Opinions

Dr. Bob Murray en zijn echtgenote Ginny nemen hun intrek in een groot donker landhuis. Bob zal er de plaatselijke huisdokter Robert Campbell assisteren. Weldra neemt Ginny vreemde en dreigende buitenzintuiglijke visioenen waar. Ze beschikt over paranormale gaven en ontdekt dat een duistere moord gepleegd werd in het verleden, waarbij men dacht dat het slachtoffer zelfmoord had gepleegd.
De cast is degelijk en de cinematografie verzorgd met soms inventief camerawerk. Toch vond ik dat het script niet ver boven de middelmaat reikt. De Network DVD bevat een goednieuwe transfer in breedbeeldformaat en in zwart-wit. Helaas zijn er sporadisch enkele donkere zwarte ronde vlekken. Zoals steeds ontbreken de Engelse ondertitels wat toch een gemis is.

Het gegeven speelt zich af in Zwitserland in het begin van de twintigste eeuw. Psychiater Carl Gustav Jung heeft lange gesprekken met zijn negentien jaar oudere leermeester Sigmund Freud over één van zijn vrouwelijke patiënten, Sabina Spielrein, van wie hij haar geestestoestand probeert te doorgronden door haar haar dromen aan hem te laten vertellen. Ze wordt later ook zijn assistente, hij begint dan met haar een sado-masochistische relatie en krijgt grondige meningsverschillen met zijn mentor. Als hij de verhouding afbreekt wil ze contact met deze laatste.

Dit historisch drama over het begin van de psychoanalyse en de duistere, onverklaarbare kant van mensen kwam bij mij maar saai over. Ik heb van Cronenberg beslist veel boeiender films gezien. Viggo Mortensen en Michael Fassbender vallen nog mee maar Keira Knightley is irritant. De dialogen zijn soms bloedloos en langdradig. Misschien voer voor psychologen en filosofen, maar deze prent sprak me persoonlijk niet aan.

Mooie poster.

***

Boeiende thriller over een vrouw, die verdacht wordt van moord op haar vriend. Ze heeft een tweelingzus. Beiden hebben een alibi voor de nacht van de moord en daarom roept de detective die met de zaak belast is de hulp in van een psychiater. Deze laatste moet helpen onderzoeken wie van beide zusters de schuldige is. Maar hij wordt verliefd op één van de twee, en dat maakt de zaken gecompliceerder.

Het is wachten op een DVD-release.

Losjes gebaseerd op een verhaal van Howard Philips Lovecraft (The Dream in the Witch House). In plaats van in het begin van de vorige eeuw wordt het gegeven verplaatst naar het heden. De rat ziet er erg goedkoop uit, alsook de speciale effecten, die computer gegenereerd zijn. Hoeft het nog gezegd te worden dat het enige overtuigende speciale effect te zien was in de scene waar de protagoniste op TV keek naar een monsterfilm uit de jaren vijftig? De vertolkingen zijn niet erg geslaagd en het script is bij momenten ongeloofwaardig.

Ik had beter de originele short story van grootmeester Lovecraft herlezen dan die film bekeken, daar zat ten minste wél een beklemmende angstsfeer in.

Sophia Howard huurt een huis op het platteland van Wales en doet een beroep op de occultist Joseph Solomon om met haar overleden zoon in contact te komen die werd ontvoerd en vermoord door jongelui die zwarte magie beoefenden. Sophia laat onder leiding van Solomon in rituelen haar ziel zuiveren. Sophia heeft echter een verborgen agenda dat hun leven in gevaar brengt.

Waarom word ik toch zoveel meer geboeid door oudere horrorfilms? Steeds meer heb ik de indruk dat dit genre een beetje aan het doodbloeden is. De eerste veertig minuten vond ik ronduit vervelend. Er gebeurt bijna niets tenzij eindeloze dialogen tussen de twee protagonisten. Dan komt het verhaal traag en moeizaam op gang. Maar het is allemaal sfeerloze déja-vu, de originaliteit ontbreekt. Dramatische climaxen zijn er ook al niet aanwezig. Die occultist (Steve Oram) is een complete miscast. Alleen de muziek krijgt een voldoende. Eens te meer een ontgoocheling voor mij. Ik kan oneindig veel meer genieten van het herbekijken van een klassieker van Hammer, Amicus of Italian Gothic. "A Dark Song" is een overroepen prent om vlug te vergeten ondanks het feit dat hij veel awards kreeg.

Ik las een aantal positieve reviews over "Darkness Surrounds Roberta", waarin de prent werd bestempeld als een geslaagde hommage aan de gialli van Argento, Bava, Fulci en Martino. Laat je echter niets wijsmaken. Dit is een banale horrorthriller met een aantal ongeloofwaardige en slechte scenes, waarbij ik mij als griezelfan steendood heb verveeld. Ook de speciale effecten zijn stuntelig. Zo verandert het uitzicht van een dolk niet na meerdere steekbeurten. Deze Amerikaanse productie werd opgenomen in Italië en lijkt alleen maar op een goedkoop afkooksel van de werken van de grootmeesters van het giallo-genre. De moeite niet waard. De versie die ik zag duurde 104 minuten.

Een jonge vrouw wordt huisbewaarder in een groot appartment in New York City. De woning heeft geen goede reputatie want de vorige bewoners ervaarden een tragisch lot. Stilaan wordt ze krankzinnig.

Eentonig mengsel van horror en film-noir in een experimenteel arthouse kleedje. Weinig dialogen en als die er zijn komen ze meestal saai over. Een creepy angstsfeer is er ook al niet. Je moet veertig minuten wachten op een beetje actie. Het plot is te mager uitgewerkt. Niet interessant.

Een TV-film die toen hij werd uitgebracht veel aandacht kreeg. "The Day After" focust zich op een belangrijk onderwerp: de catastrofale gevolgen van een kernoorlog tussen twee grootmachten op de bevolking van Kansas City. De lange aanloop tot het drama, waarin de zorgen van een aantal cliché-personages breed worden uitgesmeerd is nogal omslachtig en stereotiep. Maar eens de raketten worden afgevuurd wordt het wel hallucinant, ondanks de beperkte middelen waarmee werd gefilmd. Redelijk.

Mirror, mirror, on the wall, now who's the fairest twin of all?
Bette Davis speelt in “Dead Ringer “ (aka “Dead Image" en “De Dood Slaat 3 Maal Toe”) een tweevoudige rol. Als Edith bezoekt ze haar tweelingzus Margaret, die ze in achttien jaar niet meer gezien heeft. Ze komt de begrafenisplechtigheid van Margaret’s gestorven echtgenoot bijwonen. Diens man zaliger was vroeger verliefd op Edith maar Margaret vertelde destijds dat ze zwanger was van hem en dwong zo een huwelijk af. Een chauffeur vertelt Edith echter nu dat haar zus de eerste jaren van haar huwelijk nooit een kind heeft gehad. Dus blijkt dat ze gelogen heeft. Aangezien Margaret zeer rijk is, en Edith zelfs niet in staat is de huur van haar eigen zaak te betalen, besluit deze laatste wraak te nemen op haar omwille van het verlies van het luxe-leven dat ze had kunnen krijgen. Door middel van chantage lokt ze haar rijke zus naar haar appartement. Ze is vastbesloten om haar te vermoorden en haar identiteit aan te nemen. Maar er treden complicaties op. Waar, wanneer en welke ... daarvoor moet je de film bekijken.
“Dead Ringer” is een mix van melodrama, suspense en film-noir. Geen horrorfilm, ondanks het feit dat de poster hierboven eerder het tweede laat vermoeden. Hoewel er toch één persoon op een gruwelijke wijze om het leven komt. Er is wel een soms creepy soundtrack van Andre Previn. Bette Davis steelt andermaal de show met haar dubbelrol. De scenes waar de beide zussen tegelijk op het scherm komen zijn handig in beeld gezet. Voor griezelfans is het dus niet van hetzelfde kaliber als “Hush.. Hush.. Sweet Charlotte” of “Whatever Happened to Baby Jane”, maar de film blijft zeker een boeiende kijkervaring. Ik heb er in elk geval van genoten.
De Warner regio 1 DVD die ik al een hele tijd heb was in anamorphic widescreen 1.78:1. De zwart-wit fotografie is prachtig en de print is zuiver. De mono-soundtrack klinkt helder, maar is helaas Dolby 1.0 (zodat ik persoonlijk niet in al mijn luidsprekers geluid krijg). Er zijn ondertitels in het Engels en het Frans. Er is o.a. ook een audio-commentaar als extra maar die heb ik zelf niet beluisterd. Er zijn zelfs nog andere extra’s: een trailer en twee featurettes waaronder één “Behind the Scenes”. Vandaag de dag is er nu een ook regio-vrije Blu-Ray met dezelfde extra’s, een nog iets beter beeld maar het geluid blijft Dolby 1.0, dus voor mij is de upgrade de moeite niet waard.
Wil je de beeldkwaliteit tussen de DVD en Blu-Ray eens vergelijken, lees dan deze review.

“Dead Ringers” is een meesterwerk en zonder meer de beste film die ik van de Canadees David Cronenberg gezien heb. De regisseur stuwt het soms vermaledijde horrorgenre hier in grensverleggende richtingen. Centraal staat de tragische aftakeling van Bev en Eliott, tweelingbroers-gynaecologen, die slechts geïnteresseerd zijn in vrouwen met biologische afwijkingen. Jeremy Irons oogstte weliswaar prijzen voor zijn onthutsende dubbelvertolking maar had zeker een Oscar verdiend. Geneviève Bujold als Claire is de masochistische actrice die een wig drijft tussen de broers en hun raadselachtige identiteit vernietigt. 
Een schokkende en onvergetelijke kijkervaring, stijlvol geregisseerd.
 Sfeervolle soundtrack van Howard Shore. Een film die mij kippenvel bezorgt. ?

Een B(ee)-movie (met een knipoog - een gastoptreden van de popgroep "the Birds") die inderdaad wat invloeden pikt bij "The Birds" van Hitchcock maar waarbij de scenarist Robert Bloch toch zijn stempel weet te drukken. Het blijkt dat een bepaalde geur de bijen bijzonder agressief en dodelijk maakt. De spanning wordt goed opgebouwd, ik heb me zeker niet verveeld. Naar de roman "A Taste for Honey" van H.F. Heard. Degelijke vertolkingen en de nodige sfeer ontbreekt niet. De effecten mogen dan nog wat gedateerd lijken, op bepaalde momenten zijn ze toch efficiënt.

Op kerstavond is de jonge Alex getuige van een bloedbad: zijn ouders worden doodgeschoten door een ontevreden zakenpartner van zijn vader, die korte tijd later zelfmoord pleegt. Tien jaar later heeft Alex nog steeds nachtmerries omtrent dit vreselijke incident. Een met een wolfskop gemaskerde moordenaar duikt regelmatig op in zijn dromen. Of is er meer dan dat aan de hand?

Misschien was het gegeven wel stof geweest voor een betere horrorfilm als een talentvolle kineast voor de regie zou hebben getekend, maar zoals het nu te bekijken valt is “Deadly Dreams” niet meer dan een middelmatige suspense-thriller. De droomsequenties zijn nogal verwarrend en niet echt overtuigend en het plot vertoont gaten. De vertolkingen zijn redelijk maar slechts op enkele momenten is de angstsfeer overtuigend. Doorsnee.

Uit op Blu-ray in de States, een release van Code Red zonder Engelse ondertitels, wat een minpunt is.

Nog een abominabel gewrocht uit de "Something Weird" stal. Kun je geloven dat in een zoetwaterrivier mensen worden opgepeuzeld door een haai? Verder rijst er een dode uit het graf, en als blijkt dat kogels geen vat op hem hebben gaat de held hem dan maar met de blote vuist te lijf. Wat een stuntelige vertolkingen en een ongeloofwaardig script, om van de rommelige regie maar te zwijgen.
Maar ik moet wel toegeven dat ik geen fan ben van "So bad it is good"-cinema.

Bij het graven van de Londense metro werd een groep mensen achtergelaten in de onderaardse tunnels. Jaren later duikt de enige overlevende op: het blijkt dat hij zich gevoed heeft met mensenvlees en nu op zoek is naar nieuwe prooien.

Toch is deze debuutfilm van Gary Sherman, regisseur van het schitterende "Dead and Buried" geen pure exploitation, want de kineast wekt bij de kijker medelijden op voor de eenzame kannibaal die alleen maar doodt om zelf in leven te blijven. De opnamen in het donkere, claustrofobische labyrinth van de ondergrondse gangen is beslist sfeervol. En zoals Brucecampbell, Halcyon en Chainsaw terecht aanhalen is de rol van Donald Pleasance als de koddige, snedige en sarcastische inspecteur opmerkelijk.

Alle basis-ingrediënten uit het veel latere "Creep" zijn hier inderdaad ook aan het sudderen. Zeker de moeite waard.

Een cruiseschip wordt midden op zee geramd door een spookachtig zwart schip, waarna slechts een handvol overlevenden aanspoelt in een reddingsboot. Hun enige hoop is het lugubere ogende vrachtschip, maar eenmaal aan boord worden ze geconfronteerd met onverklaarbare, gruwelijke gebeurtenissen: mensen verdwijnen, het schip blijkt bezeten en onzichtbare krachten dwingen angstaanjagende situaties af. De dreiging wordt extra sinister wanneer het schip bloed lijkt te eisen voor zijn voortbestaan en de nazi-verleden van het schip geleidelijk wordt onthuld via projectoren met oude Hitler-films en kamers vol lugubere relikwieën.

De film beschikt over ervaren acteurs zoals George Kennedy en Richard Crenna, die solide werk leveren, hoewel hun rollen niet allemaal emotioneel uitgediept zijn. De beklemmende sfeer wordt goed weergegeven door het setdesign en de claustrofobische beelden van het oude, roestige schip. Ondanks het bescheiden budget weet “Death Ship” toch bepaalde visuele angsten en spookachtige momenten effectief neer te zetten, al wordt het vaak verweten dat het verhaal en de productie een beetje rommelig overkomen. Het enige wat tegenviel was dat de Amerikaanse blu-ray geen Engelse ondertitels heeft. Ik heb me persoonlijk toch vermaakt. Goed zonder meer.

Groot Brittannië in de jaren vijftig. De vrouw van een Britse rechter die een stuk ouder is dan haar begint een passionele relatie met een piloot van de Royal Air Force. Een somber verhaal over een buitenechtelijke verhouding die gedoemd is om te mislukken. De vrouw en haar minnaar zijn egoïstische en weinig sympathieke karakters die alleen maar opgaan in hun overdreven emotionele behoefte en lust. De rechter toont uiteindelijk nog veel geduld voor haar.

Het verhaal is redelijk mooi verfilmd maar mankeert diepgang. De soms tergend luide muziek doet mij sporadisch denken aan klassiek in de stijl van Wagner en bevat dan weer een aantal popsongs die mij niet konden bekoren. De film is compleet humorloos en kabbelt traag voort. Cinematografisch verzorgd, dat wel, maar het script kon de interesse bij mij maar matig vasthouden. Zeker geen ontroerend romantisch drama. Toch iets meer te pruimen dan Davies' recente "A Quiet Passion".

Mike, een introverte jongen tussen puberteit en adolescentie, heeft zijn school beëindigd. Omdat hij geen ander werk niet kan vinden neemt hij een baan als bediende in een badhuis in de voorsteden van Londen. Daar ontmoet hij de aantrekkelijke roodharige Susan die wat ouder is, verloofd en er als minnaar één van zijn oud-leraren op nahoudt. Hij wordt verliefd op haar, maar zij plaagt hem en doet Susan’s verloofde en minnaar de duivel aan zoveel hij kan. In zijn emotionele onrijpheid worstelt hij met haar afwijzingen tolerante levensstijl. Op een dag gaan Mike en Susan toch samen naar het besneeuwde park en verliest zij de briljant van haar ring. Na veel moeite kan Mike het steentje toch vinden. Hij dreigt de briljant in te slikken. Uiteindelijk vrijt Susan toch één keer met hem, maar als ze weggaat probeert hij haar tegen te houden door een zware lamp achterna te zwaaien en kwetst haar dodelijk...
Dit melodrama wordt gepoëtiseerd door het gebruik van kleuren: gore tinten tegen fel oranje, rood de kleur van verf en bloed maar ook van het haar van de mooie Susan.
De film is een mengsel van symboliek en realisme, vreemd humor en tederheid. Inderdaad een prent die een DVD-release verdient. Van mij krijgt hij ook 4,5/5

"Demons of the Mind" werd in de Benelux uitgebracht in de bioscoop onder de Nederlandse titel "De Rode Kamers van de Geest" en is een romantische griezelgeschiedenis die zich afspeelt in een barok kasteel gelegen in de vorige eeuw ergens in de sombere wouden van Oost-Europa.

Een krankzinnige baron houdt zijn zoon en zijn dochter gevangen op zijn kasteel uit vrees voor uitbarstingen van waanzin. (heb het plot gecorrigeerd)

De decors zijn echt prachtig en de kleurenfotografie is perfect. De vertolkers leggen hun rol overtuigend aan de dag en als kijker wordt je ondergedompeld in het vereiste romantische klimaat waarbij je de rillingen voelt van een geslaagde angstsfeer. Het slot is beklemmend. Een aanrader.

Deze film verscheen einde de jaren zestig hier ten lande onder de titel: “De Uitverkorene van de Duivel.” Als basis voor de film werd geput uit het werk van Dennis Wheatley, maar scenarist Richard Matheson drukte er toch zijn eigen stempel op.

Op het Engelse platteland bezoeken Duc de Richelieu, een expert in het occulte, en zijn compaan Rex Van Ryn op aanvraag van een gestorven oorlogsvriend Simon Aron, de zoon van deze laatste. Ze komen tot de verbijsterende ontdekking dat de jongeman lid is geworden van een duistere sekte die geleid wordt door de satanist Mocata. Rex herkent in deze groep ook een vroegere vriendin Tanith Carlisle. Zowel Simon als Tanith moeten in een ritueel gebruikt worden zodat ze worden omgedoopt tot dienaars van de Duivel. Wanneer Mocata merkt dat zijn plannen worden gedwarsboomd, gaat hij tot het uiterste.

Als ik de film kritisch bekijk zou ik “The Devil’s Bride” als één van de mindere horrorfilms van Terence Fisher moeten bestempelen. Het script is inderdaad op sommige momenten niet erg geloofwaardig. Er zijn een aantal onwaarschijnlijke wendingen. En de effecten zoals bvb de aanval van de reuzespin zijn ook niet om naar huis te schrijven. Maar toch. De vertolkingen zijn dan weer wel knap. De muziek is efficiënt. De regie en vooral de sfeerschepping weet de film te redden, al moet je wel het spelletje meespelen en je ogen sluiten voor enkele gebreken. Bij de eerste visie vele jaren geleden vond ik de prent eerder ontgoochelend (omdat ik van Terence Fisher al zoveel parels mocht aanschouwen), nu wordt het in mijn ogen een toch nog vermakelijke “guilty pleasure”.

De hogere IMDB-en MM-score spreekt mijn opinie dan weer tegen.

Misken ik hier dan toch een Hammer klassieker?

Toegegeven, ik vond het best leuk van Christopher Lee eens als “the good guy” te zien.

Green Cow bracht enkele jaren geleden een mooie DVD uit met een widescreen print en Nederlandse ondertitels. Deze DVD doe ik zeker niet weg. Want de Blu-Ray die zopas is verschenen in het Verenigd Koninkrijk mag dan nog een beter beeld hebben, de computer gegenereerde effecten die er in enkele scenes zijn toegevoegd hoefden echt niet. Al is het ook geen ramp en betreft het slechts een paar minuten. Deze Blu-Ray heeft natuurlijk wel als pluspunt dat er een restauratie van de print werd uitgevoerd en dat de klank is verbeterd. En er zijn heel wat extra’s: een audio-commentaar van Christopher Lee, een documentaire over het maken van de film (33’), een uitleg over de restauratie (11’) en over Dennis Wheatley (12’) en nog enkele andere zaken.

Kortom: genoeg argumenten om bij een fervente fan van ouderwetse griezel toch nog niets aan zijn collectie toe te voegen.

Erg vermakelijk griezelsprookje van Tod Browing, waarin Lionel Barrymore de show steelt met zijn knappe vertolking als Paul Lavond, die de politie om de tuin weet te leiden door zich als een oud vrouwtje te verkleden. Naar een verhaal van Guy Endore, die net als in "Curse of the Werewolf" (verfilmd door Terence Fisher) de kijker in zijn greep houdt en zelfs weet te ontroeren.

Deze Britse griezelfilm in de Hammerstijl met relatief onbekende acteurs is een onderhoudend mengsel van vampirisme en satanisme. Hij is nu uitgebracht in de States door Midnight Movies/Fox/MGM en de transfer is uitstekend. Zonder echt hoge toppen de scheren blijft de prent door zijn sfeerschepping boeiend van het begin tot het einde.

http://dvddrive-in.com/reviews/a-d/devilsdarknesswitchcraft6564.htm

Verrassend goede psychologische thriller waarin een gescheiden moeder samen met haar dochter een nieuw leven probeert op te bouwen, maar geconfronteerd wordt met sinistere krachten wanneer zij op zolder het dagboek van een seriemoordenaar ontdekt. De vertelling pakt goed uit door het duel tussen bovennatuurlijke dreiging en psychische instabiliteit subtiel in balans te houden. Irene Azuel als Olga draagt de film met een ingetogen, gespannen spel; de jonge Isabella Arroyo als Vera blinkt uit in haar genuanceerde, emotioneel geladen vertolking. De sfeer is beklemmend, geholpen door het effectieve camerawerk en de sluipende soundtrack. Voor mij een positieve kijkervaring.

Een geleerde heeft een machine ontwikkeld die een gevaarlijke straling produceert zodat brandstoffen vanop afstand tot ontploffing kunnen worden gebracht. Hij wordt gekidnapt door een misdadige bende die het toestel wil gebruiken om vliegtuigen en straaljagers te laten ontploffen.

Ondanks het feit dat het de tweede film was in de Dick Barton trilogie kwam de film het laatste uit in de bioscopen. De regie is vlot en er is een geslaagde climax. De cast doet het behoorlijk. De matige beeldkwaliteit van de print en de mindere klankband, waarbij de dialogen soms bijna onverstaanbaar zijn, schept helaas een domper op kijkvreugde, ook omdat er geen ondertitels zijn.

Ik baseer me op deze DVD:

Dick Barton Collection

Agent Dick Barton beleeft opwindende en gevaarlijke avonturen in zijn spannende carrière.Twee Engelse dorpen zijn verwoest op een verbijsterende manier. Hij ontdekt een netwerk van internationale psychopathische criminelen die plannen hebben om de wereld te domineren met behulp van een angstaanjagend massavernietigingswapen.

Naar het schijnt het beste deel uit de Dick Narton trilogie. (Ikzelf heb de vorige delen nog niet gezien, maar hier zou het budget hoger liggen.) Het boeiende scenario bevat genoeg spanning en er is een effectieve climax. Mooi camerwawerk. Goede vertolkingen. Een vermakelijke film-noir.

Voorlaatste rol van hoofdacteur Don Stannard (als Dick Barton), die een jaar later omkwam bij een tragische auto-ongeval. Hij werd slechts 34.

Destijds uitgebracht in 2004 in de driedelige Barton Box-set door DD video. (fullscreen-mono) en nu ook door Icon Home Entertainment in 2011. De eerste release was met een 36 pagina's tellend boekje en bevatte 3 verschillende schijven, bij de tweede staan alle films op dezelfde DVD, maar de beeldkwaliteit zou dezelfde zijn.

Dick Barton Collection : Amazon.co.uk

Voor een review:

mondo-esoterica.net

De plot van deze film heeft te maken met een smokkelzaak en nazi-spionnen die actief zijn in en rond een klein Engels dorp. De grootste slechterik is een Duitser die zich voordoet als een Zweedse wetenschapper. Hij heeft geheime tunnels en schuilplaatsen in het dorp, beschikt over heel wat handlangers en is van plan het drinkwater te vergiftigen. Dick Barton is zogezegd op vakantie maar moet ondertussen uitvissen wat er gaande is in het dorp.

De twee andere Hammer films van Dick Barton zijn beduidend beter dan deze. Hier is de vertolking vaak amateuristisch en de humor flauw. Het verhaal is niet zo spannend en de regie is stroef. Een ontgoocheling. Beeld en klank zijn wel wat beter dan "Dick Barton at Bay" in deze DVD.

Marianne, een nachtclubdanseres, is op de vlucht voor haar vader, een gepensioneerde corrupte rechter die in een villa in Portugal woont met Marianne's halfzus Hildegarde. Op haar 21ste verjaardag krijgt Marianne de erfenis van haar moeder, die op een Zwitserse bankrekening staat en juridische papieren bevat die haar vader beschuldigen. De rechter en Hildegarde willen het rekeningnummer van Marianne, zodat ze dit bewijs kunnen inzien en vernietigen.

“Die Screaming Marianne” kreeg matige kritieken, maar toch vond ik hem onderhoudend genoeg om ervan te genieten. Het is wel meer een misdaadfilm dan een horrorthriller. Susan George deed het goed als de protagoniste. De film is een heel stuk braver dan Walkers volgende controversionele horrorfilms, zonder blood and gore of exploitation.

Ik heb normaal moeite met films uit andere culturen, maar deze is zeer toegankelijk. Schrijnend hoe in Ethiopië jonge meisjes misbruikt werden door hun toekomstige echtgenoot. De film heeft mij geboeid van begin tot einde en stemt tot nadenken. Beklemmend verhaal, en eigenlijk verrassend goed geacteerd. De advocate die het meisje pro deo verdedigde verdient een pluim. Bepaalde mannen in de film komen er alles behalve goed uit. Best dat dit nu toch verleden tijd is. Aanrader, die blijft nazinderen.

De architecte Dana, haar man David en hun zoon Lucas verhuizen naar een afgelegen landhuis op het platteland. De ouders gaan op zoek naar een nieuw begin van hun leven na de dood van hun dochtertje bij een tragisch ongeval. Dana hoort geluiden op zolder en vindt een geheime kamer die gesloten is. Weldra vindt ze de sleutel en wordt ze achtervolgd door de boze geest van een oude man. Ze stelt een onderzoek in en komt erachter dat diverse oude huizen uit de streek een ruimte herbergden waar gehandicapte en misvormde kinderen werden opgesloten om verlegenheid te vermijden voor de traditionele families. Verder blijken de geesten van de oorspronkelijke eigenaar van het huis, rechter Blacker en zijn dochter er nog steeds gevangen te zitten.

De film oogt als een typische spookhuishistorie met veel clichés maar is eigenlijk niet echt eng. Er zijn geen climaxen of schrikeffecten. De vertolkingen zijn eerder middelmatig. Het voorspelbaar script geeft de kijker het gevoel van een déjà-vu ervaring. De film verveelt niet echt maar mist originaliteit. Een gemiste kans.

Een obscure horrorprent, gefilmd in Cornwall, met Austin Churton Fairman alias Mike Raven Mike Raven - ballet danser, soldaat, luitenant, occultist, beeldhouwer, interieur designer, visser, disc jockey voor een piratenzender en in het begin van de jaren zeventig acteur voor enkele horrorfilms: Crucible of Terror en Lust for a Vampire, die veel meer succes hadden. Tom Parkinson's "Disciple of Death" werd gedraaid met een ultra-low budget en kreeg zelfs geen kans op de Britse televisie en het duurde jaren vooral er een video-release verscheen.

Flauwe komedie waarbij een getrouwde man en vrouw die verhuizen naar Engeland aanpassingsproblemen kennen en op een bepaald moment meer oog hebben voor iemand anders maar jaloers worden als ze merken dat dit bij hun partner ook gebeurt. De bevallige Doris Day is helemaal niet meer aantrekkelijk als ze een zatte dame vertolkt. Vele grappen komen eerder geforceerd over en zijn niet echt leuk. Goedkoop script met oppervlakkige dialogen. Wel verzorgde fotografie maar dat is alleen maar een mooie hoes voor een banale film.