Opinions

Horror-anthologie in drie onevenwichtige delen, maar toch nog genietbaar. In het eerste luik "Julie" wordt een jonge lerares het hof gemaakt door één van haar leerlingen. Wanneer de student echter te ver gaat en nadien chantage pleegt, zet ze het hem betaald. Het tweede segment " Millicent and Therese" gaat over een oude vrijster die zich gefrustreerd voelt door het losbandige gedrag van haar jongere zuster en uit jaloezie besluit om haar met voodoo-praktijken naar het hiernamaals te helpen. Het laatste deel "Amelia" aka "Prey", gaat over een dame die voor haar vriend, een professor in de antropologie, een pop koopt, waarin de geest van een oude krijger huist. Ze negeert de uitdrukkelijke waarschuwing op een bijgeleverd blad dat het gouden ketentje rond de pop niet mag losgemaakt worden zodat de hel losbarst.

Naar drie kortverhalen van Richard Matheson en met Karen Black in vier rollen. De nieuwe Dark Shy DVD (regio 1) is zeker een verbetering ten opzichte van de Anchor Bay DVD. Hoewel 4:3 is de print zelf gaaf, zijn er nu ook Engelse ondertitels en enkele bescheiden extra's.

http://www.axelmusic.com/productDetails/030306759395

Verrassend goed vervolg op de gelijknamige film uit de jaren zeventig, ook van Dan Curtis en naar kortverhalen van Richard Matheson, die hier toch wel zeker zijn verdienste heeft. In het eerste segment "The Graveyard Rats" is een nukkige oude man in een rolstoel getrouwd met een veel jongere vrouw, die een minnaar heeft en haar voorstelt hem om het leven te brengen. Maar dan blijkt dat de grijsaard zijn voorzorgen heeft genomen voor het geval hem iets zou overkomen. Hij heeft de link naar het geld voor de erfenis met hem laten meebegraven op een kerkhof waar het wemelt van hongerige ratten... In het tweede luik "Bobby" brengt een vrouw haar overleden zoon terug tot leven door middel van zwarte magie. Wanneer hij opdaagt is de dame eerst dolgelukkig maar al spoedig blijkt dat de jongen een gevaarlijke gek is geworden die van griezelige spelletjes houdt. "He Who Kills" gaat net als in de eerste film uit 1975 over een Afrikaanse pop. Deze keer heeft die een aantal slachtoffers in een woning naar het hiernamaals geholpen. De politie vindt de pop schijnbaar verbrand in de uitgedoofde haard en laat hem onderzoeken door een vrouwelijke geleerde. Wat haar opwacht is een nacht van onbeschrijfelijke terreur.

Deze anthologie overtreft ruimschoots het origineel. Er is werkelijk in alle drie de verhalen een sfeer van beklemming en angst aanwezig. De acteurs doen het voortreffelijk. De muziek zorgt voor voldoende ondersteuning van de spanning. Voor liefhebbers van een griezelomnibus is dit beslist een aanrader.

Vier vriendinnen (Bernadette, Frédérique, Christine en Martine) zijn tijdens hun vakantie in Nice getuige van een roofoverval. De verloofde van één onder hen krijgt een telescoop waarmee ze hun overburen, die blijkbaar de misdaad gepleegd hebben, kunnen begluren. De meisjes vatten het plan op om zelf de buit in handen te krijgen. Een matige misdaadkomedie.

Nog 3 andere alternatieve titels zijn:

Demasiado Bonitas para ser Honestas (Spanje)

Perché Mammà Ti Manda Solo? (Italë)

Quatre Souris pour un Hold-up (Frankrijk)

Een zeer genietbare hommage van vier bekende regisseurs aan de legendarische tv-serie van Rod Serling uit hun jeugdjaren. Daarin wordt een vijfde dimensie verkend, een schemergebied dat tussen de herkenbare realiteit en een akelige nachtmerrie zweeft. John Landis is eerst aan de beurt met een nadrukkelijke fabel over rassenhaat. Vervolgens tekent Steven Spielberg een sentimentele fantasie over bejaarden die weer kinderen worden. Joe Dante verrast dan weer met een satire op de Amerikaanse tekenfilm, waarin een klein jongetje zijn wrede cartoonfantasieën in werkelijkheid omzet. Het orgelpunt en misschien wel het beste is het laatste segment: een beklemmend drama van George Miller over een passagier die zich in een vliegtuig bevindt. Wanneer hij in een storm terechtkomt is hij doodsbang en begint hij zijn eigen hallucinaties te geloven.

De film werd bekroond met een Saturn Award en kreeg nog meerdere nominaties. Prima vertolkingen en een sfeervolle soundtrack van Jerry Goldsmith. Een kluif voor liefhebbers van fantasy & horror.

Het derde luik van de Karnstein-trilogie, geïnspireerd naar het verhaal van Joseph Sheridan Le Fanu's "Carmilla". Hier is de band met het origineel verhaal echter ver te zoeken. In plaats daarvan leunt de film meer aan bij de heksenjacht films. Peter Cushing beeldt een fanatieke heksenjager uit die al even antipathiek is als de Prins van de Duisternis. Voor de rest wordt de Victoriaanse sfeer goed in beeld gezet. De tweelingzusjes zijn een lust voor het oog maar zorgen ook voor een degelijke vertolking. De sfeerschepping is knap en het einde is efficiënt. Werd in de Benelux uitgebracht als "Twins of Dracula" aka "Twee Maagden voor Dracula". Degelijk Hammer horror. Kan niet tippen aan "The Vampire Lovers", maar blijft een aanrader voor de fans.

Werd in onze contreien in 1960 uitgebracht als "De Twee Gelaten van Dokter Jekyll". In deze versie is Dr. Jekyll een teruggetrokken wetenschapper in het Victoriaanse Londen van 1874, wiens obsessie voor onderzoek zijn huwelijk onder druk zet. Terwijl zijn vrouw Kitty een affaire heeft met gokker Paul Allen, transformeert Jekyll door een serum in de jonge, aantrekkelijke maar wrede Hyde.

Regisseur Fisher draait het traditionele beeld om: Jekyll is kleurloos, Hyde juist verleidelijk. De film valt op door zijn sfeervolle decors, het tonen van nachtleven en gewaagde thema's als overspel en geweld. Paul Massie speelt overtuigend beide kanten; Christopher Lee is niet het monster, maar Jekylls cynische vriend. “The Two Faces of Dr. Jekyll” wordt door sommigen gezien als een originele, onderschatte Hammer-film, waarin psychologische diepgang belangrijker is dan horror. Ondanks weinig commercieel succes geldt de film als gewaagd binnen Fishers oeuvre. Voor mij persoonlijk is het een goede film, maar geen hoogtepunt uit de Hammerstal.