Opinions

Een gevaarlijke psychotische moordenaar zit sinds zijn jeugd opgesloten in een instelling (hij heeft destijds zijn zus met verschillende messteken omgebracht), maar op een dag ontsnapt hij. Het is juist de tijd van Halloween. Hij stalkt een jonge adolescente en enkele van haar vriendinnen terwijl een dokter uit het krankzinnigengesticht koortsachtig naar hem op zoek is.

Carpenter serveerde zijn inmiddels legendarische tienerslasher (Nederlandse titel: De Nacht van de Griezels) met een bescheiden angstsfeer en relatief weinig blood & gore. De kineast bouwt zorgvuldig aan climaxen en anti-climaxen waardoor hij de spanning erin houdt. Hij componeerde zelf de symplistische maar toch meeslepende muziek. Hij stak toen al zijn bewondering voor "The Thing", waarvan hij enkele jaren later een schitterende remake zou regisseren, niet onder stoelen of banken. Hoewel deze "Halloween" niet het niveau haalt van de meesterlijke horrors als "The Texas Chainsaw Massacre", "Psycho", "Night of the Living Dead" e.v.a. is het voor mij een zeer vermakelijke en onderhoudende prent.

Deze Hammer-film werd begin de jaren zeventig in onze contreien uitgebracht als "De Dochter van Jack de Wurger".

De dochter van Jack the Ripper ziet haar vader voor haar eigen ogen haar moeder vermoorden. Voor hij wegvlucht geeft hij haar een kus. Het meisje is getraumatiseerd en groeit op met de vrees de ziekelijke moordzucht van haar vader te hebben overgeërfd. Later in haar leven brengt ze iedereen die haar probeert te omhelzen om het leven. Een psychiater wil zich over haar ontfermen maar ook hij kan haar niet genezen.

Knappe vertolkingen en een geslaagde sfeerschepping. Een Victoriaanse terreurfilm die de liefhebbers van het genre beslist zal aanspreken.

Deze animatiefilm werd bekroond met de Gouden Palm van Cannes voor de Beste Kortfilm in 1979. De acteurs werden in normale opnamen gefilmd en naderhand, door toedoen van een animatie-procédé, overgeplaatst in geschilderde of afzonderlijk gefotografeerde decors. Geen enkele van de bestaande trucagemethodes, die toen doorgaans gebruikt werden om een gecombineerd beeld samen te stellen, gaf voldoening aan Raoul Servais. Als gevolg daarvan stelde hij een onuitgegeven techniek op punt, die een gecontroleerde integratie van beide elementen van het composiet beeld toeliet.

Ik was onder de indruk van deze korte animatiefilm. Servais bood een interessante kijk op een Griekse mythe. "Harpya" is veronrustend en griezelig.

Een groep tieners brengt een nacht door in een afgelegen huis dat er verlaten bij ligt sinds er een gruwelijke moord plaatsvond. Nu vallen er weer doden. Het lijkt dat de dader één van hen zou kunnen zijn, dus moeten ze zelf opsporen wie de moordenaar is.

In vergelijking met het beruchte "Mark of the Devil" van dezelfde kineast is dit een eerder tamme horrorfilm, die maar matig weet te boeien. Sommige actrices zijn stuntelig en het duurt te lang voor wat spanning wordt opgebouwd. De bloederige hoogtepunten zijn schaars. De finale is vreemd en niet erg overtuigend.

De AnchorBay DVD uit de Tigon Box set had wel een mooie print met goed geluid maar was helaas non-anamorphic widescreen. Er waren wel Engelse ondertitels. Nu is er een anamorphic DVD uit, zonder ondertitels, van Odeon Entertainment.

Beide DVDs hebben een audo-commentaar van Michael Armstrong waarin o.a. verteld wordt dat David Bowie oorspronkelijk zou meedoen in de cast maar uiteindelijk zijn kat stuurde.

"The Haunted House of Horror" is een middelmatige prent, die vooral voor de jonge generatie gedateerd zal overkomen.

De film duurt bijna 88 minuten PAL, de officiële speelduur is 91 min 35 sec.

HAUNTED HOUSE OF HORROR rated X by the BBFC - bbfc.co.uk

Ik moet eerlijk zeggen dat ook ik de mening van Mochizuki Rokuro, Ramon K en Halcyon volledig deel. Bij mijn eerste visie van die prent zo'n half haar geleden vond ik "Hausu" ronduit ontgoochelend. Maar ik moet wel toegeven dat Japanse films mij doorgaans niet liggen. (Er zijn wel een paar uitzonderingen). De zwakke plot, de cast, de vaak goedkoop ogende visuele effecten, de flauwe humor en bepaalde decors konden mij niet bekoren. De muziek was af en toe wel mooi en sommige beelden waren inderdaad niet onaardig geschoten. Maar dat kon de film voor mij niet redden. Soms verandert mijn mening als ik een film nog eens herbekijk, maar ik betwijfel of het hier zal het geval zijn. Heb niet één keer kunnen lachen en nooit een huivering gevoeld. Dus voor beide genres niet geslaagd. Dergelijke cinema lijkt niet aan mij besteed, al geef ik toe: er bestaan slechtere films, waar ik een grondige antipathie voor heb, en dàt was hier toch nog niet het geval.

Twee schoolvriendinnen, Marie en Alexa, logeren in het plattelandshuisje van de ouders van deze laatste. Een gevaarlijke gek breekt binnen en begint de familie uit te moorden. Hij neemt de geknevelde Alexa mee in zijn truck en Marie besluit haar vriendin te achtervolgen...
Ik ben niet zo enthousiast meer over de film na de tweede visie. Het plot komt op het einde niet geloofwaardig over. De eerste keer was ik meer onder de indruk van de positieve elementen, maar nu wordt het toch een dubbeltje op zijn kant. Het verhaal komt traag op gang, evolueert vervolgens naar een spannende slasher maar stort als een kaartenhuisje in elkaar op het moment dat de politie het tankstation binnenkomt en we te zien krijgen wat de camera daar heeft geregistreerd. Slotsom is een onevenwichtige (tweeslachtige ) indruk. Jammer, want op bepaalde momenten merkte ik onbetwistbare kwaliteiten.
Ik had beter Tobe Hooper's "Texas Chainsaw Massacre" nog eens herbekeken. Ook hier fungeerde dit meesterwerk als inspiratiebron.

“Hearts in Atlantis” is een drama dat draait om herinneringen, vriendschap en het verlies van onschuld gebaseerd op een andermaal knap verhaal van Stephen King. Anthony Hopkins speelt Ted Brautigan, een oudere man met bovennatuurlijke gaven die vriendschap sluit met de jonge Bobby. Deze knaap groeit op zonder vader in een Amerikaans stadje in de jaren '60.

Hopkins levert een warme, gelaagde performance en doet het script alle eer aan. De jonge Anton Yelchin zorgt ook voor een indrukwekkende prestatie, wat hun band geloofwaardig maakt. Vemeldenswaard in de rol van Bobby's moeder Liz is ook door Hope Davis als een vrouw die haar kind probeert op te voeden terwijl ze worstelt met haar eigen teleurstellingen en eenzaamheid. Haar karakter roept zowel frustratie als mededogen op. De gespannen relatie tussen moeder en zoon vormt een pijnlijke maar realistische tegenhanger van de ontluikende band tussen Bobby en Ted.

Het verhaal balanceert tussen nostalgie en mysterie, maar blijft subtiel in zijn bovennatuurlijke elementen. “Hearts in Atlantis“ is een sfeervolle prent die vooral leunt op de vertolkingen van zijn hoofdrolspelers en is gevoelig en mooi gefilmd.

Wat mij betreft bijzonder genietbaar. Warm aanbevolen.

"Heaven Can Wait" is een van de meest geslaagde Amerikaanse satires van eind de jaren 70, een film vol vinnige visuele en verbale humor, nostalgie, ontroering en optimisme. De aantrekkelijke ouderwetse kwaliteiten van deze reïncarnatiekomedie stammen uit de Hollywooddroomfabriek van de jaren veertig en worden door co-regisseur, scenarist en acteur Warren Beatty op een charmante wijze tot een hedendaags sprookje omgetoverd. Prachtig camerwerk. Een ideaal gezinsspektakel voor jong en oud. De film kreeg 8 Awards en 13 Nominaties. Het is een remake van "Here Comes Mr. Jordan" uit 1941.

De jonge novice Narcisa (goed vertolkt door Aria Bedmar) arriveert op een voormalig klooster - nu een school voor meisjes - om er les te geven. Haar komst wordt al snel gevolgd door vreemde gebeurtenissen, dromen en bovennatuurlijke verschijnselen die haar geloof en geest testen. Het klooster blijkt duistere geheimen te verbergen.

“Hermana Muerte” is een conventionele horrorfilm die draait om spanning en sfeer. De film heeft een benauwende en mysterieuze sfeer, versterkt door het claustrofobische klooster en de religieuze symboliek die door Plaza wordt ingezet. De sets en cinematografie zijn zorgvuldig: het klooster wordt overtuigend weergegeven, en de cameravoering is doordacht en effectief.

De film bevat verschillende symbolische elementen zoals een bloedende rozenkrans, dromen over ogen, en een gemummificeerde hand, die niet altijd logisch in het verhaal zijn ingebed. Het script kan verwarrend overkomen, hoewel de angstsfeer aanwezig is. Geen topper, maar wel onderhoudend voor fans van religieus getinte horror.

Derderangshorror die blijkbaar een remake is. Het origineel heb ik nog niet gezien maar het amateuristische script hier belooft weinig goeds. De fotografie lijkt wel afkomstig van een smartphone en de montage is klungelig. De vertolkingen zijn ook al niet denderend. Er is veel blood and gore maar toch ontbreekt het aan spanning. Het feit dat het origineel van dezelfde regisseur is zet mij er in elk geval toe aan om dit links te laten liggen. Het enige lichtpuntje was dat op het einde alle nietsnutten gelikwideerd worden. Opgeruimd staat netjes. Voor de rest is het een rauw en vunzig werkje met veel antipathieke personages.

Hildy Johnson, een van de beste verslaggeefsters van een nieuwsblad wil haar job opgeven en de journalistiek verlaten. Walter Burns, haar ex-man, een manipulerende en ongeduldige persoon, die het nieuwsagenstschap leidt houdt nog steeds van haar maar krijgt te horen dat ze trouwplannen heeft met Bruce Baldwin, een sullige verzekeringsagent. Walter vraagt haar of ze de ter dood veroordeelde moordenaar van een politieman wil interviewen en er een verslag van maken want hij heeft niemand anders.

Dialogen worden in deze film in een recordtempo afgehaspeld wat het soms moeilijk maakt om ze perfect te volgen. Het eindeloze gekibbel begon mij op de duur te vervelen. Zelfs Cary Grant, van wie ik zoveel goede vertolkingen in andere films heb gezien, kon het niet redden. Veel onsympathieke karakters en sommige grappen waren voor mij niet geslaagd. Het enige pluspunt is dat de kineast op cynische wijze het journalistenwereldje in zijn hemd zet. Deze luidruchtige screwball-komedie was niet echt mijn ding, de vele positieve reacties hier ten spijt. Sorry.

In "L'Histoire de Souleymane" schetst regisseur Boris Lojkine een aangrijpend portret van Souleymane, een jonge migrant uit Guinee die in Parijs illegaal als fietskoerier werkt. Hij probeert wanhopig een verblijfsvergunning te verkrijgen, terwijl hij balanceert tussen de eisen van zijn werk en de voorbereiding op een cruciaal asielinterview. Abou Sangare levert een geloofwaardige vertolking van Souleymane, waarbij hij de dagelijkse strijd en veerkracht van een ongedocumenteerde migrant overtuigend neerzet. De dialogen zijn vaak jachtig en als kijker merk je hoe Souleymane zich werkelijk haast om de bestellingen af te leveren. Hij wordt evenwel geconfronteerd met leugens, uitbuiting en fraude, en aangezet om zelf te liegen over zijn situatie. Dit sociaal drama en biedt een realistisch en meeslepend inzicht in het leven van arbeidsmigranten in een grootstedelijke omgeving.

Bij het zien van al die ellende kun je alleen maar denken: hoe goed hebben wij het en hoe erg is het met illegale immigranten gesteld.

“The Holdovers” aka “Winter Break”, de achtste speelfilm van filmmaker Alexander Payne, is bitterzoet, intelligent, ontroerend en net bijtend genoeg om niet sentimenteel te zijn.

Paul Hunham is een leraar geschiedenis gespecialiseerd in de oudheid. Hij zit vast voor de vakantie op een chique jongenscollege en heeft de leiding over een handvol studenten die nergens anders heen kunnen en niet goed hebben gewerkt. Hun families zijn te ver weg, te afstandelijk of hebben het te druk om ze uit het internaat te halen. Paul is een veeleisende, rigide en gehate leraar die zweert bij de gedragscode van de universiteit en een hekel heeft aan de middelmatige studenten, de verwende zonen van geldschieters die verwachten zonder de minste moeite af te studeren. Angus, een briljante maar arrogante en rebelse leerling is een buitenbeentje. Dankzij hun respectieve grijze gebieden ontstaat er een soort verstandhouding tussen hen en uiteindelijk een band die hartverwarmend is.

Paul Giamatti is zeer geloofwaardig als een norse misantroop waar bijna niemand van houdt. Alleen Mary is een goede vriendin. Zij is een kokkin die rouwt om haar zoon die als soldaat sneuvelde in Vietnam en heeft enige echte interactie met hem. Echter, in het gezelschap van Angus vormen ze uiteindelijk een gezin op kerstavond.

"The Holdovers" oogt als een kerstfilm maar heeft zijn eigen stempel en is zowel grappig als ontroerend, nostalgisch en melancholisch, en gemaakt in de sfeer van de jaren ’70. De prent gaat over verdriet, privileges, verlating, mislukking en de familie die we kiezen in plaats van de familie die ons soms wordt opgedrongen. Voortreffelijke vertolkingen van de drie hoofdacteurs, één kreeg zelfs een Oscar. Aanbevolen.

Apocalytische science-fictionthriller met een sfeervolle soundtrack van Ennio Morricone over een kernfysicus die een risicovolle reusachtige kerncentrale wil bouwen in de woestijn en vaststelt dat de grootste tegenstanders die het project kunnen stopzetten één voor één buiten zijn wil gelikwideerd worden. Tot hij van een priester verneemt dat een bepaalde foto, die van hem getrokken is een achtergrond heeft die overeenkomt met een afbeelding uit zijn boek "De Apocalyse" en het einde van de wereld aankondigt door de geboorte van de Antichrist. Kirk Douglas speelt zijn rol erg overtuigend. Uitgebracht regio 1 door Lionsgate onder de titel "Rain of Fire".

Gelukkig met Engelse ondertiteling.

http://www.axelmusic.com/productDetails/012236100652

Werd in onze contreien uitgebracht in de jaren zestig onder de naam “Het Schrikkasteel”.

Emily De Blancheville keert terug naar het kasteel van haar familie en ontdekt dat de dingen drastisch zijn veranderd. Haar broer Roderic heeft nu de leiding over het landgoed. De bedienden zijn allemaal overleden en vervangen door nieuwe personen die afstandelijk en onbekend zijn. Haar vader, graaf Blancheville, blijkt vreselijk verminkt te zijn en verblijft in afzondering in een van de geïsoleerde torenkamers van het kasteel. Hij is krankzinnig en gelooft dat de Blanchevilles onder een familievloek staan, die alleen kan worden opgeheven als Emily sterft voor haar 21ste verjaardag, over vijf dagen. Wanneer de graaf uit de toren ontsnapt, beseft Emily dat haar leven in gevaar is. Daarop belandt ze in een mysterieuze trance.

Het verhaal is losjes gebaseerd op Edgar Allan Poe en werd gefilmd in een prachtige, zwart-wit-fotografie. “Horror” aka “The Blancheville Monster” maakt deel uit van een box van Arrow “Gothic Fantastico” die in de UK is uitgebracht en ziet er prima uit met een aangenaam contrast en veel diepte. De vertolkingen zijn geloofwaardig en de angstsfeer wordt goed weergegeven. Dit drama zit vol klassieke griezelelementen. De muziek was deels herkenbaar en heb ik nog gehoord bij een andere Italiaanse film, maar ik weet niet meer zeker welke. Ik heb evenwel mijn hart kunnen ophalen met deze ouderwetse Italiaanse Gothic.

De bizarre Dokter Storm is een briljante wetenschapper. Hij werd evenwel ernstig gewond bij een laboratoriumbrand en zit sindsdien aan zijn rolstoel gekluisterd. Hij woont in een afgelegen oud kasteel en voert onthutsende experimenten uit op jongelui. Door middel van een kleine ingreep transformeert hij hen tot willoze zombies. Wanneer het vriendinnetje van een ondernemende jongeman zijn volgende slachtoffer lijkt te worden, zorgt de jongeman er echter voor dat de plannen van de boosaardige dokter grondig in de war worden gestuurd.
Een opmerkelijke gruwelgadget is het hakmes dat uit de rijdende auto van de dokter springt om de vluchtelingen te onthoofden.
Mits een ludieke ingesteldheid van de kijker kan deze griezelfilm nog meevallen. Er zit naast de horror ook wat bijtende humor in het scenario. Met een overtuigende Michael Gough en ook Dennis Price in één van zijn laatste rollen voor zijn dood. Ik heb me niet verveeld. Eerst uitgebracht door Elite Entertainment in de USA, maar dat was non-anamorphic widescreen. Dark Shy deed het echter beter: daar is de 16:9 print wel anamorphic en zijn er bovendien nog Engelse ondertitels.

Bij de aanvang van de Amerikaanse DVD krijg je de boodschap voorgeschoteld dat ze het beste bronmateriaal gebruikt hebben maar "imperfections" niet konden vermijden. Ik kan alleen maar zeggen dat het eerste deel van de film oogt als een slechte VHS band. Wat de prent zelf betreft, het is amateuristisch griezelgeklungel van de ergste soort over een gek met een Nixon-masker die dweept met nazipraktijken en een aantal hulpeloze slachtoffers naar het hiernamaals helpt. Een onsamenhangend plot, stuntelige vertolkingen, slechte kleuren. Trash van de ergste soort. Oervervelend. Te mijden voor fans van goede sfeervolle horror. Ook als slapstick niet geslaagd. Bij het aanschouwen van dit gewrocht had ik voortdurend goesting om de fast-forward-button te gebruiken.

So bad it is good is een formule die bij mij niet aanslaat.

Werd in onze contreien uitgebracht in begin de jaren zeventig als “De Gruweldaden van Frankenstein”. Centraal staat de jonge wetenschapper Victor Frankenstein. Hij is een kille arrogante genie die zijn vader om het leven brengt omdat deze hem zijn experimenten verbiedt. Hij gebruikt de erfenis om aan de medische hogeschool van Wenen te gaan studeren maar wordt weggestuurd nadat hij de dochter van een professor zwanger heeft gemaakt. Hij keert terug naar zijn kasteel en creëert uit lichaamsdelen van gestorven mensen een nieuw wezen dat hij tot leven wekt. De hersenen zijn echter beschadigd en het schepsel zaait echter terreur en dood.

Ofschoon deze Frankenstein-versie niet het niveau bereikt van de films met Peter Cushing in de hoofdrol was deze semi-parodistische remake van “The Curse of Frankenstein” voor mij toch vermakelijk. Ralph Bates zorgt voor een goede vertolking, wat ook kan gezegd worden van de ondersteunende vrouwelijke cast Kate O’Mara en Veronica Carlson. Dennis Price brengt een komische noot als de excentrieke grafdelver. De film is vlot geregisseerd en verteld. Al moet je wellicht van oude griezelfilms houden om hem te kunnen waarderen. De nieuwe Studio Canal Blu-ray is van uitstekende kwaliteit en deze keer zijn er gelukkig Engelse onderschriften. Het mag dan nog de minste Hammer Frankenstein zijn, hij staat nog steeds mijlen boven de Jess Franco Frankenstein vehikels.

Bruno en Malik zijn twee goede vrienden die zich met hart en ziel inzetten voor jongeren met zwaar autisme. Zonder dit idealistisch tweetal hebben die geen plaats in de samenleving. Al 20 jaar runt Bruno een krap opvangcentrum voor zulke kinderen die nergens anders terecht kunnen. Op het moment dat ouders en zorginstellingen ten einde raad zijn, zorgt hij ervoor dat ze een thuis hebben. Malek van zijn kant leidt met zijn organisatie adolescenten op uit moeilijke achterbuurten van Parijs zodat ze deze kinderen kunnen begeleiden. In hun samenwerking worden Bruno en Malik met humoristische situaties geconfronteerd en ontstaan er bijzondere vriendschappen. Maar op een dag wordt Bruno’s instelling met sluiting bedreigd omdat ze niet meer aan de regels zou voldoen. Bruno zet echter in zijn kantoor de twee inspecteurs die op bezoek komen kordaat op hun plaats door hen met veel temperament de foto’s van enkele van de autistische jongeren te tonen die nu gelukkig zijn en de vraag te stellen wat er met hen moet gebeuren.

Het uit het leven gegrepen verhaal is sterk geïnspireerd door het leven van twee mannen, Stéphane Benhamou en Daoud Tatou, die elk een vereniging runden die zich toelegt op het helpen van jonge autistische mensen die het systeem niet aankan. “Hors Normes” brengt een positieve boodschap op een luchtige en hartverwarmende wijze. De film is vakkundig in beeld gebracht door Olivier Nakache en Éric Toledano, de makers van het schitterende “Intouchables”. Vincent Cassel en Reda Kateb zijn ijzersterk in hun rol. Hun interactie met de autistische kinderen die zichzelf spelen is aandoenlijk en heel geloofwaardig. Veel kijkers zullen betoverd worden door de ontwapenende charme die “Hors Normes“ bij vlagen uitstraalt.

Een frisse film met de nodige humor over je goed voelen in een zorgsamenleving. Gevoelig, maar niet sentimenteel en ontzaglijk charmant.

Wanneer Sir Henry Baskerville’s leven bedreigd wordt huurt hij detective Sherlock Holmes in om het geheim te achterhalen achter de generaties van zijn familie die op mysterieuze wijze op de heide zijn om het leven gekomen. Dokter Watson, zijn metgezel en beste vriend, reist alleen naar het Baskerville landgoed om de eerste indrukken vast te leggen, en treft een mysterieus landhuis aan met een verdwenen portret en verbitterde buren die de Baskervilles hun geluk misgunnen. Er zou ook een ontsnapte gevangene rondlopen op de heide. Volgens een legende doolt daar een demonische hellehond rond. Watson moet die mythe ernstig nemen wanneer hij het gehuil van dat beest hoort doorheen het verraderlijke, drassige landschap.

Deze verfilming van Terence Fisher heb ik ervaren als een van de allerbeste Hammer films. Het is niet echt een griezelfilm, maar een horror-geïnspireerd mysterie dat zich afspeelt op de heidevelden van het Engelse platteland. Met een uitmuntende regie en een prachtige setting die zijn bescheiden budget tart, is dit een bijzonder boeiende prent met Peter Cushing die een volmaakte Sherlock Holmes vertolkt en Christopher Lee in een van zijn weinige optredens dat hij niet de slechterik is. Uitgebracht op DVD in de Benelux was de kopie helaas non-anamorphic. Daarom is de deze Blu-Ray beslist een aanrader.

Hayward geniet van zijn succes als schrijver van misdaadverhalen. Wanneer hij de knappe dientsmeid probeert te verleiden, weigert ze in te gaan op zijn avances. Ze begint te gillen en hij wil verhinderen dat de buurvrouw haar hoort. Hij heeft haar echter per ongeluk gewurgd en wordt door zijn broer betrapt. Hij slaagt erin zijn broer medeplichtig te maken door hem te vragen dat hij helpt het lijk in de rivier te dumpen. Achteraf komt zijn broer echter te weten dat de zak, waarin ze het lichaam hebben gewikkeld, zijn naam bevat.
Een heerlijk ouderwets gotisch misdaadverhaal, fraai in beeld gezet en met een erg knappe sfeerschepping. Van de settings wordt optimaal gebruik gemaakt om een klimaat van spanning en angst te creëren. Ook de cast is erg overtuigend. Vooral Lee Bowman als de kreupele broer van Hayward, is knap in de uitbeelding van een eenzaam man, die gekweld wordt door schuldgevoelens. Alleen Jody Gilbert is pathetisch en wat irritant als de hatelijke oudere dienstmeid van Lee Bowman. Mel Dinelli die het script schreef, was ook de scenarist van het briljante "The Spiral Staircase" (1945). Een minpuntje is het wat geforceerde einde. Jammer dat de Kino DVD-print maar van matige kwaliteit is. Maar dat kan de pret niet bederven voor de fans van film-noir. Een dikke aanrader!

Werd in onze contreien 55 jaar geleden uitgebracht onder de titel “De Bruid van de Vampier”. Barnabas Collins, een eeuwenoude vampier, wordt bevrijd uit zijn graf en keert terug naar het landgoed van zijn familie, Collinwood. Hij infiltreert in het leven van de familie Collins en richt zijn aandacht op de mooie Maggie, een jonge vrouw die hij ziet als de reïncarnatie van zijn overleden geliefde Josette. Terwijl Barnabas zijn dorst naar bloed niet kan onderdrukken, probeert dokter Julia Hoffman, een arts die verliefd op hem is, hem te genezen van zijn vampirisme. Maar ondertussen stapelen de mysterieuze moorden zich op in het dorp.

“House of Dark Shadows” biedt een intrigerende mix van gotische horror en tragiek. De film weet de benauwende sfeer van het originele tv-programma vast te houden, met vooral de sombere esthetiek en dreigende muziek die bijdragen aan de spanning. Jonathan Frid vertolkt op degelijke wijze Barnabas Collins, door de innerlijke strijd van zijn personage goed over te brengen. Het idee van een genezing van de vampier is origineel maar misschien zijn een paar scènes voor sommigen een beetje voorspelbaar. De climax zorgt voor een sterke ontlading van de opgebouwde spanning. Fans van klassieke vampierverhalen zullen de film waarderen, al voelt het voor jongere kijkers wellicht wat verouderd aan. Zelf had ik er geen probleem mee en was blij de Blu-ray toe te voegen aan mijn collectie.

Een werkelijk angstaanjagende horrorthriller van Pete Walker, die ook nog andere sfeervolle griezelfilms regisseerde, zoals HOUSE OF WHIPCORD en FRIGHTMARE. De film is wel erg anti-klerikaal en bepaalde moordscenes zullen sommigen zeker chockeren. De vertolkingen zijn voortreffelijk en het scenario is niet onverdienstelijk. Fans van het genre zullen zeker genoeg kippevel krijgen bij het zien van HOUSE OF THE MORTAL SIN.

Kathy, een emotioneel gebroken jonge vrouw die recupereert van een drankverslaving wordt uit haar huis gezet omdat ze ten onrechte ervan beschuldigd wordt dat ze haar belastingen niet betaald heeft. Een trotse Iraanse kolonel koopt haar huis voor een belachelijk lage prijs en neemt er intrek met zijn vrouw en zijn zoon. Hij is van plan het huis voor viermaal de aankoopprijs te verkopen. De politieagent Lester ontfermt zich over Kathy en begint met haar ook een verhouding ondanks het feit dat hij gehuwd is en twee kinderen heeft. Wanneer het district inziet dat ze Kathy verkeerd behandeld hebben zijn ze echter niet van plan om haar het huis terug te geven omdat de woning verkocht is en de prijs nu te hoog is. Kathy neemt dat echter niet en doet er alles aan om het huis terug in haar bezit te krijgen. Dat leidt echter tot een verschrikkelijk drama.

“House of Sand and Fog” is een beklemmende film die blijft nazinderen. De vertolkingen en muziek zijn perfect en het verhaal komt heel geloofwaardig over. Vadim Perelman zette alles fraai in beeld en maakte er een mooie tragedie van. Hij werd daarbij geholpen door de schitterende bestseller van Andre Dubus III, die als inspiratiebron voor het knappe scenario diende. Zeker aanbevolen.

Jammer genoeg is hiervan nog geen blu-ray release, ook niet in het buitenland.

Edward G. Robinson won voor zijn vertolking één Award op het Festival van Cannes in 1949. Hij speelt de rol van een corrupte bankier die voor zijn gesjoemel veroordeeld wordt en zijn zonen vraagt hem te steunen. Alleen Max, die een toegewijde advocaat is, wil hem helpen. Ten einde raad probeert hij één van de juryleden om te kopen, maar hij wordt door één van zijn broers verraden en belandt in de gevangenis. Als hij vele jaren later vrijkomt zit hij vol wrok. Maar hij begint toch te beseffen dat de diepgewortelde haat hem ingepompt is door zijn eigen vader en hij besluit te vertrekken met het meisje, dat al die tijd van hem is blijven houden. Zijn broers vrezen echter dat hij zich daadwerkelijk zal wreken.
De ontknoping is echt prangend. Hoewel ik in het begin weinig sympathie had voor de protagonist heeft de evolutie van het plot in het tweede deel mij steeds meer met hem doen meeleven.
Een film met een positieve boodschap, die zeker tot nadenken stemt.
Beslist een aanrader voor wie van film-noir en drama houdt.

Die Regio 1 Fox Film-Noir Collection bevat blijkbaar toch een groot aantal klassiekers.
http://www.dvdbeaver.com/film/DVDReviews22/house_of_strangers_dvd_review.htm

Korte spookhuisfilm waarin architect Scott Campbell en zijn vrouw Nancy een mysterieuze villa verkennen. Tijdens hun verblijf worden ze geconfronteerd met vreemde geluiden, verdwenen sleutels en duistere verschijningen. Als ook het koppel van de advocaat Joseph Schiller langskomt, verdwijnt de vrouw en neemt de spanning toe. De film speelt zich af in een typisch verlaten huis, met subtiele, beklemmende sfeer en enkele onverwachte scènes.

"House of the Damned" dankt zijn kracht vooral aan de onheilspellende omgeving, maar biedt geen intense angst; eerder een sfeervolle thriller met een verrassende, eenvoudige ontknoping.

Christopher Lee, Peter Cushing én Vincent Price verenigd in één horrorfilm: dat is inderdaad een luxe. Daar bovenop nog John Carradine en Sheila Keith, die in de meeste griezelfilms van Pete Walker speelt.

We krijgen alle klassieke ingrediënten uit het horrorgenre: een afgelegen groot landhuis en een stormachtige nacht met veel donder en bliksem. Zwarte katten, kriepende deuren, spinnenwebben, ijselijke kreten, gruwelijke moorden, enz... Cliché, maar voor mij erg genietbaar.

Michael Armstrong (regisseur van de beruchte heksenjacht-film "Mark of the Devil") tekende voor het scenario. "House of Long Shadows" is een remake van "Seven Keys to Baldpate" van Lew Landers.

Het accent ligt echter voor het grootste van de prent op horror en mystery, met een geslaagde sfeerschepping, en veel minder op comedy, in tegenstelling tot wat de IMDb catalogeert. Het is slechts naar het einde toe dat de toon van de film verandert, en eigenlijk is dat jammer. Maar dat kan de pret voor de fans voor het geheel gelukkig niet meer bederven.

Tijd voor een DVD-release. Maar nog steeds geen spoor van een aankondiging.

Oliver Reed vertolkt de krankzinnige Roderick Usher, één van de protagonisten van het bekende verhaal van Edgar Allan Poe. Het scenario nam evenwel een loopje met de novelle van de grote schrijver, iets waarmee hij wellicht niet gediend zou zijn geweest. Toch liever Corman's "The Fall of the House of Usher" uit 1960 met de uitstekende Vincent Price.

Sombere controversiële horror-thriller van Pete Walker met een naargeestige sfeerschepping. Het tuchthuis is goed in beeld gezet en de vertolkingen zijn overtuigend. Emotioneel meeslepend en schokkend. Een effectieve griezelfilm over de ontsporing van een fanatiek justitieel systeem.

De spanning in deze film zwelt stelselmatig aan. De invloed van Hitchcock is merkbaar, maar dat is nu juist iets wat ik zelf graag heb. Een uitermate sterke psychologische thriller waar meerdere mensen in voorkomen die niet zijn wat ze lijken. Cinematografisch top en het script houdt je echt aan je stoel genageld van het begin tot het einde. Kreeg een Oscar Nominatie in 1952. Had me in de greep vanaf de opening shots: het sinister huis op een heuvel, statig zoals het kasteel van Doctor Frankenstein en de prachtige zwart-wit fotografie. De ideale sets voor een spookhuis. Maar in plaats van spoken zijn het mensen die een en ander te verbergen hebben. Wie en wat zal ik lekker niet verklappen, maar wie van film-noir en ouderwetse thrillers houdt mag deze prent niet missen.