Opinions

"Il Postino" is een poëtische film over de onverwachte vriendschap tussen postbode Mario (Massimo Troisi) en dichter Pablo Neruda (Philippe Noiret) op een Italiaans eiland. Het rustige tempo, sfeervolle cinematografie en subtiele humor vallen op. De film draait om Neruda die Mario helpt zijn gevoelens te uiten en zijn geliefde Beatrice te veroveren.

Troisi’s en Noiret's acteerprestaties zijn overtuigend met een bijzondere nadruk op Troisi’s kwetsbaarheid en authenticiteit. Tragisch genoeg stierf Troisi kort na de opnames. De film viert poëzie, liefde en het alledaagse leven en heeft een melancholische ondertoon.

Regisseur Michael Radford hanteert een tijdloze vertelstijl met veel aandacht voor personages en het landschap, ondersteund door muziek die een Oscar won. "Il Postino" raakt thema’s als liefde, vriendschap en verlies op een subtiele manier en is een aanrader voor liefhebbers van poëtisch drama’s.

“Un Posto Ideale per Uccidere” is een stijlvolle en intrigerende giallo van Umberto Lenzi, die een geslaagde mix biedt van suspense, mysterie en erotiek. Een jong, vrijgevochten hippiekoppel (Dick en Ingrid) reist door Italië en bekostigt hun reis door naaktfoto’s te verkopen. Hun avontuurlijke en roekeloze levensstijl brengt hen uiteindelijk bij de villa van de mysterieuze Barbara waar de sfeer al snel omslaat van speels naar dreigend. De gastvrouw heeft namelijk haar man vermoord en wil het koppel voor de misdaad laten opdraaien.

Umberto Lenzi weet een broeierige, gespannen sfeer te creëren, waarbij het Italiaanse landschap zowel verleidelijk als gevaarlijk oogt. De felle kleuren en dynamische cameravoering versterken het visuele karakter van de film en plaatsen het verhaal stevig in de jaren zeventig, compleet met bijbehorende mode en culturele referenties. Ray Lovelock en Ornella Muti als het jonge koppel brengen een energieke chemie en geloofwaardigheid in hun rollen, waardoor hun afdaling in gevaar des te meeslepender wordt. Irene Papas schittert als de enigmatische Barbara en weet zowel te intrigeren als te verontrusten.

Het verhaal zit vol onverwachte wendingen en wist mij tot het einde te boeien. De balans tussen suspense en erotiek is typisch voor het giallo-genre, zonder dat het gratuit wordt. Een aanrader voor liefhebbers van klassieke Italiaanse cinema

Eén van de beste Edgar Allan Poe verfilmingen, voornamelijk wat de sfeerschepping betreft. Het klimaat van angst en terreur wordt opgeroepen door de indrukwekkende decors en bevestigd door de gedragingen van de personages. Net zoals in "The Fall of the House of Usher" en "The Pit and the Pendulum" - ook twee pareltjes uit de Corman stal - herken je perfect de vloed van emoties die de schrijver van het verhaal obsedeerden, bijna op een verlammende wijze: angst, haat en liefde voor een vrouw die de protagonist tegelijk zocht en vol vrees ontweek. De fantastische kleurenfotografie, de uitstekende cast en het knappe scenario maken van deze prent een hoogvlieger in het genre. Niet te missen voor liefhebbers van ouderwetse griezel.

Igor Parat heeft een lichamelijke handicap ten gevolge van een hersenletsel. Hij woont zelfstandig en wordt alleen van tijd tot tijd door zijn moeder bijgestaan. Hij zou graag meer sociale contacten hebben, aangezien hij het grootste deel van zijn vrije tijd besteedt aan het lezen van boeken over filosofie. Hij levert biologische groenten aan klanten op zijn driewielige fiets en probeert mensen te ontmoeten voor een drankje. Louis Caretti runt een begrafenisonderneming waar hij zelf een handje toesteekt en zelfstandig de lijkwagen bestuurt. Tijdens een van zijn leveringen groeten, wordt Igor aangereden door Louis, waarop hij hem naar het ziekenhuis brengt. Hij wint al snel het vertrouwen van de lichtelijk geïrriteerde en gestresste Louis en spreekt de wens uit om vrienden met hem te worden. Wanneer Louis op weg gaat om het lichaam van een dode vrouw naar de Cevennen te vervoeren, kruisen de paden van de twee mannen elkaar opnieuw en ontwikkelt zich een heel bijzondere road-trip met interessante ontmoetingen en momenten. Kan Louis zich inlaten met Igor's pittige uitspraken en gebaren van vriendschap?

“Presque” van Bernard Campan en Alexandre Jollien toont twee verhalen die elkaar kruisen in een kort moment van onachtzaamheid en uiteindelijk uitgroeien tot een avontuurlijke road-trip. Het is ook een vrij intelligente kijk op verschillen en vooroordelen over invaliditeit en bevat een dosis tederheid. Het verhaal gaat over de sociale behandeling van mensen met een handicap, over vriendschap en het leven zelf. De film wordt vooral gedragen door het talent en de knappe prestatie van Alexandre Jollien, die zijn afstandelijke en lachende blik werpt op een intolerante wereld. “Presque” maakt je aan het lachen maar weet ook echt te ontroeren en blijft lang in je geheugen gegrift.

Een sympathieke, grappige, ontroerende komedie met delicaat metafysische resonanties die bij veel mensen erg in de smaak zal vallen.

In het Londen van rond 1900 raken de twee rivaliserende illusionisten Robert Angier en Alfred Borden verwikkeld in een levenslange strijd om de ultieme goocheltruc, nadat een fataal incident op het podium hun vriendschap vernietigt. Ze spioneren elkaar voortdurend af en plegen list en bedrog om elkaars geheimen te achterhalen, waarbij hun obsessie ervoor zorgt dat ze steeds verder gaan en de levens van hun omgeving in gevaar brengen. Hun wedijver rond de truc “De Getransporteerde Man” mondt uiteindelijk uit in een dodelijk kat-en-muisspel vol onverwachte wendingen en morele dilemma’s.

"The Prestige" is een van Christopher Nolans meest ondergewaardeerde meesterwerken: een slimme, duistere thriller die zelfs na meerdere keren kijken nieuwe lagen onthult. Het verhaal over twee magiërs in Victoriaans Londen is niet alleen een spannend duel, maar ook een ingenieuze metafoor voor de film zelf; net als een goocheltruc bestaat de film uit de Pledge, de Turn en de Prestige. Christian Bale en Hugh Jackman leveren allebei hun beste prestatie: Bale als de koele, perfectionistische vakman, Jackman als de charismatische showman. Michael Caine steelt als oude goochelaar telkens de show met droge humor en wijsheid. Het script is strak, de sfeer kil en mistig, en de eindtwist is zowel logisch als emotioneel verpletterend. Visueel sober maar sfeervol, met een soundtrack die de spanning voelbaar houdt. De film blijft lang nazinderen, juist omdat je hem opnieuw wilt bekijken om de verborgen naden te ontdekken. 4,5/5

Twee meisjes en een jongen besluiten een bezoekje te brengen aan een verlaten strafinrichting, waar vroeger een van de gedetineerden werd doodgeslagen door de medegevangenen. Een van de meisjes verdwijnt spoorloos en de twee anderen vinden op haar iPhone beelden waarop ze een beangstigende boodschap inspreekt. Dan stellen ze vast dat ze zelf opgesloten zijn in het gebouw. Tevergeefs proberen ze te ontsnappen aan de nachtmerrie waarmee ze geconfronteerd worden.

Eens te meer een saaie horrorfilm gedraaid met een non-budget. Het gekende stramien: het merendeel van de tijd gebeurt er niets en hebben de protagonisten slechts schrik van hun eigen schaduw. Met alleen maar wat schaduwen achter een raam of herhaaldelijk dichtslaande deuren jaag je de kijker toch niet de stuipen op het lijf? Er zijn een paar mooie shots van de inrichting van buitenaf gezien maar voor de rest is de film sfeerloos. Ook de handy-cam wordt weer gebruikt, wat leidt tot schokkende camerabewegingen en soms onduidelijke beelden. Déjà vu en vol cliché’s. Alleen op het eind zit er een beetje spanning in, die alleen te merken is als je tegen dan niet in slaap bent gevallen. Tijdverspilling.

“Deep Red/Profondo Rosso” mag gerust beschouwd worden als één van de beste films die Dario Argento ooit gemaakt heeft en is ook een hoogtepunt in de wereld van de horror en de giallo. Tijd dus om up te graden van mijn huidige Dutch Filmworks DVD naar de Blu-Ray van Blue Underground, die deze van Arrow nog overtreft. Zowel de kortere Engelse versie als de langere Italiaanse director's cut staan op de disc.

Marc Daly is een Engelse Jazz pianist die woont in Rome. Op een avond hoort hij geschreeuw van buiten zijn flatgebouw, gaat het appartement binnen waar het gebeurde en vindt uiteindelijk het verminkte lichaam van een Duitse telepathiste. Al snel ontdekt hij dat ze vermoord is omdat ze een duister geheim kende. Marc voelt zich sterk tot de zaak aangetrokken en zal proberen met een journaliste de moordenaar op te sporen, om tot de vaststelling te komen dat er nog meerdere mensen uit zijn omgeving worden omgebracht en het voor hem zelf niet meer veilig is.

Door zijn vloeiende camerabewegingen, ongewone camerastanden, vlotte montage, nauwgezette belichting, moderne gotische settings, beklemmende sfeerschepping en terugkerende thema's van gebroken glas en spiegels, bereikte regisseur Argento met “Deep Red” een waar hoogtepunt in zijn carrière. Sommige moorden zijn voor die tijd erg bloederig in beeld gebracht. Talrijke fragmenten zijn echt onvergetelijk. Het script is erg sterk, visueel is het prachtig in beeld gezet, de cast acteert heel goed en de muziek van Goblin draagt perfect bij tot het creëren van de suspense. Brutaal, impressionistisch, artistiek en soms surreëel. Dit is een klassieker en volgens mij een heel stuk beter dan het latere bombastische "Suspiria".

Als je de film aan je collectie wil toevoegen, neem dan de Amerikaanse Blu-Ray van Blue Underground: die heeft echt de beste beeld-en geluidskwaliteit.

http://www.dvdbeaver.com/film3/dvd_reviews53/deep_red.htm

"Il Profumo della Signora in Nero" is een film met een verwarrend, complex plot en een traag tempo. Hoewel het visueel in orde is en er bij vlagen een beklemmende sfeer aanwezig is, zorgde de onduidelijke verhaallijn ervoor dat ik regelmatig de draad kwijt raakte. Het plot is moeilijk te volgen: scènes lijken soms willekeurig aan elkaar geplakt en de chronologie is lastig te bepalen. Hierdoor voelt de film vaak als een droom, waarbij het onduidelijk is wat echt is en wat zich alleen in het hoofd van hoofdpersoon Silvia afspeelt. Voor mij minder interessant.

Heb deze in juli gekocht en toen eens bekeken. Ik was eigenlijk gemist doordat op de online shop van HD WOW te weinig info stond en wilde de gelijknamige film van William Castle uit 1968 aanschaffen maar in de plaats kreeg ik deze in de bus. Al bij al viel het toch mee.

De jonge chimpansee Virgil wordt aan een universiteit opgevoed door het meisje Terry. Daar leert ze hem gebarentaal. Na een paar jaar verliest ze echter de voogdij en moet het beest naar de dierentuin. In de plaats wordt Virgil gezonden naar een Amerikaanse luchtmachtbasis waar ze apen gebruiken bij een experiment. Ze simuleren een vlucht met een vliegtuig en kijken wat de gevolgen zijn wanneer de dieren worden blootgesteld aan een hoge dosis radioactiviteit zoals bij een atoombom. Jimmy, een piloot, moet dat experiment, met de naam "Project X", begeleiden en krijgt alle chimpansees onder zijn hoede. Maar al gauw krijgt hij medelijden met de apen als hij vaststelt dat ze worden misbruikt.

De cast doet het goed en vooral de chimpansees krijgen van mij een pluim.

"Project X" oogt inderdaad soms meer als een familiefilm, maar het blijft een goede SF-thriller met een boodschap waar gevoel en humor niet ontbreken.

Het oogt als een prequel van het meesterlijk "Alien" uit 1979, maar het is zeker geen klassieker. Symboliek is er wel, als je bedenkt dat volgens de Griekse mythologie Prometheus het vuur stal van de goden en het aan de mensen gaf. Het vuur dat de mensen de beschaving bijbracht en aldus op een hoger niveau tilde, dichter bij de goden. De film behandelt het thema van het ontstaan van de mensheid en haalt de Darwin-theorie overhoop. Er is ook een religieuze ondertoon aanwezig. Het blijft al bij al een prent die stof biedt voor discussies.

"Prometheus" mag dan nog met een veel groter budget gemaakt zijn dan "Alien", door het déja-vu effect wordt de mysterieuze spanning en de angstsfeer van het origineel nooit gehaald. De horror is ook minder nadrukkelijk aanwezig dan in de drie decennia oudere klassieker. Toch ben ik blij van die prequel eens gezien te hebben. Het tweede deel vond ik het sterkst. Ik denk echter dat er nooit meer een SF- film uitgebracht zal worden die "Alien" overtreft (althans in mijn ogen ) .

Over het beeld en geluid van de Blu-Ray valt uiteraard niets aan te merken. Over de decors en de speciale effecten evenmin. Maar ik mis de originaliteit en de beklemmende klimaat van "Alien".

Al bij al toch een goede film.

In 1945 pleegt een afgewezen soldaat na een afscheidsbrief een moord op zijn ex-vriendin en haar nieuwe geliefde tijdens het bal. Vijfendertig jaar later, wanneer het dorp opnieuw een graduation dance organiseert, duikt er een gemaskerde moordenaar op in militair uniform. Terwijl de paniek toeneemt, blijkt het verleden hardnekkiger en gevaarlijker dan iedereen had gedacht.
“The Prowler” ook bekend als “Rosemary’s Killer” is een compacte, grimmige slasher waarin Joseph Zito strak tempo en effectieve suspense combineert met een simpel maar trefzeker wraakgegeven. De film leunt op de sterke atmosfeer van een klein Amerikaans stadje, de onheilspellende opbouw naar het dansfeest en Tom Savini’s opvallend bloederige special effects. Het scenario is niet bijzonder origineel en sommige personages blijven dun uitgewerkt, maar dat nadeel weegt minder zwaar door de consequentie waarmee Zito de spanning opvoert. Vooral in de kills en de dreiging schuilt de kracht van de film, die daardoor boven veel soortgenoten uitsteekt. Het einde doet je nog even schrikken maar is toch ongeloofwaardig na hetgeen voordien gebeurd is.

Een secretaresse steelt 40.000 dollar van een klant van haar werkgever. Ze slaat op de vlucht en vindt onderdak in een afgelegen motel, dat gerund wordt door de jonge Norman Bates die onder de dominantie staat van zijn moeder.

“Psycho” is de nooit geëvenaarde voorloper van de psycho-thrillers. De fameuze douche-scène is legendarisch en werd een inspiratiebron voor honderden andere griezelprenten. Alfred Hitchcock zette hier het verhaal van Robert Bloch heel overtuigend in beeld en was duidelijk in zijn meest macabere doen. Met een schitterende Anthony Perkins in een gekwelde rol, die hij nooit meer van zich kon afschudden. Akelige zwart-wit fotografie en striemende strijkers van Bernard Herrmann. Hoe meer ik deze parel herbekijk, hoe beter ik hem vind. Het is als goede rode wijn die met de jaren beter wordt. Een tijdloos meesterwerk dat mij altijd in zijn greep zal houden.

Een remake van één van de beste horrorfilms is eigenlijk een beetje gedoemd om te mislukken. Waar Hitchcock in zwart-wit een overtuigende angstsfeer wist te scheppen slaagde Gus Van Sant slechts matig in zijn opzet. De acteurs doen het een stuk minder, en de moeder van Norman Bates is ook niet erg overtuigend in beeld gebracht. Rest een doordeweekse horrorthriller, waarbij de verdienste vooral gaat naar het originele verhaal van Robert Bloch. Bij het zien van deze film bedenk je eigenlijk voortdurend hoe goed de versie van 1960 wel was.

De film schetst een angstwekkende sfeer rond een bejaarde, aan haar rolstoel gekluisterde oude vrouw en haar introverte zoon. Samen bewonen ze een groot Victoriaans landhuis, verder bevolkt door talloze poppen. Kineast Freddie Francis weet het klimaat van spanning en terreur op een opmerkelijke wijze op te bouwen. Andermaal naar een verhaal van Robert Bloch. Nog geen DVD release. Zelfs niet op video verkrijgbaar.

Gebaseerd op echte feiten. Een jongeman werd onschuldig tot de guillotine veroordeeld. De corrupte Franse politie en advocaten wilden een zondebok voor de moord op een kind, waarvan de echte dader niet kon gevonden worden. Een schrijnende aanklacht tegen de doodstraf.

De onbekende acteurs zorgen voor een degelijke vertolking in deze beklemmende film, waarbij sommigen - zeker in Frankrijk - zich wel erg ongemakkelijk moeten voelen. Geen wonder dat de film vroeger nooit op de Franse televisie werd vertoond.

Twee jaar later werd de doodstraf in Frankrijk door Mitterand afgeschaft.

"Le Pull-over Rouge" is zeker een aanrader.

Twee huurmoordenaars, een uitgebluste bokser, de vrouw van een gangster en een duo kleine criminelen raken verstrikt in een reeks ogenschijnlijk losse gebeurtenissen die op ingenieuze wijze met elkaar verweven zijn. Door de niet-lineaire vertelstructuur ontvouwt het verhaal zich als een mozaïek van misdaad, toeval, humor en onverwacht geweld. Elk personage wordt geconfronteerd met keuzes die hun lot bepalen, terwijl de grenzen tussen goed en kwaad voortdurend vervagen.

"Pulp Fiction" is een van de meest invloedrijke films van de jaren negentig en voelde mij vandaag vermakelijker aan dan de eerste keer. Tarantino combineert scherpe, vaak hilarische dialogen met een ingenieuze vertelstructuur die de kijker voortdurend verrast. De cast is voortreffelijk, met memorabele vertolkingen die elk personage onvergetelijk maken. De soundtrack is iconisch en versterkt de unieke sfeer van de film, terwijl de mix van zwarte humor, spanning en explosief geweld perfect in balans blijft. Ondanks de losse episodische opbouw vormt alles uiteindelijk een bijzonder bevredigend geheel. Een gedurfde, stijlvolle en entertainende prent die na een herziening nieuwe details prijsgeeft. Ik denk dat ik hem zeker nog eens zal bekijken. Ik ben nochtans geen uitgesproken Tarantino fan. 3,5/5.

De uitvinding van een poppenmaker om poppen tot leven te brengen trekt de aandacht van de Nazi’s gedurende de Tweede Wereldoorlog.

Pluspunt is Dat Guy Rolfe de rol van André Toulon overneemt in deze film. Hij stal ook de show in het meesterlijke “Dolls” van Stuart Gordon. Net zoals het tweede deel is ook dit derde vervolg op “The Puppet Master” beter dan het origineel. Hier zijn de poppen sympathiek want wanneer Toulon’s vrouw door het corrupt regime wordt vermoord worden ze door hem ingezet om af te rekenen met de slechteriken. Hierbij wordt de nodige creativiteit aan de dag gelegd. De speciale effecten ogen goed en ook de cast valt best mee. Wellicht het beste dat ik van de anders matige regisseur David DeCoteau heb gezien, hoewel het toch niet meer blijft dan een guilty pleasure.