Opinions

In 1872 vechten graaf Dracula en dokter Van Helsing met elkaar bovenop een op hol geslagen postkoets in Hyde Park. Uiteindelijk wordt Dracula gespietst op een spaak van een van de gebroken wielen en bezwijkt Van Helsing aan uitputting. Honderd jaar later bezit een afstammeling van een volgeling van Dracula, Johnny Alucard zijn overblijfselen en organiseert een zwarte mis in een ontheiligde kerk. Dracula wordt tot leven gewekt en staat op uit zijn graf op het kerkterrein. Zijn eerste slachtoffer is Laura en daarna volgt Gaynor. Maar om Dracula's wraak te voltooien, wil hij Jessica Van Helsing als zijn bruid. Zij is de kleindochter van Van Helsings hedendaagse afstammeling. Deze laatste wordt door Scotland Yards Inspecteur Murray opgeroepen als een autoriteit op het gebied van de nogal bizarre “cult” moorden in Londen. Van Helsing weet dat Dracula levend is in de 20ste eeuw en wanneer zijn kleindochter wordt ontvoerd, bereidt hij zich voor om het één op één tegen hem op te nemen in zijn woonplaats.

“Dracula A.D. 72” wordt door veel kritici beschouwd als een dieptepunt in Hammers oeuvre, maar is dat zeker niet. Sommigen geven de schuld aan het script van Don Hougton dat Dracula beperkt houdt tot een gotische kerk, het feit dat de film gedateerd is, of de zeer beperkte tijd dat Dracula verschijnt. Maar de film heeft een aantal pluspunten, en ook al was Lee niet blij met het personage in een moderne setting, hij geeft alles wat hij heeft en ziet er even dreigend uit als altijd in zijn capes en slagtanden. Zijn aanwezigheid in de kerk zorgt ervoor dat Dracula in een gotische setting blijft, waardoor zijn optredens traditioneel zijn in termen van Hammer-horror. Peter Cushing als Van Helsing en zijn afstammeling draagt de film en zijn begin- en eindconfrontaties met Dracula zijn zeker geslaagd en goed in beeld gebracht door regisseur Alan Gibson. Een vermakelijke kijkervaring voor fans van vintage horror.

Vergeleken met deze prent is zelfs de slechtste Hammer Film nog een valkuil van de angst. Een scenario dat kant noch wal raakt. Vrijwel geen dialoog. Eindeloos herhalen van de zoomfunctie. Enfin, alleen goed genoeg om in slaap bij te vallen. Sfeerloze leegte en verveling. Nog een trap lager dan "El Conde Dracula".

Het jaar erop verscheen van een andere Spanjaard een film in de bioscoop onder de titel "Dracula en de Weerwolf tegen Frankenstein en de Mummie". Toen konden de vier monsters kaarten...

Christopher Lee zet opnieuw een elegante, meedogenloze Dracula neer die na een mislukte exorcisme terugkeert om wraak te nemen. Tegen de achtergrond van een gotisch dorp, kerkelijke spanningen en verleidelijke dreiging ontspint zich een verhaal waarin geloof, lust en geweld in typische Hammer-stijl botsen. De film bouwt stevig op sfeer, kleur en beeldtaal en maakt van Dracula’s terugkeer een heerlijk duistere, klassieke horrorervaring.

Deze Hammer-productie is een feest voor liefhebbers van gotische horror, met Freddie Francis die de beelden doordrenkt van rood, goud en schaduw zodat elke scène bijna tastbaar aanvoelt. Christopher Lee speelt Dracula met een koele autoriteit die het personage nog altijd imposant en gevaarlijk maakt, terwijl Veronica Carlson en Barry Andrews het menselijke drama geloofwaardig verankeren. Wat de film zo sterk maakt, is de perfecte balans tussen atmosfeer, spanning en sensuele duisternis. Het verhaal is misschien eenvoudig, maar juist die rechtlijnigheid geeft de film vaart en charme. Een stijlvolle, sfeerrijke en heerlijk onheilspellende Dracula-film waarvan ik al meer dan tien keer genoten heb. 4,5/5.

Twee koppels maken een reis doorheen Oost-Europa en hun eerstvolgende bestemming is Carlstadt. Een priester waarschuwt hen nog dat ze uit de buurt van een kasteel dat niet op de kaart staat moeten blijven, maar wanneer hun koetsier weigert verder te rijden en hen in het bos achterlaat komen ze daar toevallig toch terecht. Op het eerste gezicht worden ze er gastvrij onthaald, maar de knecht Klove heeft duidelijk duivelse plannen waarvan zij niet op de hoogte zijn. Hij wil namelijk het bloed van één van hen gebruiken om de legendarische Graaf Dracula uit de doden te doen verrijzen.

De film werd in de Benelux in 1966 uitgebracht onder de titel “Dracula, Prins der Duisternis”. Het is de derde Hammer Dracula, maar de tweede met Christopher Lee en eigenlijk een vervolg op de eerste prent “Horror of Dracula”. Hij start trouwens waar de vorige eindigde. Hij werd opgenomen in de legendarische Bray studio’s en vakkundig geregisseerd door Terence Fisher. Ofschoon Lee spraakloos blijft straalt hij toch een charismatische presence uit. De rest van de cast acteert vlot en geloofwaardig. De sfeerschepping is behoorlijk goed. Liefhebbers van oude horror kunnen ook hier hun hartje ophalen.

Ik heb de Blu-Ray bekeken van StudioCanal die in Engeland uit is. Beeld is heel wat beter dan de DVD-versie, waar de print donker was. De soundtrack is weliswaar ook iets beter, maar weerklinkt niet door al mijn luidsprekers en dat is toch een tegenvaller. Gelukkig zijn er Engelse onderschriften.

Bij mijn eerste visie viel “Dracula, Prince of Darkness” enigszins tegen, maar ik heb hem nu al meerdere keren herbekeken en kan hem steeds meer waarderen.

Will Atenton verhuist met zijn vrouw en twee dochtertjes naar een ogenschijnlijk perfect huis op het platteland. Aanvankelijk lijkt alles ideaal, maar al snel merkt het gezin dat er iets mis is: geluiden, schimmen en vreemde signalen wijzen erop dat het huis een beladen verleden heeft. De buren reageren ontwijkend, en via lokale informatie ontdekt Will dat de vorige bewoners in brute omstandigheden om het leven kwamen. De film draait uit op een psychologische ontknoping waarin herinnering, identiteit en schuld met elkaar verstrengeld raken.

“Dream House” is een sfeervolle, strak geacteerde psychologische thriller die vooral leeft dankzij de sterke cast en de beklemmende huiselijke setting. Jim Sheridan weet de spanning handig op te bouwen met een sombere, elegante regie en een verhaal dat langzaam meer lagen onthult. Daniel Craig geeft Will een geloofwaardige kwetsbaarheid, terwijl Rachel Weisz en Naomi Watts extra gewicht en mysterie toevoegen aan het geheel. De combinatie van sfeer, emotie en twistmateriaal zorgt voor een onderhoudende en boeiende kijkervaring. Voor liefhebbers van duistere thrillerdrama’s is dit een film met genoeg stijl en spanning om bij te blijven. Ik heb in elk geval genoten. 3,5/5

De doodgewone professor Paul Matthews ontdekt dat hij opeens in de dromen van duizenden mensen verschijnt. Aanvankelijk geniet hij van de onverwachte roem, maar al snel veranderen de dromen in nachtmerries, en wordt hij geconfronteerd met de negatieve gevolgen. Terwijl hij worstelt met zijn nieuwe status, raakt zijn leven steeds meer uit balans. Paul probeert uit te zoeken waarom dit gebeurt en wat het betekent voor zijn eigen leven.

"Dream Scenario" heeft een intrigerend uitgangspunt, maar slaagt er slechts gedeeltelijk in om het potentieel te benutten. Nicolas Cage levert een degelijke prestatie als de verwarde professor, maar het script mist soms focus en diepgang. Hoewel de film interessante thema's aansnijdt over roem en identiteit, blijft de uitwerking oppervlakkig. De balans tussen humor en drama oogt ook soms onevenwichtig, wat ten koste gaat van de impact. Voor mij reikte de film niet boven de middelmaat.

Huisvrouw Kate Miller ontwaakt met onvervulde seksuele verlangens en belandt na een fataal erotisch avontuur in een lift, waar een mysterieuze blonde vrouw haar met een scheermes doodt. Getuige Liz Blake, een callgirl, wordt door de politie verdacht maar slaat op de vlucht voor de moordenaar. Ze krijgt steun van Kates inventieve zoon Peter. Samen ontrafelen ze een web van psychologische waanzin rond dokter Robert Elliott en één van zijn patienten, culminerend in een schokkende onthulling.

“Dressed to Kill (1980)” is een tijdloze klassieker die een hommage is aan Hitchcocks “Psycho” met sublieme spanning, visuele flair en erotische lading. De Palma's meesterlijk camerawerk – denk aan de iconische liftmoord en spiegelscènes – bouwt hypnotiserende suspense op, ondersteund door Pino Donaggio's Herrmann-achtige score. Nancy Allen schittert als slimme callgirl, Michael Caine als enigmatische psychiater, terwijl de plotwendingen meeslepend zijn. Een zwoele, gestileerde thriller die na 45 jaar nog rillingen bezorgt en De Palma's genialiteit bewijst. Dit is puur cinefilistisch genot. Minstens 4,5/5.

Zag "La Drôlesse" meer dan 25 jaar geleden in een filmclub. Ik had van deze film veel verwacht, maar het werd toen een dikke tegenvaller. Het tempo was voor mij ergerlijk traag en de prent kon mij niet boeien. Het is echter zo lang geleden dat ik er me nog weinig van herinner. Misschien heb ik een totaal andere mening bij een tweede visie. De film kreeg één Award en nog drie Nominaties en heeft wel een hoge IMDB-rating, althans volgens de 50 personen die gestemd hebben.

Het is mij nog overkomen dat ik mijn mening herzag toen ik een film een tweede keer bekeek. En ach, het blijft natuurlijk subjectief.

Een zakelijke bestuurder wordt op een eenzame snelweg opgejaagd door een enorme tankwagen, zonder ooit te weten wie hem bestuurt. Wat begint als een simpele verkeerssituatie groeit uit tot een genadeloze strijd om te overleven. Spielberg maakt van die ogenschijnlijk kleine premisse een beklemmende thriller vol paranoia en spanning.

"Duel" is Spielberg op zijn best: strak, efficiënt en buitengewoon gespannen. Met een minimaal verhaal en bijna geen uitleg bouwt hij een dreiging op die juist daardoor zo effectief blijft. De truck wordt een bijna mythische tegenstander, een rijdend monster dat de banaliteit van de snelweg verandert in pure nachtmerrie. Dennis Weaver draagt de film sterk met een steeds nerveuzere en geloofwaardige prestatie. Wat "Duel" zo knap maakt, is hoe weinig het nodig heeft om zoveel onrust te wekken; elk geluid, elke bocht en elke blik in de achteruitkijkspiegel telt mee. De film voelt nog altijd fris, inventief en verrassend modern. Een vroege Spielberg die al laat zien hoe meesterlijk hij spanning kan doseren. 4/5

"The Duellists" is het regiedebuut van Ridley Scott en speelt zich af tijdens de Napoleontische oorlogen. De film volgt twee officieren, Feraud (Harvey Keitel) en d’Hubert (Keith Carradine), die jarenlang door een reeks duels met elkaar in conflict blijven. Regisseur Scott maakt indruk met sfeervolle beelden en sterk camerawerk, en zet thema’s als eer en obsessie centraal. De duels zijn levensecht en met zorg gechoreografeerd door schermmeester William Hobbs, wat zorgt voor authenticiteit en spanning. De acteerprestaties van Keitel en Carradine geven hun confrontaties diepgang, terwijl de authentiek gefilmde duels en oog voor detail de film tot een overtuigend historisch drama maken. Een mooie prent, destijds ook gewaardeerd door de kijkers van onze filmclub.

Low-budget gotische horror. De Alpha DVD biedt alles behalve topkwaliteit inzake beeld en geluid. Ach, het is geen grootse film, maar hij staat toch een heel trap hoger dan echte misbaksels zoals "The Beast of Yucca Flats". Ofschoon de cover een tijdsduur aangeeft van 74 minuten, is de film langer. Hij klokt af op 85 minuten. Ik heb mij evenwel niet verveeld. Maar ik hou nu eenmaal van antieke griezel en dat maakt mijn mening subjectief.

Regisseur Pat Boyette schreef ook het scenario, zorgt zelf voor de vertellende stem in zijn prent en schreef er zelfs de muziek voor. Als je bedenkt over hoe weinig geldmiddelen hij beschikte, had het resultaat toch nog veel slechter kunnen zijn.

Wilbur Whateley is een mysterieuze jongeman die geobsedeerd raakt door het Necronomicon en via zwarte magie een opening wil maken naar een duistere, buitenaardse macht. Terwijl hij de onwetende Nancy Wagner in zijn web trekt, probeert professor Armitage te voorkomen dat een oude, kwaadaardige entiteit losbreekt in Dunwich.

Daniel Haller maakt van "The Dunwich Horror" een film die ambities heeft, maar nooit helemaal overtuigt. De Lovecraft-sfeer zit er wel in, vooral dankzij het occulte materiaal, de duistere stemming en Dean Stockwells eigenzinnige spel, maar de film verliest regelmatig momentum door houterige dialogen en een onevenwichtige toon. De psychedelische effecten geven de film weinig karakter en spanning. Daardoor voelt het geheel meer als een curieuze genre-exercitie dan als echt meeslepende horror. Voor mij blijft dit een matige film: interessant als tijdsdocument, maar te stroef en te ongelijk om echt te overtuigen. 2/5

Oriol Paulo is een Catalaanse kineast die mij bekend is van de meesterlijke thrillers “Contratiempo en ”El Cuerpo.” Zijn recentere film vertelt het verhaal van Vera, een gelukkig getrouwde moeder, die op een heel bijzondere manier het leven redt van een jongen door middel van een vreemde wending in de werkelijkheid. De knaap woonde 25 jaar eerder in haar huis. Maar de gevolgen van haar goede daad veroorzaken een kettingreactie waardoor ze wakker wordt in een nieuwe realiteit waar haar dochter nooit geboren is en haar leven heel anders is dan ze zich herinnert. Met dit verontrustende uitgangspunt presenteert "Durante la Tormenta" ons een verhaal dat onze realiteiten en veel van de aspecten die we als vanzelfsprekend beschouwen, in vraag stelt.

Vanaf het eerste moment weet de regisseur de kijker te boeien met het verhaal van deze moeder en de grauwe setting die een plot omringt rijk aan personages en nuances. De cast doet het voortreffelijk en het scenario is intrigerend. Het is gefilmd met een razend tempo en visuele kracht, en presenteert een rijkdom aan elementen die me twee uur geboeid hielden. Net als in zijn vorige werken is Oriol Paulo erin geslaagd de spanning heel goed te combineren met een heleboel gevoelens en genres om de film van diverse nuances te voorzien, dit alles zonder te vergeten wat zijn doel is. Deze science-fiction-thriller is een topper. Niet te missen.