Opinions

Fijnzinnig, ontroerend en visueel mooi verhaal van een vluchtige liefde. Gemaakt in een losse narratieve stijl, verwant aan de Franse New Wave. Roman Polanski heeft weer een cameo. Maar de sterren van de prent zijn de twee hoofdacteurs, de Poolse “James Dean” Zbigniew Cybulski en de bevallige Teresa Tuszynska die de rollen van Jacek en Marguerite vertolken. Prachtige zwart-wit fotografie. Een kleine, charmante Poolse souvenir uit het verleden, die deel uitmaakt van de Second Run DVD Box “Polish Cinema Classics”. De gave print heeft een beeldratio van 1.5, dus iets wat tussen widescreen en fullscreen ligt.

Polish Cinema Classics [DVD] [1958]: Amazon.co.uk

Een ongewone verfilming van Robert Stevenson's meesterlijke novelle, geserveerd met een pervers Arthouse-sausje. Borowczyk heeft zijn decors overladen met voyeuristische elementen (verrekijkers, sleutelgaten, spleten, dakvensters en dergelijke meer) en heeft wat Stevenson volgens de in zijn tijd geldende regels niet kon (of wilde) er dan maar bij gefantaseerd door het erotische en gewelddadige aspect dik in de verf te zetten. Niet mijn smaak, maar ik moet wel toegeven dat het stijlvol is in beeld gezet.

Er schijnen meerdere alternatieve versies te bestaan, waarvan de langste 95 minuten is en de versie die ik zag slechts 87 minuten.

Geef mij maar de Warner Bros verfilmingen van Victor Fleming en Rouben Mamoulian, die zijn heel wat beter.

DOLLS is een sprookje en sprookjes zijn wreed, maar helpen een kind uit zijn angsten. Als het kind, het naïeve in jou nog steeds aanwezig is, dan krijg je alle kansen om te overleven. Dit is het standpunt van waaruit de film DOLLS vertrekt.

Bij de verfilming werden veel lage camerastanden gebruikt, precies om aan te tonen hoe de jonge Julie (Carrie Lorraine) het allemaal ziet. Zij wordt nooit echt zelf geconfronteerd met de wreedaardige kant van de poppen, omdat zij van de poppen houdt. Maar de "slechteriken" in die film moeten wel boeten voor hun egoisme en onverschillig ongeloof. Ook Ralph houdt van de poppen, hij is nog heel kinderlijk maar wel goed van inborst. Omwille van dit laatste, wordt nooit het slachtoffer van de poppen.

DOLLS gebruikt veel clichés uit een spookhuisfilm - alleen om het sprookjeselement verder uit te buiten, maar is een intelligente mengeling van zwarte humor en horror.

De subtiele manier waarop kineast Stuart Gordon zijn origineel griezelsprookje serveert getuigt mijns inziens van klasse.

Enfin, zo zie ik het...

Als Don Camillo is Fernandel gewoon uniek. Zijn vertolking en zijn dialogen zijn de grootste kwaliteit in deze film. Hij is dorpspastoor in een plaatsje ergens in Noord-Italië, waar de communist Peppone burgemeester is. Beiden hebben de beste bedoelingen, maar komen voortdurend met elkaar in botsing, hoewel ze in de grond beste vrienden zijn. Een pittige en getrouwe verfilming van de roman van Guareschi.

Voor mij bijzonder genietbaar.

Een gestoorde psychopatische Vietnamveteraan wurgt jonge vrouwen van Los Angeles en tergt een radio-psychologe met de beschrijving van zijn gruwelijke misdaden. Hij speelt een kat-en-muis- spelletje met de politie die hem op de hielen zit maar die hij telkens te vlug af is.

De moordenaar begint te giechelen als hij de dames naar het hiernamaals heeft geholpen. De vertolkingen zijn ronduit ondermaats en de regie stroef. Zo nu en dan probeert het povere script humor met geweld te combineren, maar het eindresultaat is slecht. De film wordt gepresenteerd in breedbeeldformaat en er zijn Engelse ondertitels beschikbaar. De moeite niet waard.

Drie jongelui willen een alleenwonende blinde oorlogsveteraan zijn geld afhandig maken. De man heeft zich echter goed ingedekt tegen dieven en er loopt in zijn huis ook nog een dolle hond rond. Bovendien verbergt de man nog een duister geheim.

Best een spannende claustrofobische horror-thriller die mij in het laatste deel ook wat aan “Cujo” deed denken. Er zijn wel geen sympathieke personages in die film. De acteurs schudden een geroutineerde vertolking uit hun mouw. De angstsfeer is continu aanwezig. De titel is goed gevonden: hou je adem in om niet gevat te worden door een gevaarlijke gek die je naar het hiernamaals wil helpen. De kwaliteit van de breedbeeld print van de Sony blu-ray uit de Benelux is heel goed. De prent is wel niet de beste Amerikaanse horrorfilm van de laatste twintig jaar zoals de cover belooft, maar mag er beslist wezen.

Een redelijke, maar geen hoogstaande science-fiction thriller uit de oude doos (in zwart-wit) naar de gelijknamige roman van Curt Siodmak. De prent blijft wel het bekijken waard als de kijker geen te hoge verwachtingen stelt. Van de vertolkingen geen kwaad woord, maar het verhaal komt toch eerder traag op gang. MGM heeft hem destijds uitgebracht op DVD in de States. Bij mijn weten is er nog geen regio-2 versie.

De jonge en knappe Dorian Gray wordt verliefd op de actrice Sibyl Vane. Hij maakt onder invloed van Lord Henry Wotton kennis met het verderfelijk leven van Londen en breekt haar hart wat haar tot zelfmoord drijft. Ondertusssen heeft hij een portret van zichzelf laten schilderen en is hij bereid zijn ziel te verkopen aan de duivel om eeuwig jong te blijven terwijl het schilderij in zijn plaats oud en lelijk wordt. Naarmate hij wegglijdt in een decadente wereld van zonden en seks, wordt dit steeds meer weerspiegeld in dat portret, dat hij angstvallig verbergt. Hij moet dus met een duister geheim leven.
Cinematografisch is deze kostuumfilm met gotische horrortrekjes zeker geslaagd, de decors zijn mooi en het verhaal speelt zich gelukkig af in het verleden, zodat de donkere sfeer uit de roman van Oscar Wilde behouden blijft. Na een goed begin zijn er toch enkele langdradige scenes. Het tweede deel is het sterkst. Alleen de laatste sekwens hadden ze voor mij mogen weglaten, want dat was totaal ongeloofwaardig omdat het schilderij was vernield in een brand. Op de vertolkingen is niets aan te merken. Maar deze prent kan toch niet tippen aan het origineel van Albert Lewin uit 1945 met George Sanders.

Elke Sommer was begin van de jaren zestig een opkomende filmster en sekssymbool zoals Brigitte Bardot. "Douce Violence" is een kruising tussen de arthouse-films die Fellini in die tijd maakte en de goedkope exploitation die rond dezelfde periode steeds meer opkwam. Voor zijn tijd gewaagd maar vandaag de dag erg gedateerd (en braaf). Toch enkele kwaliteiten: het is stijlvol gefilmd en de soundtrack van Charles Aznavour mag er ook best zijn.

Ik heb het plot eventjes gecorrigeerd. De persoon die de film had toegevoegd had hem vermoedelijk nooit zelf gezien.

"Dr. Jeckyll and Sister Hyde" is een originele variante op de roman van Robert Louis Stevenson. Ralph Bates en Martine Beswick vormden het perfecte duo om de dualiteit van Jeckyll & Hyde uit te beelden.

Roy Ward Baker maakte er een sfeervolle horrorfilm in de Victoriaanse stijl van. Zijn regie is perfect en het intelligente script van Brian Clemens zorgde voor een geslaagde mix van horror en een vleugje humor, romantiek en sensualiteit. De film is uit op DVD in de UK (deze van Anchor Bay uit de States is uitverkocht).

De film is een anthologie van 5 korte griezelverhalen. Als verbindingselement voorspelt de naargeestige Dr. Schreck vijf medereizigers op de trein via tarotkaarten hun onheilspellende toekomst. In het knappe eerste segment keert een architect naar zijn voorouderlijk huis terug om de duistere legende over een doodskist die in de kelder staat te onderzoeken: er zou daar namelijk een weerwolf begraven zijn. in het tweede segment wordt een familie het slachtoffer van een snel groeiende, kwaadaardige plant. Het eerder zwakke derde fragment gaat over een muzikant die getuige is van een voodoo-ritueel en de muziek noteert die hij daarbij hoort. Als hij het later gebruikt blijven de onplezierige gevolgen niet uit. Het beste segment is het vierde met Christopher Lee en Michael Gough. Daarin wordt een kunstcriticus, die het werk van een schilder afbreekt, achteraf zelf door hem vernedert. Uit wraak rijdt hij de man overhoop en de schilder is zijn hand kwijt. Maar nadien zal die afgerukte hand ervoor zorgen dat de criticus zelf slapeloze nachten krijgt en uiteindelijk zwaar moet boeten voor zijn misdaad. Ook het laatste segment mag er best zijn: Een dokter vertelt een man dat zijn vrouw een vampier is en dat hij haar zal moeten vernietigen. De goedgelovige man zal echter voor een verrassing komen te staan als hij doet wat de dokter hem vertelt.

Francis maakte voor Amicus later nog andere horror-anthologies, waarvan zijn "Tales from the Crypt" uiteindelijk als de beste episodenfilm de geschiedenis zou ingaan.

In Engeland bracht AnchorBay de Amicus collectie uit, vijf griezelfilms verzameld in een box die er uitziet als een doodskist. Een aanbevolen verzameling. Helaas schijnt hij al out of print te zijn.

http://www.play.com/DVD/DVD/4-/138883/The-Amicus-Collection-5-Discs-Limited-Edition/Product.html

Maar de film is apart wel nog verkrijgbaar:

http://www.anchorbay.co.uk/perl/search.pl?CO=PWD4236

Ik was echt onder de indruk van de beeldkwaliteit van de Blu-Ray uit Engeland. De print is haarscherp en dat is toch wel een pluim voor zo'n oude prent. Ook het geluid is verbeterd t.o.v. de DVD. Vermakelijk om nog eens te kijken, al moet je wel van oude films houden om daar te kunnen van genieten.

Tod Browning volgt het origineel van Bram Stoker niet helemaal. Zo is het niet Jonathan Harker die een bezoek brengt aan het kasteel van de graaf om het koopcontract af te sluiten van het Londense Carfax Abbey, maar Renfield. Angstaanjagend zoals Christopher Lee in de Hammer Dracula's is Bela Lugosi evenwel nooit, hoewel hij zijn rol met veel overgave speelt.

Werd in onze contreien eind de jaren vijftig uitgebracht als “De Nachtmerrie van Dracula” en lokte volle zalen. Tegenwoordig is hij op Blu-ray beschikbaar in het Verenigd Koninkrijk en hoort hij thuis in de collectie van alle fans van ouderwetse romantische horror.

Wanneer Jonathan Harker, een jonge bibliothecaris, naar het kasteel van Dracula reist, ontdekt hij het gruwelijke geheim van de graaf. Hij moet het echter met zijn leven bekopen. Harkers mentor, Dr. Van Helsing, krijgt het dagboek van Jonathan in handen en zet alles op alles om Dracula te stoppen wanneer de vampier Londen bereikt en daar slachtoffers maakt.

"Horror of Dracula" is een meesterwerk van gotische horror dat de tand des tijds heeft doorstaan. Het blijft wel een vrije adaptatie van het werk van Bram Stoker. Christopher Lee’s imposante vertolking van Dracula is zowel angstaanjagend als charismatisch, terwijl Peter Cushing een perfecte tegenhanger biedt als de vastberaden professor Van Helsing. De film blinkt uit door zijn atmosferische cinematografie, met donkere kastelen en mistige landschappen die de spanning verhogen. De strakke regie van Terence Fisher zorgt ervoor dat de spanning constant aanwezig is. Hoewel de film meer dan zestig jaar oud is, blijft hij een iconisch voorbeeld van hoe griezel elegant en effectief kan worden uitgevoerd. Voor mij een klassieker en de beste Dracula verfilming aller tijden.

Deze versie van "Dracula" werd voor CBS-Television gemaakt naar een scenario van Richard Matheson. Jack Palance legde met zijn beheerste vertolking de nadruk op het onafwendbaar, voortbestemd aspect van Dracula's bestaan. Hij ontdeed de vampier van alle magische aantrekkingskracht waarmee Bela Lugosi en Christopher Lee vele decennia de griezelfans vertrouwd had gemaakt. Hier is de graaf een roemruchte veldheer, die aan Jonathan Harker in het eerste deel van de prent zijn historische veldtochten tegen de Turken vertelt. Natuurlijk is Coppola's versie een flink stuk beter, maar die beschikte dan ook over een budget dat niet te vergelijken was met dat voor een bescheiden televisiefilm. De fotografie is wel verzorgd en draagt bij tot de sfeerchepping.

Echt angstaanjagend is de deze "Dracula" van Dan Curtis natuurlijk niet, de Hammer Films staan volgens mij trouwens een trap hoger. (En niemand kan tippen aan Christopher Lee, imo, zelfs Bela Lugosi niet.) Maar liefhebbers van antieke griezel zullen van deze "Dracula" wellicht toch houden. Ik kan mij echter wel voorstellen dat de jongere generatie hem wat gedateerd zal vinden. Wie het objectief probeert te bekijken zal evenwel moeten toegeven dat er veel slechtere films zijn gemaakt.

In 1872 vechten graaf Dracula en dokter Van Helsing met elkaar bovenop een op hol geslagen postkoets in Hyde Park. Uiteindelijk wordt Dracula gespietst op een spaak van een van de gebroken wielen en bezwijkt Van Helsing aan uitputting. Honderd jaar later bezit een afstammeling van een volgeling van Dracula, Johnny Alucard zijn overblijfselen en organiseert een zwarte mis in een ontheiligde kerk. Dracula wordt tot leven gewekt en staat op uit zijn graf op het kerkterrein. Zijn eerste slachtoffer is Laura en daarna volgt Gaynor. Maar om Dracula's wraak te voltooien, wil hij Jessica Van Helsing als zijn bruid. Zij is de kleindochter van Van Helsings hedendaagse afstammeling. Deze laatste wordt door Scotland Yards Inspecteur Murray opgeroepen als een autoriteit op het gebied van de nogal bizarre “cult” moorden in Londen. Van Helsing weet dat Dracula levend is in de 20ste eeuw en wanneer zijn kleindochter wordt ontvoerd, bereidt hij zich voor om het één op één tegen hem op te nemen in zijn woonplaats.

“Dracula A.D. 72” wordt door veel kritici beschouwd als een dieptepunt in Hammers oeuvre, maar is dat zeker niet. Sommigen geven de schuld aan het script van Don Hougton dat Dracula beperkt houdt tot een gotische kerk, het feit dat de film gedateerd is, of de zeer beperkte tijd dat Dracula verschijnt. Maar de film heeft een aantal pluspunten, en ook al was Lee niet blij met het personage in een moderne setting, hij geeft alles wat hij heeft en ziet er even dreigend uit als altijd in zijn capes en slagtanden. Zijn aanwezigheid in de kerk zorgt ervoor dat Dracula in een gotische setting blijft, waardoor zijn optredens traditioneel zijn in termen van Hammer-horror. Peter Cushing als Van Helsing en zijn afstammeling draagt de film en zijn begin- en eindconfrontaties met Dracula zijn zeker geslaagd en goed in beeld gebracht door regisseur Alan Gibson. Een vermakelijke kijkervaring voor fans van vintage horror.

Vergeleken met deze prent is zelfs de slechtste Hammer Film nog een valkuil van de angst. Een scenario dat kant noch wal raakt. Vrijwel geen dialoog. Eindeloos herhalen van de zoomfunctie. Enfin, alleen goed genoeg om in slaap bij te vallen. Sfeerloze leegte en verveling. Nog een trap lager dan "El Conde Dracula".

Het jaar erop verscheen van een andere Spanjaard een film in de bioscoop onder de titel "Dracula en de Weerwolf tegen Frankenstein en de Mummie". Toen konden de vier monsters kaarten...

Twee koppels maken een reis doorheen Oost-Europa en hun eerstvolgende bestemming is Carlstadt. Een priester waarschuwt hen nog dat ze uit de buurt van een kasteel dat niet op de kaart staat moeten blijven, maar wanneer hun koetsier weigert verder te rijden en hen in het bos achterlaat komen ze daar toevallig toch terecht. Op het eerste gezicht worden ze er gastvrij onthaald, maar de knecht Klove heeft duidelijk duivelse plannen waarvan zij niet op de hoogte zijn. Hij wil namelijk het bloed van één van hen gebruiken om de legendarische Graaf Dracula uit de doden te doen verrijzen.

De film werd in de Benelux in 1966 uitgebracht onder de titel “Dracula, Prins der Duisternis”. Het is de derde Hammer Dracula, maar de tweede met Christopher Lee en eigenlijk een vervolg op de eerste prent “Horror of Dracula”. Hij start trouwens waar de vorige eindigde. Hij werd opgenomen in de legendarische Bray studio’s en vakkundig geregisseerd door Terence Fisher. Ofschoon Lee spraakloos blijft straalt hij toch een charismatische presence uit. De rest van de cast acteert vlot en geloofwaardig. De sfeerschepping is behoorlijk goed. Liefhebbers van oude horror kunnen ook hier hun hartje ophalen.

Ik heb de Blu-Ray bekeken van StudioCanal die in Engeland uit is. Beeld is heel wat beter dan de DVD-versie, waar de print donker was. De soundtrack is weliswaar ook iets beter, maar weerklinkt niet door al mijn luidsprekers en dat is toch een tegenvaller. Gelukkig zijn er Engelse onderschriften.

Bij mijn eerste visie viel “Dracula, Prince of Darkness” enigszins tegen, maar ik heb hem nu al meerdere keren herbekeken en kan hem steeds meer waarderen.

De doodgewone professor Paul Matthews ontdekt dat hij opeens in de dromen van duizenden mensen verschijnt. Aanvankelijk geniet hij van de onverwachte roem, maar al snel veranderen de dromen in nachtmerries, en wordt hij geconfronteerd met de negatieve gevolgen. Terwijl hij worstelt met zijn nieuwe status, raakt zijn leven steeds meer uit balans. Paul probeert uit te zoeken waarom dit gebeurt en wat het betekent voor zijn eigen leven.

"Dream Scenario" heeft een intrigerend uitgangspunt, maar slaagt er slechts gedeeltelijk in om het potentieel te benutten. Nicolas Cage levert een degelijke prestatie als de verwarde professor, maar het script mist soms focus en diepgang. Hoewel de film interessante thema's aansnijdt over roem en identiteit, blijft de uitwerking oppervlakkig. De balans tussen humor en drama oogt ook soms onevenwichtig, wat ten koste gaat van de impact. Voor mij reikte de film niet boven de middelmaat.

Zag "La Drôlesse" meer dan 25 jaar geleden in een filmclub. Ik had van deze film veel verwacht, maar het werd toen een dikke tegenvaller. Het tempo was voor mij ergerlijk traag en de prent kon mij niet boeien. Het is echter zo lang geleden dat ik er me nog weinig van herinner. Misschien heb ik een totaal andere mening bij een tweede visie. De film kreeg één Award en nog drie Nominaties en heeft wel een hoge IMDB-rating, althans volgens de 50 personen die gestemd hebben.

Het is mij nog overkomen dat ik mijn mening herzag toen ik een film een tweede keer bekeek. En ach, het blijft natuurlijk subjectief.

"The Duellists" is het regiedebuut van Ridley Scott en speelt zich af tijdens de Napoleontische oorlogen. De film volgt twee officieren, Feraud (Harvey Keitel) en d’Hubert (Keith Carradine), die jarenlang door een reeks duels met elkaar in conflict blijven. Regisseur Scott maakt indruk met sfeervolle beelden en sterk camerawerk, en zet thema’s als eer en obsessie centraal. De duels zijn levensecht en met zorg gechoreografeerd door schermmeester William Hobbs, wat zorgt voor authenticiteit en spanning. De acteerprestaties van Keitel en Carradine geven hun confrontaties diepgang, terwijl de authentiek gefilmde duels en oog voor detail de film tot een overtuigend historisch drama maken. Een mooie prent, destijds ook gewaardeerd door de kijkers van onze filmclub.

Low-budget gotische horror. De Alpha DVD biedt alles behalve topkwaliteit inzake beeld en geluid. Ach, het is geen grootse film, maar hij staat toch een heel trap hoger dan echte misbaksels zoals "The Beast of Yucca Flats". Ofschoon de cover een tijdsduur aangeeft van 74 minuten, is de film langer. Hij klokt af op 85 minuten. Ik heb mij evenwel niet verveeld. Maar ik hou nu eenmaal van antieke griezel en dat maakt mijn mening subjectief.

Regisseur Pat Boyette schreef ook het scenario, zorgt zelf voor de vertellende stem in zijn prent en schreef er zelfs de muziek voor. Als je bedenkt over hoe weinig geldmiddelen hij beschikte, had het resultaat toch nog veel slechter kunnen zijn.

Oriol Paulo is een Catalaanse kineast die mij bekend is van de meesterlijke thrillers “Contratiempo en ”El Cuerpo.” Zijn recentere film vertelt het verhaal van Vera, een gelukkig getrouwde moeder, die op een heel bijzondere manier het leven redt van een jongen door middel van een vreemde wending in de werkelijkheid. De knaap woonde 25 jaar eerder in haar huis. Maar de gevolgen van haar goede daad veroorzaken een kettingreactie waardoor ze wakker wordt in een nieuwe realiteit waar haar dochter nooit geboren is en haar leven heel anders is dan ze zich herinnert. Met dit verontrustende uitgangspunt presenteert "Durante la Tormenta" ons een verhaal dat onze realiteiten en veel van de aspecten die we als vanzelfsprekend beschouwen, in vraag stelt.

Vanaf het eerste moment weet de regisseur de kijker te boeien met het verhaal van deze moeder en de grauwe setting die een plot omringt rijk aan personages en nuances. De cast doet het voortreffelijk en het scenario is intrigerend. Het is gefilmd met een razend tempo en visuele kracht, en presenteert een rijkdom aan elementen die me twee uur geboeid hielden. Net als in zijn vorige werken is Oriol Paulo erin geslaagd de spanning heel goed te combineren met een heleboel gevoelens en genres om de film van diverse nuances te voorzien, dit alles zonder te vergeten wat zijn doel is. Deze science-fiction-thriller is een topper. Niet te missen.