Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Kazik Radwanski’s “Matt and Mara” probeert een intieme, observerende film te zijn, maar biedt voornamelijk ongemakkelijke gesprekken en onsamenhangende scènes in een zelden boeiend plot. De film volgt twee oude vrienden die elkaar opnieuw ontmoeten. Er wordt heel veel gepraat maar er gebeurt bitter weinig.
Het grootste kenmerk van de film is het minimalisme, wat resulteert in een verzameling losse scènes zonder duidelijke spanningsboog. De gesprekken zijn traag en herhalend, wat betrokkenheid bij de personages bemoeilijkt. Hun relatie heeft weinig chemie en nuance.
Visueel gebruikt Radwanski een handheld-stijl die dicht op de personages zit, wat claustrofobisch kan overkomen. Deze stijl lijkt eerder een technische keuze dan een artistieke beslissing.
Tot slot is er weinig emotionele afsluiting. De complexiteit van de relatie tussen Matt en Mara wordt gesuggereerd, maar komt niet sterk naar voren. Voor liefhebbers van extreem observerend drama kan Matt and Mara een interessante ervaring zijn. Voor anderen zal het waarschijnlijk een trage en weinig memorabele film blijken. Mij kon de prent in elk geval niet aanspreken.

vote posted

vote posted

vote posted

Helen, een voormalige autocoureur met een destructief verleden, wordt door haar ex-man Maurice uitgenodigd om naar zijn luxueuze villa op Mallorca te komen. Eenmaal daar ontdekt ze dat zijn nieuwe vrouw, Constance, sinistere plannen heeft: ze wil Helen overhalen om samen Maurice te vermoorden. Wat begint als een listige samenzwering ontaardt echter in een gevaarlijk spel waarin niemand te vertrouwen is en geheimen dodelijk kunnen zijn.
De film baadt in een zomerse, Mediterrane setting, die prachtig contrasteert met de onderliggende dreiging en spanning. De zonovergoten locaties en weelderige decors maken de film visueel aantrekkelijk. Carroll Baker speelt opnieuw een sterke femme fatale met een fragiele kant. Jean Sorel is perfect als de charmante maar onbetrouwbare Maurice.
“Paranoia” is een onderhoudende giallo met een intrigerend plot, maar zonder de bloederige excessen van latere genregenoten. Goed.

Umberto Lenzi's “Knife of Ice” (Il Coltello di Ghiaccio) is een atmosferische giallo met een unieke invalshoek. Martha is een jonge vrouw, die haar stem heeft verloren door een jeugdtrauma. Ze raakt verwikkeld in een reeks moorden en wordt geconfronteerd met angst en paranoia.
In plaats van de gebruikelijke expliciete moorden kiest Lenzi voor een trage opbouw en een gotische setting. Hoewel het tempo soms traag is, biedt een plotwending tegen het einde zeker compensatie. Carroll Baker is overtuigend als de zwijgende protagoniste en de cinematografie versterkt de suspense. Een geslaagde klassieke whodunit.

Dit keer geen horror van Hammer, maar wel een sciencefictionthriller. Een (fictief) Brits eiland wordt midden in de winter getroffen door een mysterieuze hittegolf. Bovendien worden sommige bewoners nadat ze irriterende hoge tonen gehoord hebben levend verbrand. Een wetenschapper ontdekt dat buitenaardse wezens verantwoordelijk zijn voor de ondraaglijke hitte en de vreemde gebeurtenissen op het eiland.
De film brengt de legendarische acteurs Christopher Lee en Peter Cushing opnieuw samen, wat zorgt voor sterke acteerprestaties. De speciale effecten, met name de weergave van de buitenaardse wezens, zijn beperkt en kunnen voor hedendaagse kijkers gedateerd overkomen. Maar dat kon voor mij de pret niet bederven.

vote posted

vote posted

"Il Vedovo" is een satirische komedie over macho gedrag, geldzucht en illusies van succes. Alberto Nardi is een mislukte zakenman die leeft in de schaduw van zijn rijke vrouw. Fantaserend over een leven zonder haar, ontstaat een cynisch en zwartkomisch verhaal. De film combineert humor en tragiek, met Alberto Sordi’s rol die zowel hilarisch als meelijwekkend is. Regisseur Dino Risi toont genadeloos de klassenverschillen en morele leegte van het naoorlogse Italië. “Il Vedovo” is een tijdloze satire die grootheidswaanzin en opportunisme blootlegt. Goede film, maar wel geen topper.

Dino Risi’s “Il Sorpasso” wordt vaak geprezen als een klassieker binnen de Italiaanse komedie, maar als je door de nostalgie en het charmante Romeinse landschap heen kijkt, blijft er een film over die niet altijd even geslaagd is.
Het verhaal volgt Bruno (Vittorio Gassman), een luidruchtige, zorgeloze playboy, en de timide rechtenstudent Roberto (Jean-Louis Trintignant) tijdens een impulsieve roadtrip door Italië. Wat begint als een luchtige tocht vol ontmoetingen en situatieschetsen, ontwikkelt zich tot een diepere reflectie op generatieconflicten en de leegte van Bruno’s hedonistische levensstijl.
Hoewel Gassman met zijn vertolking probeert humor toe te voegen, heb ik zijn personage soms als overdreven en irritant ervaren, wat de humor minder effectief maakt. Trintignant speelt zijn rol meer ingetogen, maar zijn karakter blijft te vlak om echt mee te kunnen leven. Ondanks de goede zwart-wit-cinematografie en treffende sfeer, voelt de film langdradig aan en zijn niet alle grappen geslaagd.
Kortom, "Il Sorpasso" is een onevenwichtige roadmovie die af en toe enige charme uitstraalt, maar mij niet kon overtuigen. Velen zijn evenwel enthousiaster.