Opinions

In Afrika wordt de broer van Julian, Edward gruwelijk verminkt door de plaatselijke bevolking voor een misdaad die hij niet heeft begaan. Nadien wordt hij ondergebracht op de zolder van de woning van Julian, en vastgeketend omdat hij agressief is. Hij gooit het op een akkoord met een aantal bedenkelijke lui dat ze hem schijndood zullen maken via een drug waarna hij zou bevrijd worden. Maar deze lui laten hem levend begraven en toevallig wordt hij gered door een lijkenrover die voor Dr. Newhartt werkt. Hij zint natuurlijk op wraak. De hele griezelgeschiedenis wordt opgefleurd door stevige vertolkingen van de cast waaronder Vincent Price, Christopher Lee, Hilary Heath en Rupert Davies. De sfeerschepping is zeker geslaagd. Of deze prent echt een verfilming is van een Edgar Allan Poe verhaal zoals de link naar boekmeter verwijst weet ik echter niet zeker. Ik heb mijn twijfels. Maar ik heb wel van de film genoten.

De gereputeerde psychiater Clive Riordan vertrouwt zijn vrouw niet meer en vertelt haar dat hij voor een paar dagen weg is, maar komt onverwacht vroeger thuis zodat hij haar kan betrappen met zijn minnaar Bill. Hij besluit haar en de man een lesje te leren. Hij slaagt erin haar te vernederen en ze verlaat woedend de living. Maar de minnaar sluit hij voor maanden op in een verborgen kamer op een bouwvallige plaats. (alternatieve titel: The Hidden Room). Zijn vrouw denkt dat hij hem vermoord heeft. Wanneer de hond van zijn vrouw Clive onverwacht achtervolgt moet hij het beest bij zijn gevangene opsluiten. Maar zijn echtgenote roept de hulp in van Scotland Yard en een slimme inspecteur houdt Clive nauwgezet in de gaten. Toch slaagt hij er maandenlang in zijn slachtoffer vast te houden. En er komt een dag dat hij hem nog wil likwideren ook, en dan liefst zonder sporen na te laten.

Een claustrofobische thriller van Edward Dmytryk met voor mij relatief onbekende acteurs die hun rol heel degelijk vertolken. Gebaseerd op een verhaal van Alec Coppel, die Hitchcock’s “Vertigo” schreef. De regisseur deed zijn werk beklemmend effectief en ook de muziek van Nino Rota mag er best wezen. Fraaie zwart-wit fotografie. Zeker een spannende film-noir, die baadt in een sombere atmosfeer.

Op DVD verkrijgbaar in het Verenigd Koninkrijk:

Obsession [1950] [DVD] [1949]: Amazon.co.uk: Robert Newton & Sally Gray

(plotomschrijving op Amazon is niet juist, het slachtoffer is niet geblinddoekt, gelukkig heeft de toevoeger Queto Yurlunyur de film wel zelf gezien )

Een eerder ongelijke, maar toch niet onaardige giallo. Minpunten zijn sommige gedateerde muzikale intermezzi en de nogal "kale" flash-backs. Anderzijds zijn er meerdere sekwensen waar een beklemmende en mysterieuze horrorsfeer wel aanwezig is, en dat maakt veel goed. De film is uitgebracht op DVD in de States door BCI Eclipse. De beeldkwaliteit van de print was heel goed, alleen is het jammer dat het niet in16:9 formaat was. Paul Naschy (Jacinto Molina) zorgt voor af voor een ludieke inleiding tot de film.

Voor de zoveelste keer heb ik “The Omen” herbekeken en het is en blijft een ware verademing.

Robert Thorn is een Amerikaanse ambassadeur die in Rome verblijft wanneer hij in een hospitaal moet vernemen dat zijn kindje doodgeboren is. Om zijn vrouw Catherine het leed te besparen laat hij zich door een priester overhalen een andere baby te adopteren. Het is een jongetje en ze noemen hem Damien. Maar wanneer het echtpaar naar Londen terugkeert en Damien wat is opgegroeid start een reeks bizarre gebeurtenissen die hun geluk zullen verstoren. Het begint met de zelfmoord van hun kindermeisje.

De knaap zelf blijkt een afkeer te hebben voor gewijde plaatsen en wordt hysterisch wanneer ze hem naar de kerk brengen. De sinistere nieuwe gouvernante boezemt Catherine een grondige antipathie in en een enigmatische oude priester waarschuwt Robert Thorn voor een groot dreigend onheil: hun zoon is het kind van de duivel! Eerst hecht de ambassadeur geen geloof aan zijn woorden, maar wanneer de man op een verschrikkelijke manier aan zijn einde komt en de lugubere feiten zich verder opstapelen, begint hij steeds meer te twijfelen.

“The Omen” is een zeer vlot gerealiseerde griezelfilm die dichter aanleunt bij prenten als “Night of the Demon” en “Night of the Eagle” dan bij de bombastische “The Exorcist”. De sfeerschepping is magistraal. In plaats van gebruik te maken van spinazie-effecten, rondtollende hoofden en lachwekkende levitaties bouwt Richard Donner sober maar heel zorgvuldig de angst op bij de kijker. Gregory Peck stemde voor één keer toe om een rol te spelen in een horrorfilm en hij doet dat met veel allure. Ook de rest van de cast is top: Lee Remick, David Warner, Patrick Troughton en de anderen komen erg geloofwaardig over. Vermeldenswaardig is zeker ook de knappe muzikale score van Jerry Goldsmith, met afwisselend romantische en spookachtige fragmenten. “The Omen” is een bijzonder intelligente occulte horror-thriller die elke griezelfan moet gezien hebben. Hoewel de remake van een paar jaar terug ook niet slecht is, kan die echt niet tippen aan het origineel.

Drie meisjes dagen een ander meisje uit om een nacht door te brengen in een mausoleum, waar onder andere een man begraven ligt die door middel van occulte krachten mensen heeft vermoord. Aanvankelijk slaagt de kineast er nog in wat sfeer te scheppen, maar wanneer hij een arsenaal van telekinetische poespas bovenhaalt is alles naar de vaantjes. In het plot tref je dan nog vergezochte elementen aan en de stuntelige vertolking van twee meisjes doet de prent finaal als een kaartenhuisje ineenstuiken. Tegenvaller.

In een rustig, landelijk dorpje van New England woont de tweeling Niles en Holland Perry met hun familie. Niles is een zachtaardige en gevoelige jongen, terwijl Holland vaak kattenkwaad uithaalt en soms wreed is. De broers hebben hun vader verloren in een ongeluk in de schuur achter het huis en hun moeder is sindsdien gebroken van verdriet. De jongens hebben een hechte band en delen een geheimzinnig spel dat ze 'The Game' noemen, waarbij ze zich voorstellen dat ze zich kunnen verplaatsen in andere mensen en dieren.

Naarmate de zomer vordert, beginnen er echter onverklaarbare en tragische gebeurtenissen plaats te vinden in het dorp. Niles lijkt steeds meer beïnvloed te worden door zijn broer Holland, wiens gedrag stilaan verontrustend en opstandig wordt. De Russische grootmoeder van de jongens, Ada, begint zich zorgen te maken over Niles en zijn mentale gezondheid, vooral nadat ze ontdekt dat hij een geheim bewaart dat gruwelijke implicaties heeft.

"The Other" is een beklemmende en atmosferische thriller (met suspense-elementen in de stijl van Hitchcock) die inspeelt op psychologische spanning en emotionele complexiteit. Robert Mulligans regie is meesterlijk in het creëren van een gevoel van onheil dat langzaam maar zeker opbouwt, wat resulteert in een finale die zowel schokkend als tragisch is.

De vertolkingen in "The Other" zijn knap, vooral die van de jonge acteurs Chris en Martin Udvarnoky, die de personages van Niles en Holland vertolken. Dit is een beetje verwonderlijk want het was de enige film waarin ze ooit speelden. Ook Uta Hagen, als grootmoeder Ada, levert een glansrijke prestatie en vormt met haar bezorgdheid en liefde het emotionele hart van de film.

De film verkent thema's zoals schuld, onschuld, en vaart tussen werkelijkheid en verbeelding. Het gebruik van het landelijke decor en de serene, bijna idyllische omgeving contrasteert fel met de donkere gebeurtenissen die zich ontvouwen, wat bijdraagt aan de spanning en het ongemak voor de kijker.

De prachtige cinematografie draagt bij aan de mysterieuze en sombere sfeer. De zorgvuldige composities en het gebruik van licht en schaduw versterken de emotionele impact van de scènes en de psychologische ondertoon van het verhaal.

De film werd bij het uitbrengen in de bioscoop geen groot succes. Nochtans is voor liefhebbers van een psychologische horrorthriller en verhalen met een emotionele lading "The Other" een absolute aanrader. Het is een film die op subtiele wijze angst en tragedie verweeft, resulterend in een voor mij een onvergetelijke kijkervaring.

Won de National Film Registry Award in 1991. Vele decennia later dan toch een terechte bekroning. Eigenlijk een echt tragische film over iemand wiens verleden hem blijft achtervolgen en die een aantal misdaden in de schoenen wordt geschoven die hij niet eens heeft begaan. Robert Mitchum is in elk geval erg sterk. Een donkere, cynische prent met een intelligent script, indrukwekkende dialogen en een einde waar je toch als kijker wat ongemakkelijk van wordt. Jacques Tourneur bewees ook andermaal zijn talent als regisseur. De print van de DVD uit de Warner Film-Noir box set is vlekkeloos. Ik kan alleen maar herhalen: die Film-Noir box sets zijn stevige aanraders.

"The Outrun" van Nora Fingscheidt is een film die balanceert tussen rauw realisme en visuele poëzie. Fingscheidt weet de Schotse landschappen te vangen met beelden die vaak adembenemend en bijna dromerig zijn. Toch had ik moeite met het eerste uur, waarin de film blijft hangen in repetitieve scènes van een drankorgel dat vooral agressief en onsympathiek overkomt. Dit slepende begin maakt het lastig om emotioneel betrokken te raken. Pas later komt er meer gelaagdheid en emotie, waardoor de kracht van de film zich echt ontvouwt. Een wisselvallige, maar visueel sterke ervaring. Minder interessant en te lang voor mij, maar toegegeven veel kijkers in de zaal waren positiever.