een kind was niet meer gezien heeft. “The Black Cat” is een macabere, maar opvallend humoristische episode met Peter Lorre waarin twee wijnproevers duelleren op verschillende vlakken. In het finaal segment “The Facts in the Case of M. Valdemar” worden hypnose en dood gecombineerd tot een griezelig stuk met Basil Rathbone als sinistere hypnotiseur.
Een amusante, sfeervolle hommage aan Edgar Allan Poe met Vincent Price in topvorm die horror en humor op unieke wijze met elkaar vermengt.

Een groep tieners ontdekt een mysterieuze, gebalsemde hand die hen in staat stelt om contact te maken met geesten. Het ritueel lijkt een spannende manier om de grenzen van de realiteit te verkennen, maar al snel blijkt dat de grenzen tussen de levenden en doden verontrustend dun zijn. Wanneer één van hen te ver gaat, breken kwaadaardige entiteiten door naar hun wereld, met verschrikkelijke gevolgen.

“Talk to Me” is een lichtpunt in het bovennatuurlijke horrorgenre, waarbij angst en emotionele diepgang perfect worden vermengd. De film benut het mysterie rond het communiceren met de geestenwereld effectief en weet de spanning voortdurend op te bouwen. De geloofwaardige acteerprestaties dragen bij aan de benauwende sfeer. De speciale effecten zijn ook overtuigend. Ondanks het feit dat het plot soms wat voorstelbaar is heb ik voldoende kunnen griezelen. De moeite waard voor horrorfans.

Toch één tegenvaller voor mijn aankoop op iTunes, er waren alleen Franse ondertitels...

Leila is een Iraanse judoka, die onder immense druk van het Iraanse regime staat om zich terug te trekken uit een toernooi om een Israëlische tegenstander te vermijden. Dit dwingt haar tot moeilijke morele keuzes. Zij en haar familie worden op een laffe manier gechanteerd.

De film belicht niet alleen de politieke dimensie, maar ook de persoonlijke strijd om integriteit en ambitie te behouden. De zwart-witcinematografie en het 4:3-beeldformaat versterken de isolatie en spanning van de personages. De acteerpestaties zijn overtuigend en de regie meeslepend. Het verhaal, hoewel fictief, is geïnspireerd door echte dilemma’s die veel Iraanse atleten ervaren. “Tatami” slaagt erin om een universeel relevant thema met esthetische precisie en emotionele diepgang te presenteren, wat het een gedenkwaardige filmervaring maakt. Een aanrader.

Een succesvolle misdaadromanschrijver wordt door zijn uitgever naar Londen ontboden om een biografie te schrijven over een tijdens een testvlucht verongelukte piloot. Hij verblijft op dat moment in Zuid-Frankrijk. Op het vliegtuig naar huis zit hij toevallig naast de zus van die man. Het klikt onmiddellijk tussen hen. Wanneer hij in zijn appartement arriveert stelt hij vast dat alles overhoop is gehaald. En een tijdje later treft hij er zelfs een lijk aan. Al vlug beseft de auteur dat hij een heel mysterie moet ontrafelen. Er treden verder nog een aantal onverwachte wendingen op in het plot.
De film is geen klassieker maar best een spannende mystery-thriller met noir-elementen. De vertolkingen zijn op niveau. De prent is vlot geregisseerd en mooi gefotografeerd. De print van de Network UK DVD is in helder scherp zwart-wit met de juiste 16:9 ratio en vertoont geen vlekken. Helaas weer geen (Engelse) ondertitels, wat toch wel jammer is.

Lang geleden eens in de bioscoop gezien onder de titel "Het Griezeltapijt". Zoals uit de primaire titel blijkt, betreft het een griezel-en misdaadfilm maar ook een whodunnit van Duitse makelij en dat was begin de jaren 60 schering en inslag. De grootste misdadiger uit de twintigste eeuw moest ontmaskerd worden door een inspecteur van Schotland Yard. Maar de begrafenisondernemer kreeg heel wat werk. Of de zin voor rechtvaardigheid effectief bevredigd bent, daarvoor moet je de film maar eens zelf bekijken.

Ik heb me alleszins zelf al met talloze dergelijke prenten in het verleden vermaakt.

Een minzame leraar, die geen carrière kan maken, omdat hij op grond van gewetensbezwaren weigerde naar het leger te gaan, is getrouwd met een Française maar heeft geen geluk in zijn huwelijk: zijn echtgenote misprijst hem. Wanneer hij dan nog ten onrechte beschuldigd wordt van een aanranding op één van zijn leerlingen komt hij voor de rechtbank.
Uitgebracht in de Benelux begin de jaren zestig onder de titel "Het Vonnis", probeert deze complexe film positief te blijven, stelt hij waarden als trouw in het huwelijk in het licht, maar zal wellicht voor velen niet geloofwaardig overkomen. De ontknoping is bitter. Op de zeer goede cast valt evenwel niets aan te merken. Pluspunt is dat de prent ook de hypocrisie aanklaagt van een bepaalde klasse van mensen, waar de deugd zelf, om zich te bevestigen, geneigd is om zich te verbergen achter een schijn van ondeugd. Ik blijf evenwel met gemengde gevoelens zitten.
Uitgebracht op DVD-r in de States door Warner, widescreen (1.77:1)
TERM OF TRIAL (1963)

De eigenaar van een wassenbeeldenmuseum wordt vermoord aangetroffen, met het mes van Jack the Ripper in zijn rug. De aanhef tot een ouderwets griezelverhaal dat met een beperkt budget werd in beeld gebracht. Toch is het geheel niet oninteressant, want een aantal oude gloriën van de fantastische film verschijnen opnieuw voor de camera waardoor deze prent ironisch genoeg een beetje zelf de proporties van een wassenbeeldenmuseum aanneemt. Er zijn tal van verwijzingen naar klassiekers uit de jaren dertig. Zo heeft Dupree (de eigenaar van het museum) een monsterachtige knecht die Karkoff heet en ergens een kruising is tussen Dwight Frye uit de Frankenstein-cyclus van James Whale en Bela Lugosi uit "The Son of Frankenstein". Het pittoreske decor gelijkt bovendien sterk op dat van Curtiz in "Mystery of the Wax Museum". Best leuk voor fans van ouderwetse horror.

Hong Kong 1910. In deze onderhoudende avonturenfilm portretteert Christopher Lee de leider van een soort Chinese maffia, de Red Dragon Tong, die zich schuldig maakt aan slavenhandel, rituele moorden en drugsmokkel. Wanneer de dochter van een kapitein vermoord wordt, wil deze laatste ten koste van alles met hem afrekenen. De mooie Franse actrice Yvonne Monlaur (Brides of Dracula, Circus of Horrors) zorgt voor de nodige melodramatische romantiek in deze niet onaardige maar met beperkte middelen gemaakte Hammer film, die deel uit maakt van een vierdelige DVD-box "Icons of Adventure".

Al bij de generiek wist ik dat ik mij aan die film zou ergeren. De titelsong was gewoon afgrijselijk. Wat volgde is een slordige 85 minuten compleet foutlopende pelicule opgevuld met lelijke decors, kitscherig uitgedoste acteurs die er niets van bakken en een monster dat er zeer goedkoop uitziet. "TerrorVision" zou een horrorkomedie moeten zijn maar is noch griezelig nog komisch. Slecht is slecht, sorry, so bad it is good werkt voor mij niet. Dit is bagger in mijn ogen. Geef mij maar een bloedernstige griezelklassieker. Maar blijkbaar vinden velen deze prent wel leuk vermaak. Daar is uiteraard niets mis mee.

Als Jane Morgan is Miranda een superspion die zich voordoet als prostituee en haar diensten aanbiedt aan een bejaarde Scotland Yard-chef. Vervolgens reist ze naar het schilderachtige land Akasava waar een dodelijke maar waardevolle steen wordt rondgedragen in een aktetas. Ze ontmoet de knappe Rex Forrester en ontdekt later dat hij van Scotland Yard is en ze vormen een team, professioneel en romantisch. Een intrigerende arts en zijn valse vrouw zijn er ook bij betrokken en een andere schurkachtige agent wordt opgeblazen in een privéjet terwijl hij probeert te vluchten met de steen.
“Der Teufel Kam aus Akasava” van veelfilmer Jess Franco is een mix van James Bond-motieven en andere Euro-spionagefilms uit die tijd, met Franco's voortdurende overmatige gebruik van de zoomlens. De film heeft een redelijk tempo en de montage is beter dan in de meeste van zijn andere films uit de vroege jaren 70. Hoewel het script verwarrend is, is het geheel best vermakelijk op een inept kitschachtige manier. Geen hoogvlieger, maar Franco heeft veel slechtere films gemaakt. Met een onderhoudende Horst Tappert en Soledad Miranda in haar laatste rol.

Toen ik de eerste keer “The Texas Chain Saw Massacre” zag was ik wat ontgoocheld. Maar bij een tweede visie wist ik heel goed waarom. Zelfs de beste horrorfilm staat of valt met het publiek waarmee je de film bekijkt. Als je pech hebt dat in de zaal enkele mensen zitten te lachen om hun huiver af te reageren is het om zeep. Als je die film kunt bekijken in optimale omstandigheden, d.w.z alleen of met een verstandig publiek, dan ervaar je dit als een monument in de geschiedenis van de horrorfilm. Tobe Hooper’s prent focust zich op de angst; volgens H.P. Lovecraft is de oudste en sterkste angst die de mens kent deze voor het onbekende. En dat is wat een groep jongeren ervaart wanneer ze een uitstapje maken naar een huis in de streek van hun nostalgische kindertijd. Totaal onverwacht komen ze in contact met een stel cannibalistische gekken. In plaats van zich te focussen op het bloed en de gore zet de kineast het vergrootglas op het gevoel dat de protagonisten ervaren. Tobe Hooper besteedt veel aandacht aan hun zintuiglijke waarnemingen tijdens heel hun gruwelijke belevenis. Hij neemt eerst de tijd om zijn karakters te typeren zodat je met hen gaat meeleven en confronteert ze dan met de ruwe en irrationele wreedheden. De cast en crew werkten onvermoeibaar om met relatief beperkte middelen een ware angstsfeer te scheppen. Hierbij zijn de beelden rauw en krachtig maar tegen alle verwachtingen in mooi geschoten. De cinematografie is uitzonderlijk. De beeldkwaliteit van de Blu-Ray uit het Verenigd Koninkrijk is uitstekend, de kleuren zijn rijk en levendig, het zwart is dreigend. De briljante azuurblauwe hemel, het jadegroen van het gras, de helderrode generator, het verzengende zonlicht en de verstikkende schaduw. Alles is even mooi in beeld gebracht. De vertolkingen zijn opzienbarend, vooral van de hysterisch schreeuwende Marilyn Burns die haar angst perfect uitstraalt. De soundtrack is heel effectief en onderschat: ze is zonder meer hallucinant.

“The Texas Chainsaw Massacre” is een meesterwerk dat bij geen enkele griezelfan in zijn of haar collectie mag ontbreken. Zonder meer één van de beste griezelfilms die ooit gemaakt zijn en de inspiratiebron voor talloze andere prenten, waarvan er slechts weinig dit niveau bereiken.

Een klassieker, die ik ondertussen al meerdere keren herbekeken heb.

Het eerste deel is vlot gefilmd, met aandacht voor sfeerschepping. Helaas gaat het nadien wat bergaf en wordt het soms wel grotesk, maar niet eng. Een paar keer krijgt de zwarte humor de overhand. Het origineel wordt nooit geëvenaard. Zelfs de versie van 2003 vond ik griezeliger.

Erg gedateerde science-fiction thriller naar de roman "The Gods Hate Kansas" van Joseph Millard. In het begin eigenlijk niet onaardig, maar naar het einde toe gaat het bergaf en de prent heeft ook te lijden onder het low budget. De muziek, vooral tijdens de actie-sekwensen, is een tegenvaller. Een Amicus Productie. Freddie Francis heeft veel betere films gemaakt.

Margery Graham is een knappe huisvrouw die niet met haar gedacht getrouwd is en een vervelend huwelijk heeft. Haar man is lui en ongeïnteresseerd en ze heeft een klein dochtertje. Ze begint een affaire met haar buurman Harry, die een appartementje huurt van haar moeder. Het is een echte playboy en hij kwetst ook haar gevoelens. Wanneer hij haar dumpt probeert ze zelfmoord te plegen.

Een drama over buitenechtelijke relaties is nu niet bepaald mijn ding. De film is meer dan 50 jaar geleden gemaakt en sommige elementen moeten dan nogal uitdagend geweest zijn maar naar hedendaagse normen is het nu tam. De hoofdpersonen zijn egoïstisch en alles behalve sympathiek. Sidney Hayers, die ik ken van de uitstekende griezelfilm “The Night of the Eagle”, tekende voor een geroutineerde regie. De film is in mooi helder zwart-wit en met de 16:9 ratio. In de cast herkende ik ook de jonge John Hurt, maar die heeft slechts een kleine rol. Helaas heeft de Network UK DVD weer geen (Engelse) ondertitels.

Do you like Hitchcock? I certainly do!

Deze Italiaanse prent is een hommage aan de grootmeester van de suspense (Hitchcock), geregisseerd door een andere grootmeester - van de giallo - (Argento) en helemaal in de stijl van nog een grootmeester Brian de Palma. Massa's referenties naar Strangers on a Train, Rear Window, Body Double en dergelijke meer op de tonen van Pino Donaggio. Heel erg vermakelijk voor de fans. De spanning zit er vanaf het begin goed in. Ik heb ervan genoten.

"Ticks" (nu de primaire titel geworden op de Imdb) is een low budget horrorfilm waar toch wel het maximum wordt uit gehaald. De cast heeft het soms moeilijk om ernstig te blijven en de plot is nogal simplistisch, maar de speciale effecten zijn overtuigend. De monsterlijke gemuteerde teken zijn qua uiterlijk duidelijk geïnspireerd op Ridley Scott's meesterlijke "Alien" en vervullen je als kijker met afgrijzen. Gore is er genoeg aanwezig in deze bescheiden maar voor griezelfans leuke B-film uit de jaren negentig.

Echt wraakroepend wat er gebeurd is toen een 14-jarige Afro-Amerikaanse jongen in 1955 op beestachtige wijze werd vermoord in Mississippi. Zielig wat de zogenaamde motivatie hiervoor was en hoe de daders met grove leugens vrijuit gingen voor een volledig blanke jury. Mamie Till-Mobley, de moeder van Emmett Till, streed om gerechtigheid na de moord op haar zoon. Ze besliste van zijn verminkte lichaam publiekelijk tentoon te stellen, wat de burgerrechtenbeweging in de VS aanwakkerde. De film geeft - ondanks het feit dat hij wat lang is - de raciale ongelijkheid en de kracht van een moeder die haar verdriet omzet in activisme op hartverscheurende wijze weer en blijft trouw aan de historische gebeurtenissen. "Till" is goed zonder meer, maar mist net dat beetje extra om echt onvergetelijk te zijn.

"Time after Time" (1979) laat H.G. Wells zijn eigen tijdmachine gebruiken om Jack the Ripper van het Victoriaanse Londen naar het bruisende San Francisco van 1979 te achtervolgen, waar de utopie uit zijn boeken een desillusie blijkt terwijl hij onverwacht verliefd wordt op bankbediende Amy.

Nicholas Meyers film charmeert als lichtvoetige mix van sciencefiction, thriller en romantiek, gedragen door de innemende Malcolm McDowell als Wells en de sprankelende Mary Steenburgen. De culturele botsing tussen negentiende-eeuwse idealist en gewelddadige moderne wereld levert zowel humor als maatschappijkritiek op, terwijl de elegante structuur en het speelse scenario de film een blijvende, tijdloze aantrekkingskracht geven. Prima film.

De jonge Scout Finch en haar broer Jem groeien op in het zuidelijke stadje Maycomb in de jaren 1930. Hun vader, Atticus Finch, is een integere advocaat die Tom Robinson, een zwarte man ten onrechte beschuldigd van verkrachting, verdedigt. Terwijl de kinderen de raciale spanningen en onrechtvaardigheden in hun stad ervaren, krijgen ze levenslessen over moed, empathie en rechtvaardigheid. Wat mij ook aantrok in deze film is het spookverhaal dat erin verweven zit. Boo, eigenlijk Arthur Radley, is een teruggetrokken en mysterieuze figuur die in een vervallen huis in de buurt van de Finch-familie woont. Hij verlaat zijn huis nooit, wat leidt tot wilde geruchten en speculaties onder de kinderen van Maycomb. Scout, Jem, en hun vriend Dill zijn gefascineerd door Boo en verzinnen allerlei verhalen over hem, vaak gebaseerd op dorpsroddels en hun eigen kinderlijke verbeelding.

“To Kill a Mockingbird” is een cinematografisch meesterwerk dat de complexiteit van raciale vooroordelen en morele integriteit met ontroerende subtiliteit overbrengt. Gregory Pecks vertolking van Atticus Finch is iconisch, belichaamd door zijn diepe menselijkheid en onverwoestbare gevoel voor rechtvaardigheid. De film behoudt de essentie van Harper Lee’s roman, met een visuele stijl die de tijdloze thema's van het verhaal prachtig benadrukt. De soudtrack is gekenmerkt door zijn delicate en ingetogen aard en wordt aangewend om de onschuld van de kindertijd, de warmte van het gezinsleven en de dreigende spanning van het raciale conflict in de stad Maycomb te onderstrepen. De krachtige regie en de genuanceerde acteerprestaties maken deze film tot een van de meest impactvolle en blijvende werken in de filmgeschiedenis. Niet te missen!

Werd in onze contreien halfweg de jaren zeventig uitgebracht met de alternatieve titel "Een Meisje voor Satan".

Pictures & Photos from To the Devil a Daughter (1976) - IMDb

Het origineel script bleek niet verfilmbaar en moest aangepast worden.

Father Michael, een geëxcommuniceerde priester, gaat zijn heil zoeken aan de andere zijde van de religieuze barrière en loopt met het plan rond een zorgvuldig geselecteerd jong meisje het leven te laten schenken aan een mensgeworden Antikrist. Peter Sykes heeft zijn verhaal bloedernstig ingeblikt en maakt er een erg morbiede occulte griezelfilm van, die in zijn geheel voldoende angstsfeer bevat om de liefhebbers van het genre het nodige kippenvel te bezorgen.

Jerry is smoorverliefd op een elegante vrouwelijke muis Lilly. Om haar aandacht te winnen, schrijft hij liefdesbrieven en vraagt aan zijn jonge leerling die te bezorgen. Tom maakt het hem echter moeilijk. Toch slaagt de jonge muis erin ze af te leveren.

De animatie is zoals altijd levendig en gedetailleerd, met een sterke nadruk op fysieke komedie. De muzikale begeleiding, ondersteunt de actie perfect en versterkt de humor in de acts. Leuk.

“ The Tomb of Ligeia”, in onze contreien uitgebracht als “Het Graf van Ligeia”, is een gotische horrorfilm uit 1964 en het laatste deel van Cormans befaamde Poe-reeks.

Het werk onderscheidt zich door de zorgvuldig gecreëerde gotische sfeer, ondersteund door op locatie opgenomen Engelse landschappen en doordacht kleurgebruik. De ruïnes en het vervallen landhuis dragen bij aan een setting die direct mysterie en dreiging oproept. Opvallend is dat veel scènes zich afspelen bij daglicht, wat resulteert in een ongebruikelijk, maar een effectief spookachtig karakter binnen het genre.

Verden Fell blijft worstelen met de herinnering aan zijn overleden vrouw Ligeia en is ervan overtuigd dat haar geest hem niet heeft verlaten. Hij hertrouwt met Rowena maar dat leidt tot merkwaardige gebeurtenissen in het landhuis, waaronder de aanwezigheid van een zwarte kat die mogelijk de reïncarnatie van Ligeia vertegenwoordigt.

Vincent Price levert een genuanceerde acteerprestatie, waarbij hij overtuigend de complexe gevoelens van Fell toont. Elizabeth Shepherd geeft zowel gestalte aan de onafhankelijke Rowena als aan de mysterieuze Ligeia, hetgeen voor een interessante dynamiek zorgt tussen beide personages.

“The Tomb of Ligeia” is visueel zeker een geslaagde film van Corman met sterke acteerprestaties en een overtuigende atmosfeer, maar kan toch net niet tippen aan zijn andere Poe-verfilmingen. Voor liefhebbers van klassieke horror en het oeuvre van Edgar Allan Poe is deze productie echter zeker het bekijken waard.

Norman, de eenarmige hertog van Norwich, likwideert alle mogelijke opvolgers voor de troon in het Engeland van de vijftiende eeuw. Andy Milligan heeft niet het talent van een Roger Corman. Hij waagt zich hier aan een kostuumdrama met horrorelementen en serveert een slap afkooksel van "Tower of London". De sets en de speciale effecten zijn goedkoop, de vertolkingen stuntelig. Uit op Blu-Ray in de States: een release van Code Red. Ik kan dit helaas niet aanbevelen. Tijdverlies.

Een horror anthology naar een scenario van Robert Bloch in vier schuifjes met 2 hoogtepunten: het eerste en het laatste segment. Het eerste verhaal is "Enoch" en gaat over een zwarte kat die een man, die aanzet tot moorden, en in het laatste "The Man who collected Poe" bezoekt Jack Palance een fanatieke verzamelaar van Poe's werk (Peter Cushing) en doet een gruwelijke ontdekking...

Zeker de moeite waard voor wie van ouderwetse griezelfilms houdt. Deze Amicus Productie is met een beperkt budget gemaakt maar stevig vertolkt. En de sfeerschepping zit er zeker in deze twee segmenten goed in.

Twee vissers en hun zoon worden onweerstaanbaar aangetrokken tot het mysterieuze duivelseiland, dat gedomineerd wordt door een bouwvallige vuurtoren. Hun bezoek zal tot een ontstellende ontdekking leiden. Eerst vinden ze tussen de rotsen het verminkte lijk van een jongeman. In de vuurtoren werd een vrouw onthoofd en in een schuur treffen ze een man aan die met een zwaard werd doorboord. Dat is nog maar het voorspel tot een steeds verder schrijdende, adembenemende horrorfilm. Want voor alle nieuwe bezoekers van het eiland, op zoek naar een schat die zich in de grotten zou bevinden, staat de dood en de gruwel op de loer.

"Horror on Snape Island" is ondanks het feit dat het met beperkte middelen gemaakt is een geslaagde griezelprent, die de kijker op veel spanning en een waar moordfestijn trakteert. Ik heb er van genoten.

Nu ook voor een zacht prijsje beschikbaar in Engeland.

http://www.play.com/DVD/DVD/4-/866923/Tower-Of-Evil/Product.html

Al vond ik de hoes van de Amerikaanse DVD toch een stuk beter.

Uit op Blu-Ray in Engeland. Spannende thriller in zwart-wit, maar de print is slechts matig. Hij is fullscreen 1:33, er zijn soms witte verticale strepen en zwarte vlekken. Er zijn gelukkig Engelse ondertitels.

De vuurtorenwachter steelt de show. Hij gelooft dat het uit het concentratiekamp ontsnapte meisje Marie de reïncarnatie is van zijn overleden vrouw. Wanneer ook nog een Britse spion in de vuurtoren belandt en die een oogje heeft op haar slaan bij hem de stoppen door. Goede vertolkingen. Het ouderwetse verhaal houdt je in de greep. Minpuntje was de beschieting door de Duitsers van de vuurtoren. Dat gebouw stond drie maal weer recht nadat het was ingestort. Slechts de vierde keer was het een puinhoop.

Op echte feiten gebaseerd verhaal over de gruweldaden van "The Phantom Killer", die in 1946 een Amerikaans dorpje terrorizeerde. Slecht verfilmd, met heel veel donkere opnames waar je niet goed kan zien wat er juist gebeurt. De karaktertypering van de personages is ongelooflijk oppervlakkig, de dialogen worden in spoedtempo afgerammeld en er is nergens een gevoel van emotie te bespeuren. Tijdverlies.

Na de dood van hun moeder vinden drie broers, die elkaar in geen jaren gezien hebben, elkaar terug in het ouderlijk huis. De oudste is een jurist, verantwoordelijk voor terrroristenprocessen. De tweede werkt in een heropvoedingsgesticht. De jongste, een gescheiden arbeider, heeft zijn dochtertje meegebracht. Het drietal discussieert heftig over politieke en maatschappelijke problemen. Ze zijn allen verschilend in hun opvattingen: liberaal, katholiek en socialist. Hun vader en zijn kleindochtertje begrijpen elkaar veel beter.

Doorheen dit verhaal van een uiteengerukte familie uit het Zuiden, heeft de kineast gepoogd te spreken over de eenzaamheid, het leven en de dood, de economische crisis en de eeuwig menselijke waarden, die bedreigd worden door de angstwekkende terreur die de Italiaanse samenleving in de ban houdt. Francesco Rosi brengt een aangrijpende, kritische kijk op zijn land. Philippe Noiret schudt andermaal een prachtige vertolking uit zijn mouwen. Mooie score van Piero Piccioni. "Tre Fratelli" is een kunstwerk dat poëzie uitstraalt en heeft mij diep getroffen.