Log

vote changed, original voice was 3,5 stars

"Al Otro Lado del Espejo" is redelijk sfeervol en psychologisch verontrustend, maar toch geen meesterwerk in mijn ogen. Wel oneindig veel beter dan de talloze rommel die Jesus Franco heeft gemaakt. De film volgt Ana, een jazzzangeres die na de zelfmoord van haar bezitterige vader wordt achtervolgd door zijn spiegelbeeld. Telkens wanneer een man haar liefde verklaart, dwingt het visioen haar hem te vermoorden met een mes.
Franco's originele Spaanse versie combineert Europese art-house esthetiek met pulp-horror, gedreven door Emma Cohens intense vertolking en Howard Vernons ongemakkelijke presence. De spiegel fungeert als poort naar een onderbewust vol verlangen en schuld, typisch Franco-thema's rond incest, obsessie en vrouwelijke seksualiteit.
Hoewel het tempo wisselvallig is en het plot soms fragmentarisch aanvoelt, creëert Franco bij momenten een hypnotiserende, droomachtige sfeer die de kijker in Ana's mentale aftakeling meesleept. Al moet je wel een fan zijn van deze jazz-muziek om er ten volle van te kunnen genieten. Tussen haakjes: deze versie bevat geen porno en de wellustige zuster komt er niet in voor, misschien wel in de Italiaanse verkrachte versie, maar die interesseert mij niet en heb ik wijselijk laten links liggen. 2,5/5

Na een mislukte bankoverval vluchten drie criminele broers en hun zus naar hun ouderlijk huis, niet wetend dat hun moeder het huis kwijt is geraakt door gedwongen verkoop. De nieuwe bewoners en hun gasten worden gegijzeld tijdens een verjaardagsfeest, terwijl de jongste broer van de criminelen ernstig gewond is. Wanneer hun manipulatieve moeder arriveert, neemt zij het heft in handen en ontaardt de situatie in een bloedige strijd om overleving.
Darren Lynn Bousmans "Mother's Day" is een intense, ongemakkelijke home-invasionthriller met een hoog exploitation-gehalte. Rebecca De Mornay schittert als de ijskoude psychopatische matriarch, wiens psychologische manipulatie de film zijn meest verstorende momenten geeft. De cast, waaronder Jaime King en Briana Evigan, levert geloofwaardige prestaties in een script dat de grenzen van moreel verval exploreert. Hoewel de film wat lang is, compenseert de stijgende spanning en het claustrofobische setting dit grotendeels. Bousman vermijdt goedkope shocks ten gunste van een langzame, pijnlijke escalatie die de kijker dwingt mee te lijden. Voor liefhebbers van donkere, karaktergedreven horror is dit een geslaagde, maar wel sadistische gruwelthriller die niet geschikt is voor gevoelige kijkers. 3/5

Andy Muschietti’s "It Chapter One" (2017) is een geslaagde, angstaanjagende remake van Stephen Kings klassieker, die zowel eer betuigt aan het origineel als eigen identiteit creëert.
Een eeuwenoud, vormveranderend wezen – dat zich meestal manifesteert als de griezelige clown Pennywise – terroriseert het stadje Derry, Maine. Een groepje gepeste kinderen, de ‘Losers Club’, verenigt zich om hun persoonlijke demonen én Pennywise te confronteren. Muschietti balanceert knap tussen coming-of-age-drama en pure horror: de chemie tussen de jonge cast voelt authentiek, terwijl de schrikmomenten effectief en visueel inventief zijn. Bill Skarsgård levert een iconische, onheilspellende vertolking af als Pennywise. Hoewel de film soms vertrouwt op bekende horrorconventies, overtuigt "It" door emotionele diepgang, sterke regie en een beklemmende sfeer. Een must-see voor horrorfans en King-liefhebbers. 3,5/5

In het Transsylvanië van het midden van de 19e eeuw reizen de excentrieke Professor Abronsius en zijn onhandige assistent Alfred naar een besneeuwd bergdorp op zoek naar vampiers. Wanneer de herbergiersdochter Sarah wordt ontvoerd door de aristocratische graaf Von Krolock, volgen de twee ‘vampierdoders’ haar spoor naar het kasteel. Hun reddingspoging mondt uit in een grotesk bal der ondoden, met een ironische twist die de helden zelf tot verliezers maakt.
Roman Polanski’s "The Fearless Vampire Killers" is een charmante, visueel weelderige parodie op de gotische horror, meer sprookjesachtig dan luidruchtig komisch. Jack MacGowran en Polanski zelf vormen een onstuimig duo: een doddige professor en een verlegen assistent die verliefd wordt op de badende herbergiersdochter Sharon Tate. Het script balanceert tussen Hammer-imitatie en subtiele satire, met als hoogtepunt het decadente vampierenbal. De sneeuwlandschappen, kostuums en production design geven de film een tijdloze sfeer, met veel leuke humor. Dit is een genietbare, stijlvolle oefening in genre-liefde met een cynische, memorabele slotclimax. 3,75/5

"Nightmares" van Joseph Sargent is een omnibusfilm bestaande uit vier op urban legends gebaseerde segmenten. In “Terror in Topanga” riskeert de aan sigaretten verslaafde Lisa een nachtelijke rit terwijl een ontsnapte krankzinnige moordenaar in de buurt is. “The Bishop of Battle” volgt arcade-addict J.J. Cooney die level 13 bereikt en daarmee digitale vijanden de echte wereld binnenhaalt. In “The Benediction” wordt een aan een geloofscrisis lijdende priester op de snelweg belaagd door een demonische zwarte wagen. Het slotstuk “Night of the Rat” toont een gezin dat wordt geterroriseerd door een onnatuurlijk grote, intelligente rat in hun huis.
"Nighmares" is een verrassend effectieve jaren-80-anthologie. “Terror in Topanga” bouwt fraai paranoia op rond een klassieke “killer in de backseat”-mythe, met Cristina Raines als uitstekende, nerveuze huisvrouw. “The Bishop of Battle” is het bekendste deel: een tijdscapsule over arcade-obsessie die verrassend visueel durft te spelen met de grens tussen game en realiteit. “The Benediction” voelt als een religieuze variant op "The Car" (1977), waarbij Lance Henriksen als twijfelende priester een bijna allegorische confrontatie aangaat. “Night of the Rat” kantelt naar camp, met een grote rat die desondanks grappig eng werkt. Samen leveren de segmenten een sfeervolle, altijd vermakelijke rit door verschillende smaken horror. Zeker al vier keer herbekeken en steeds weer van genoten. 3,5/5

Cecilia, een getalenteerde violiste, groeit op in een Venetiaans weeshuis waar meisjes muzikaal worden opgeleid. Ondanks haar talent biedt dit leven weinig perspectief. Optredens voor weldoeners gebeuren achter een doek of muur, en haar enige uitweg lijkt een gearrangeerd huwelijk met een edelman. De komst van componist Antonio Vivaldi als docent verandert echter alles. Muziek wordt hun gedeelde taal, een vorm van verzet tegen de conventies. Onder zijn begeleiding ontdekt Cecilia haar ware talent en vindt ze de moed om zich los te maken van de beperkingen die haar leven tot dan toe hebben bepaald.
Mooie beelden en goede vertolkingen, maar ik moet zeggen dat muzikale films mij doorgaans minder liggen dus kon “Primavera” mij niet volledig bekoren. De film is sfeervol, maar mist de urgentie en intensiteit die nodig zijn om constant te boeien. Maar dat is wel subjectief, vele anderen zijn heel enthousiast over de film. 2,5/5

"First Man" is een intieme, rauwe biografie van Neil Armstrong, die de ruimterace en de Apollo 11-missie benadert via persoonlijke tragedie en technische precisie. De film opent met het verlies van Armstrongs jonge dochter Karen, waarna hij zich stort op zijn werk bij NASA om aan zijn rouw te ontsnappen. Regisseur Damien Chazelle vermijdt grootspraak en heroïek; in plaats daarvan toont hij de eenzaamheid, twijfel en fysieke risico’s achter de missie. Gosling speelt Armstrong als een gereserveerde ingenieur die liever voelt dan praat, terwijl Claire Foy als Janet Armstrong de emotionele ruggengraat van het verhaal vormt. Met een documentaire-achtige cameravoering voelt "First Man" minder als een triomfverhaal dan als een existentiële reis naar de maan. De moeite om eens gezien te hebben. 3/5

Na overstromingen in Vermont (1927) duiken onnatuurlijke lijken op, wat folkloreprofessor Albert Wilmarth naar de afgelegen boerderij van Henry Akeley leidt. Akeley waarschuwt voor buitenaardse wezens die mensen ontvoeren en hun bewustzijn in cilinders vangen. Wilmarth ontdekt een complot om een poort naar hun wereld te openen, maar ontsnapt schijnbaar—tot de onthulling dat zijn brein zelf in een cilinder zit.
De film bouwt Lovecraftiaanse spanning op via briefwisseling, geluidsopnames en een claustrofobische sfeer die de kijker langzaam in waanzin trekt. De acteerprestaties en periode-esthetiek versterken het gevoel van dreiging, zodat het verhaal voor het grootste deel overtuigt. Pas wanneer de aliens zelf in beeld komen, zakt de magie iets in door beperkte effecten—maar tot dat moment is dit een goede, sfeervolle adaptatie. 2,75/5

Dr. Stephen Arrowsmith, een sadistische wetenschapper, betrapt zijn vrouw Muriel op overspel met de tuinman David. In een vlaag van wraak martelt en vermoordt hij het paar op gruwelijke wijze, in de overtuiging dat hij zo Murriels fortuin erft. Maar Muriel heeft alles nagelaten aan haar psychisch labiele zus Jenny. Stephen trouwt met Jenny en probeert haar systematisch krankzinnig te maken, terwijl hij het bloed van de doden gebruikt om zijn oude dienstmeid Solange te verjongen. De geesten van Muriel en David keren echter terug om bloedige wraak te nemen.
"Amanti d'Oltretomba" is een sfeervolle, gothic horror die vooral leeft op zijn zwarte‑wit cinematografie, klaustrofobische cryptscènes en Barbara Steeles dubbelrol als labiele zus en wraakzuchtige geest. Het plot is dun en vol clichés – de zieke echtgenoot, het gekke familielandgoed, de terugkerende geesten – maar Caiano weet er een droomachtige, bijna hypnotiserende sfeer van te maken. De martelscènes zijn voor hun tijd expliciet, al voelt de moralistische “wraak uit het graf”-moraal wat voorspelbaar. Voor fans van Italiaanse gotische griezel is dit een must, zij het meer om stemming en stijl dan om narratieve diepgang. 3,75/5

Een jonge vrouw en haar oudere echtgenoot, een gevierde dichter, leiden een teruggetrokken bestaan in een afgelegen landhuis dat zij met zorg restaureert. Hun rust wordt verstoord wanneer een mysterieuze man en later zijn vrouw onaangekondigd binnenkomen en zich steeds meer toe-eigenen. Naarmate er meer ongenode irritante gasten arriveren – waaronder hun twee ruziënde zonen en later een hele schare fans – escaleert de situatie tot een chaotische, gewelddadige orgie van vernieling en verering.
"Mother!" is ongetwijfeld een gedurfde, visueel soms indrukwekkende film, maar voor mij voelt hij vooral esoterisch en onnodig complex aan. Aronofsky stopt zoveel religieuze en mythologische symboliek in elk beeld dat het verhaal zelf ondergesneeuwd raakt. In plaats van een meeslepende thriller ervaar je een allegorisch doolhof waarin personages meer functie dan menselijkheid hebben. Zelfs na een tweede visie bleef ik afstandelijk: de emotionele kern – de pijn en woede van “Mother!” – ging voor mij verloren in de overdaad aan metaforische lagen. Technisch is de film niet slecht, met een beklemmende sound design en een hypnotiserende camera, maar dat weegt niet op tegen het gebrek aan empathie. Ik kon er simpelweg niet van genieten. Alleen voer voor ingewijden. Not my cup of tea. Sorry. 1,5/5

Boer Vincent Smith en zijn zuster Ida runnen het afgelegen Motel Hello waar Vincent al decennia reizigers lokt, verdooft en levend begraaft om ze te verwerken tot zijn beroemde gerookte worst en “Farmer Vincent’s Fritters”. Wanneer een jonge vrouw, Terry, na een door Vincent veroorzaakt motorongeluk bij hen belandt, ontstaat er een gespannen dynamiek tussen Vincent, zijn jaloerse zuster en zijn broer, de plaatselijke sheriff. Terwijl Terry langzaam de gruwelijke waarheid ontdekt, escaleert de situatie tot een chaotisch, bloedig einde met kettingzagen en ontsnapte “menselijke oogst”.
Motel Hell is een perverse mix van satire, slasher en Southern-gothic, gedragen door Rory Calhouns charmante, doch psychopathische boer Vincent. Kevin Connor regisseert met een scherp oog voor zwarte humor: de film spot met Amerikaanse familie­waarden, religie en kleinzielige moraliteit, terwijl hij moeiteloos overschakelt naar groteske, bijna komische gruwel. Het tempo is traag maar doelbewust, met memorabele beelden – levende slachtoffers die tot hun nek in de grond steken en als varkens worden gevoed – die zowel absurd als ongemakkelijk aanvoelen. De climax met kettingzagen is pure cult-cinema. Goede film. 3/5

Wanneer een waspers in de Blue Ribbon Laundry bezeten raakt door een demon, begint de machine onschuldige slachtoffers op gruwelijke wijze te vermalen. Politieagent John Hunton onderzoekt de reeks bizarre ongevallen en ontdekt samen met een demonoloog een duister geheim: de plaatselijke elite offert al decennialang jonge meisjes aan de machine in ruil voor macht en rijkdom. Hunton en zijn bondgenoten zullen een laatste confrontatie moeten aangaan om het kwaad te stoppen.
Hoewel "The Mangler" door veel critici werd afgedaan als een mislukte Stephen King-adaptatie, verdient Tobe Hoopers visionaire aanpak juist lof voor zijn unieke interpretatie van Kings korte verhaal. De film slaagt erin om een absurde premisse — een demonische wasmachine — met verrassende ernst en visuele inventiviteit te behandelen, waarbij Hoopers kenmerkende atmosfeer van onderliggende dreiging volop tot zijn recht komt.
Wat de film onderscheidt van andere horrorproducties uit de jaren negentig is de doordachte production design: de Blue Ribbon Laundry oogt als een Kafkaëske hel, met industriële decors die zowel claustrofobisch als symbolisch functioneren. Robert Englund levert als Bill Gartley een memorabele prestatie, waarbij hij onder zware make-up een complexe antagonist neerzet. Ted Levine als de detective Hunton brengt een menselijke dimensie aan het verhaal, met zijn persoonlijke demonen die parallel lopen aan de bovennatuurlijke dreiging.
De gore-effecten behoren tot het beste dat de jaren negentig te bieden had, met creatieve en schokkende sterfscènes die de absurde premisse geloofwaardig maken. Een beklemmende, groteske en mijns inziens ondergewaardeerde horrorfilm die ik al zeker vijf keer bekeken heb. 3,5/5

"Maniac Cop 2" is een matige, maar net voldoende sequel die voortborduurt op het origineel. De ondode politiemoordenaar Matt Cordell keert terug uit het water om wraak te nemen op de corrupte hiërarchie die hem ondergang bezorgde, en vormt een onheilspellend duo met een seriemoordenaar.
Hoewel de film veel actie en meer zwarte humor biedt dan zijn voorganger, voelt het verhaal als een hergebruikt recept met weinig verrassingen. Z’Dar blijft een imposante verschijning, maar het plot is voorspelbaar en de personages blijven oppervlakkig. Enkele scènes uit deel 1 worden herhaald.
William Lustig levert een degelijk, doch weinig inspirerend vervolg af dat vooral fans van de originele cultklassieker zal aanspreken. Voor mij persoonlijk is het net voldoende vermaak, maar meer ook niet. Een aangename verrassing is dat de Amerikaanse blu-ray van Blue Underground Nederlandse ondertitels heeft. 2,5/5

Na een reeks gruwelijke moorden door een dader in politiekostuum, groeit paniek. Getuigen worden genegeerd door een korps dat de reputatie wil beschermen. Rechercheur Frank McCrae gelooft de getuigenissen en ontmaskert samen met Jack Forrest en diens collega Theresa Mallory de ware dader: ex-agent Matt Cordell, die na onterechte gevangenisstraf en een vermeende dood terugkeert als wraakzuchtige moordmachine.
"Maniac Cop" is een genadeloze slasher die politie-uniformen tot symbool van terreur maakt. Lustig combineert rauwe actie met satire op institutioneel wantrouwen; Larry Cohens script levert scherpe dialogen en een onvoorspelbaar plot. De film heeft degelijke speciale effecten, strakke achtervolgingen en een onheilspellende sfeer, versterkt door Jay Chattaways elektronische score. Geen subtiele horror, maar toch een goede film. 3/5

"The Imitation Game" is een meeslepende biografische thriller die het verhaal vertelt van Alan Turing, de Britse wiskundige die tijdens de Tweede Wereldoorlog de Duitse Enigma-code kraakte. Benedict Cumberbatch levert een sublieme vertolking als de geniale, maar sociaal onhandige Turing, die met zijn team in Bletchley Park werkt aan een machine die de oorlog kan verkorten.
Tyldum hanteert een non-lineaire structuur die drie tijdslijnen verweeft: Turings schooljaren, de oorlogsperiode en de nasleep in 1952, wanneer zijn homoseksualiteit tot een veroordeling leidt. De film balanceert tussen intellectuele spanning en emotionele diepgang, met Keira Knightley als steunpilaar in de rol van Joan Clarke.
Een krachtig eerbetoon aan een vergeten held wiens werk de basis legde voor de moderne computer en een aangrijpende film over genialiteit, geheimhouding, oorlog en maatschappelijke intolerantie. De finale, waarin Turings vervolging wegens homoseksualiteit centraal staat, maakt duidelijk hoe verwoestend een samenleving haar uitzonderlijkste geesten kan behandelen. 4/5

Een op ware gebeurtenissen gebaseerd drama over vriendschap, liefde en terminale ziekte. Een goedbedoelde film die door zijn lange speelduur en verwarrende flashback-structuur helaas veel van zijn emotionele kracht verliest. Het non-lineaire verhaal, dat vijftien jaar aan gebeurtenissen probeert te omvatten, maakt het voor mij moeilijk om emotioneel betrokken te raken bij de toch al trage vertelling waarin veel gepraat wordt. Op de vertolkingen valt er niets op aan te merken, die zijn behoorlijk. 2/5

"I Swear" van Kirk Jones is een warme, menselijke biopic die het ware verhaal vertelt van John Davidson, een Schotse man met het syndroom van Tourette. De film balanceert knap tussen humor en ernst, zonder in sentimentaliteit te vervallen. Robert Aramayo zet een overtuigende hoofdrol neer die de complexiteit van de aandoening voelbaar maakt.
Hoewel de film voor mij geen topper is — het verhaal volgt soms wel erg de gebaande paden van het genre — blijft hij boeien door zijn authentieke toon en sterke acteerwerk. Opvallend is dat het grove taalgebruik, dat centraal staat in de prent, eigenlijk slechts bij een minderheid van patiënten voorkomt. Dit kan bij kijkers een vertekend beeld achterlaten over hoe Tourette zich in de praktijk manifesteert.
Desalniettemin slaagt Jones erin om begrip en compassie te kweken voor een aandoening die nog steeds vaak wordt misbegrepen. Een solide, hartverwarmende film die educatief én vermakelijk is. 3/5

"Brooklyn" is een subtiel, hartveroverend periodedrama over de Ierse Eilis Lacey, die begin jaren vijftig naar New York emigreert voor werk en een betere toekomst. Daar behaalt ze het diploma van boekhouden en vindt ze liefde bij de charmante Italiaans-Amerikaanse loodgieter Tony, maar een familietragedie dwingt haar terug te keren voor een maand naar Enniscorthy, waar ze tussen twee levens en identiteiten moet kiezen.
Crowley houdt de regie ingetogen en vermijdt melodrama, waardoor de emotionele complexiteit van migratie, heimwee en zelfontdekking centraal staat. Ronan als Eilis levert een verfijnde, ontwapende prestatie; Cohen als Tony is een verrassend warme tegenspeler. Met een ontroerende soundtrack van Michael Brook is "Brooklyn" een tijdloos portret van moed, verlangen en de prijs van vrijheid. 3,5/5
De film op Canvas of VRT max duurt 107 min. IMDB zegt 117 min.

Wanneer zijn vrouw en zoon voor de zomer naar Maine vertrekken, blijft de getrouwde uitgever Richard Sherman alleen achter in hun New Yorkse appartement. Hij maakt kennis met een verleidelijke bovenbuurvrouw (Marilyn Monroe), waarna zijn overactieve fantasie hem in steeds gewaagdere scenario’s van verleiding en schuldgevoel meesleept. Uiteindelijk kiest hij, na een reeks komische misverstanden en droomsequenties, toch voor zijn gezin.
Ondanks de iconische ventilatierooster-scène en Monroes charmes voelt "The Seven Year Itch" eerder als een uitgekauwd toneelstuk dan als scherpe cinema. De humor leunt zwaar op de innerlijke paniek van Richard en zijn morele tweestrijd, maar mist de bijtende maatschappijkritiek en de genadeloze ironie die Billy Wilder elders wel etaleert. Het resultaat is een luchtige, soms charmante, maar uiteindelijk tamme komedie die vooral drijft op nostalgie en Monroes sterstatus. Deze film is eerder flauwe noot in Wilders oeuvre; "Sunset Boulevard" daarentegen is een tijdloos meesterwerk dat je gerust meerdere keren kunt herbeleven. 2/5

Joe Turner werkt als CIA-analist in New York en speurt in boeken naar mogelijke complotten. Wanneer hij op een dag terugkeert naar zijn kantoor en al zijn collega’s vermoord aantreft, vlucht hij voor onbekende opdrachtgevers die ook hem willen uitschakelen. Samen met de ontvoerde fotografe Kathy Hale probeert Turner te achterhalen wie hem verraadt en welk geheim achter de moorden schuilgaat.
"Three Days of the Condor" is een intelligente, paranoïde thriller waarin wantrouwen bijna tastbaar wordt. Robert Redford speelt Joe Turner met precies de juiste combinatie van kwetsbaarheid, scherpte en morele vastberadenheid. De film vermijdt spectaculaire actie en bouwt spanning op via telefoongesprekken, observaties en subtiele machtsverschuivingen. Sydney Pollacks sobere regie, Dave Grusins nerveuze muziek en het kille New York versterken de sfeer van permanente dreiging. Hoewel sommige toevalligheden vandaag wat geconstrueerd aanvoelen, blijft de politieke ambiguïteit indrukwekkend. Een elegante klassieker over manipulatie, loyaliteit en de angst dat niemand werkelijk te vertrouwen is. Ik heb genoten van de herziening. 3,5/5

In 1959 arriveert de nieuwe leraar Engels John Keating op de elitaire kostschool Welton Academy, waar jongens worden opgeleid onder het strenge motto "Traditie, Eer, Discipline, Uitmuntendheid". Keating moedigt zijn leerlingen aan om zelf te denken, poëzie te omarmen als uitdrukking van het leven, en het motto "Carpe Diem" (pluk de dag) ter harte te nemen. Een groep studenten richt in het geheim de "Dead Poets Society" op, wat leidt tot persoonlijke groei, maar ook tot een tragisch conflict met de autoriteiten en ouders.
Peter Weirs "Dead Poets Society" is een tijdloos drama dat de spanning tussen individuele vrijheid en institutionele conformiteit scherp belicht. Robin Williams levert een van zijn meest indringende prestaties als John Keating, een leraar die poëzie niet als academische oefening behandelt, maar als een middel om jongeren aan te moedigen authentiek te leven. De film balanceert tussen inspiratie en tragedie: terwijl Keatings "Carpe Diem"-filosofie zijn leerlingen bevrijdt van de verstikkende verwachtingen van Welton, leidt hun rebelse zoektocht naar zelfexpressie ook tot onomkeerbare consequenties.
Weir regisseert met subtiele visuele metaforen — van staan op lessenaars tot nachtelijke bijeenkomsten in een grot — die de innerlijke transformatie van de jongens verbeeldt. De film is meer dan een lofzang op de geesteswetenschappen; het is een complexe meditatie over de prijs van vrijheid en de verantwoordelijkheid van mentorschap. Hoewel soms bekritiseerd als sentimenteel, blijft "Dead Poets Society" krachtig door zijn universele thema's: de zoektocht naar identiteit, de moed om anders te denken, en de kwetsbaarheid van jeugdige idealisme in een rigide wereld. 3,5/5

Monty Brogan krijgt nog één dag vrijheid voordat hij een gevangenisstraf van zeven jaar moet uitzitten. Tijdens die laatste uren neemt hij afscheid van zijn vrienden, zijn vriendin Naturelle en het leven dat hij achter zich moet laten. Spike Lee toont hoe schuld, spijt en zelfbedrog steeds sterker aan de oppervlakte komen.
"25th Hour" is een sombere en intens melancholische film over verlies, schuld en de onmogelijkheid om aan de gevolgen van je keuzes te ontsnappen. Edward Norton geeft Monty Brogan overtuigend gestalte als een man die voortdurend probeert zijn angst en onzekerheid te verbergen achter bravoure en zelfmedelijden. Het middenstuk vind ik echter wat langdradig. De gesprekken met zijn vrienden zijn vaak interessant, maar de film blijft soms te lang stilstaan bij Monty’s innerlijke conflicten en herhaalt daardoor bepaalde emoties. Vooral de trage opbouw naar zijn laatste nacht had wat strakker gemogen. Toch herpakt de film zich in het laatste deel. De spanning en emotionele intensiteit nemen duidelijk toe wanneer Monty steeds dichter bij zijn vertrek naar de gevangenis komt. De slotscène, met haar denkbeeldige ontsnappingsroute en bittere terugkeer naar de werkelijkheid, is aangrijpend en geeft de film een sterk en memorabel einde. 3/5

Dr. Bill Harford raakt na een bekentenis van zijn vrouw Alice verwikkeld in een nachtelijke odyssee door New Yorks verborgen wereld van verlangen, jaloezie en seksuele fantasieën. Zijn zoektocht voert hem naar een geheim gemaskerd feest, waar hij getuige wordt van een ritualistisch erotisch spektakel dat zijn gevoel van veiligheid en controle ondermijnt. Wanneer Bill probeert te achterhalen wat er werkelijk is gebeurd, ontdekt hij dat huwelijk, trouw en identiteit minder stabiel zijn dan hij dacht.
"Eyes Wide Shut" is Kubricks koele, hypnotiserende testament over verlangen, jaloezie en de fragiele façade van het huwelijk. De traag voortglijdende camerabewegingen, verzadigde kleuren en sacrale muziek creëren een droomwereld waarin elke ontmoeting tegelijk verleidelijk en bedreigend aanvoelt. Tom Cruise speelt Bill overtuigend als een man die door gekrenkte onzekerheid zijn eigen morele grenzen ontdekt; Nicole Kidman geeft Alice een intellectuele en sensuele tegenkracht. Niet alle dialogen klinken natuurlijk en het tempo kan afstandelijk overkomen, maar juist die vervreemding versterkt de ambiguïteit. Kubrick toont geen eenvoudig erotisch mysterie, maar een ontwrichtende reis door fantasie, macht, angst en huwelijkse eerlijkheid. 3,5/5

Na een financiële crisis vermoordt Jeffrey Desange zijn echtgenote en collega’s, waarna hij met zijn twee jonge dochters Victoria en Lilly de bossen intrekt voor een zelfmoordpoging die mislukt door een onzichtbare entiteit. Vijf jaar later worden de verwilderde meisjes gevonden en ondergebracht bij hun oom Lucas en diens rockster-vriendin Annabel, die hen proberen te rehabiliteren. Al snel blijkt dat de geestelijke “Mama” die de kinderen in de wildernis beschermde, hen ook in hun nieuwe thuis volgt en steeds agressiever wordt.
Mama (2013) is een sfeervolle bovennatuurlijke horrorfilm van Andy Muschietti, geproduceerd door Guillermo del Toro, die visueel sterk maar narratief misschien wat minder is. Jessica Chastain overtuigt als onwillige moederfiguur Annabel, terwijl de jonge actrices Megan Charpentier en Isabelle Nélisse de verwilderde zusjes Victoria en Lilly angstaanjagend geloofwaardig neerzetten. De film heeft een origineel premise en veelbelovende personages en is ondanks enkele mankementen zoals de soms wat voorspelbare jumpscares in het tweede deel toch zeker niet slecht. 3/5

Griezelfilmster Paul Toombes (Vincent Price) keert na jaren in een psychiatrische inrichting terug naar Londen om zijn beroemde personage Dr. Death opnieuw tot leven te wekken. Samen met scenarioschrijver Herbert Flay (Peter Cushing) begint hij aan een televisieserie, maar al snel worden cast- en crewleden vermoord volgens de macabere patronen uit Toombes’ oude films. Omdat iedereen vermoedt dat de getroebleerde acteur opnieuw is ontspoord, moet Toombes ontdekken wie achter de moorden zit.
"Madhouse" is vooral interessant dankzij de combinatie van Vincent Price en Peter Cushing, twee iconen die hier eindelijk samen het scherm delen. De film speelt geestig met Prices eigen horrorgeschiedenis en verwerkt fragmenten uit eerdere American International producties, waardoor hij bijna een zelfbewuste ode aan zijn carrière wordt. Het verhaal is niet altijd even overtuigend en het tempo ligt soms laag, maar de sinistere sfeer, enkele fraaie moordscènes en de vertolking van de twee topacteurs houden de aandacht vast. De Bluray van Kino Lorber had helaas geen onderschriften. 3/5

"Downton Abbey" van Michael Engler voelt als een comfortabele, doch voorspelbare verlenging van de geliefde serie. Het koninklijke bezoek in 1927 biedt genoeg intriges en nostalgische momenten voor fans, maar mist echte cinematografische durf. De cast blinkt uit, vooral Maggie Smith, terwijl het script veilig binnen de bekende lijnen blijft. Visueel fraai, doch weinig verrassend. Een aardige, maar voor mij nipt voldoende film die vooral trouwe kijkers zal bekoren, maar geen nieuwe hoogten bereikt. 2,5/5

De overleden vrouw van een aristocraat keert op mysterieuze wijze terug uit het graf. Haar aanwezigheid doet het gezin en de omgeving opnieuw bezwijken voor verlangen, jaloezie en angst. Juan Luis Buñuel vermengt gotische fantasy met surrealistische beelden over rouw, obsessie en de verleidelijke kracht van het verleden.
“Leonor” is vooral een contemplatief arthouse-experiment waarin Juan Luis Buñuel vampirische motieven ondergeschikt maakt aan melancholie en psychologisch drama. De film bevat weinig echte horror: dreiging en schrikmomenten maken plaats voor lange stiltes, trage dialogen en een dromerige beeldtaal. Dat levert enkele sfeervolle, mysterieuze scènes op, maar het tempo ligt vaak zo laag dat de film zijn spanningsboog verliest. Niet alles is even boeiend en sommige symbolische passages voelen nodeloos onduidelijk aan. Toch blijft "Leonor" interessant voor kijkers die eigenzinnige, Europese cinema en sombere romantiek waarderen. Voor mij is het een nipte voldoende. Muziek van Morricone met een mooi hoofdthema. 2,75/5

In de jaren tachtig neemt de studente Samantha die in geldnood zit een verdacht goedbetaalde babysitklus aan in een afgelegen landhuis. Eenmaal daar blijkt er geen kind te zijn, maar moet ze op de zieke schoonmoeder van het echtpaar letten tijdens een maansverduistering. Langzaam dringt het tot haar door dat ze in een satanisch ritueel wordt gelokt en moet ze vechten om te overleven.
"The House of the Devil" is een slow-burn horror die de sfeer van jaren tachtig perfect vangt. Ti West vertrouwt op spanning, niet op jumpscares, en laat de onheilspellende atmosfeer langzaam opbouwen tot een ontknoping die hard aankomt. Jocelin Donahue overtuigt als kwetsbare maar veerkrachtige Samantha, terwijl het bijrolletje van Greta Gerwig charmant en geloofwaardig is. De film voelt als een eerbetoon aan klassieke horror, met een zorgvuldig camerawerk en een degelijke soundtrack. Het resultaat is een intelligente, ongemakkelijk spannende film die bewijst dat geduld in horror toch wordt beloond. 3/5.

Na een mislukte opdracht worden huurmoordenaars Ray en Ken naar Brugge gestuurd om zich schuil te houden. Terwijl Ken de middeleeuwse stad bewondert, wordt Ray verteerd door schuldgevoelens. Hun verblijf verandert drastisch wanneer hun baas een gewelddadige opdracht doorgeeft.
"In Bruges" is een vlijmscherpe tragikomedie waarin Martin McDonagh misdaad, schuld en verlossing verrassend elegant verweeft. Colin Farrell speelt Ray als een stuntelende, getormenteerde man, terwijl Brendan Gleeson warmte en melancholie toevoegt. De dialogen zijn grof, geestig en ritmisch, maar onder de zwarte humor schuilt oprechte emotionele pijn. Brugge wordt geen toeristische achtergrond, maar een sprookjesachtig doolhof waarin personages met hun verleden botsen. Ralph Fiennes zorgt als explosieve baas voor memorabele dreiging. De film fascinerend, nostalgisch, origineel en uiteindelijk ontroerend. Wordt nog beter bij herziening. Dit is een pareltje. 4,5/5

Wanneer een spaarbank wordt overvallen, ontdekt rechercheur Sam Wagner (Joseph Cotten) dat de schijnbaar zachtmoedige bankbediende Leon Poole de inside man is. Tijdens de arrestatie in Pooles appartement schiet Wagner per ongeluk diens onschuldige vrouw dood, waarna Poole tijdens zijn proces wraak zweert op Wagners echtgenote Lila. Jaren later ontsnapt Poole uit de gevangenis en zet hij zijn koude, methodische plan in gang om Wagner hetzelfde verdriet te laten voelen dat hij heeft geleden.
"The Killer Is Loose" is een strak geconstrueerde noir-thriller van Budd Boetticher die meer psychologische spanning biedt dan zijn bescheiden budget doet vermoeden. Wendell Corey overtuigt als de ogenschijnlijk timide maar in werkelijkheid koel berekenende Leon Poole, een van de meest ongemakkelijke schurken uit de jaren vijftig. Joseph Cotten speelt de vermoeide rechercheur met de juiste dosis morele ambiguïteit, terwijl Rhonda Fleming als diens vrouw Lila de emotionele as van het verhaal vormt. De film mikt niet op grandioze actie, maar bouwt beklemmende suspense op via Pooles methodische wraakplan en de voorspelbare doch onafwendbare confrontatie. Hoewel het script soms formulematig aandoet en de climax net iets te netjes is afgewerkt, blijft de film boeien door zijn focus op de menselijke kosten van geweld en wraak. Een degelijke noir die vooral sterk is in zijn karaktertekening en sfeer. 3,5/5

Twintig jaar na de oorspronkelijke moorden in Woodsboro duikt een nieuwe Ghostface op, die jongeren uit de omgeving van Sidney Prescott terroriseert. De jonge Tara Carpenter en haar zus Sam raken verstrikt in een bloedige reeks aanvallen, waarbij oude geheimen en verbanden met het verleden aan het licht komen. Samen met Dewey Riley, Gale Weathers en enkele nieuwe bondgenoten proberen ze de moordenaar te ontmaskeren voordat iedereen wordt uitgeschakeld.
"Scream 5" is een zelfbewuste terugkeer naar Woodsboro, waarin de makers met liefde én kritiek naar de slasherformule kijken. De film combineert scherpe genrecommentaren met effectieve spanning, inventieve moorden en een aangenaam tempo. Vooral Jenna Ortega maakt indruk als kwetsbare maar vastberaden Tara, terwijl Neve Campbell, Courteney Cox en David Arquette hun vertrouwde personages overtuigend opnieuw vertolken. Niet elke onthulling is even verrassend en sommige dialogen klinken nadrukkelijk als fanservice, maar de regie, fotografie en nostalgische sfeer compenseren dat redelijk goed. 3/5

In het New York van de vroege 20e eeuw runt beeldhouwer Professor Henry Jarrod een wassenbeeldenmuseum met historische figuren, maar zijn zakenpartner Matthew Burke zet het museum in brand voor het verzekeringsgeld en laat Jarrod achter in de vlammen. Jarrod overleeft zwaargewond en vermomd, opent een nieuw macaber museum en begint moorden te plegen om de lichamen met was te bedekken en zo zijn kunstwerken te maken. Wanneer Sue Allen de gelijkenis ontdekt tussen een wassenbeeld en haar vermoorde vriendin, dringt ze het museum binnen en onthult ze Jarrods gruwelijke geheim in een dramatische confrontatie.
“House of Wax“ (1953) is een van de eerste 3D-horrorfilms en lanceerde Vincent Price als horroricoon. André de Toth regisseert deze remake van “The Mystery of the Wax Museum” (1933) met sfeer en visuele flair, hoewel de horror elementen vrij mild zijn naar moderne maatstaven. Vincent Price excelleert als de getraumatiseerde, gewraakte kunstenaar Henry Jarrod, wiens tragedie en waanzin geloofwaardig worden neergezet. De film blinkt uit in atmosfeer en production design, met indrukwekkende wassenbeelden en een doordachte setting in het New York van de jaren 1890. De 3D-effecten waren destijds baanbrekend, maar voelen nu meer als een historische curiositeit dan als een meerwaarde. Desalniettemin blijft “House of Wax” een memorabele klassieker die Price's status als horrormaster bezegelde en het waxmuseum-subgenre definieerde. 4/5

Schrijfster Jennifer Hills trekt zich terug in een afgelegen huisje in de bossen in Louisiana om aan haar tweede roman te werken, maar trekt daar ongewild de aandacht van een groep lokale mannen. Na een vernederend incident bij een tankstation breken de mannen ’s nachts haar hut binnen, waar ze haar meervoudig verkrachten en voor dood achterlaten. Jennifer overleeft, keert weken later terug en neemt op methodische en bloedige wijze wraak op elk van haar aanvallers.
Steven R. Monroe’s remake van “I Spit on Your Grave” (2010) is een technisch strakke, maar moreel omstreden wraakfilm die vooral op shock leunt. De verkrachtingsscènes zijn langdurig en expliciet, wat de film bij veel critici op weerstand stuitte. Toch functioneert de tweede helft als een bijna sadistisch revenge-fantasie, waarin Jennifer koud en berekenend afrekent met haar daders. Voor fans van het rape-and-revenge-subgenre biedt dit een effectieve, zij het weinig subtiele ervaring. Het is een behoorlijk ingeblikte exploitatiefilm die echt gruwelijk is en voor mij beter dan het origineel “Day of the Woman” (1978). 3/5

In het fictieve stadje Woodsboro wordt een groep tieners opgeschrikt door een gemaskerde moordenaar die zijn slachtoffers eerst belt en dwingt tot een sadistisch horrorfilm-trivia-spel. De scholiere Sidney Prescott, die nog altijd rouwt om de moord op haar moeder, wordt samen met haar vrienden het volgende doelwit van de mysterieuze Ghostface-killer. Terwijl de media en de politie jacht maken op de dader, moeten Sidney en haar vrienden hun kennis van horrorfilms gebruiken om de ware identiteit van de moordenaar te onthullen voordat het te laat is.
Wes Cravens “Scream” (1996) is een slimme, zelfbewuste deconstructie van het slasher-genre die zowel hulde brengt als satire levert. Het script van Kevin Williamson speelt handig met de bekende tropes — de “final girl”, de onschuldige verdachte, de regels om te overleven — en maakt die bewust tot onderdeel van het plot. Craven balanceert moeiteloos tussen spanning, humor en sociale commentaar, terwijl de cast (met name Neve Campbell, Drew Barrymore en Courteney Cox) overtuigend neerzet hoe slimme, mediabewuste tieners reageren op pure terreur. Het resultaat is een film die niet alleen eng is, maar ook verrassend scherpzinnig: een slasher die kijkt naar slashers, en daardoor tijdloos blijft. 4/5

Na een scheiding verhuizen Elissa en haar moeder Sarah naar een rustige buitenwijk, waar ze ontdekken dat het huis aan het einde van de straat de plek is van een gruwelijke dubbelmoord door een tienermeisje vier jaar eerder. Elissa raakt bevriend met Ryan, de overlevende broer die nog steeds in dat huis woont, ondanks waarschuwingen van de buren. Wat begint als een nieuw leven vol belofte ontrafelt langzaam als Elissa merkt dat er meer schuilt achter de geruchten en dat Ryans familiegeheimen veel duisterder zijn dan iemand vermoedde.
“The House at the End of the Street“ is een sfeervolle psychologische thriller die meer leunt op spanning en ongemak dan op goedkope schrikeffecten. Mark Tonderai bouwt de spanning zorgvuldig op en houdt de kijker tot het eind op het verkeerde been met een slimme plotwending die de hele dynamiek van het verhaal herdefinieert. Jennifer Lawrence levert een overtuigende prestatie als de rebelse tiener Elissa, wier nieuwsgierigheid en empathie de motor van het verhaal vormen. De film profiteert van een sterke visuele stijl en een onheilspellende atmosfeer die de isolatie en geheimen van de kleine gemeenschap voelbaar maakt. Voor liefhebbers van thrillers met een psychologische inslag en een goed uitgewerkt mysterie is die film zeker de moeite waard. 3,5/5

In een oud appartementsgebouw in Cincinnati krijgen zes bejaarde bewoners te horen dat hun woning moet verdwijnen voor een nieuw bouwproject. Omdat ze niet naar een onpersoonlijk rusthuis willen verhuizen, besluiten ze de projectontwikkelaars en bouwvakkers af te schrikken met sabotages en dodelijke “ongelukken”. Hun verzet wordt steeds gewelddadiger en brengt uiteindelijk ook hun onderlinge loyaliteit ernstig in gevaar.
Larry Yust maakt van een eenvoudige uitzettingszaak een merkwaardige mengeling van zwarte komedie, sociale horror en wrange stadsobservatie. De bejaarde bewoners zijn geen hulpeloze slachtoffers, maar koppige, soms angstaanjagend inventieve verdedigers van hun thuis. Dat levert humor op, terwijl de steeds dreigender wordende moorden mededogen oproepen. Yust filmt de afbraak van Cincinnati’s oude stadswijken als een kille metafoor voor economische vooruitgang die mensen uitwist. Het tempo is traag en de personages worden niet altijd even diep uitgewerkt, maar de ongewone premisse, het uitstekende ensemble en het bittere einde maken van "Homebodies" een eigenzinnige en soms intrigerende cultfilm. 3,25/5. (Gezien op de Kino Lorber Blu-ray.)

Hill House, een negentig jaar oud landhuis in Massachusetts met een duistere geschiedenis van tragische sterfgevallen, wordt verhuurd aan parapsycholoog Dr. John Markway voor een bovennatuurlijk onderzoek. Markway nodigt drie proefpersonen uit: de fragiele Eleanor Lance, de zelfverzekerde helderziende Theodora en Luke Sanderson, de erfgenaam van het huis. Terwijl de groep de nacht doorbrengt, worden ze geconfronteerd met angstaanjagende gebeurtenissen die zich vooral lijken te richten op Eleanor, die steeds meer overtuigd raakt dat het huis levend en kwaadaardig is.
"The Haunting" (1963) wordt vaak bestempeld als een meesterwerk van psychologische horror dat meer vertrouwt op sfeer dan op expliciete schrikeffecten. De film excelleert door de subtiele opbouw van spanning en de focus op de psychologische aftakeling van Eleanor, prima vertolkt door Julie Harris. Wise's regie, samen met de schaduwrijke cinematografie, creëert een claustrofobische atmosfeer waarin het huis zelf als een levend, vijandig personage fungeert. De film vermijdt goedkope jump scares en kiest voor een slow-burn benadering die de kijker laat twijfelen tussen bovennatuurlijke krachten en Eleanors instabiele geestestoestand. Met zijn G-rating wist de film toch generaties kijkers te terroriseren, mede dankzij het goede acteerwerk en het zorgvuldig opgebouwde script. Een prent die bewijst dat de meest effectieve horror die is die je niet ziet, maar voelt.
3,5/5 Na herziening.

De Amerikaanse Nora Davis arriveert in Rome om haar zieke tante te bezoeken, maar beleeft nog diezelfde nacht een reeks verontrustende gebeurtenissen. Nadat haar tante sterft, wordt Nora op straat aangevallen en ziet ze op een trap een vrouw vermoord worden—alleen ontbreekt elk bewijs wanneer de politie arriveert. Samen met dokter Marcello Bassi onderzoekt ze de zaak en ontdekt ze een verband met een mysterieuze seriemoordenaar die zijn slachtoffers alfabetisch uitkiest.
Met "La Ragazza Che Sapeva Troppo" bewijst Mario Bava dat een ogenschijnlijk bescheiden thriller toch baanbrekend kan zijn. De film vormt een fascinerende overgang tussen Hitchcockiaanse suspense en de later herkenbare Italiaanse giallo: Rome wordt een droomachtige doolhof van nachtelijke pleinen, sterke contrasten en paranoïde blikken. Letícia Román speelt Nora overtuigend als kwetsbare maar nieuwsgierige getuige, terwijl John Saxon voor charmante tegenpool zorgt. Het tempo is soms ongelijk maar toch maken Bava’s beeldgevoel, subtiele humor en suggestieve dreiging deze film de moeite waard. De subjectieve cameravoering en claustrofobische sfeer onthullen de geboorte van een genre. 3,5/5

In het New England-stadje Milburn vormen vier bejaarde heren de Chowder Society, een club waarin ze wekelijks spookverhalen vertellen. Hun ritueel krijgt een grimmige wending wanneer een van hen overlijdt en een mysterieuze vrouw uit hun verleden terugkeert als een wraakzuchtige geest. Terwijl de overlevenden geconfronteerd worden met hun donkere geheim uit de jaren dertig, proberen ze de vloek te verbreken voor het te laat is.
"Ghost Story" begint traag en voelt in het eerste uur tamelijk langdradig; de sfeer is weliswaar gotisch maar de opbouw verloopt erg moeizaam. De dialogen zijn soms houterig en de spanning blijft beperkt tot suggestie. Gelukkig wint de film in het tweede deel aan kracht: de onthullingen over het verleden van de Chowder Society en de confrontatie met de geest van Alma/Eva zorgen voor meer dramatiek en emotionele lading. Fred Astaire levert in zijn laatste filmrol een waardige, melancholische prestatie. Een nipte voldoende, vooral dankzij het sterkere tweede deel. 2,5/5

Tijdens de Eerste Wereldoorlog krijgen de Britse korporalen Blake en Schofield in april 1917 de opdracht om dwars door niemandsland en vijandig gebied een bericht te bezorgen dat een geplande aanval moet afblazen. De Duitse terugtocht blijkt een tactische valstrik, en als de waarschuwing niet op tijd arriveert, staan 1.600 soldaten – onder wie Blakes broer – een bloedbad te wachten. De film volgt hun hachelijke tocht die één continue, adembenemende race is tegen de klok.
Sam Mendes transformeert de loopgravenhorror van de Eerste Wereldoorlog tot een meeslepende, visuele tour de force. De schijnbaar ononderbroken cameravoering plaatst de kijker pal naast Blake en Schofield, waardoor elke stap door niemandsland voelbaar riskant wordt. Het verhaal is simpel maar effectief: een koeriersmissie die urgentie en menselijke kwetsbaarheid combineert, met Thomas Newmans subtiele score als emotionele geleider. Acteurs George MacKay en Dean-Charles Chapman dragen de film moeiteloos; hun vermoeidheid en twijfel voelen authentiek. Mendes’ regie balanceert tussen groots oorlogsepos en intiem menselijk drama, zonder ooit te vervallen in goedkoop sentiment. Technisch indrukwekkend, inhoudelijk ontroerend: een moderne oorlogsklassieker. 4/5

Tijdens een broeierige hittegolf in Florida begint de kleine advocaat Ned Racine een hartstochtelijke affaire met de mooie Matty Walker, de echtgenote van een rijke zakenman. Samen smeden ze een plan om haar man te vermoorden zodat zij met zijn fortuin kunnen vluchten, maar na de moord blijkt Matty’s ware agenda nog veel verraderlijker dan Ned had voorzien. Verstrikt in een web van bedrog moet de advocaat vechten om zijn vrijheid en leven te behouden.
"Body Heat" is Lawrence Kasdans debuut als regisseur en een geslaagde neo-noir die de klassieke film noir met eigentijdse eroticiteit combineert. Kathleen Turner is iconisch als femme fatale: berekenend, verleidelijk en altijd een stap voor. William Hurt speelt de zwakke, door lust verblinde advocaat overtuigend, terwijl de broeierige Floridase setting en John Barry’s score de spanning constant verhogen. Het script is strak en slim, vol verrassingen en morele ambiguïteit. Een must-see voor liefhebbers van het genre. 4/5
Gezien op de Criterion UHD 4K maar ik denk dat de dvd praktische even goed is.

In een door overbevolking, uitputting van hulpbronnen en een extreem broeikaseffect geteisterd New York van 2022 onderzoekt rechercheur Robert Thorn de moord op een directeur van de machtige Soylent Corporation. Met hulp van zijn oude vriend Sol Roth graaft Thorn dieper in het bedrijf en de mysterieuze voedselrantsoenen, waarna hij op een gruwelijk geheim stuit over de ware samenstelling van Soylent Green. De ontdekking confronteert hem met de morele afgrond van een samenleving die overleven boven menselijkheid heeft gesteld.
"Soylent Green" is een tijdloze, beklemmende dystopie die vooral door zijn maatschappijkritiek en iconische onthulling blijft hangen. Richard Fleischer schetst een smerig, oververhit New York waar armoede en overbevolking hand in hand gaan met corporate macht. Charlton Heston levert als geharde detective een solide prestatie, maar het is Edward G. Robinson in zijn laatste rol die emotionele diepgang toevoegt. Visueel voelt de film soms gedateerd, maar dat onderstreept juist de rauwe, bijna documentaire-achtige sfeer. Het verhaal ontvouwt zich traag maar doelbewust, met een climax die nog steeds schokt. Qua thema’s — ecologische crisis, voedseltekort, ethische grenzen — is "Soylent Green" verrassend actueel. Een must-see voor liefhebbers van intelligente sci-fi. Herbekeken op 4K UHD maar ik denk dat dit weinig beter is dan de gewone bluray. 4,5/5

Paul en Jennifer Montgomery, een welgesteld New Yorks koppel, vermaken zich met sadistische psychologische spelletjes totdat de mysterieuze Lisa Schindler hun flat binnenwandelt. Lisa introduceert haar eigen, gevaarlijkere varianten van deze “games”, waarbij de grens tussen grap en daad vervaagt. Wanneer een ongeluk een dodelijke wending krijgt, ontspint zich een web van schuld, manipulatie en paranoïde waan.
"Games" is een gestileerde, claustrofobische thriller die de sadistische spelletjes van een rijk koppel laat escaleren tot moord en waanzin. Curtis Harrington hanteert een strakke, theatrale opbouw: het chique interieur wordt een psychologisch slagveld waar Simone Signoret als Lisa de touwtjes trekt. James Caan en Katharine Ross overtuigen als verwende, emotioneel uitgebluste socialites; hun chemie oscilleert tussen verleiding en wrede vervreemding. Visueel speelt de film met pop-art en optische illusies, wat de thematiek van bedrog en zelfbedrog versterkt. Het script balanceert op het randje van camp, maar de suspense blijft intact dankzij Harringtons beheerste regie en een paar goed geplaatste shocks. 3/5
De print en de audio van de Shout Bluray zijn degelijk.

Wanneer een aanslag op een Midden-Oosters resort zijn zoon Robin kost, ontdekt ex-CIA-agent Peter Sandza dat diens ontvoering het werk is van zijn oude vriend Childress, die supermensen wil trainen als wapens. Peter vindt bondgenootschap bij Gillian, een tiener met vergelijkbare telekinetische gaven, en samen zetten ze een gevaarlijke zoektocht in om Robin te bevrijden uit een duister instituut. Hun zoektocht mondt uit in een bloedige climax waarin de grenzen van menselijke krachten pijnlijk worden opgerekt.
De Palma tilt met "The Fury" het telekinesie-thema naar een visueel spectaculair niveau. De film combineert de spanning van een spionagethriller met de emotionele lading van een vader-zoonverhaal en de excessen van body horror. Kirk Douglas levert een verrassend kwetsbare prestatie, terwijl Amy Irving als Gillian het hart van de film vormt. De Palma’s kenmerkende split-screen, langzame zooms en dromerige tracking shots creëren een bijna hypnotiserende sfeer. De finale, met zijn operatische geweld en gore toont de regisseur op zijn meest compromisloos. Prima film, die blijkbaar ook "Scanners" van Cronenberg inspireerde. 3,5/5

"Arrival" van Denis Villeneuve is een behoorlijk sciencefictiondrama dat verrassend menselijk en hoopvol is. In plaats van de gebruikelijke invasiepaniek kiest de film voor dialoog, begrip en verbinding.
Linguïste Louise Banks leidt de poging om contact te maken met de heptapoden, alienbezoekers wier circulaire taal onze lineaire tijdwaarneming doorbreekt. Wat begint als een wereldwijde crisis mondt uit in een universeel inzicht: communicatie is de sleutel tot vrede en eenheid.
De film draait om verdriet, keuzes en de moed om het leven te omarmen, zelfs met kennis van de pijn die komen gaat. Met zijn kalme tempo, subtiele spanning en positieve kernboodschap — dat begrip en empathie ons redden — blijft "Arrival" voor mij de moeite waard om te bekijken, hoewel de meeste SF-films (met uitzondering van bvb Alien en The Thing) mij minder liggen. 3/5
Gezien op Apple TV in 4K, matige transfer maar schitterend geluid.

Drie vrienden – Dan, zijn vriendin Parker en zijn beste kameraad Joe – blijven na een laatste ritje op de skilift vastzitten wanneer het skigebied vanwege een naderende storm eerder sluit. Doordat ze onopgemerkt in de stoeltjeslift blijven hangen, belanden ze tientallen meters boven de grond in de vrieskou, zonder dat iemand weet dat ze er nog zitten. Terwijl de temperaturen dalen en de voorraden slinken, moeten ze levensgevaarlijke keuzes maken om te overleven, waarbij de kou en de natuur niet de enige bedreigingen blijken.
Adam Greens "Frozen" is een degelijke survival-thriller die bewijst dat je met weinig locaties en een minimalistische cast toch spanning kunt opbouwen. Het script zet een simpel maar sterk concept neer: drie twintigers, vast op een skilift, die langzaam afkoelen terwijl de paniek toeneemt. Wat opvalt, is hoe goed de film de fysieke kou en psychologische wanhoop voelbaar maakt, mede dankzij strakke regie en geloofwaardige acteerprestaties. Visueel is het geen spektakel, maar de beperkingen werken juist in het voordeel van de claustrofobische sfeer. Goed. Minstens 3/5

Wanneer de jonge arts Simon Helder wordt opgesloten in een gesticht voor lijkenroof en ‘tovenarij’, ontdekt hij dat zijn idool Baron Frankenstein er onder een schuilnaam als dokter werkt en stiekem zijn experimenten voortzet. Samen met Sarah die niet kan praten bouwen ze een nieuw wezen door het brein van een geleerde te transplanteren in het lichaam van de brute, apenachtige gevangene Herr Schneider. Het monster ontaardt echter in een bloedige wraaktocht door het gesticht.
"Frankenstein and the Monster from Hell" sluit Terence Fishers Hammer-cyclus af als een sombere, sfeervolle gothic horror. Peter Cushing is opnieuw uitstekend als de onvermoeibare Baron, hier verborgen in een krankzinnigengesticht waar hij de corrupte directeur chanteert om zijn werk voort te zetten. Het script balanceert net tussen tragiek en grotesk: de scène waarin het monster, met het brein van een denker in een beestenlijf, wanhopig probeert te communiceren, is ontroerend. Visueel heeft de film nog steeds de grandeur van de eerdere delen ondanks het beperkter budget en Fishers regie en de claustrofobische setting zijn top. Een waardig, zij het melancholisch einde voor Cushings Frankenstein, warm aanbevolen vooral voor fans van de Hammerfilms. 4/5

Ex-verslaafde schrijver Tim Brett is op vakantie in Italië met zijn tante Lucy, een weldoenster die zich inzet voor gerehabiliteerde criminelen. Wanneer Lucy vermoord wordt aangetroffen in Pompeii, begint Tim op eigen houtje te onderzoeken wat er werkelijk is gebeurd. Hij ontvangt al snel dreigberichten en raakt verstrikt in een paranoïde complot dat zijn geloofwaardigheid en geestelijke gesteldheid op de proef stelt.
Een redelijk sfeervolle thriller die balanceert tussen psychologisch drama en spionageparanoia. David Hemmings, kort na zijn doorbraak in Blow-Up, overtuigt als de kwetsbare, door drugs verleden getekende Tim Brett, wiens zoektocht naar de waarheid hem in een Kafka-eske nachtmerrie stort. Regisseur Richard C. Sarafian creëert bij momenten een beklemmende sfeer met strakke montage en een doordrenkt geluidsontwerp dat de toenemende desoriëntatie van de protagonist versterkt. Hoewel het plot soms cryptisch aanvoelt, wint "Fragment of Fear" juist door zijn morele onzekerheid: is Tim slachtoffer van een complot, of stort hij terug in waan? Wellicht voer voor cultliefhebbers. Goed. Minstens 3/5.