Opinions

Drie jaar geleden verliet Giovanni 'Nino' Garofoli Italië, zijn vrouw en zijn kinderen om in Zwitserland werk te zoeken. Nu is hij kelner in een deftig restaurant maar heeft het erg te verduren. De moeilijkheden die hij overal ondervindt doen hem maar al te goed begrijpen hoe ongewenst hij als buitenlander is. Maar Nino weigert zich gewonnen te geven. Hij doet al het mogelijke om zich aan te passen aan de plaatselijke levenswijze. Desondanks overkomen hem veel moeilijkheden...

Reeds na vijf minuten heeft de regisseur de kijker duidelijk gemaakt dat Nino niet past in het stramien van de Duits-Zwitserse orde en netheid. De rest van deze Italiaanse tragikomedie geeft ons een ironische kijk op de situatie van gastarbeiders in Zwitserland. Het geheel is doorspekt met een reeks bijzonder geslaagde gags. Destijds verschenen in de USA op dvd van magere kwaliteit. Gelukkig is er nu een veel betere blu-ray in Italië beschikbaar met Engelse ondertitels.

Ik kan alleen maar deze nostalgische komedie warm aanbevelen. De humor is grandioos. Hoofdrolspeler Nino Manfredi is onvergetelijk. Destijds heb ik de film gezien in een volle zaal, waar de toeschouwers plat lagen van het lachen. Nu te koop voor een zacht prijsje bij Amazon Italië.

De Tjechische versie van "La Belle et la Bete" overtreft ruimschoots het origineel. De symboliek van het oude verhaal werd geaccentueerd binnen de denksfeer van de socialistische doctrine. De geldzuchtigen en de rijken worden gestraft, de eenvoudige en mensenlievende "Belle" wordt beloond.

Bekroond met verschillende prijzen op Festivals van de Fantastische Film. Een superieur mengsel van horror en romantiek. Heel poëtisch en stijlvol gefilmd, en met een indrukwekkende soundtrack.

Dit gotische sprookje mag dan nog reminiscenties oproepen aan Jeroen Bosch, het blijft vooral ook het werk van een gevoelsmens. De acteurs deden het voortreffelijk: Zdena (Belle) door haar blond-blauw-ogige ingenue charme, Vladimir (Netvor/Beest) door zijn irreëel aanvoelende soepelheid van een voormalige balletdanser. Klasse.

DVD te koop in Tjechië, met Engelse ondertitels.

IMDB rating 8/10

Helen, een voormalige autocoureur met een destructief verleden, wordt door haar ex-man Maurice uitgenodigd om naar zijn luxueuze villa op Mallorca te komen. Eenmaal daar ontdekt ze dat zijn nieuwe vrouw, Constance, sinistere plannen heeft: ze wil Helen overhalen om samen Maurice te vermoorden. Wat begint als een listige samenzwering ontaardt echter in een gevaarlijk spel waarin niemand te vertrouwen is en geheimen dodelijk kunnen zijn.

De film baadt in een zomerse, Mediterrane setting, die prachtig contrasteert met de onderliggende dreiging en spanning. De zonovergoten locaties en weelderige decors maken de film visueel aantrekkelijk. Carroll Baker speelt opnieuw een sterke femme fatale met een fragiele kant. Jean Sorel is perfect als de charmante maar onbetrouwbare Maurice.

“Paranoia” is een onderhoudende giallo met een intrigerend plot, maar zonder de bloederige excessen van latere genregenoten. Goed.

Een sfeervolle Hammer productie, onderdeel van een 8-delige box set die in de States door Universal is uitgebracht. Het intelligente script van Jimmy Sangster is gebaseerd op de roman "Brat Farrar" van Josephine Tey. Vooral Reed en Scott zorgen voor heel degelijke vertolkingen. Prachtige zwart-wit fotografie. Een bloedernstige psychologische horror-thriller met een erg sterke climax, helemaal in de stijl van een ouderwetse Hitchcock.

ik heb ervan genoten.

Ik ben een grote fan van horrorfilms maar niet van "The Blair Witch" en zeker niet van "Paranormal Activity". Deze laatste is gemaakt met een naar hedendaagse normen non-budget en nooit eng of spannend. Ik heb meer dan eens op mijn uurwerk gekeken en anderhalf uur op mijn griezelhonger zitten wachten. Er gebeurt helemaal niets in deze prent. Je kunt even goed een anderhalf uur naar buiten kijken tijdens een onweerachtige nacht. Misschien krijg je dan toch nog wat meer te zien...

Voor mij een dikke tegenvaller. Eén van de slechtste vehikels die ik de laatste tien jaar in het horrorgenre mocht meemaken.

Selina is een blind meisje dat opgroeit in een gewelddadige en racistische omgeving. Ze ontmoet Gordon, een vriendelijke Afro-Amerikaan, die haar helpt de wereld buiten haar onderdrukking te ontdekken. Terwijl hun vriendschap groeit, wordt Selina geconfronteerd met de harde realiteit van racisme en haar eigen familieproblemen, vooral door haar dominante moeder, die in elke man alleen maar het slechte kan zien. Ze probeert haar dochter te scheiden van Gordon, omdat ze gelooft dat een leven in de prostitutie beter zou zijn voor Selina dan geluk met een zwarte man.

“A Patch of Blue” werd in onze contreien in de jaren ‘60 uitgebracht onder de titel “Een Hoekje van de Hemel”. De film biedt een ontroerende kijk op raciale spanningen en vooroordelen uit die tijd, en benadrukt de kracht van vriendschap. Sidney Poitier speelt met ingetogen kracht, terwijl Elizabeth Hartman een kwetsbare maar krachtige prestatie neerzet. Verrassend genoeg kreeg Shelley Winters voor haar rol van de antipathieke moeder de enige Oscar onder de meerdere nominaties. Hoewel sommige momenten nu gedateerd aanvoelen, blijft de boodschap van tolerantie en liefde universeel relevant. Een prent met een sterke emotionele kern.

“City of the Living Dead” (in België destijds uitgebracht als "Angst"/"Frayeurs") is eigenlijk voor mij een guilty-pleasure. Het script (zogezegd naar H.P. Lovecraft) over de zelfmoord van de priester die ervoor zorgt dat de doden in Dunwich uit het graf verrijzen is niet bepaald denderend en de montage is nogal slordig. Gelukkig baadt de film, goed ondersteund door de bij momenten meeslepende soundtrack van Fabio Frizzi toch in een macabere sfeer. Een paar sekwensen zijn inderdaad onvergetelijk: o.a. de vrouw die haar darmen uitbraakt en de moord met de boor. Die hebben ervoor gezorgd dat de film een cult-status heeft verworven. De sfeer, de muziek, de griezelige decors die hangen in een sluier van mist, de gore en de enge zombies maken de prent ondanks zijn tekortkomingen toch vermakelijk.

Heb de Underground Blu-Ray bekeken en beeld en geluid waren top. Voor de fans van deze prent is dit de ultieme upgrade.

"Peeping Tom" (1960) is een psychologische horrorfilm die aanvankelijk op negatieve reacties stuitte, maar inmiddels wordt erkend als een meesterwerk en als een invloedrijke film binnen het griezelgenre. De film volgt Mark Lewis, een teruggetrokken cameraman die als gevolg van experimentele opvoedingsmethoden door zijn vader getraumatiseerd is. Overdag werkt hij in een filmstudio; ’s nachts legt hij vrouwen vast op beeld en registreert hij hun laatste, angstige momenten voordat hij hen om het leven brengt.

Carl Boehm vertolkt Mark met overtuiging en brengt diens eenzaamheid en obsessies op indrukwekkende wijze tot uiting. De film reikt verder dan het conventionele thrillergenre en biedt een diepgaande analyse van thema’s als voyeurisme, trauma en de wisselwerking tussen toeschouwer en slachtoffer. Powell positioneert de kijker herhaaldelijk in perspectief van de protagonist, waardoor elke scène reflecteert op de ervaring van het kijken naar film.

Powell maakt effectief gebruik van Technicolor, wat resulteert in een beklemmend kleurenpalet dat het Londense straatbeeld van de jaren ’60 treffend weergeeft. Visuele metaforen, zoals het contrast tussen het felrode deken van een slachtoffer en de grauwe omgeving, versterken de onheilspellende sfeer van de film.

Bij de première werd "Peeping Tom" gekarakteriseerd als controversieel en werd dit het einde van Powell’s carrière in het Verenigd Koninkrijk. Echter, deze kritische afwijzing onderstreepte de innovatieve benadering van de film inzake thematiek rondom angst, seksualiteit en de macht van beelden. In hedendaagse analyses geldt "Peeping Tom" als een visionaire voorloper van de slasherfilm, een subgenre dat later bekend werd door titels als "Halloween" en "Psycho".

"Peeping Tom" is een indringende film die vooruitliep op zijn tijd. Michael Powell combineert vakmanschap met een scherpe blik op menselijke emotie en nieuwsgierigheid. De film nodigt uit tot reflectie op de ethiek en aantrekkingskracht van het kijken en behoudt daarmee zijn relevantie tot op heden. Een aanrader voor zowel griezelfans als liefhebbers van filmklassiekers.

Een wat minder hoogstaande maar wel experimentele en surrealistische prent uit de boxset "6 Films To Keep You Awake", hoewel veel griezelfans toch de ode aan "LeatherFace" en "Nosferatu" best leuk zullen vinden. Enrique Urbizu sleepte voor meerdere van zijn andere films Awards in de wacht, doch voelt zich toch niet zo goed thuis in het horrorgenre als zijn collega's in de box-set.

Het meisje leeft duidelijk in een erg morbiede droomwereld, meer zal ik niet verklappen.

Een ongewone, bijna experimentele horrorfilm die droom en werkelijkheid vermengt in een moraliserend verhaal over abortus en schuldgevoel. De vertolkingen zijn beslist op niveau. Een film met een beklemmende sfeerschepping, die het niet moet hebben van exploitation. Van de regisseur van "La Residencia".

Een oude man keert na vele jaren terug naar zijn geboortedorp en de droevige herinneringen van weleer komen weer naar boven. Verrassend goed is deze prent van de mij onbekende Mateo Gil. Een erg melancholisch en poëtisch spookverhaal met magisch-realistische resonanties over schuldgevoelens, eenzaamheid, vooroordelen, onverdraagzaamheid en religieus fanatisme en met een verrassende ontknoping. Verwacht geen blood & gore, maar wel een mysterieuze parabel vol donkere romantiek.

In elk geval een kijkervaring die ik zelf nooit zal vergeten.

“Pet Sematary” is een beklemmende griezelfilm uit 1989 die bekend staat om zijn duistere atmosfeer en blijvende impact binnen het horrorgenre.

Met een karakteristieke jaren 80-horrorstijl combineert de regisseur Mary Lambert cinematografische elementen en een opvallende visuele esthetiek. De settings en de door Elliot Goldenthal gecomponeerde muziek versterken de angstsfeer. Een scherp onderscheid wordt gemaakt tussen het ogenschijnlijk idyllische gezinsleven van de familie Creed en de macabere gebeurtenissen rondom hun huis en het naastgelegen dierenkerkhof.

De familie Creed verhuist naar een landelijke omgeving in Maine en neemt haar intrek in een huis dicht bij een drukke weg waar veel truckers rijden. Het gezin wordt geconfronteerd met tragedies en bovennatuurlijke verschijnselen. Centraal staan de interactie met buurman Jud Crandall en de rol van het mysterieuze dierenkerkhof. Belangrijke thema’s zijn verlies, rouwverwerking en de angst voor de dood.

De acteerprestaties zijn goed, zeker Fred Gwynne als Jud is heel overtuigend. De speciale effecten en make-up zijn kenmerkend voor het genre en dragen bij aan enkele memorabele scènes, zoals die met het gereanimeerde personage Gage en de figuur Zelda.

Pet Sematary wordt veelvuldig als cultklassieker aangemerkt. Hoewel de donkere thematiek voor sommige kijkers confronterend kan zijn, valt vooral de unieke en expliciete insteek bij liefhebbers van het horrorgenre en het werk van Stephen King in de smaak.

“Pet Sematary” onderscheidt zich als een grimmige, expressieve horrorfilm met een sterke emotionele ondertoon en iconische scènes, waarmee het een vaste waarde binnen het genre representeert. Voor mij een prima kijkervaring. Heb hem al meerdere keren bekeken en krijg er nog steeds de rillingen van.

De late jaren dertig. Peyton Place, een ogenschijnlijk vreedzaam stadje in New Engeland verbergt geheimen en schandalen. Veel van de bewoners zijn hypocriet en onverdraagzaam. Allison, een knappe high school studente heeft een passie voor schrijven en worstelt met problemen ten opzichte van haar emotioneel verminkte alleenstaande moeder, die een duister verleden verbergt.

Soap is zeker niet mijn favoriet genre maar deze film kon mij vanaf het begin boeien. Het is een rake observatie van het menselijk gedrag uit die tijd. De gelijknamige TV-serie heb ik nooit gezien, deze prent werd echter voor mij een aangename verrassing. Blijkbaar de verfilming van een boek.

Heel goed geacteerd en knap in beeld gezet. Toch jammer dat de regiovrije Twilight Time US-blu-ray slechts beperkt is tot 3000 kopies. Gelukkig is de DVD in het Verenigd Koninkrijk nog te koop tegen een redelijke prijs, zelfs met Nederlandse ondertitels.

Matthias wordt ingehuurd om sociale situaties draaglijker te maken. Hij vervult diverse rollen, variërend van gesofisticeerde vriend tot relatietherapeut of voorbeeldige zoon. Het aanvankelijk ogenschijnlijk onschuldige concept evolueert tot een scherpe satire omtrent identiteit, schijn en maatschappelijke verwachtingen. Gaandeweg vervaagt voor Matthias de grens tussen spel en werkelijkheid. Dit resulteert in spanningen binnen zijn relatie met Sophia, terwijl hij worstelt met verlies van authenticiteit en geconfronteerd wordt met een existentiële crisis.

De film belicht Matthias' zoektocht naar zijn ware zelf en stelt vragen over wat het betekent om authentiek te zijn. De symboliek van de pauw, gekenmerkt door zijn imposante verentooi, dient als metafoor voor het aanpassen van uiterlijk en gedrag ter impressie van anderen. Door een combinatie van emotionele diepgang en enkele visueel extravagante scènes wil de film aanzetten tot reflectie op authenticiteit en zelfbeeld. De absurde humor kon mij echter maar matig bekoren.

Een toegewijde secretaresse riskeert haar eigen leven om de mysterieuze dame met een hoed op te sporen die een alibi kan verschaffen voor haar baas die ten onrechte van moord wordt beschuldigd op zijn vrouw waarmee hij ongelukkig getrouwd was. Ze krijgt gelukkig steun van een sympathieke politieagent.

Spannende film-noir met goede vertolkingen en opmerkelijke jazz muziek. Low budget maar sfeervolle zwart-wit fotografie. Stijlrijke regie en mooi camerawerk. De Spirit Entertainment UK DVD uit 2013 had een degelijke transfer (4:3) maar helaas geen Engelse ondertitels wat nochtans beloofd werd.

Een "Phantom of the Opera" met een hoog muziekgehalte en een relatief laag horrorgehalte. Oogt inderdaad meer als een romantisch melodrama en musical dan als een griezelfilm. Claude Rains zet een heel goede prestatie neer als de onfortuinlijke musicus en het spook: hij leerde bovendien piano en viool spelen speciaal voor deze film. Er is ook wat humor, bvb in de scenes tussen de twee sympathieke en sportieve rivalen - de bariton Nelson Eddy en politie-inspecteur Edgar Barrier - beiden verliefd op de operazangeres met haar indrukwekkende stem Susanna Foster. De film won 2 Oscars (beste decors en beste fotografie). De Blu-Ray uit het Verenigd Koninkrijk heeft een prachtig beeld en het geluid is zeer goed. Nederlandse alternatieve titel was "Het Spook van de Opera". Zeker genietbaar, maar voor mij blijft de Hammer versie uit 1962 evenwel de beste. Ik ben nu eenmaal een liefhebber van ouderwetse griezelfilms.

"Phantom of the Opera" (1962) vertelt het klassieke verhaal van het verminkte muzikale genie dat onder de Opera van Londen leeft. Bij de voorstelling van de nieuwe opera van Lord Ambrose d’Arcy is het theater niet helemaal uitverkocht, omdat het in één van de loges spookt. Wanneer de toneelknecht vermoord wordt, weigert Maria, de ster van de show, nog verder op te treden. Christine Charles, een jonge en getalenteerde sopraan, wordt in haar plaats aangeworven. Het meisje trekt de aandacht van de mysterieuze figuur bekend als het Spook. Deze laatste is een gemaskerde man die in de catacomben onder de opera woont. Hij is geobsedeerd door Christine en gebruikt zijn invloed om haar een prominente rol te geven in de operaproducties. Terwijl Christine's carrière bloeit, ontdekt ze langzaam de gruwelijke waarheid over haar mysterieuze beschermheer. Wanneer die aan het licht komt, leidt dit tot een dramatische en tragische confrontatie.

"Phantom of the Opera" is een betoverende en meeslepende verfilming van het iconische verhaal en één van de hoogtepunten van Terence Fisher. Deze Hammer Film onderscheidt zich door zijn uitstekende regie, zijn rijke visuele stijl, beklemmende sfeer en diep emotionele kern.

Herbert Lom in de rol van het Spook is ronduit schitterend en brengt een gelaagde en sympathieke interpretatie van het beroemde personage. Hij weet zowel de tragiek als de dreiging van het Spook overtuigend over te brengen, waardoor zijn vertolking onvergetelijk is. Heather Sears als Christine Charles levert eveneens een prachtige prestatie, en haar vocale talenten en acteerwerk zorgen ervoor dat de kijker volledig met haar personage meeleeft.

De cinematografie van Arthur Grant is heel verzorgd, met prachtig gecomponeerde scènes die de grandeur van de opera en de duisternis van de ondergrondse wereld van het Spook perfect vastleggen. De kostumering en decors zijn rijk gedetailleerd en dragen bij aan de authentieke sfeer van het Victoriaanse tijdperk.

De soundtrack is zowel weelderig als meeslepend, en versterkt de dramatische en romantische elementen van het verhaal. De operascènes zijn spectaculair in beeld gebracht en doen recht aan de muzikale essentie van het verhaal.

"Phantom of the Opera" (1962) werd bij zijn release door de critici maar matig onthaald. Volkomen ten onrechte! Het is niet alleen een visueel en auditief feest, maar ook een emotioneel resonante film die het tragische verhaal van het Spook op een verfrissende manier vertelt. Terence Fishers prent werd echter met de jaren een tijdloze klassieker die zowel horror- als muziekliefhebbers bekoorde. Deze versie van het Spook van de Opera is een waar genot om naar te kijken en blijft zonder meer mijn favoriet.

Gedateerde mummiefilm, "watchable" voor fans van antieke griezel maar middelmatig. De zenuwen hebben zeker niet door mijn keel gegierd. Het verhaal speelt zich af in Egypte maar de opnamen gebeurden in een woenstijngebied van Californiê. Terence Fisher's "The Mummy" uit 1959 steekt er qua spanning toch torenhoog boven uit.

Dario Argento's "Phenomena" dat dateert van 1985 is een hoogtepunt uit het oeuvre van de kineast. De prent heeft een ingenieuze soundtrack van Goblin. Het is een knappe, creepy, visueel prachtige en adembenemende poëtische horrorfilm, die elke griezelfan moet gezien hebben.

Jennifer Corvino, de dochter van een Amerikaanse filmster, wordt naar een meisjesinternaat in de Zwitserse bergen gestuurd. De streek wordt op dat moment geterroriseerd door een seriemoordenaar die het op meisjes gemunt heeft. Jennifer is een vriendelijke en lieve jongedame, maar heeft niet veel vriendinnen op het pensionaat. Ze slaapwandelt en de medeleerlingen vinden haar vreemd. Het blijkt ook dat ze van insecten houdt en dat de insecten met haar een speciale band hebben. Terwijl inspecteur Geiger koortsachtig op zoek gaat naar de dader van de brutale moorden geraakt Jennifer bevriend met de entomoloog McGregor. Deze man zit in een rolstoel en helpt de politie met hun onderzoek...

De mooie 15-jarige Jennifer Conelly's acteert bijzonder goed: ze levert een perfecte prestatie van het begin tot het einde. De ondersteunende cast met o.a. Donald Pleasance als de professor is ook sterk.

Ik wil ook de goed afgerichte aap vermelden. Zoals gebruikelijk bij Argento, is de fotografie indrukwekkend en worden talloze enge locaties aangewend. De kineast legt de nadruk op opvallende kleuren (vooral rood) en visueel is zijn film verbluffend. Het is deels een giallo en deels een horrorfilm met psychische en transcendentale elementen. De briljante score van Goblin zorgt voor een toename van de spanning.

Toen ik de eerste keer de prent in de cinema zag, vond ik de grote hoeveelheid aanvullende hardrock muziek een minpuntje. Nu heb ik de Blu-Ray van Arrow mogen aanschouwen en dat leek mij een voltreffer: ik denk dat er wat hardrock muziek is weggelaten terwijl de score van Goblin intact blijft. Geluid en beeld zijn op de Blu-Ray beslist van goede kwaliteit, hoewel ik in bepaalde reviews puristen hoorde klagen dat het nog beter kan.

Maar ik ben content en “Phenomena” zal ik beslist nog eens herbekijken, want ik heb mij stellig vermaakt.

Ik zag de "integrale versie" en die duurt 116 minuten, dus iets langer dan de director's cut.

Stephen Frears' Philomena gaat over het waargebeurde verhaal van de 70-jarige Philomena Lee (Judi Dench), die aan haar dochter bekent dat ze in haar adolescentiejaren een buitenechtelijk kind heeft gekregen. In een flashback zien we hoe Lee, verstoten door haar familie, naar een Magdalena-tehuis in het graafschap Tipperary wordt gestuurd, waar ze dwangarbeid in de wasserij moet verrichten en haar kind slechts een uur per dag ziet. Op een ochtend wordt het zoontje opgehaald door een echtpaar in een dure auto, en Philomena krijgt te horen dat ze hem uit haar gedachten moet bannen. Wat ze ook probeert, tot zijn 50ste verjaardag, wanneer Philomena haar geheim niet meer kan voor zichzelf houden. Leeft hij nog? Is hij een alcoholist? Verdwaald of dakloos? De ergste angsten van elke moeder flitsen door haar hoofd.

De scenaristen Steve Coogan en Jeff Pope filteren op briljante wijze Philomena's verhaal via een man die er in eerste instantie eigenlijk helemaal niet in geïnteresseerd is. En de film houdt deze afstand in stand; hoewel ze tot een wederzijds begrip komen, wordt het leven van Martin Sixsmith (Coogan) niet veranderd door Philomena, en het hare evenmin door hem. Het is deze afstand die de film zo bijzonder maakt.

Vier Oscarnominaties werden in de wacht gesleept door Stephen Frears en Judi Dench en de film ontving meer dan dertig Awards, maar het belangrijkste is dat de film een rechtvaardiging is voor de ondergewaardeerde Steve Coogan, niet alleen voor zijn verfijnde vertolking, maar ook voor zijn moeiteloze, subtiele script, misschien wel de meest subversieve Britse mix van sociale commentaar en komedie sinds de hoogtijdagen van de Ealing Studios.

Philomena is een geweldige, geraffineerde dramatische komedie die serieuze kwesties lichtvoetig en met een stalen geest aanpakt. Het is de Britse biografische film die je bovendien erg ontroert en die ik zal blijven herinneren. Een topper.

De charmante zwerver Hal Carter arriveert op het weekend van Labor Day in een klein dorpje om Alan Benson, een oude schoolkameraad op te zoeken. Drie dames vallen voor hem, de mooie Madge die de verloofde is van zijn vriend, haar jongere zus Millie en de irritante oudere trouwlustige onderwijzeres Rosemary. Hal neemt de piepjonge Millie mee naar een lokale fuif, waar een opdringerige Rosemary hem tevergeefs probeert te versieren. Hij heeft echter meer oog voor de schoonheidskoningin Madge, die zich ook tot hem aangetrokken voelt, dit tot grote woede van Alan...

Een verhaal over jaloezie en de uiteenlopende manieren waarop mensen te maken krijgen en omgaan met eenzaamheid. Van dit destijds met twee Oscars bekroonde romantisch drama kon ik voldoende genieten zonder meer. Het is wel een filmgenre dat ik niet zoveel bekijk. Ik gaf deze prent de kans omwille van de cast, die veel bekende namen bevat. William Holden vond ik wel wat te oud om de adolescente Susan Strasberg te daten. De regiovrije Blu-ray van Twilight Time heeft een indrukwekkende breedbeeld transfer en heldere klank. Er zijn gelukkig (Engelse) ondertitels. Ik denk dat de film bij de liefhebbers van drama en romantiek wel zal in de smaak vallen.

Claude Berri's "Le Pistonné" werd in de Benelux uitgebracht onder de titel "De Geluksvogel". Een gemoedelijke en prettige film over een milicien die plots van zijn veilige thuis wordt weggerukt en zich steeds sust met de gedachte dat een hooggeplaatste persoon er wel voor zal zorgen dat zijn legerdienst niet te zwaar uitvalt.

Het niet onaardig thema werkt door de kineast intelligent uitgewerkt tot een amuzante prent. De eerste film over de Algerijnse Oorlog.

Ooit uitgebracht in de Benelux, meer dan drie decennia geleden, onder de smakelijke titel "De Jonge Maagden van de Volle Maan". Gotische griezelfilm met een sfeervol begin en einde, maar die duidelijk lijdt onder het zwakke script in het middenstuk, met wat bescheiden erotische scenes gestoffeerd. De droomsekwensen werden zelfs aangevuld met een aantal fragmenten die ik ook herkende in Kubricks, "2001, A Space Odysee". Geen hoogvlieger, maar je kan slechter treffen.

De print van de Regio 1 DVD uit de reeks van "Elvira's Movie Macabre" is in slechte staat en wordt voortdurend ontsierd door krassen, vlekken en verwaterde kleuren. Als ik dan lees in reviews dat de prints voor de bedenkelijke rommel die de kineast heeft gemaakt wel goed zijn, ben ik als griezelfan erg ontgoocheld.

Andermaal een zeer indringende film van de Zwitserse kineast. Bij het eenvoudige portret van de oude man Konrad Steiner dat hier wordt geschetst ga je de waarde van deze mens als drager van een traditie van humane waardigheid evenzeer beseffen als de maatschappelijke plicht die eruit voortvloeit voor de samenleving. Een merkwaardige prent, warm aanbevolen!

Twee awards en één nominatie op het Festival van Berlijn in 1976.

"La Plus Précieuse des Marchandises" is een animatiefilm gebaseerd op het boek van Jean-Claude Grumberg. Een baby wordt tijdens de Tweede Wereldoorlog uit een trein naar Auschwitz gegooid en gered door een arm kinderloos houthakkerskoppel in een Pools bos. Hazanavicius gebruikt poëtische en symbolische termen zoals "mensen zonder hart" in plaats van "joden". De sobere animatiestijl benadrukt de winterse dreiging van het bos. Stemacteurs als Jean-Louis Trintignant en Dominique Blanc geven extra diepgang. Petje af voor de humanistische insteek. Deze film toont de kracht van menselijkheid en mededogen te midden van oorlog. Een heel mooie, ontroerende prent voor mij.

Een Poolse prent waarin de kineast Jerzy Kawalerowicz onder het mom van een misdaadverhaal zorgt voor een gevatte psychologische ontleding en een boeiende sfeerschepping. Hij laat in een naamloos station diverse personages in de trein stappen om ze bij het ochtendgloren te doen arriveren aan de kust van de Baltische Zee. De aanwezigheid van een moordenaar in de nachttrein zorgt voor het thriller-element. Maar eigenlijk domineert de sociale schets van de treinreizigers en de karaktertypering van bepaalde personen onder hen: een geheimzinnige en gekwelde chirurg, een blondine die haar relatie verbroken heeft, een uitdagende echtgenote van een advocaat, een priester die filosofeert over berouw bij een doodzonde en het Laatste Oordeel, enz...

De vertolkingen zijn beheerst. De enge decors van gangen en compartimenten worden knap verwerkt in gevarieerde en markante beeldcomposities. De jazzy soundtrack is bevreemdend. Bijzondere aandacht gaat naar de psychologie van een man en een vrouw die achtervolgd worden door pijnlijke problemen en daarnaast ook naar de houding van de maatschappij in wie een gruwelijk instinct naar boven komt dat de hele groep drijft tot wraakpleging op een ontsnapte misdadiger.

Een niet onaardige forumfilm uit de oude doos. Nederlandse titel in 1959: "Nachttrein"

Uitgebracht door Second Run DVD in Groot-Brittannië. Poolse versie met Engelse ondertiteling. Print is gerestaureerd maar fullscreen. Maakt deel uit van een 4-delige boxset Polish Cinema Classics.

Polish Cinema Classics [DVD] [1958]: Amazon.co.uk

Deze biografische horrorilm is gebaseerd op de verhalen van Gabriele Amorth, de voormalig hoofd-exorcist van het Vaticaan. Het verhaal speelt zich af in de late jaren tachtig en volgt Amorth wanneer hij wordt ingeschakeld bij een Amerikaans gezin dat te maken heeft met de demonische bezetenheid van hun zoon Henry in een vervallen klooster in Spanje.

De zoveelste Exorcist-rip-off met de gebruikelijke ingrediënten die een mix is van horror, camp en actie. In tegenstelling tot veel andere exorcisme-films, die vaak kiezen voor een donkere en plechtige toon, kiest regisseur Avery voor een aanpak die balanceert op de rand van het absurde. Zijn film bevat lichte en zelfs humoristische elementen en schuwt niet om over-the-top te gaan, zowel qua special effects als in de dialogen.

Russell Crowe levert een goede prestatie met zijn charismatische vertolking van Amorth. Daniel Zovatto als de lokale priester Esquibel biedt een overtuigende tegenhanger en samen brengen ze zeker dynamiek op het scherm.

Visueel gezien is de film niet altijd even verfijnd; sommige effecten ogen wat goedkoop, maar passen binnen de algehele campy sfeer. De productie is consistent in zijn keuze voor groteske momenten, variërend van bloedspetters tot absurde taferelen. Dit zorgt ervoor dat de film nooit saai wordt, maar ook niet altijd even geloofwaardig of angstaanjagend.

Voor mij een nipte voldoende.

Tim Forrester, een kunstenaar, verneemt het slechte nieuws dat zijn broer, een journalist, is omgekomen in een auto-ongeluk in Italië, samen met een jonge actrice die hij had ontmoet. De auto reed in een afgrond en vatte vuur. Dan beginnen er vreemde dingen te gebeuren. De politie krijgt een groeiende interesse in een postkaart die zijn dode broer naar hem zou kunnen hebben gestuurd. De vader van de actrice geeft hem de opdracht om een portret te schilderen, vertrekkend vanuit een foto van zijn dochter. Wanneer hij naar huis terugkeert stelt hij vast dat het schilderij is vernield, de foto ontbreekt, en zijn favoriete model dood ligt in zijn slaapkamer, terwijl ze de jurk draagt van het portret. Hij wordt de hoofdverdachte in de moord als er geen bewijs kan worden gevonden die zijn beweringen ondersteunen. Maar dan verschijnt de dood gewaande actrice voor zijn deur.

Een Brits misdaaddrama met de Amerikaanse sfeer van film-noir in de stijl van Hitchcock. Het feit dat de politie onkreukbaar is, komt dan weer typisch Brits over. Regisseur Guy Green, ooit camerman bij David Lean’s “Great Expectations” tekende voor een vlotte regie. Op de cast valt niets aan te merken. Wat sommigen de muziek verwijten is dat hij overdreven dramatisch is op momenten dat het niet past. Ik heb daar eigenlijk maar weinig op gelet. De print was 16:9 zwart-wit van zuivere kwaliteit. Jammer dat bij Network DVDs altijd de Engelse ondertitels ontbreken.

"Il Postino" is een poëtische film over de onverwachte vriendschap tussen postbode Mario (Massimo Troisi) en dichter Pablo Neruda (Philippe Noiret) op een Italiaans eiland. Het rustige tempo, sfeervolle cinematografie en subtiele humor vallen op. De film draait om Neruda die Mario helpt zijn gevoelens te uiten en zijn geliefde Beatrice te veroveren.

Troisi’s en Noiret's acteerprestaties zijn overtuigend met een bijzondere nadruk op Troisi’s kwetsbaarheid en authenticiteit. Tragisch genoeg stierf Troisi kort na de opnames. De film viert poëzie, liefde en het alledaagse leven en heeft een melancholische ondertoon.

Regisseur Michael Radford hanteert een tijdloze vertelstijl met veel aandacht voor personages en het landschap, ondersteund door muziek die een Oscar won. "Il Postino" raakt thema’s als liefde, vriendschap en verlies op een subtiele manier en is een aanrader voor liefhebbers van poëtisch drama’s.

“Un Posto Ideale per Uccidere” is een stijlvolle en intrigerende giallo van Umberto Lenzi, die een geslaagde mix biedt van suspense, mysterie en erotiek. Een jong, vrijgevochten hippiekoppel (Dick en Ingrid) reist door Italië en bekostigt hun reis door naaktfoto’s te verkopen. Hun avontuurlijke en roekeloze levensstijl brengt hen uiteindelijk bij de villa van de mysterieuze Barbara waar de sfeer al snel omslaat van speels naar dreigend. De gastvrouw heeft namelijk haar man vermoord en wil het koppel voor de misdaad laten opdraaien.

Umberto Lenzi weet een broeierige, gespannen sfeer te creëren, waarbij het Italiaanse landschap zowel verleidelijk als gevaarlijk oogt. De felle kleuren en dynamische cameravoering versterken het visuele karakter van de film en plaatsen het verhaal stevig in de jaren zeventig, compleet met bijbehorende mode en culturele referenties. Ray Lovelock en Ornella Muti als het jonge koppel brengen een energieke chemie en geloofwaardigheid in hun rollen, waardoor hun afdaling in gevaar des te meeslepender wordt. Irene Papas schittert als de enigmatische Barbara en weet zowel te intrigeren als te verontrusten.

Het verhaal zit vol onverwachte wendingen en wist mij tot het einde te boeien. De balans tussen suspense en erotiek is typisch voor het giallo-genre, zonder dat het gratuit wordt. Een aanrader voor liefhebbers van klassieke Italiaanse cinema