Opinions

Veel liters bloed en veel gore, voor mij eng bij momenten maar de slechterikken gaan toch wel erg moeilijk dood. Eén ervan krijgt bvb een zwaard dwars door zijn romp en slaagt er nog in dat uit te trekken.. De vertolkingen zijn een beetje onevenwichtig. De angstsfeer zat er bij momenten wél in maar sommige fragmenten zijn dan weer ongeloofwaardig.
Leuk om een keertje gezien te hebben doch een plaatsje in mijn DVD-theek krijgt hij voorlopig niet. De originele Texas Chainsaw Massacre blijft veel beter.

Op het einde van de 19de eeuw is Don Gallico een goochelaar, meester van vermomming, en uitvinder van magische effecten voor het podium. Vermomd als de grote Rinaldi voert hij een aantal goocheltrucs uit met succes. Hij staat juist op het punt om zijn nieuwe uitvinding, “het meisje en de cirkelzaag”, te demonstreren, een illusie die een onthoofding simuleert. Vooraleer hij die kan uitvoeren onderbreken zakenman Ross Ormond en zijn advocaat zijn voorstelling en leggen hem een boete op omdat hij in dienst stond van Ormond, die eigenaar is van alle werkzaamheden binnen het bedrijf Illusions, Inc. De goocheltruc mag alleen opgevoerd worden door de echte Rinaldi. Don Gallico is in alle staten en zint op wraak. Hij deinst daarbij niet terug om al wie hem dwarsboomt of onrecht aandoet uit de weg te ruimen.

Vincent Price drukt eens te meer zijn stempel op de film met een knappe vertolking. Wanneer hij Ormond of Rinaldi imiteert wordt iemand anders stem gebruikt. Vraag is of dit wel nodig was, want in het latere “Theater of Blood” demonstreerde Price dat zelf ook te kunnen. Niettemin zijn Price’s imitaties meesterlijk. “The Mad Magician” is een degelijke pretentieloze griezelfilm in grand-guignolstijl. Er zijn vindingrijke wendingen in het plot. Net als “House of Wax” werd de film oorspronkelijk uitgebracht voor 3D, en is een prijzige blu-ray in de States te koop in 3D. Ik zag de 2D versie, een haarscherpe 1.78:1 print in zwart-wit. Aanbevolen voor fans van Vincent Price, hoewel er nog betere films zijn met hem in de hoofdrol.

Abel, een niet al te beste student, zakt voor zijn eindexamen geschiedenis nadat hij geen woord uitbrengt en wordt aangesproken op zijn nationale vlag-pin. Hij verzint dat de leraar hem niet mocht vanwege politieke voorkeuren, wat door zijn vader snel geloofd wordt. Dit incident groeit via een journalist uit tot een nationale rel.

Gábor Reisz behandelt thema’s als patriottisme, polarisatie en media-invloed op politiek, maar kon mij niet echt boeien. Het eerste uur was ronduit vervelend, het tweede wel interessanter maar de laatste tien minuten waren er naar mijn gevoel aan gelapt. Of heb ik iets over het hoofd gezien? Een middelmatige film die veel te langdradig is en ik snel zal vergeten.

Een geleerde weigert mee te werken aan een spionagezaak. Als gevolg daarvan worden zijn twee kinderen gekidnapt. René Clement heeft zijn psychologische thriller alleszins voorzien van een beklemmende, mysterieuze en onwezenlijke sfeer en het resultaat is een degelijk gemaakt suspense-drama.

Banaal allegaartje van vampiers en zombies op de kermis in een bizarre, LSD-tripperige prent met een gammele montage en lullige vertolkingen. Van de amateuristische speciale effecten zullen we maar best zwijgen. Dergelijk low-budget geklungel in een pseudo-surrealistisch kleedje kon mij helemaal niet bekoren.

Meer dan dertig jaar geleden ooit eens gezien en vond dit toen een miserabel griezelgedrocht. Zelfs "La Noche de Walpurgis" van León Klimovsky lijkt een meesterwerk in vergelijking met deze stuntelige low-budget film. Ondanks alles sleepte de film één Prijs in de wacht: de Medalla Sitges en Plata de Ley in 1975. Dat vind ik persoonlijk toch wel veel eer. Bij de vertolkers staat Jacinto Molina, maar die is op Moviemeter beter bekend onder de naam Paul Naschy.

Uitgebracht op DVD in een driedelige box "THE AZTEC MUMMY COLLECTION" Voor deze film is er een optie te kiezen tussen de originele Mexicaanse versie in het Spaans met Engelse onderschriften of een gedubde Amerikaanse versie. De kwaliteit van het beeld is goed, alleen een paar keer zijn enkele sekwensen erg donker. "Curse of the Aztec Mummy " is natuurlijk low-budget, er wordt zelfs materiaal uit de vorige film “La Momia Azteca” gebruikt. Maar toch zijn er momenten waar het best spannend is, hoewel dit tweede luik van deze mummiecollectie geenzsins als een topper in de Mexicaanse horror kan bestempeld worden. De derde zou de slechtste zijn.

De gemaskerde vechter tegen het onrecht heet deze keer "'El Ángel" maar draagt wel een Santo-masker.

Schotland 1986. Een aantal jongeren verdient geld door mensen op te lichten met valse geestenverhalen, gebruikmakend van medium-imago van een overleden moeder. Angela begint last te krijgen van hallucinaties, vergelijkbaar met die van haar moeder, die zelfmoord pleegde. Ze nemen een opdracht aan van Mrs. Greene, die klaagt over meisjesgeesten. Vijftien jaar eerder werden haar pleegkinderen dood aangetroffen met dichtgenaaide monden, en haar zoon Herman werd beschuldigd. Ondanks Angela's bezwaren accepteert haar broer Jackson de klus uit geldnood. Dit brengt hen echter in groot gevaar.

De film heeft te veel plotlijnen en thema’s, wat het rommelig maakt. Het mist verrassing en echte angst, en het slot is gehaast en onlogisch, waardoor veel vragen onbeantwoord blijven en de climax onbevredigend is.

De Jonge Britse dame Susanne Mallinson brengt een bezoek aan het bezette stadsgedeelte van het naoorlogse Berlijn. Daar woont haar broer - majoor Martin Mallinson en zijn vrouw Bettina, die hij heeft leren kennen tijdens zijn eerste verblijf in Berlijn toen hij er werkte als een legerdokter. Ze lijken gelukkig getrouwd, maar Susanne merkt al snel dat Bettina bepaalde zaken probeert te verbergen zowel van haar en van Martin. Er is ook een mysterieuze jonge knaap die vaak in haar omgeving fietst waarvan je in eerste instantie denkt dat hij haar bespioneert. Susanne ontmoet Ivo Kern, een vlotte en knappe voormalige Duitse legerofficier. Eigenlijk valt hij eerst niet bij haar in de smaak maar ze wordt wel geïntegreerd door zijn persoon. Welk verleden heeft de man? Wat verbergt hij en is hij te vertrouwen? Waarom is Bettina ertegen dat Susanne veel omgaat met Ivo?

“The Man Between” is gefilmd 8 jaar na de Tweede Wereldoorlog in Berlijn; sommige scenes werden gedraaid op een afstand van 10 minuten van het Oost-Duitse Volkspolizei. De opnames in het onder het puin bedolven stadsgedeelte zijn sfeervol. De zwart-wit fotografie is beklemmend. De cast doet het zeer goed. De prent is een intens drama met thriller-elementen dat een blik werpt op een door de koude oorlog verdeelde stad waar vele mensen van Oost naar West wilden vluchten. De Engelse protagoniste Susanne maakt kennis met een intelligente man die eerst door de oorlog van de Duitsers werd meegesleurd en later belandde in de klandestiene wereld van de koude oorlog. De film, geregisseerd door de maker van “The Third Man”, is zeker de moeite waard om eens te bekijken. Spanning gegarandeerd.

De derde adaptatie van "The Lodger", een roman van Marie Belloc Lowndes. Hitchcock verfilmde het verhaal al in 1926, en er is een versie uit 1944, van John Brahm (met Laird Cregar als de sinistere protagonist) die het meest bekendheid verwierf. De nieuwe Fox DVD print regio 1 is een stuk beter dan de vorige VCI-release. De toen 34-jarige Jack Palance weet duidelijk zijn stempel te drukken als de mysterieuze dokter Slade die een zolderverdieping huurt en de prent is sfeervol, wat voor mij tot een genietbare ouderwetse griezelfilm resulteerde.

Deze feelgoodfilm uit Zweden over een grommende gepensioneerde knorpot van 59 jaar met een groot hart (letterlijk en figuurlijk) wist mij al vanaf het begin te bekoren. Rolf Lassgård die ik ken uit Zweedse crimi’s en politiefilms geeft de titelfiguur Ove op overtuigende wijze gestalte. Met een manie om alles te controleren vindt hij de meeste mensen idioot. Hij ergert zich aan personen die niet weten hoe ze een ladder moeten monteren of niet met een Zweedse auto rijden. Hij is een principieel argwanend persoon die ongelukkig is, herhaaldelijk zelfmoord probeert te plegen en het leven van anderen zuur maakt door zijn voortdurende kritiek. Nochtans was hij vroeger een vriendelijke en eenvoudige jongen. Je vraagt je af waarom hij zo veranderd is. Hij kon het niet aanvaarden dat hij zijn geliefde vrouw verloren heeft ten gevolge van kanker en ook zijn ongeboren kind in een tragisch autobusongeval tijdens een reis. Maar vooral onder invloed van de hoogzwangere Iraanse buurvrouw en haar twee schattige kinderen ontdooit zijn kil hart.

Deze hartverwarmende tragikomedie heeft een intelligente flashbackstructuur en is vlekkeloos gemonteerd. De cast zorgt voor een perfecte vertolking. Mooie soundtrack ook. Achter de pedante façade schuilt een ontroerend verhaal. De makers houden een sympathiek pleidooi om met een wat zachtere blik te kijken naar de mensen in je omgeving. Volgens mij had “A Man Called Ove“ zeker de Oscar voor de Beste Buitenlandse Film verdiend.

Een detentiecentrum voor jonge vrouwen ervaart een ongewoon hoog percentage van willekeurige sterfgevallen door een hartinfarct bij gezonde gedetineerden. Een maatschappelijk werkster en een psychiater beginnen op eigen houtje een onderzoek. Het blijkt dat het lichaam van de meisjes gebruikt wordt om de energie uit te zuigen via apparatuur om mannen die tweehonderd jaar oud zijn in leven te houden. Kort voordat ze die energie nodig hebben beginnen bepaalde delen van hun lichaam te verstenen.

De titel was dus beter geweest “The Men...” in plaats van “The Man...”. Vermakelijke ouderwetse griezel-SF die er de spanning inhoudt. Natuurlijk ogen de dames van het detentiecentrum voor meisjes wel wat ouder en zien ze er misschien te gelukkig uit voor de plaats waar ze verblijven, maar dit kan de pret niet drukken. Het is misschien low-budget maar toch verzorgd in beeld gebracht en vertolkt. A guilty pleasure, zou ik zeggen. Ik heb me in elk geval geen seconde verveeld. De excellente print van Mill Creek Entertainment was in anamorphic 16:9 formaat. Ik miste alleen de (Engelse) ondertitels, al is het verhaal goed te volgen.

Volledigheidshalve heb ik ook de mooie grote poster ingestuurd.

Een morele mysteriefilm over een man zonder identiteitsbewijzen, die kennelijk niet kan spreken en aan geheugenverlies lijdt. Hij wordt door de politie gearresteerd. Wanneer de artsen op het politiebureau er niet in slagen te ontdekken wie hij is, wordt hij overgeplaatst naar een psychiatrische instelling. Daar proberen de dokters op alle mogelijke manieren het mysterie te ontrafelen. Ze gebruiken hiervoor uitgebreide tests, observeren hem grondig en behandelen hem zelfs met psychofarmaceutische drugs. Helaas zonder resultaat.

"Mann ohne Gedächtnis" biedt intrigerende beschouwingen over de moderne psychiatrie en het fenomeen van identiteitsverlies. De enigszins koele, kale stijl en verteltrant passen wonderwel bij het onderwerp. Een boeiend psychologische drama, intelligent geregisseerd en knap vertolkt.

Zag die mooie religieuze prent eens lang geleden. Vajda heeft deze Spaanse legende met een bewonderswaardige fijngevoeligheid gefilmd, in een aaneenschakeling van mild humoristische, zuiver poëtische of kinderlijk eenvoudige taferelen. Zeer spontaan spel van de kleine Pablito. Een hartverwarmende film.

In zijn eerste prent “Margin Call“ biedt cineast J.C. Chandor een indringende en intelligente kijk op het begin van de financiële crisis van 2008. De film speelt zich grotendeels af binnen de muren van een niet nader genoemde investeringsbank gedurende een periode van 24 uur, waarin een jonge analist een verwoestende ontdekking doet in de boekhouding van het bedrijf. Dit leidt tot een zenuwslopende reeks morele keuzes, financiële strategieën en menselijke paniek.

Chandor's scenario – terecht genomineerd voor een Oscar – excelleert in eenvoud en scherpte. Er is geen dramatische muziek of sensationeel camerawerk nodig om spanning te creëren: de dreiging zit in de stilte tussen de zinnen, in de blikken van de personages, en in het besef dat dit allemaal had kunnen gebeuren (of zelfs heeft plaatsgevonden).

De cast presteert uitstekend. Kevin Spacey levert een sterke prestatie als het moreel wankelende hoofd van de afdeling trading. Jeremy Irons speelt de meedogenloze CEO met overtuiging, terwijl Paul Bettany, Demi Moore en Stanley Tucci allen genuanceerde bijrollen neerzetten. Geen van de personages is volledig sympathiek, maar ook niet eendimensionaal slecht – ze zijn mensen die proberen te overleven in een systeem dat op instorten staat.

Wat Margin Call bijzonder maakt, is dat het geen aanklacht is. Het is geen directe beschuldiging, maar eerder een koele analyse van hoe rationele mensen irrationele beslissingen nemen onder druk. Er wordt nauwelijks uitgeweken naar de wereld buiten het kantoor – de gewone burger, de echte gevolgen – wat de film des te verontrustender maakt: het biedt een blik in de toren waar de storm werd veroorzaakt.

Visueel is de film ingetogen maar stijlvol. De donkere kantoren, het kille stadslicht en de strakke composities benadrukken het morele vacuüm waarin de personages opereren. De cinematografie van Frank G. DeMarco houdt het overzichtelijk en intiem tegelijk.

“ Margin Call” is een sobere maar krachtige thriller die het financiële systeem niet per se veroordeelt, maar wel genadeloos blootlegt. In een tijdperk van spektakelcinema is het een zeldzame film die met gesprekken en blikken meer spanning weet te creëren dan menig actiefilm met explosies. Een must-see voor iedereen die wil begrijpen hoe dicht het financiële systeem werkelijk bij de afgrond balanceerde – en mogelijk nog steeds balanceert.

Een stervende miljonair besluit een laatste feest te geven op zijn kasteel. Maar zijn gasten worden het slachtoffer van een gemaskerde moordenaar gehuld in een kapmantel.

Low budget en een script dat maar heel losjes gebaseerd is op E.A. Poe's gelijknamige kortverhaal. Geef mij maar Corman's gelijknamige MGM Production uit de jaren zestig in de plaats. Alleen Herbert Lom weet met zijn vertolking nog iets te redden, hij verving Jack Palance die oorspronkelijk voor zijn rol was aangeduid. Gedraaid in Zuid-Afrika.

Kazik Radwanski’s “Matt and Mara” probeert een intieme, observerende film te zijn, maar biedt voornamelijk ongemakkelijke gesprekken en onsamenhangende scènes in een zelden boeiend plot. De film volgt twee oude vrienden die elkaar opnieuw ontmoeten. Er wordt heel veel gepraat maar er gebeurt bitter weinig.

Het grootste kenmerk van de film is het minimalisme, wat resulteert in een verzameling losse scènes zonder duidelijke spanningsboog. De gesprekken zijn traag en herhalend, wat betrokkenheid bij de personages bemoeilijkt. Hun relatie heeft weinig chemie en nuance.

Visueel gebruikt Radwanski een handheld-stijl die dicht op de personages zit, wat claustrofobisch kan overkomen. Deze stijl lijkt eerder een technische keuze dan een artistieke beslissing.

Tot slot is er weinig emotionele afsluiting. De complexiteit van de relatie tussen Matt en Mara wordt gesuggereerd, maar komt niet sterk naar voren. Voor liefhebbers van extreem observerend drama kan Matt and Mara een interessante ervaring zijn. Voor anderen zal het waarschijnlijk een trage en weinig memorabele film blijken. Mij kon de prent in elk geval niet aanspreken.

Cem is duiker bij de marine. Hij ontmoet Alara en is onmiddellijk stapel op haar. Maar het noodlot slaat toe en hij verliest haar. Hij besluit naar de blauwe grot te trekken om zijn overleden vrouw te herdenken.

De film bevat een hoop intrigerende elementen, maar deze gaan ten onder aan een overdaad aan clichés, voorspelbare plotwendingen en overmatig melodrama. De dynamiek tussen Cem en Alara toont interessante thema’s rond relaties en emotionele bagage, maar door de oppervlakkige en soms soapachtige uitwerking komt het niet helemaal tot zijn recht. Matige film waarbij de dramatische kliffen en diepe blauwe wateren als een mooie achtergrond dienen.

Elizabeth is een actrice die zich voorbereidt op de rol van Gracie, een vrouw die jaren geleden in opspraak raakte vanwege een relatie met een 23-jaar jongere man. Elizabeth bezoekt Gracie en haar familie om hun dynamiek te observeren, maar naarmate ze dieper in hun verleden duikt, worden verborgen spanningen en onuitgesproken gevoelens blootgelegd. De grens tussen werkelijkheid en spel vervaagt, waardoor zowel Gracie als Elizabeth gedwongen worden hun keuzes en identiteit te heroverwegen.

"May December" is een onderhoudend psychologische drama dat complexe vragen oproept over moraal, identiteit en de manier waarop we onze levens vormgeven. Natalie Portman en Julianne Moore geven overtuigende vertolkingen als respectievelijk de actrice en haar onderwerp, en hun chemie draagt de film. De film verkent de nuances van menselijke relaties en de prijs van keuzes die in het verleden zijn gemaakt. Het resultaat is een intrigerend en oncomfortabel verhaal dat me omwille van de kwaliteiten redelijk kon boeien.

De muziek van Marcelo Zarvos is echter schaamteloos gekopieerd van deze van Michel Legrand voor “The Go-Between” van Joseph Losey. Luister maar.

Main Theme van The Go-Between (1971)

Werd in onze contreien eind de jaren zeventig uitgebracht in de bioscoop onder de titel "De Rampenverwekker". "The Medusa Touch" is een verrassend duistere mix van politiefilm, rampenfilm en bovennatuurlijke horror rond een schrijver met vernietigende telekinetische gaven. Wanneer hij na een moordaanslag in coma raakt, reconstrueert een Franse inspecteur via getuigenissen hoe zijn geest catastrofes lijkt te veroorzaken, zelfs vanaf zijn ziekbed. Jack Gold kiest voor een sobere, bijna televisionele stijl, maar tilt het materiaal op met strak opgebouwde flashbacks en een gestaag beklemmende sfeer. Richard Burton geeft de misantropische Morlar een hypnotiserende, dreigende intensiteit, terwijl Lino Ventura en Lee Remick de rationele tegenstem vormen. De film valt op door zijn sombere wereldbeeld, indrukwekkende practical effects in de rampsekwensen en het trage, maar effectieve “slow burn”-tempo dat toewerkt naar een nihilistische finale. Heerlijk.

Een drie uur durende film over de Dood. Een verrassend geslaagde combinatie van romantiek en fantasy. “Meet Joe Black” is echt een uitstekende film en zonder twijfel het meest onderschatte pareltje dat ik ooit heb gezien. De film is in alle opzichten prachtig; de fotografie, de decors, de muziek en de vertolkingen, alles is subliem. Brad Bitt en Claire Forlani stralen ontzetten veel charme uit en zijn een lust voor het oog. Anthony Hopkins speelt andermaal de pannen van het dak. Zijn personage Bill Parrish en de Dood (Pitt) brengen een fantastische chemie tussen de twee performers naar boven, vooral in de meer komische momenten dat ze elkaar leren kennen. Maar terwijl de dood het hoofdthema van de film is, herinnert regisseur Martin Brest zich het optimisme te filteren uit het prachtige script in de vorm van een liefdesverhaal tussen de dochter van Parrish (de mooie Claire Forlani) en de Dood zelf. Dit resulteert in een van de mooiste romances van de afgelopen jaren en een van de meest erotisch intense liefdesscènes zonder naakt die ik ooit heb gezien. Regisseur Brest presenteert de film in een artistieker gefilterd beeld dan de meeste andere regisseurs misschien zouden hebben gedaan. De cinematografie in de film is ook fantastisch en tot slot is de muziek van Thomas Newman gewoonweg superieur. Films als The Green Mile, The Shawshank Redemption en American Beauty met muziek van deze uitmuntende componist zijn versterkt door de spookachtige, lyrische en ontroerende melodieën die hij heeft gecomponeerd en deze film is daarop geen uitzondering. Een absoluut meesterwerk in mijn ogen, dat ik al meerdere keren heb herbekeken. Vijf sterren.

Bizarre low-budget film die bijna nooit eng is, maar eerder saai en weinig spanning heeft. Het acteerwerk vond ik persoonlijk niet zo denderend. Ook cinematografisch, qua regie en zeker qua plot ondermaats. De muziek is weinig origineel en probeert samen met de sporadische zwart-wit fragmenten tevergeefs een sfeertje te scheppen. Tijdverspilling in mijn ogen.

Een maatschappelijk werkster heeft de alcoholverslaving overwonnen en helpt anderen met allerlei problemen. Haar band met een jongdemente man zet hun levens op zijn kop en maakt pijnlijke herinneringen wakker die ze tot dan toe allebei hadden begraven. Ontroerend maar duister karakterdrama over twee gebroken zielen, samengedreven door het lot. Mooi ondanks de overduidelijke tragische en sombere toon. Prima vertolkt door de hoofdacteurs. Een scenario waarvan de psychologische gevoeligheid tegen het einde duidelijk wordt. De rustige stijl van de regisseur is fluweelzacht. De fotografie is verzorgd. Zal bij velen in de smaak vallen.

Een jonge vrouw wordt geïntrigeerd door het bevreemdende stilzwijgen van haar vader en gaat naar hem op zoek in een geïsoleerd dorp aan de Amerikaanse westkust. Ze wordt daar geconfronteerd met een oude vervloeking die de bewoners van de streek op regelmatige tijdstippen omtovert tot bloeddorstige kannibalen.

Ondermaatse low-buget zombiefilm met een traag tempo en wisselvallig acteerwerk. Het plot mist samenhang. “Messiah of Evil “ voelt als een film die zich meer afspeelt op het niveau van het onderbewuste dan van de rede, wil een mix zijn van een Lovecraftiaanse nachtmerrie en een droomlogica van Europese arthouse-horror maar kon mij niet bekoren. We staan verschillende trappen lager dan “Night of the Living Dead” waardoor de film beïnvloed is.

Maakt deel uit van de vijfdelige boxset "Fernandel Volume 4". Een film over euthanasie waarbij het zwarte schaap (goed van inborst) van de familie uit medelijden zijn vrouw van haar vreselijke pijnen verlost met een fatale dosis. Zijn broers willen een schandaal vermijden en stoppen hem in een gekkenhuis, zodat hij een gevangenisstraf ontloopt. De vrouwen van zijn broers zijn echt hatelijk. Jeanne Moreau, die de rol van Fernandel's nicht speelt, is de enige sympathieke figuur in zijn familie. Een dramatische prent die in het eerste deel ontroerend is en naar het einde toe sarcastisch. Sterke vertolkingen van Fernandel, Line Noro en Jeanne Moreau. Een boeiende, bezienswaardige film.

Een angstaanjagende literaire nachtmerrie van een bestsellerschrijver die gevangen wordt door een krankzinnige vrouw, die zich trots zijn grootste fan noemt. De man had een ongeval tijdens een sneeuwstorm ergens hoog in de Rocky Mountains in Colorado. Wanneer hij terug bij het bewustzijn komt, stelt hij vast dat hij overgeleverd is aan de zorgen van een gewezen verpleegster. Ze vertelt hem dat het voor haar een hele eer is om hem in haar nederige woning weer op been te mogen helpen, maar onder haar overdreven zachtmoedigheid loert een destructieve, ernstig gestoorde geest.

Het knappe aan deze Stephen King verfilming is dat het absolute kwaad niet geïncarneerd wordt door een monster, maar schuilt in iemand die er misleidend gewoon uitziet. De hele film blijft de tegenstrijdigheid van haar karakter voor naargeestige verrassingen zorgen. Geweldige vertolking van Kathy Bates, waarbij zwarte humor niet geschuwd wordt. James Caan, die bijna de hele tijd aan zijn bed gekluisterd ligt en geterroriseerd wordt is adequaat in zijn ondankbare passieve rol. Het boek heb ik niet gelezen, maar het schijnt dat de huiver daar zelfs nog wat verder gaat.

Dokter Zimmer alias Dr. Z is een wetenschapper met een bril en een rolstoel die experimenteert met een breinbeheersingsmachine, bijgestaan door zijn vastberaden dochter Irma. Nadat ze een ontsnapte gek hebben gevangen en hem tot hun slaaf hebben gemaakt, benaderen de twee wetenschappers een raad van wetenschappers om hun uitvinding te onthullen. Helaas bestempelen ze hem als een gek en sterft hij voor hun ogen aan een hartaanval. Irma geeft de onwetende artsen de schuld van haar vaders dood, ontvoert een mooie stripper met gevaarlijk lange nagels en hersenspoelt haar om de Engel des Doods te worden en hem te wreken.

Mooi gefilmd in prachtig zwart-wit, componeert regisseur Jess Franco elk shot tot een tafereel van licht en schaduw, waardoor er een griezelige sfeer ontstaat. Dit is een degelijke film, vol weelderige scènes in de buitenlucht en geweldige suspense-scènes (de opname van Nadia in een verlaten theater is een van Franco's beste). Verschillende scènes zouden vaak terugkomen in de films van Franco. Zoals bij veel Franco-films is jazz een belangrijk element. Niet alleen bestaat de soundtrack van de film voornamelijk uit aanstekelijke jazzdeuntjes en door blazers aangedreven melodieën, de climax van de film is een experimenteel jazzstuk dat op film wordt gelegd: hectisch, wild en waanzinnig. Waardering verdient actrice Mabel Karr als Irma Zimmer, die de krankzinnige moordenares feilloos neerzet. En Howard Vernon is altijd een welkome aanvulling op elke cast. Ook Franco zelf komt in beeld. “Miss Muerte” is één van de betere werken de van de cineast.

Een Amerikaanse officier zoekt in Engeland de verloofde van zijn gestorven broer op. Het meisje wordt met een mes in haar rug vermoord door handlangers van een corrupte mode-ontwerper wanneer ze getuige is van een juwelendiefstal. De Amerikaan is juist in de omgeving en wil ingrijpen omdat hij de jonge vrouw voor het raam ziet wankelen. De schurken slaan hem vervolgens neer en laten hem met valse bewijzen achter in een auto zodat hij zelf verdacht wordt van de misdaad. En zo moet hij zelf op de vlucht voor de politie...

Dit misdaaddrama is vlot in beeld gebracht door de regisseur en heeft een getalenteerde cast die stevige vertolkingen neerzet. De Network UK DVD presenteert een gloednieuwe transfer in 16:9 formaat zwart-wit met slechts enkele minuscule beschadigingen. Het ontbreken van de (Engelse) ondertitels is voor mij de enige domper op de kijkvreugde voor deze overigens boeiende film-noir.

“Modern Times is een meesterlijke film die humor en maatschappijkritiek op geniale wijze combineert. Chaplins vertolking als “de zwerver” toont zowel de schoonheid als de absurditeit van het industriële tijdperk. Het tempo van de film is perfect uitgebalanceerd, met hilarische scènes die het publiek aan het lachen maken, maar ook uitnodigen om na te denken over de mechanisering van het leven. De satire op de moderne werkomstandigheden is universeel en blijft, decennia later, nog steeds relevant. Visueel is de film prachtig, met doordachte cinematografie en iconische beelden. Een tijdloze klassieker.

Film over de barbaarse misbruiken die heersten in Sicilië in de jaren zestig. Jonge vrouwen mochten niet genieten van seks maar er werd wel van hen verwacht dat ze hun maagdelijkheid bewaarden en de eer van hun familie verdedigden ten koste van alles. Een man kon het zich verloven van een meisje te verkrachten zodat ze dan wel met hem moest trouwen. Damiani heeft alles zeer sober in beeld gezet, zonder te vervallen in zinloos geweld of naakt. Hij maakte er een aanklacht van tegen de corruptie en de hypocrisie die er toen heerste. Ornella Muti speelt de rol van het benadeelde meisje dat voor haar rechten opkomt perfect. De fotografie is verzorgd en de muziek van Ennio Morricone is bij momenten melancholisch. De moeite waard.

Uitgebracht door NoShame in de States, 2.35:1 Anamorphic widescreen en in Italiaanse versie met Engelse onderschriften.