Opinions

Verrassend goede psychologische thriller waarin een gescheiden moeder samen met haar dochter een nieuw leven probeert op te bouwen, maar geconfronteerd wordt met sinistere krachten wanneer zij op zolder het dagboek van een seriemoordenaar ontdekt. De vertelling pakt goed uit door het duel tussen bovennatuurlijke dreiging en psychische instabiliteit subtiel in balans te houden. Irene Azuel als Olga draagt de film met een ingetogen, gespannen spel; de jonge Isabella Arroyo als Vera blinkt uit in haar genuanceerde, emotioneel geladen vertolking. De sfeer is beklemmend, geholpen door het effectieve camerawerk en de sluipende soundtrack. Voor mij een positieve kijkervaring.

Een geleerde heeft een machine ontwikkeld die een gevaarlijke straling produceert zodat brandstoffen vanop afstand tot ontploffing kunnen worden gebracht. Hij wordt gekidnapt door een misdadige bende die het toestel wil gebruiken om vliegtuigen en straaljagers te laten ontploffen.

Ondanks het feit dat het de tweede film was in de Dick Barton trilogie kwam de film het laatste uit in de bioscopen. De regie is vlot en er is een geslaagde climax. De cast doet het behoorlijk. De matige beeldkwaliteit van de print en de mindere klankband, waarbij de dialogen soms bijna onverstaanbaar zijn, schept helaas een domper op kijkvreugde, ook omdat er geen ondertitels zijn.

Ik baseer me op deze DVD:

Dick Barton Collection

Agent Dick Barton beleeft opwindende en gevaarlijke avonturen in zijn spannende carrière.Twee Engelse dorpen zijn verwoest op een verbijsterende manier. Hij ontdekt een netwerk van internationale psychopathische criminelen die plannen hebben om de wereld te domineren met behulp van een angstaanjagend massavernietigingswapen.

Naar het schijnt het beste deel uit de Dick Narton trilogie. (Ikzelf heb de vorige delen nog niet gezien, maar hier zou het budget hoger liggen.) Het boeiende scenario bevat genoeg spanning en er is een effectieve climax. Mooi camerwawerk. Goede vertolkingen. Een vermakelijke film-noir.

Voorlaatste rol van hoofdacteur Don Stannard (als Dick Barton), die een jaar later omkwam bij een tragische auto-ongeval. Hij werd slechts 34.

Destijds uitgebracht in 2004 in de driedelige Barton Box-set door DD video. (fullscreen-mono) en nu ook door Icon Home Entertainment in 2011. De eerste release was met een 36 pagina's tellend boekje en bevatte 3 verschillende schijven, bij de tweede staan alle films op dezelfde DVD, maar de beeldkwaliteit zou dezelfde zijn.

Dick Barton Collection : Amazon.co.uk

Voor een review:

mondo-esoterica.net

De plot van deze film heeft te maken met een smokkelzaak en nazi-spionnen die actief zijn in en rond een klein Engels dorp. De grootste slechterik is een Duitser die zich voordoet als een Zweedse wetenschapper. Hij heeft geheime tunnels en schuilplaatsen in het dorp, beschikt over heel wat handlangers en is van plan het drinkwater te vergiftigen. Dick Barton is zogezegd op vakantie maar moet ondertussen uitvissen wat er gaande is in het dorp.

De twee andere Hammer films van Dick Barton zijn beduidend beter dan deze. Hier is de vertolking vaak amateuristisch en de humor flauw. Het verhaal is niet zo spannend en de regie is stroef. Een ontgoocheling. Beeld en klank zijn wel wat beter dan "Dick Barton at Bay" in deze DVD.

Marianne, een nachtclubdanseres, is op de vlucht voor haar vader, een gepensioneerde corrupte rechter die in een villa in Portugal woont met Marianne's halfzus Hildegarde. Op haar 21ste verjaardag krijgt Marianne de erfenis van haar moeder, die op een Zwitserse bankrekening staat en juridische papieren bevat die haar vader beschuldigen. De rechter en Hildegarde willen het rekeningnummer van Marianne, zodat ze dit bewijs kunnen inzien en vernietigen.

“Die Screaming Marianne” kreeg matige kritieken, maar toch vond ik hem onderhoudend genoeg om ervan te genieten. Het is wel meer een misdaadfilm dan een horrorthriller. Susan George deed het goed als de protagoniste. De film is een heel stuk braver dan Walkers volgende controversionele horrorfilms, zonder blood and gore of exploitation.

Ik heb normaal moeite met films uit andere culturen, maar deze is zeer toegankelijk. Schrijnend hoe in Ethiopië jonge meisjes misbruikt werden door hun toekomstige echtgenoot. De film heeft mij geboeid van begin tot einde en stemt tot nadenken. Beklemmend verhaal, en eigenlijk verrassend goed geacteerd. De advocate die het meisje pro deo verdedigde verdient een pluim. Bepaalde mannen in de film komen er alles behalve goed uit. Best dat dit nu toch verleden tijd is. Aanrader, die blijft nazinderen.

De architecte Dana, haar man David en hun zoon Lucas verhuizen naar een afgelegen landhuis op het platteland. De ouders gaan op zoek naar een nieuw begin van hun leven na de dood van hun dochtertje bij een tragisch ongeval. Dana hoort geluiden op zolder en vindt een geheime kamer die gesloten is. Weldra vindt ze de sleutel en wordt ze achtervolgd door de boze geest van een oude man. Ze stelt een onderzoek in en komt erachter dat diverse oude huizen uit de streek een ruimte herbergden waar gehandicapte en misvormde kinderen werden opgesloten om verlegenheid te vermijden voor de traditionele families. Verder blijken de geesten van de oorspronkelijke eigenaar van het huis, rechter Blacker en zijn dochter er nog steeds gevangen te zitten.

De film oogt als een typische spookhuishistorie met veel clichés maar is eigenlijk niet echt eng. Er zijn geen climaxen of schrikeffecten. De vertolkingen zijn eerder middelmatig. Het voorspelbaar script geeft de kijker het gevoel van een déjà-vu ervaring. De film verveelt niet echt maar mist originaliteit. Een gemiste kans.

Een obscure horrorprent, gefilmd in Cornwall, met Austin Churton Fairman alias Mike Raven Mike Raven - ballet danser, soldaat, luitenant, occultist, beeldhouwer, interieur designer, visser, disc jockey voor een piratenzender en in het begin van de jaren zeventig acteur voor enkele horrorfilms: Crucible of Terror en Lust for a Vampire, die veel meer succes hadden. Tom Parkinson's "Disciple of Death" werd gedraaid met een ultra-low budget en kreeg zelfs geen kans op de Britse televisie en het duurde jaren vooral er een video-release verscheen.

Jules is een jonge Parijse postbode en operaliefhebber, die stiekem een opname maakt van de ongrijpbare Amerikaanse diva Cynthia Hawkins. Door een tweede, compromitterende tape raakt hij verstrikt in een gevaarlijk web van gangsters, corrupte politie en achtervolgingen door een neonverlicht Parijs. De film mengt thriller, romantiek en stijlbewust spektakel tot een opvallend eigenzinnig jaren-tachtig-sprookje.

Jean-Jacques Beineix’ “Diva” is een heerlijk stijlvolle en nog altijd opvallend frisse Franse cultfilm die meer vertrouwt op sfeer, beeld en muziek dan op pure plotlogica. De film is visueel zeer verfijnd, met een zinderende neonuitstraling en enkele memorabele setpieces, zoals de metro-achtervolging, die de spanning en de esthetische bravoure perfect samenbrengen. Wat mij het meest treft, is hoe de film opera, noir en romantische fantasie met elkaar vermengt zonder zijn eigen eigenzinnigheid te verliezen. Onder de flair zit een verhaal over obsessie, verlangen en het vastleggen van iets wat in wezen ongrijpbaar hoort te blijven. Daardoor voelt de film vandaag nog steeds elegant, inventief en een tikje buitengewoon. 4/5 blijft na herziening op 4K UHD.

Flauwe komedie waarbij een getrouwde man en vrouw die verhuizen naar Engeland aanpassingsproblemen kennen en op een bepaald moment meer oog hebben voor iemand anders maar jaloers worden als ze merken dat dit bij hun partner ook gebeurt. De bevallige Doris Day is helemaal niet meer aantrekkelijk als ze een zatte dame vertolkt. Vele grappen komen eerder geforceerd over en zijn niet echt leuk. Goedkoop script met oppervlakkige dialogen. Wel verzorgde fotografie maar dat is alleen maar een mooie hoes voor een banale film.

Fijnzinnig, ontroerend en visueel mooi verhaal van een vluchtige liefde. Gemaakt in een losse narratieve stijl, verwant aan de Franse New Wave. Roman Polanski heeft weer een cameo. Maar de sterren van de prent zijn de twee hoofdacteurs, de Poolse “James Dean” Zbigniew Cybulski en de bevallige Teresa Tuszynska die de rollen van Jacek en Marguerite vertolken. Prachtige zwart-wit fotografie. Een kleine, charmante Poolse souvenir uit het verleden, die deel uitmaakt van de Second Run DVD Box “Polish Cinema Classics”. De gave print heeft een beeldratio van 1.5, dus iets wat tussen widescreen en fullscreen ligt.

Polish Cinema Classics [DVD] [1958]: Amazon.co.uk

Een ongewone verfilming van Robert Stevenson's meesterlijke novelle, geserveerd met een pervers Arthouse-sausje. Borowczyk heeft zijn decors overladen met voyeuristische elementen (verrekijkers, sleutelgaten, spleten, dakvensters en dergelijke meer) en heeft wat Stevenson volgens de in zijn tijd geldende regels niet kon (of wilde) er dan maar bij gefantaseerd door het erotische en gewelddadige aspect dik in de verf te zetten. Niet mijn smaak, maar ik moet wel toegeven dat het stijlvol is in beeld gezet.

Er schijnen meerdere alternatieve versies te bestaan, waarvan de langste 95 minuten is en de versie die ik zag slechts 87 minuten.

Geef mij maar de Warner Bros verfilmingen van Victor Fleming en Rouben Mamoulian, die zijn heel wat beter.

In een Cornish kustdorp keert de briljante maar ontspoorde Dr. Peter Blood terug na een dubieuze loopbaan in Wenen, vastbesloten om de dood te trotseren met gevaarlijke experimenten. In verborgen mijngangen ontvoert hij dorpsbewoners die hij als “opofferbaar” ziet, terwijl hij tegelijk een relatie aanknoopt met Linda, de verpleegster van zijn vader. Naarmate mensen verdwijnen en het onderzoek van de politie dichterbij komt, ontspoort zijn project in een dodelijke confrontatie met zijn eigen morele en wetenschappelijke waanzin.

Sidney J. Furie maakt van "Doctor Blood’s Coffin" meer dan een simpele mad-scientist-film: het is een koele, sombere mengeling van gothic horror en tragische romantiek. De film leeft vooral door de suggestieve sfeer, de beklemmende mijnlocaties en de gespannen aanwezigheid van Hazel Court, die de emotionele kern geeft aan een verhaal over obsessie en zelfbedrog. Tegelijk blijft het tempo soms stroef en herhaalt het script zijn motieven, waardoor de dreiging niet altijd even hard inslaat. 3/5

“Doctor Sleep” is een sfeervolle, volwassen horrorfilm waarin Mike Flanagan het verhaal van Danny Torrance verder uitwerkt met aandacht voor trauma, rouw en verslaving. De film begint soms wat traag, maar bouwt goed op naar een sterk en spannend slot. Flanagans grootste pluspunt is dat hij zowel Stephen King als de nalatenschap van "The Shining" respecteert, zonder er slaafs in vast te lopen. De cast, met Ewan McGregor en Rebecca Ferguson, is goed, net als de visuele sfeer en de manier waarop de film de bovennatuurlijke elementen inkleurt. De vertelling voelt soms iets minder strak aan dan de sterkste horrorfilms van het genre.

Al met al is “Doctor Sleep” een geslaagde, emotionele en griezelige sequel die vooral uitblinkt door sfeer, thema en regie. Aangenaam is dat de voordelige Apple TV 4K download beide versies heeft. Ik zal later de director's cut ook eens bekijken.

DOLLS is een sprookje en sprookjes zijn wreed, maar helpen een kind uit zijn angsten. Als het kind, het naïeve in jou nog steeds aanwezig is, dan krijg je alle kansen om te overleven. Dit is het standpunt van waaruit de film DOLLS vertrekt.

Bij de verfilming werden veel lage camerastanden gebruikt, precies om aan te tonen hoe de jonge Julie (Carrie Lorraine) het allemaal ziet. Zij wordt nooit echt zelf geconfronteerd met de wreedaardige kant van de poppen, omdat zij van de poppen houdt. Maar de "slechteriken" in die film moeten wel boeten voor hun egoisme en onverschillig ongeloof. Ook Ralph houdt van de poppen, hij is nog heel kinderlijk maar wel goed van inborst. Omwille van dit laatste, wordt nooit het slachtoffer van de poppen.

DOLLS gebruikt veel clichés uit een spookhuisfilm - alleen om het sprookjeselement verder uit te buiten, maar is een intelligente mengeling van zwarte humor en horror.

De subtiele manier waarop kineast Stuart Gordon zijn origineel griezelsprookje serveert getuigt mijns inziens van klasse.

Enfin, zo zie ik het...

Als Don Camillo is Fernandel gewoon uniek. Zijn vertolking en zijn dialogen zijn de grootste kwaliteit in deze film. Hij is dorpspastoor in een plaatsje ergens in Noord-Italië, waar de communist Peppone burgemeester is. Beiden hebben de beste bedoelingen, maar komen voortdurend met elkaar in botsing, hoewel ze in de grond beste vrienden zijn. Een pittige en getrouwe verfilming van de roman van Guareschi.

Voor mij bijzonder genietbaar.

Een gestoorde psychopatische Vietnamveteraan wurgt jonge vrouwen van Los Angeles en tergt een radio-psychologe met de beschrijving van zijn gruwelijke misdaden. Hij speelt een kat-en-muis- spelletje met de politie die hem op de hielen zit maar die hij telkens te vlug af is.

De moordenaar begint te giechelen als hij de dames naar het hiernamaals heeft geholpen. De vertolkingen zijn ronduit ondermaats en de regie stroef. Zo nu en dan probeert het povere script humor met geweld te combineren, maar het eindresultaat is slecht. De film wordt gepresenteerd in breedbeeldformaat en er zijn Engelse ondertitels beschikbaar. De moeite niet waard.

Architect Alex verhuist met zijn vriendin Kim en zijn dochter Sally naar een oud landhuis, waar Sally al snel vreemde stemmen hoort uit de kelder. Wanneer ze per ongeluk duistere wezens bevrijdt, blijkt het huis een dodelijke val te zijn die zich op haar richt. Terwijl niemand haar gelooft, moet Sally overleven tegen een kwaadaardige aanwezigheid die vooral leeft in de duisternis.

Troy Nixey’s remake bouwt slim op sfeer, gotische spanning en een sterk kindperspectief, waardoor de film vaak meer suggestie dan effectbejag gebruikt. Bailee Madison draagt veel van de onrust, terwijl Guy Pearce en Katie Holmes het emotionele fundament geloofwaardig houden. Tegelijk blijft de film soms te braaf, omdat de huiveringwekkende opening meer durf en gruwel belooft dan het vervolg uiteindelijk waarmaakt. Daardoor is dit een degelijke, sfeervolle horrorfilm met sterke momenten, maar net niet het beklemmende meesterwerk dat je op basis van de opzet zou hopen. 3,25/5

Drie jongelui willen een alleenwonende blinde oorlogsveteraan zijn geld afhandig maken. De man heeft zich echter goed ingedekt tegen dieven en er loopt in zijn huis ook nog een dolle hond rond. Bovendien verbergt de man nog een duister geheim.

Best een spannende claustrofobische horror-thriller die mij in het laatste deel ook wat aan “Cujo” deed denken. Er zijn wel geen sympathieke personages in die film. De acteurs schudden een geroutineerde vertolking uit hun mouw. De angstsfeer is continu aanwezig. De titel is goed gevonden: hou je adem in om niet gevat te worden door een gevaarlijke gek die je naar het hiernamaals wil helpen. De kwaliteit van de breedbeeld print van de Sony blu-ray uit de Benelux is heel goed. De prent is wel niet de beste Amerikaanse horrorfilm van de laatste twintig jaar zoals de cover belooft, maar mag er beslist wezen.

John en Laura Baxter verliezen hun dochtertje door een verdrinkingsongeval en proberen hun verdriet te verwerken in Venetië. Daar raakt Laura in de ban van twee mysterieuze zussen, van wie er één beweert contact te hebben met het overleden kind. John ziet intussen overal een figuurtje in een rood jasje, dat haar aan zijn dochtertje doen denken, terwijl de stad zelf steeds beklemmender en dreigender wordt.

"Don’t Look Now" is een atmosferische horrorfilm. Nicolas Roeg bouwt de spanning niet op met goedkope schrikmomenten, maar met rouw, onrust en visuele suggesties. De montage, het spel met rood, water en spiegelingen, en de koude schoonheid van Venetië maken de film tegelijk poëtisch en verontrustend. Donald Sutherland en Julie Christie geven het verhaal emotionele geloofwaardigheid, waardoor de film meer voelt als een tragedie die langzaam omslaat in nachtmerrie dan als een klassieke thriller. Het einde blijft hard, schokkend en onvergetelijk, en precies daarom blijft deze film zo sterk hangen. 3,5/5

Een redelijke, maar geen hoogstaande science-fiction thriller uit de oude doos (in zwart-wit) naar de gelijknamige roman van Curt Siodmak. De prent blijft wel het bekijken waard als de kijker geen te hoge verwachtingen stelt. Van de vertolkingen geen kwaad woord, maar het verhaal komt toch eerder traag op gang. MGM heeft hem destijds uitgebracht op DVD in de States. Bij mijn weten is er nog geen regio-2 versie.

Dr. Del Shaw, onderzoeker van de ecologische waakhond Doomwatch, wordt naar het afgelegen eiland Balfe gestuurd om de gevolgen van een milieuramp te onderzoeken; daar stuit hij op een gesloten, vijandige gemeenschap en steeds vreemder gedrag onder de eilandbewoners. Al snel ontdekt hij dat vissen uit de omliggende wateren abnormaal groot zijn en dat dumpingen van chemische en experimentele groeistoffen hormonaal aangedane, agressieve en misvormde mensen veroorzaken. Terwijl Shaw dieper graaft, komt hij een doofpot en institutionele verantwoordelijkheid op het spoor en groeit het gevaar voor hemzelf en de weinige bondgenoten op het eiland.

"Doomwatch" is een broeierige eco-thriller die de milieuzorgen van de vroege jaren zeventig verhardt tot claustrofobische spanning en sociale aanklacht. Ian Bannen speelt een ingetogen, doortastende Del Shaw die geloofwaardig blijft temidden van paranoïde eilandbewoners en bureaucratische ontkenning. Regisseur Peter Sasdy bouwt de sluipende dreiging bekwaam op, met effectieve locaties en een sombere mise-en-scène die de verontreinigde omgeving tastbaar maakt. De special effects en verhaallogica verouderen hier en daar, maar dat draagt ook bij aan de film als tijdsbeeld; het thema van industriële nalatigheid blijft ijzingwekkend actueel. Voor liefhebbers van Britse eco-thrillers en cult-horror is dit zeker een aanrader. 3,75/5

In een oud Engels landhuis hangt een eeuwenoud mysterie rond zeven sloten die samen een verborgen geheim beschermen. Wanneer moorden en verdachte gebeurtenissen elkaar beginnen op te volgen, raken inspecteurs en erfgenamen verwikkeld in een gevaarlijk spel van bedrog en verborgen identiteiten. Stap voor stap wordt de waarheid achter de zeven sloten onthuld, met verrassende gevolgen voor iedereen die erbij betrokken is.

"The Door with Seven Locks", gebaseerd op een verhaal van Edgar Wallace, is een onderhoudende Britse thriller die sfeer belangrijker vindt dan spektakel. Regisseur Norman Lee bouwt het mysterie zorgvuldig op en benut de gotische setting optimaal, met schaduwrijke gangen, geheime kamers en een voortdurende dreiging. Hoewel sommige plotwendingen vandaag voorspelbaar ogen en het tempo niet altijd hoog ligt, blijft de film boeien dankzij zijn charmante mix van detectiveverhaal en horrorinvloeden. De bescheiden productiewaarden worden gecompenseerd door een sterke sfeer en een intrigerende intrige. Voor liefhebbers van klassieke Britse mysteries uit de jaren veertig blijft dit een aangename en historische genre-ervaring, maar jongere kijkers zullen dit ongetwijfeld gedateerd vinden. 3/5

De jonge en knappe Dorian Gray wordt verliefd op de actrice Sibyl Vane. Hij maakt onder invloed van Lord Henry Wotton kennis met het verderfelijk leven van Londen en breekt haar hart wat haar tot zelfmoord drijft. Ondertusssen heeft hij een portret van zichzelf laten schilderen en is hij bereid zijn ziel te verkopen aan de duivel om eeuwig jong te blijven terwijl het schilderij in zijn plaats oud en lelijk wordt. Naarmate hij wegglijdt in een decadente wereld van zonden en seks, wordt dit steeds meer weerspiegeld in dat portret, dat hij angstvallig verbergt. Hij moet dus met een duister geheim leven.
Cinematografisch is deze kostuumfilm met gotische horrortrekjes zeker geslaagd, de decors zijn mooi en het verhaal speelt zich gelukkig af in het verleden, zodat de donkere sfeer uit de roman van Oscar Wilde behouden blijft. Na een goed begin zijn er toch enkele langdradige scenes. Het tweede deel is het sterkst. Alleen de laatste sekwens hadden ze voor mij mogen weglaten, want dat was totaal ongeloofwaardig omdat het schilderij was vernield in een brand. Op de vertolkingen is niets aan te merken. Maar deze prent kan toch niet tippen aan het origineel van Albert Lewin uit 1945 met George Sanders.

Elke Sommer was begin van de jaren zestig een opkomende filmster en sekssymbool zoals Brigitte Bardot. "Douce Violence" is een kruising tussen de arthouse-films die Fellini in die tijd maakte en de goedkope exploitation die rond dezelfde periode steeds meer opkwam. Voor zijn tijd gewaagd maar vandaag de dag erg gedateerd (en braaf). Toch enkele kwaliteiten: het is stijlvol gefilmd en de soundtrack van Charles Aznavour mag er ook best zijn.

Ik heb het plot eventjes gecorrigeerd. De persoon die de film had toegevoegd had hem vermoedelijk nooit zelf gezien.

"Dr. Jeckyll and Sister Hyde" is een originele variante op de roman van Robert Louis Stevenson. Ralph Bates en Martine Beswick vormden het perfecte duo om de dualiteit van Jeckyll & Hyde uit te beelden.

Roy Ward Baker maakte er een sfeervolle horrorfilm in de Victoriaanse stijl van. Zijn regie is perfect en het intelligente script van Brian Clemens zorgde voor een geslaagde mix van horror en een vleugje humor, romantiek en sensualiteit. De film is uit op DVD in de UK (deze van Anchor Bay uit de States is uitverkocht).

De film is een anthologie van 5 korte griezelverhalen. Als verbindingselement voorspelt de naargeestige Dr. Schreck vijf medereizigers op de trein via tarotkaarten hun onheilspellende toekomst. In het knappe eerste segment keert een architect naar zijn voorouderlijk huis terug om de duistere legende over een doodskist die in de kelder staat te onderzoeken: er zou daar namelijk een weerwolf begraven zijn. in het tweede segment wordt een familie het slachtoffer van een snel groeiende, kwaadaardige plant. Het eerder zwakke derde fragment gaat over een muzikant die getuige is van een voodoo-ritueel en de muziek noteert die hij daarbij hoort. Als hij het later gebruikt blijven de onplezierige gevolgen niet uit. Het beste segment is het vierde met Christopher Lee en Michael Gough. Daarin wordt een kunstcriticus, die het werk van een schilder afbreekt, achteraf zelf door hem vernedert. Uit wraak rijdt hij de man overhoop en de schilder is zijn hand kwijt. Maar nadien zal die afgerukte hand ervoor zorgen dat de criticus zelf slapeloze nachten krijgt en uiteindelijk zwaar moet boeten voor zijn misdaad. Ook het laatste segment mag er best zijn: Een dokter vertelt een man dat zijn vrouw een vampier is en dat hij haar zal moeten vernietigen. De goedgelovige man zal echter voor een verrassing komen te staan als hij doet wat de dokter hem vertelt.

Francis maakte voor Amicus later nog andere horror-anthologies, waarvan zijn "Tales from the Crypt" uiteindelijk als de beste episodenfilm de geschiedenis zou ingaan.

In Engeland bracht AnchorBay de Amicus collectie uit, vijf griezelfilms verzameld in een box die er uitziet als een doodskist. Een aanbevolen verzameling. Helaas schijnt hij al out of print te zijn.

http://www.play.com/DVD/DVD/4-/138883/The-Amicus-Collection-5-Discs-Limited-Edition/Product.html

Maar de film is apart wel nog verkrijgbaar:

http://www.anchorbay.co.uk/perl/search.pl?CO=PWD4236

Ik was echt onder de indruk van de beeldkwaliteit van de Blu-Ray uit Engeland. De print is haarscherp en dat is toch wel een pluim voor zo'n oude prent. Ook het geluid is verbeterd t.o.v. de DVD. Vermakelijk om nog eens te kijken, al moet je wel van oude films houden om daar te kunnen van genieten.

Tod Browning volgt het origineel van Bram Stoker niet helemaal. Zo is het niet Jonathan Harker die een bezoek brengt aan het kasteel van de graaf om het koopcontract af te sluiten van het Londense Carfax Abbey, maar Renfield. Angstaanjagend zoals Christopher Lee in de Hammer Dracula's is Bela Lugosi evenwel nooit, hoewel hij zijn rol met veel overgave speelt.

Werd in onze contreien eind de jaren vijftig uitgebracht als “De Nachtmerrie van Dracula” en lokte volle zalen. Tegenwoordig is hij op Blu-ray beschikbaar in het Verenigd Koninkrijk en hoort hij thuis in de collectie van alle fans van ouderwetse romantische horror.

Wanneer Jonathan Harker, een jonge bibliothecaris, naar het kasteel van Dracula reist, ontdekt hij het gruwelijke geheim van de graaf. Hij moet het echter met zijn leven bekopen. Harkers mentor, Dr. Van Helsing, krijgt het dagboek van Jonathan in handen en zet alles op alles om Dracula te stoppen wanneer de vampier Londen bereikt en daar slachtoffers maakt.

"Horror of Dracula" is een meesterwerk van gotische horror dat de tand des tijds heeft doorstaan. Het blijft wel een vrije adaptatie van het werk van Bram Stoker. Christopher Lee’s imposante vertolking van Dracula is zowel angstaanjagend als charismatisch, terwijl Peter Cushing een perfecte tegenhanger biedt als de vastberaden professor Van Helsing. De film blinkt uit door zijn atmosferische cinematografie, met donkere kastelen en mistige landschappen die de spanning verhogen. De strakke regie van Terence Fisher zorgt ervoor dat de spanning constant aanwezig is. Hoewel de film meer dan zestig jaar oud is, blijft hij een iconisch voorbeeld van hoe griezel elegant en effectief kan worden uitgevoerd. Voor mij een klassieker en de beste Dracula verfilming aller tijden.

Deze versie van "Dracula" werd voor CBS-Television gemaakt naar een scenario van Richard Matheson. Jack Palance legde met zijn beheerste vertolking de nadruk op het onafwendbaar, voortbestemd aspect van Dracula's bestaan. Hij ontdeed de vampier van alle magische aantrekkingskracht waarmee Bela Lugosi en Christopher Lee vele decennia de griezelfans vertrouwd had gemaakt. Hier is de graaf een roemruchte veldheer, die aan Jonathan Harker in het eerste deel van de prent zijn historische veldtochten tegen de Turken vertelt. Natuurlijk is Coppola's versie een flink stuk beter, maar die beschikte dan ook over een budget dat niet te vergelijken was met dat voor een bescheiden televisiefilm. De fotografie is wel verzorgd en draagt bij tot de sfeerchepping.

Echt angstaanjagend is de deze "Dracula" van Dan Curtis natuurlijk niet, de Hammer Films staan volgens mij trouwens een trap hoger. (En niemand kan tippen aan Christopher Lee, imo, zelfs Bela Lugosi niet.) Maar liefhebbers van antieke griezel zullen van deze "Dracula" wellicht toch houden. Ik kan mij echter wel voorstellen dat de jongere generatie hem wat gedateerd zal vinden. Wie het objectief probeert te bekijken zal evenwel moeten toegeven dat er veel slechtere films zijn gemaakt.