Opinions

Jongeren die aan teambuilding willen doen en met verfkogels willen schieten wagen zich in de bossen van Noord-Californië te ver. Ze arriveren in een voorheen miltair gebied dat thans bewoond wordt door een fanatiek religieuze sekte die ook nog drugs fabriceert. In de streek zijn er voordien meerdere mensen vermist geraakt. Ze werden een allesbehalve gezellig lot toebedeeld. Bij de groep vallen al vlug de eerste slachtoffers en uiteindelijk worden ze allemaal gevangen genomen. Slagen ze er nog in de gruwel die hen te wachten staat te ontkomen?
"Backwoods" begint slecht met een zeer rommelige generiek. Toch zit er nog spanning in, zeker in de tweede helft. De horror is nogal cliché en sommige scenes zijn wel ongeloofwaardig (bvb: Hoe kan iemand die verschillende keren gespietst is er nog in slagen van zijn geweer meerdere keren te herladen en schoten af te vuren?)
Regie, vertolking, plot en speciale effecten zijn op een redelijk niveau, zodat de prent toch nog onderhoudend is. Ik merkte invloeden van o.a. "The Hills Have Eyes" en "The Texas Chainsaw Massacre" uit de jaren zeventig, films waar "Backwoods" wel niet kan aan tippen.
De print was afgezien van de generiek van goede beeldkwaliteit, anamorphic widescreen.

Ergens op het Britse platteland komen een aantal soldaten op gruwelijke wijze om het leven. Hun lichamen worden vreselijk verminkt aangetroffen en de legeroversten vermoeden dat er een wild beest (een luipaard?) is losgebroken. Twee oude dames in het plaatselijk dorp weten echter beter. Hun vader was getraumatiseerd en agressief van WOI teruggekeerd. Toen WOII uitbrak wilden ze niet dat hun broer naar het leger ging omdat ze vreesden dat hij dezelfde weg zou opgaan als hun vader. Ze sloten hem toen op in de kelder en na dertig jaar was de man krankzinnig geworden. Nu is hij ontsnapt. Ondanks het feit dat ze weten dat de man heel gevaarlijk is, zwijgen ze in het begin tegen de autoriteiten als vermoord. Wanneer één van de oudjes haar voet verstuikt en een verpleegster dagelijks moet langskomen, treden er natuurlijk complicaties op. En dan moeten ze wel hun gruwelijk geheim opbiechten aan de politie.
Deze vergeten horrorprent was vermoedelijk een inspiratiebron voor Stuart Gordon’s veel latere “Castle Freak” uit de jaren negentig. Misschien ook een beetje voor "Horror on Snape Island" van Jim O'Connolly (1973), maar deze laatste film wist het horror-element veel beter uit te buiten. De versie die ik zag duurde 85 minuten PAL en de theatrical release klokte volgens de BBFC na enkele cuts af op 89 minuten. (en niet 101 bij mijn weten) Op de vertolkingen valt helemaal niets aan te merken, maar de film oogt vaak meer als een drama dan als horror. Als fan van ouderwetse griezel ben ik evenwel toch aan mijn trekken gekomen. Ik kan me echter voorstellen dat de jongere generatie de prent minder boeiend zal vinden.
Ik had geluk met het bekijken van de DVD: anamorphic widescreen zonder krassen of vlekken, DTS sound en Engelse ondertitels. Eén van de zes DVDs uit de mooie Tigon Collection (destijds door Anchor Bay uitgebracht in de UK) die nu out of print is.

Een excentrieke miljonair nodigt een aantal gasten uit op zijn landgoed voor een weekend. Al deze personen zouden verbazingwekkend iets kunnen te maken hebben met bizarre kannibalistische moorden. De flegmatieke gastheer vertelt vervolgens aan het gezelschap dat één van hen een weerwolf is en dat ze niet weg mogen voor deze gedood is. Als gereputeerde jager op groot wild heeft hij heel wat in petto: overal in de omgeving zijn camera's geplaatst. Eén van zijn bedienden houdt alle verdachte bewegingen van de gasten nauwgezet in de gaten. Maar de weerwolf weet de technische snufjes handig te omzeilen en weldra vallen de eerste slachtoffers...

En dan krijg je tegen het einde van de film een halve minuut de tijd om te raden wie het beest is. (ja, ik zat er natuurlijk ook naast ). Een ludiek intermezzo in een mengsel van mystery en horror waar lycantropie aan de orde is. "The Beast Must Die" is een niet onaardige verwezelijking waarbij het thema wat deed denken aan "The Most Dangerous Game" (1932). Peter Cushing beeldt met zichtbaar genoegen zijn rol als expert inzake de tragische vervloeking uit. De Anchor Bay release uit de UK is fullscreen, de Amerikaanse van Dark Shy anamorphic widescreen en die heeft bovendien nog Engelse ondertitels.

Een historisch drama dat zeker vijf keer verfilmd is, o.a. ook door Riccardo Freda.

Rome, op het einde van de zestiende eeuw. Beatrice Cenci, haar stiefmoeder Lucrezia en haar broers Giacomo en Barnardo wachten hun lot af op de ochtend van hun executie voor de moord op de vader van de broers en zussen, Francesco Cenci. Hij was een rijke landeigenaar en een tiran die door iedereen werd gehaat, ook door zijn eigen familie. Beatrice had hij in eenzame opsluiting in de kelder gevangen gehouden. Daarenboven misbruikte hij haar. Ze probeerden zijn dood als een ongeval te ensceneren.

Lucio Fulci, die vooral bekend is in het horrorgenre, voorzag zijn historisch drama met de nodige gruwelijke elementen. Zo is een een verscheuring van een man door woeste honden en zijn er ook een aantal folteringen door de Inquisitie expliciet in beeld gebracht. Het was één van zijn favoriete films. De film was een succes in Italië ondanks de protesten van mensen die zich beledigd voelden door de uitbeelding van de kerk. In België uitgebracht onder de titel “Banden van Liefde en Bloed” werd zijn prent door sommige critici de grond ingeboord als een sadistische film. Toch moet toegegeven worden dat de decors verzorgd zijn en de vertolkingen op peil en dat er een groot budget was voorzien voor de realisatie van deze film. Jammer dat de DVD releases niet compleet zijn, want de oorspronkelijke duur in de bioscoop was 99 minuten. Ik heb de Franse DVD, waarvan de beeldkwaliteit goed is. Italiaans gesproken en Franse ondertitels. Deze is inmiddels uitverkocht. Maar in Engeland is deze blu-ray te koop. Duur: 94 minuten met Engelse ondertitels. Zogezegd "uncut" maar er ontbreken wel vijf minuten.

Réne Clair's persoonlijke bewerking van de oude Faust-legende werd in de Benelux bijna zes decennia geleden uitgebracht onder de titel "De Schoonheid van de Duivel".

Wanneer de bejaarde professor Henri Faust het einde van zijn dagen voelt naderen, blikt hij met bitterheid terug op zijn leven, dat voorbij is gevlogen zonder vreugde. De duivel verschijnt aan hem en belooft roem, rijkdom en jeugd, terwijl hij zelf de gedaante aanneemt van de oude Faust. De geleerde weigert echter zijn ziel te verkopen en Mephistopheles, een gezant van de duivel, zadelt hem vervolgens op met de ene beproeving na de andere in de hoop hem mak te krijgen. Tot de jonge Faust verliefd wordt op een mooie prinses en de duivel zijn ziel biedt in ruil voor een relatie met haar. Pas dan beseft de jonge Faust wat de gevolgen zijn van zijn pact dat hij sloot en wil nu vluchten.

Ondanks de ironie die hier en daar in het verhaal is verweven, is het Faust-thema rijk aan filosofische en morele zin. Het werd een verzorgde verfilming, gesteund door een prachtige fotografie en met Michel Simon in een glansrol.

Twee Silver Ribbon Awards van het Italian National Syndicate of Film Journalists in 1950 en nog een nominatie voor een BAFTA Award.

Fraai spektakel opgesmukt met zang, dans en veel schitterende visuele effecten. Ongetwijfeld een lust voor het oog, maar ik mis toch de griezelige duistere sfeer van de meesterlijke Tsjechische adaptatie Panna a Netvor uit 1978 of de beklemmende ontroering van de gelijknamige Disney animatiefilm uit 1991. Desondanks zeker een sympathieke verfilming van het sprookje over de tot monster gemuteerde prins en het mooie jonge meisje die verliefd worden op elkaar. Indrukwekkend om op het grote doek te zien.

Geen western, en de erotiek in de film is latent, nooit expliciet.
"The Beguiled" heb ik gekocht op DVD.
De beste film die ik ooit heb gezien met Clint Eastwood. Wat start als een (romantisch) drama evolueert eigenlijk tot een bizarre film met griezelelementen. Sommige scenes worden ronduit grotesk en huiveringwekkend.
Werd in de Benelux begin van de jaren zeventig uitgebracht onder de titel: "Zijn Liefde of zijn Leven" en door enkele kritici de grond ingeboord als een 'goedkoop psychologisch drama'.
Wat ik in de film zie?
Met een niets ontziende zwartgalligheid wordt de langzame aftakeling in beeld gezet van een gekwetste soldaat, die in een afgelegen kostschool wordt opgenomen, behuisd door een bazige directrice, een naïeve, passieve jonge lerares en een aantal leerlingen van verschillende leeftijd. Allemaal vrouwen of meisjes die al een hele tijd geen man meer hebben gezien. Aanvankelijk slaagt hij erin de sympathie bij zijn verzorgsters te wekken, maar op het moment dat hij een misstap begaat en bezwijkt voor de charmes van een uitdagende oudere leerlinge, gaan de poppen aan het dansen en ontwikkelt zich bij jong en oud een jaloezie die grotekse vormen aanneemt.
De vrijscene die overvloeit naar een beeld van Maria die Jezus van zijn kruis haalt, de scene waarin de jaloerse directrice het been van de protagonist afzaagt, of het lieve kleine meisje dat hem de giftige paddestoelen laat verorberen die ze speciaal voor hem in het bos geplukt heeft zijn enkele voorbeelden van sekwensen die mij altijd zullen bijblijven en waarin ik echt de huiver over mij heb gevoeld.
Alles is met een grote vakkundigheid gefilmd. Topklasse!
Nog maar eens van Don Siegel.
*5*

Beklemmende occulte horror-thriller die hoog uitstijgt boven het gemiddelde in het genre. Ik was vanaf de eerste minuut geboeid. Je vindt er misschien wel een aantal clichés in terug uit andere films maar toch weet de kineast zijn originele stempel te drukken op het geheel. De cast is oerdegelijk en de suspense is top. Een creatieve mengeling van ziekenhuisgriezel en mystery in een alternatief verhaal over de Anti-Christ. Knap!

Zeker één van de beste DVD's uit de Mr. Horror reeks. Een ijzingwekkende aanrader.

Onevenwichtige griezelfilm, bij momenten stijlvol, maar in sommige sekwensen minder geslaagd. Het verhaal heeft niets te maken met "Beyond the Door" aka "Chi Sei", de Exorcist rip-off van Ovidio G. Assonitis, hoewel deze laatste hier producent is. Aan de nodige blood & gore ontbreekt het niet, maar een paar keer zijn de effecten toch karikaturaal. Soms is er wel een knappe sfeerschepping aanwezig. Alleen voor die-hard fans van Italiaanse horror?

De jonge Danny verblijft op een zomerkamp. Hij heeft astma, wordt ziek na een loopwedstrijd en moet een injectie krijgen maar hij is bang en vlucht weg. Een gangster pakt hem op en neemt hem mee naar een hut bovenaan een houten stelling. Hij besluit aan zijn vader 200.000 dollar losgeld te vragen. Maar de knaap valt van de hoge schuilplaats naar beneden en de man werpt vervolgens zijn lichaam in een diepe ravijn. Een tijd later wordt hij door de politie gearresteerd omdat hij biljetten uitgaf van zijn buit en deze genummerd waren. Hij weigert echter op te biechten waar hij het geld heeft verstopt en wat hij met de jongen heeft gedaan. Daarop wordt hij naar de gevangenis gestuurd, waar hij de naam “The Iceman” krijgt omwille van zijn koele houding en na een tijd samen met celgenoten die ook azen op het geld weet te ontsnappen. Maar het zijn zware mannen die voor niets terugdeinzen...

Ondanks het beperkte budget is Big House U.S.A een ruwe film noir met een hoog tempo. De film wordt geserveerd in pseudo-documentaire stijl en heeft baat bij een sfeervolle zwart-witfotografie.

Enkele grote namen in de overigens goede cast zijn Lon Chaney en Charles Bronson. Een efficiënt en spannend misdaaddrama. De Kino Lorber Blu-ray is van goede kwaliteit (1.75.1 widescreen) maar heeft geen Engelse ondertitels. Maakt deel uit van een interessante box-set.

Prachtige fabel over twee jeugdvrienden die zwaar gehavend uit Vietnam terugkeren. Al heeft een verminkt gezicht dat met een verband is omzwachteld. Hij bezoekt in een militair hospitaal zijn vriend Birdy die weinig lichamelijke letsels heeft opgelopen maar psychisch zwaar toegetakeld is. In de houding van een vogel met gebroken vleugels zit hij naakt in zijn cel neergehurkt. Al probeert hem tot de realiteit terug te brengen...

Alan Parker graaft in flashbacks gelukkiger tijden op van twee kameraden uit een arbeidersbuurt in Philadelphia. We merken hoe ze samen duiven vangen, hoe Birdy smoorverliefd wordt op een goudgele kanarie en hoe hij met kunstvleugels over een vuilnisbelt probeert te vliegen. Hiermee stijgt hij natuurlijk boven de morele vuiligheid van een corrupte maatschappij. Op het einde krijgt de kijker nog een onverwachte anti-oorlogstirade voorgeschoteld.

Een aparte mooie film met veel symboliek, vreemd en fascinerend. Wel soms wat deprimerend. De karakterstudie is uniek. Stijlvol gefilmd door Alan Parker en voorzien van een mooie soundtrack van Peter Gabriel.

Mengsel van griezel, komedie en mystery met Basil Rathbone en Bela Lugosi. Fotografie en sets zijn op niveau maar de gags zijn niet altijd even ingenieus. De humor is bij wijlen aan de slappe kant. Gelukkig weet de spanning op het einde de film nog te redden. Voor de liefhebbers nog even dit: het scenario is niet gebaseerd op het gelijknamige (briljante) horrorverhaal van Edgar Allan Poe.

Nu verkrijgbaar in een vijfdelige box-set.

Universal Horror - Classic Movie Archive DVD Movie Online, Movies Shop, Film Plot Summary, Sales, Movie Trailer - axelmusic.com

Een aantal frauduleuze spiritisten houden met enkele argeloze bezoekers een occulte seance en Mr. Bonner wordt vermoord. Er kan geen kogel in de wonde gevonden worden en zijn vrouw wordt later gehypnotiseerd en pleegt zelfmoord. Charlie Chan moet het mysterie ontrafelen.

Als mystery werkt het verhaal wel, maar de komische intermezzo's zijn minder geslaagd. Gedraaid met een minimaal budget maar toch nog redelijk vermakelijk.

Een jong meisje dat woont op een tropisch eiland verliest haar ouders die in een voodoo-ritueel geofferd worden. Hoewel ze erin slaagt om van het eiland te ontsnappen, is er een vloek gelegd op haar. Jaren later, als volwassene, voelt ze een sterke drang om terug te keren naar het eiland en geconfronteerd te worden met haar verleden. Haar man, haar dochter en haar kindermeisje gaan mee met haar, maar eenmaal ze terug op het eiland arriveert, geraakt ze in de ban van de voodoo-rituelen van de lokale bevolking en begint haar onvermijdelijke afdaling in de waanzin, met desastreuze gevolgen voor haar gezin. In mijn ogen een erg gedateerde horrorfilm. Toch zijn er personen die van deze met een beperkt budget gemaakte prent houden. Een geslaagde angstsfeer vind ik er echter persoonlijk niet in terug.

Ouderwets spookverhaal met Boris Karloff in een glansrijke dubbele rol. Voortrefffelijk geacteerd en boeiend van begin tot einde. Een must voor fans van klassieke horror en minstens even goed als de prenten van Tod Browning en James Whale.

Onbekend is onbemind. Uit Regio 1 als onderdeel van een box set met 4 films: "Icons of Horror Collection: Boris Karloff"

Een Britse horror uit de jaren zestig die inzake stijl soms eerder gaat aanleunen bij de Italiaanse varianten dan bij Hammer en Amicus. Een naar mijn gevoel geslaagd gotisch griezelverhaal dat verzorgd is in beeld gezet. Speelt zich af in 1750. Ondanks het beperkte budget zijn de decors en de kostumering zeker op niveau. Er wordt wel tamelijk veel gepraat, maar het donker romantisch verhaal gaat toch nooit vervelen en de sfeerschepping bereikt zijn doel. Is nu zowel in Regio 1 als Regio 2 op DVD verschenen.

Een naïeve serveerster valt voor een tech-miljardair en gaat in op zijn invitatie om haar vakantie door te brengen op zijn privé-eiland. Daar beleeft ze schijnbaar een zalige tijd onder invloed van drank en drugs totdat ze begint te beseffen dat er iets grondig mis is met de omgeving waar ze haar tijd doorbrengt.

"Blink Twice" begint als een saaie tv-film met glitter en vals sentiment en ontaardt vervolgens in een grotendeels sfeerloze groteske horror-thriller. Het plot, dat probeert te verrassen met twists, vervalt al snel in voorspelbaarheid en mist emotionele diepgang. De personages zijn oppervlakkig uitgewerkt en dan is er nog een ontknoping waar geen kat in gelooft. De moeite niet waard in mijn ogen, en dat was ook de mening van een aantal gefopte toeschouwers die de zaal voortijdig verlieten.

Professor Julian Fucks ontdekt bij een Egyptologische expeditie het graf van de omwille van haar toverkunst beruchte koningin Tera. Hij laat haar gebalsemd lichaam (waarvan één hand werd afgehakt) en enkele relieken overbrengen naar Engeland en geeft haar magische ring aan zijn eigen dochter Margareth. Het meisje, dat als twee druppels water op de bloedmooie vorstin gelijkt, begint zich te gedragen als haar. De professor geraakt steeds meer in zichzelf gekeerd terwijl zijn gewezen metgezellen allemaal onder geheimzinninge omstandigheden de dood vinden.

"Blood from the Mummy's Tomb" werd hier ten lande begin de jaren zeventig in de bioscoop uitgebracht als "De Hand van de Mummie". Dank zij de goede cast, de vlotte regie en de opmerkelijke sfeerschepping werd ook dit een zeer onderhoudende Hammer-productie, hoewel mijn voorkeur nog steeds blijft uitgaan naar Terence Fisher's "The Mummy".

Het voortreffelijk verhaal is gesitueerd in de 19de eeuw. John Pierre, een jonge arts wordt schuldigd van een riskante operatie op een patiënt en onschuldig veroordeeld tot een levenslang. Hij belandt in een gevangenis voor ongeneeslijke geesteszieken waar de sinistere Dokter Callistratus de leiding over heeft. Bijgestaan door een wanstaltige bultenaar Carl terroriseert hij de gevangenen, die hem van hun kant van de meest afschuwelijke gruweldaden betichten. Tot John's verbazing is Callistratus goed op de hoogte van zijn medische activititeiten en vraagt deze laatste hem nu om de experimenten in zijn laboratorium verder te zetten. Hij blijkt op zoek te zijn naar een middel om anti-stoffen bij bloedtransfusies te neutraliseren. De reden daarvoor is dat hij in het verleden door de bijgelovige dorpelingen van vampirisme werd verdacht en ze een staak door zijn hart hadden geplant. Carl had op Callistratus een harttransplantatie uitgevoerd maar de ingreep zorgde er wel voor dat hij afhankelijk werd van steeds grotere hoeveelheden vers bloed om te kunnen blijven leven.
In de Benelux destijds uitgebracht onder de titel "Bloed van de Vampier" betreft het hier een ongewone maar originele vampiergeschidenis die een subtiele semi-gotische sfeer van dreiging en waanzin uitademt. Een kluif voor de liefhebbers van ouderwetse horror.

Wanneer hun moeder aan het vrijen is in de auto die geparkeerd staat op een drive-in bioscoop sluipen de tweelingbroers weg. Eén van hen slaat iemand zijn hersens in met een bijl en geeft het moordwapen aan zijn broer, die jarenlang onschuldig wordt opgesloten. Wanneer hij ontsnapt uit een instelling slaat de slechterik weer aan het moorden in de hoop de schuld nogmaals in de schoenen van de onschuldige jongen te schuiven. Er vallen heel wat lijken...

"Blood Rage" is een ontgoochelende slasher die mij niet kon bekoren omwille van de abominabele vertolkingen en de goedkope effecten. Het plot is ook niet denderend en sommige personages zijn irritant. De muziek is ook alles behalve sfeervol te noemen. "Halloween" en "The Prowler" zijn toch zoveel effectiever. Je kunt als griezelfan beter deze laatste (her)bekijken en "Blood Rage" links laten liggen.

Twee studenten aanvaarden een grote som geld om als proefkonijn te dienen voor een drug die wonden supersnel doet genezen. Helaas zijn er ook neveneffecten: in geringe dosis agressiviteit maar in grote dosis wordt het pas echt gevaarlijk en leidt het tot cannibalisme. De opbouw van het script weet zeker te boeien en het acteerwerk is meestal OK. De steriele omgeving ziet er uit als een ziekenhuis en is sfeervol. Vooral in het tweede deel gaat het er soms bloederig aan toe. Een beetje jammer van de slotsekwens, maar voor de rest toch onderhoudend. Een nipte *3*.

Een knalgekke griezelgeschiedenis die zich situeert ergens tussen WOI en WOII. Een politiek figuur, Luitenant von Sepper, helpt zijn vrouwen naar het hiernamaals als hij hen beu is. Toegegeven, getrouwd zijn met een gefrustreerde dame, een sado-masochistische of een kletskous is niet aangenaam, maar de redenen waarom de protagonist zijn andere echtgenoten van kant brengt, zijn soms ver gezocht of belachelijk.

Aanvankelijk is deze horrorproductie helemaal niet zo slecht geregisseerd door veteraan Edward Dmytryk. De decors zijn vaak heel fraai en de beklemmende angstsfeer zit er in het begin zeker in. Sommige fragmenten zijn melancholisch getint en de dramatische slotsekwens straalt een zeker gevoel uit. Maar gaandeweg moet de griezel plaatsmaken voor cynische humor en enkele satirische taferelen (toegegeven, soms eens een goede gag) zodat de spanning wegebt.

Door het gegeven te aktualiseren kregen de scenaristen de kans om het geval "Blauwbaard" psycho-analytisch te benaderen en te verklaren, maar verder dan wat pseudo-psychologisch geklets zijn ze niet geraakt.

Dat Richard Burton zich kostelijk geamuseerd heeft staat buiten kijf, want de edele dames waarmee hij het bed mocht delen behoren stuk voor stuk tot een prachtcollectie.

Samengevat: geen slechte film, gewoon een leuk tussendoortje.

De nu out-of-print AnchorBay Regio 1 DVD is widescreen en anamorphic, een prachtige kopie. Er is ook een ietwat ongewone, maar mooie muzikale score van Ennio Morricone, in mono 2.0 zodat ik toch tenminste geluid uit alle luidsprekers krijg. Er zijn wel geen ondertitels.

Een Britse vampierenclan heeft het in London steeds moeilijker om te overleven en wil uitwijken naar de States. Enkele van hun slachtoffers blijven echter achter en zullen daar blijven terreur zaaien. Matige horrorfilm van Andy Milligan die slechts sporadisch weet te boeien. Duidelijk ook met beperkte middelen gemaakt. In 16 mm opgenomen en achteraf opgeblazen naar 35 mm.

In deze erotische thriller vol artistiek geweld slaagt De Palma erin de spanning naar het kookpunt te drijven. “Body Double” is in het filmjargon de stand-in die men gebruikt als een acteur of actrice zijn lichaam in een bepaalde scène om uiteenlopende redenen niet wenst te gebruiken. De cineast kwam op het idee toe hij in 1980 voor “Dressed to Kill” in de openingsscène waarin Angie Dickinson zich onder de douche wellustig inzeepte een doublure gebruikte. “Body Double” is vooral een prent over “het kijken” en wat de toeschouwer denkt te zien is lang niet noodzakelijk hetgeen hij denkt te zien. Jake Scully is een acteur op de sukkel die tijdens het draaien van een goedkope griezelfilm ontslagen wordt omdat hij aan claustrofobie lijdt en niets terecht brengt van een sequens waar hij in een doodskist moet liggen. Wanneer hij huiswaarts keert betrapt hij zijn vriendin met een andere man in bed. Hij is dus zijn baan en zijn vriendin kwijt en heeft geen woning waar hij de nacht kan doorbrengen. De schijnbaar vriendelijke collega Sam Bouchard biedt hem prompt onderdak aan, op voorwaarde dat hij het huis onderhoudt. Voor hij vertrekt vertelt Bouchard hem nog dat hij met een telescoop een mysterieuze buurvrouw kan begluren die op een vast tijdstip ‘s avonds een sensueel dansnummertje opvoert. Getooid in een zijden negligé en versierd met juwelen streelt ze zich voor het raam van de slaapkamer, tot ze rond de climax met haar hoge hakken op het bed gaat liggen. Maar Jake is blijkbaar niet de enige die deze droomvrouw bespiedt...

Dat is de start van een bijzonder boeiend film over voyeurisme die meesterlijk is geregisseerd en waarin erotiek en terreur op een bijna perverse manier met elkaar worden gecombineerd, wat tot verhitte discussies leidde. Brian de Palma liet zich ook inspireren door de twee Hitchcock parels “Rear Window” en “Vertigo”. Terwijl de regisseur de kijker hypnotiseert met zijn meest verleidelijke of meest aanjagende scènes onthult hij ook de mechaniek van de filmkunst, maar dat neemt de angst of het genot niet weg. Superieure stijlvolle cinema.

Een bijzonder uitgekookte genre-oefening van Lawrence Kasdan, zijn debuut als regisseur is voortreffelijk. Een heerlijke, moderne pastiche van de oude Chandler-mysterieverhalen over hebzucht, wellust, moord en dubbelspel. Kathleen Turner doet alle ijs smelten met haar portrettering van een femme fatale in de film-noir stijl die de bijziende William Hurt in haar netten strikt. Prachtige, zwoele dromerige soundtrack van John Barry.

Wanneer hij geen dienst heeft, wordt een taxichauffeur uit Edinburgh een grafschenner maar ook een moordenaar die zorgt voor de aanvoer van verse lijken voor Dr MacFarlane. Deze geleerde wil ze gebruiken in zijn medisch onderzoek en om zijn studenten te onderwijzen. Hij wordt ook gevraagd een schattig maar verlamd jong meisje te opereren. Chantage en moorden volgen elkaar op in dit ouderwetse drama met horror-en thriller-elementen dat zich afspeelt rond 1820. Het script is gebaseerd op een kortverhaal van Robert Louis Stevenson. “The Body Snatcher” is de laatste film waarin Bela Lugosi en Boris Karloff samen in de cast voorkwamen. Goede vertolkingen, mooie settings en sfeervolle zwart-wit-fotografie. De prent, die het vooral van de dramatische aspecten moest hebben in plaats van de griezelsfeer - alhoewel ze toch wat reminiscenties opriep aan de beruchte Burke en Hare - werd genomineerd voor een Hugo en Satellite Award. Eén van de betere delen uit de Val Lewton Horror Collection, hoewel de quasi vlekkeloze print toch donker oogde. Heb er nu toch eens van geprofiteerd om hem op TV te bezichtigen met Nederlandse ondertiteling. Het werd een aangename kijkervaring.

Redelijk drama in veredelde soapstijl over een meisje met een elektracomplex dat moeite heeft met haar aanstaande stiefmoeder en haar probeert te scheiden van haar vader. Zowel zij als haar vader, een weduwnaar, zijn frivole en flirterige types.

De cast is degelijk maar het plot is middelmatig. De vlotte regie van Preminger maakt een en ander goed. De flashbackscènes zijn in kleur en wat zich in het heden afspeelt in zwart-wit. De film oogsste veel succes in Europa en inspireerde Jean-Luc Godard om de mooie Seberg aan te werven als actrice.

Bij de tweede visie vond ik de prent toch iets beter.

De maatschappij Syndicated Mines heeft besloten van een verlaten zilvermijn na vele jaren weer te openen. Destijds was die ingestort na een ramp op Zwarte Vrijdag. De vertegenwoordigers van het bedrijf huren twee personen om een gat in de grond te maken via een ontploffing. Hierdoor ontdekt het tweetal een ondergronds meer. Wat ze niet weten is dat er daar iets leeft dat nu is vrijgekomen en zeer vraatzuchtig is. Een aantal personen hebben een hut gehuurd in de omgeving van de mijn. Eén van hen is journalist en al vlug worden ze allemaal nieuwsgierig naar wat er in het verleden juist gebeurd is. En hun nieuwsgierigheid wordt nog meer aangewakkerd als ze er achter komen dat er destijds afgerukte beenderen van ten minste 30 mijnwerkers ontdekt zijn en dat de enige overlevende mogelijk de instorting van de mijn zou veroorzaakt hebben.

De kineast probeert via de griezelige locatie van de verlaten mijn een sfeerschepping op te bouwen, maar zijn film komt wel traag op gang. Het is lang wachten vooraleer wat de gruwel juist veroorzaakt in beeld komt. De cast doet het wel behoorlijk. “The Boogens” bleek bij een eerste visie voor mij een eerder middelmatige prent, maar toch onderhoudend genoeg om te blijven boeien.

Olive Films heeft “The Boogens” in juli uitgebracht op Blu-ray én DVD in de States (zelfs met een extra geluidstrack waar de kineast commentaar geeft). De print van Paramount is widescreen en redelijk verzorgd (hier en daar kleine witte krasjes of vlekjes, maar wel mooie kleuren). Het geluid is slechts 1.0 mono. Er zijn helaas geen ondertitels.

Heb de Fox Regio 1 DVD aangeschaft en bekeken. Vlekkeloze print en spannende film over een advocaat die het recht wil doen zegevieren en niet wil zwichten voor de druk van een stelletje politici die - omdat de echte dader onvindbaar is - alleen maar een zondebok willen voor de moord opdat ze de verkiezingen niet zouden verliezen. Elia Kazan kreeg voor zijn prent twee Awards in 1947, terwijl scenarist Richard Murphy een nominatie kreeg voor het best script. Het verhaal is gebazeerd op echte feiten en werd geserveerd in een semi-documentaire stijl maar gelijkt soms bijna op een fabel over vooroordelen, massa-hysterie en rechtvaardigheid. Een pluim voor de cast, vooral Dana Andrews is indrukwekkend.

Twee agenten, een Amerikaan en een Mexicaan, proberen een einde te maken aan de mensensmokkel en de uitbuiting van de Mexicaanse bracero's, die bij de terugkeer naar hun vaderland worden beroofd en vermoord. De spanning zit er goed in vanaf het begin. Sommige scenes zoals met de tractor en het drijfzand zijn echt beklemmend. De vertolkingen zijn overtuigend. In mijn ogen een meeslepend misdaaddrama dat ook elementen van het film-noir- en westerngenre bevat. Degelijke regie en knap camerawerk. Prachtige cinema.