Log

“The Flesh and Blood Show “ is duidelijk de zwakste film uit de Britse box set van Pete Walker. Het is een matige slasher die nooit echt weet te overtuigen. De film volgt een groep jonge acteurs die in een verlaten theater werken, waar er enkele worden vermoord. Hoewel de setting sfeervol is, blijft de spanning uit door een slap script en vlakke personages. De moorden zijn weinig inventief en het tempo is niet denderend. De mix van horror en exploitatie mist de impact van Walkers latere werk.

vote posted

Totone is de zoon van een melkboer en eigenlijk niet zo’n sympathieke belhamel, die nogal agressief en ook niet eerlijk is want hij steelt regelmatig. In het begin van de film komt zijn vader te overlijden wanneer hij na een feestje dronken in de auto stapt en tegen een boom rijdt. Totone heeft slechts kortstondig verdriet maar zal wel voor zijn zusje zorgen dat schattig is. Omdat hij zijn baan kwijtspeelt en geld nodig heeft wil hij een poging doen om de beste Comté kaas te maken waarvoor hij hoopt een prijs van 30000 EUR binnen te rijven. En daarvoor zijn voor hem alle middelen goed. Wat mij stoorde was de manier waarop hij zijn vriendin behandelde.
Al bij al vond ik dit maar een matige film omdat ik me niet kon verzoenen met het karakter van de protagonist. Deze coming-of-age film wil een verkenning zijn van de adolescentie: de twijfels en onzekerheden die daarbij horen, de ontwikkeling naar verantwoordelijkheid en het durven najagen van onze dromen. De vertolkingen zijn wel behoorlijk voor niet-professionele acteurs. En gelukkig legt het einde een pleister op de wonde van gekwetste gevoelens. Een hoogvlieger is het in mijn ogen echter niet.

vote posted

Gustav Möller, bekend van zijn beklemmende debuut “Den Skyldige”, dat we enkele jaren geleden vertoonden, is vermaard om zijn vermogen om spanning en emotie te verweven in minimalistische settings. Zijn tweede prent, een gelijkaardige genrefilm met dezelfde claustrofobische benaderingen als in zijn debuutfilm, werd goed onthaald op de Festivals van Berlijn en Stockholm.
Eva is een gewaardeerde gevangenisbewaker. Haar positiviteit lijkt zowel haar collega's als de gevangenen op haar afdeling ten goede te komen. Wanneer ze toevallig iemand ziet aankomen in een pas overgeplaatste partij, is ze gealarmeerd. Als ze door de lijst bladert, valt haar oog op de naam Mikkel en kijkt ze in de schaduw toe hoe hij wordt overgeplaatst naar het hoge-risico-blok. Deze gedetineerde stamt uit Eva’s verleden en heeft haar leven getekend. Onmiddellijk gaat ze naar haar supervisor om te vragen om overplaatsing naar dat blok, onder verwijzing naar een vage kwestie met een collega. Haar verzoek wordt ingewilligd, maar ze merkt dat de energie daar heel anders en gevaarlijker is, zoals haar soms botte nieuwe baas Rami uitlegt. Al snel heeft Eva manieren gevonden om zich met Mikkels comfort te bemoeien, wat meteen zijn aandacht trekt. Terwijl Eva's acties tegen hem escaleren, vindt er een keerpunt plaats.
“Sons” schittert door Möllers intelligente regie. Hij zorgt voor een bangelijke claustrofobische sfeer met het decor als een personage op zich: onheilspellend en onvoorspelbaar. Het camerawerk is intiem, vaak gericht op de gezichtsuitdrukkingen van de personages, wat de emotionele intensiteit vergroot. Möller ziet zijn film als een metafoor voor onze samenleving als geheel en ons rechtssysteem in het bijzonder.
De acteerprestaties van Sidse Babett Knudsen zijn overtuigend, ze draagt met een rauwe energie de film en blinkt uit door met een mengeling van warmte en ijskoude wraakzucht haar rol uitstekend uit te beelden. Er hangt constant een wurgende dreiging over deze thriller, een drama over straf en vergiffenis. Een film die blijft resoneren lang nadat de aftiteling is afgelopen.

Een claustrofobische, meeslepende en zenuwslopende kijkervaring. Prima film in mijn ogen.

Marianne, een nachtclubdanseres, is op de vlucht voor haar vader, een gepensioneerde corrupte rechter die in een villa in Portugal woont met Marianne's halfzus Hildegarde. Op haar 21ste verjaardag krijgt Marianne de erfenis van haar moeder, die op een Zwitserse bankrekening staat en juridische papieren bevat die haar vader beschuldigen. De rechter en Hildegarde willen het rekeningnummer van Marianne, zodat ze dit bewijs kunnen inzien en vernietigen.
“Die Screaming Marianne” kreeg matige kritieken, maar toch vond ik hem onderhoudend genoeg om ervan te genieten. Het is wel meer een misdaadfilm dan een horrorthriller. Susan George deed het goed als de protagoniste. De film is een heel stuk braver dan Walkers volgende controversionele horrorfilms, zonder blood and gore of exploitation.

Nick Cooper is een succesvolle zanger die al zes jaar niets meer heeft opgenomen. Hij is terug in Londen na een onderbreking van de muziekscene onder druk van zijn vrouw Gail, van wie hij pas gescheiden is . Zijn agent, Webster Jones, dringt er bij hem op aan om zo snel mogelijk een album op te nemen en biedt hem daartoe de afzondering aan van een groot huis op het platteland, bewoond door een paar sinistere werknemers, Mr en Mrs B. Cooper begint al snel nachtmerries te krijgen. Hij weet niet dat het lichaam van zijn ex-vrouw ligt te rotten in hun oud appartement, waar ze op brute wijze werd vermoord door een gemaskerde oude vrouw op de dag dat ze aankwam in Engeland.
Pete Walker regisseerde enkele goede horrorfilms naar een scenario van David McGillivray: 'House of Whipcord' , ’Frigthmare' en 'House of Mortal Sin'. Twee jaar later herenigde hij zich met Murray Smith voor een horrorthriller. ‘The Comeback' is beduidend klassieker en minder gedurfd dan de drie bovengenoemde werken. De sfeer is niettemin goed neergezet door Pete Walker en de acteurs doen het behoorlijk. Sheila Keith is ook weer van de partij. Het einde is zeker geslaagd.

vote posted

François Ozon is een van de meest veelzijdige en productieve regisseurs van de Franse cinema, bekend om zijn vermogen om verschillende genres te verkennen met een scherp oog voor menselijke emoties. Van het lichtvoetige “”8 Femmes” tot het aangrijpende “Frantz”, toont Ozons werk een diepe interesse in de complexiteit van menselijke relaties. “Quand Vient l'Automne” past perfect in deze traditie, waarbij hij opnieuw zijn talent toont voor het weven van intieme verhalen in een breder maatschappelijk kader.
Michelle is een gepensioneerde grootmoeder die een volwassen stadse dochter heeft, Valérie en een kleinzoon. Ze woont in haar huis in een rustig landelijk Frans dorpje waar ze haar tuin verzorgt, voor zichzelf kookt en in slaap dommelt in een fauteuil. Michelle geeft haar beste vriendin Marie-Claude vaak een lift naar de gevangenis waar Vincent, de zoon van deze laatste, zit. Van haar dochter krijgt ze te horen dat die met zoon Lucas een vakantie bij haar zal komen doorbrengen. Maar een incident, waarbij haar dochter per ongeluk vergiftigd geraakt door het eten van de paddenstoelen die Michelle voordien geplukt had, gooit roet in het eten. Vervolgens is Michelle weer alleen thuis, waardoor ze zich eenzaam voelt en in een depressie belandt. Wanneer Vincent vrijkomt biedt Michelle hem een baan aan als klusjesman om hem financieel wat te steunen.
“Quand Vient l'Automne” gaat niet alleen over de schoonheid van de herfst op het platteland van Bourgondië, ook al rechtvaardigt dat de prachtige beelden en kleuren van het seizoen, maar ook over de “herfst van het leven”. Een mooie metafoor. Als kijker ga je duidelijk meeleven met de beproeving van Michelle tegenover de gewelddadige afwijzing door haar dochter. Een prachtig onbevangen drama met ambigue karakters die wel enkele vragen oproept waarbij het antwoord aan de verbeelding van de toeschouwer wordt overgelaten.

Dokter Zimmer alias Dr. Z is een wetenschapper met een bril en een rolstoel die experimenteert met een breinbeheersingsmachine, bijgestaan door zijn vastberaden dochter Irma. Nadat ze een ontsnapte gek hebben gevangen en hem tot hun slaaf hebben gemaakt, benaderen de twee wetenschappers een raad van wetenschappers om hun uitvinding te onthullen. Helaas bestempelen ze hem als een gek en sterft hij voor hun ogen aan een hartaanval. Irma geeft de onwetende artsen de schuld van haar vaders dood, ontvoert een mooie stripper met gevaarlijk lange nagels en hersenspoelt haar om de Engel des Doods te worden en hem te wreken.

Mooi gefilmd in prachtig zwart-wit, componeert regisseur Jess Franco elk shot tot een tafereel van licht en schaduw, waardoor er een griezelige sfeer ontstaat. Dit is een degelijke film, vol weelderige scènes in de buitenlucht en geweldige suspense-scènes (de opname van Nadia in een verlaten theater is een van Franco's beste). Verschillende scènes zouden vaak terugkomen in de films van Franco. Zoals bij veel Franco-films is jazz een belangrijk element. Niet alleen bestaat de soundtrack van de film voornamelijk uit aanstekelijke jazzdeuntjes en door blazers aangedreven melodieën, de climax van de film is een experimenteel jazzstuk dat op film wordt gelegd: hectisch, wild en waanzinnig. Waardering verdient actrice Mabel Karr als Irma Zimmer, die de krankzinnige moordenares feilloos neerzet. En Howard Vernon is altijd een welkome aanvulling op elke cast. Ook Franco zelf komt in beeld. “Miss Muerte” is één van de betere werken de van de cineast.

In het middeleeuws Frankrijk worden Warlock Alaric de Marnac en zijn verleidelijke maar gemene gezellin Mabille de Lancre beschuldigd van een aantal nare dingen, waaronder het drinken van bloed en het zich tegoed doen aan menselijk vlees. Hij wordt onthoofd en zij wordt ondersteboven opgehangen terwijl ze schreeuwt dat ze zich zal wreken.
Eeuwen later (begin jaren 1970) ervaren een afstammeling van Alaric genaamd Hugo en zijn vriend Maurice ook een afstammeling van een man die het kwade duo de dood in stuurde, zeer vreemde gebeurtenissen die te maken hebben met de vloek die op hun bloedlijn rustte. Na een wilde seance besluiten ze hun zinnen te verzetten door hun vriendinnen mee te nemen en naar het oude familiekasteel te rijden om de begraven lichamen van Alaric en Mabille te zoeken.
“El Espanto Surge de la Tumba” is een middelmatige horrorprent die in verschillende versies werd uitgebracht met meer of minder gore en naakt. (een Spaanse versie en een internationale export-versie). Er was ook een tv-versie. Naschy in een drievoudige rol heeft niet het talent van Britse acteurs maar doet toch zijn best. Hij schreef ook het scenario en nam een groot deel van de film op in het statige landhuis van zijn ouders, wat de film een groter budget gaf. Geen hoogvlieger maar ik heb slechtere Spaanse horror gezien.

Als Jane Morgan is Miranda een superspion die zich voordoet als prostituee en haar diensten aanbiedt aan een bejaarde Scotland Yard-chef. Vervolgens reist ze naar het schilderachtige land Akasava waar een dodelijke maar waardevolle steen wordt rondgedragen in een aktetas. Ze ontmoet de knappe Rex Forrester en ontdekt later dat hij van Scotland Yard is en ze vormen een team, professioneel en romantisch. Een intrigerende arts en zijn valse vrouw zijn er ook bij betrokken en een andere schurkachtige agent wordt opgeblazen in een privéjet terwijl hij probeert te vluchten met de steen.
“Der Teufel Kam aus Akasava” van veelfilmer Jess Franco is een mix van James Bond-motieven en andere Euro-spionagefilms uit die tijd, met Franco's voortdurende overmatige gebruik van de zoomlens. De film heeft een redelijk tempo en de montage is beter dan in de meeste van zijn andere films uit de vroege jaren 70. Hoewel het script verwarrend is, is het geheel best vermakelijk op een inept kitschachtige manier. Geen hoogvlieger, maar Franco heeft veel slechtere films gemaakt. Met een onderhoudende Horst Tappert en Soledad Miranda in haar laatste rol.

“La Virgen Roja” traceert met intensiteit de complexe relatie tussen de bazige Aurora en haar dochter Hildegart, een wonderkind dat is gevormd tot een belangrijke intellectuele figuur in het Spanje van de jaren 1930. Najwa Nimri levert een opmerkelijke prestatie als Aurora, waarin ze de vastberadenheid en kwelling van een moeder met verstrekkende ambities weet te vangen. De zorgvuldige regie en elegante fotografie versterken de beklemmende sfeer van het verhaal. Een traag voortkabbelend maar boeiend historisch drama dat diep nadenkt over de gevaren van manipulatie en de offers die worden gebracht in naam van persoonlijke idealen.