Opinions

François Ozon is een van de meest veelzijdige en productieve regisseurs van de Franse cinema, bekend om zijn vermogen om verschillende genres te verkennen met een scherp oog voor menselijke emoties. Van het lichtvoetige “”8 Femmes” tot het aangrijpende “Frantz”, toont Ozons werk een diepe interesse in de complexiteit van menselijke relaties. “Quand Vient l'Automne” past perfect in deze traditie, waarbij hij opnieuw zijn talent toont voor het weven van intieme verhalen in een breder maatschappelijk kader.
Michelle is een gepensioneerde grootmoeder die een volwassen stadse dochter heeft, Valérie en een kleinzoon. Ze woont in haar huis in een rustig landelijk Frans dorpje waar ze haar tuin verzorgt, voor zichzelf kookt en in slaap dommelt in een fauteuil. Michelle geeft haar beste vriendin Marie-Claude vaak een lift naar de gevangenis waar Vincent, de zoon van deze laatste, zit. Van haar dochter krijgt ze te horen dat die met zoon Lucas een vakantie bij haar zal komen doorbrengen. Maar een incident, waarbij haar dochter per ongeluk vergiftigd geraakt door het eten van de paddenstoelen die Michelle voordien geplukt had, gooit roet in het eten. Vervolgens is Michelle weer alleen thuis, waardoor ze zich eenzaam voelt en in een depressie belandt. Wanneer Vincent vrijkomt biedt Michelle hem een baan aan als klusjesman om hem financieel wat te steunen.
“Quand Vient l'Automne” gaat niet alleen over de schoonheid van de herfst op het platteland van Bourgondië, ook al rechtvaardigt dat de prachtige beelden en kleuren van het seizoen, maar ook over de “herfst van het leven”. Een mooie metafoor. Als kijker ga je duidelijk meeleven met de beproeving van Michelle tegenover de gewelddadige afwijzing door haar dochter. Een prachtig onbevangen drama met ambigue karakters die wel enkele vragen oproept waarbij het antwoord aan de verbeelding van de toeschouwer wordt overgelaten.

De analyse van een wraakneming: de zoon van een alleenstaande man wordt door een woeste automobilist omvergereden en deze laatste pleegt vluchtmisdrijf. De vader gaat op zoek naar “het beest” en is vastbesloten hem te doen boeten. Slechts na meerdere weken en door een toeval begint hij te vermoeden wie dat er in de wagen zat. “Que la Bête Meure” is een film die veel indruk op mij gemaakt heeft. Niet alleen omdat hij met veel flair gefilmd is, met een vitale, eenvoudige en beheerste stijl, maar ook omwille van de rake spelregie waarbij snel en doeltreffend hoofd- en bijrollen werden neergezet. Chabrol is blijkbaar geen voorstander van complexiteit en maakte een heldere film die nochtans veel diepgang heeft. Als het beest sterft, is het kind gewroken, maar de mens sterft ook. Er zijn immers meerdere andere personages die zullen lijden. De zoon van de gewetenloze woesteling, voor wie de vader van het slachtoffer veer sympathie heeft, en het is wederzijds, gelijkt bovendien uiterlijk een beetje op zijn zoon. Een film die mij zeker bijblijft, gemaakt van een talentvol kineast. Prachtige cinema! Deze is een "must see".

Van de zes die ik tot nog toe van Claude Chabrol zag vond ik deze de beste. Ik ben zeker benieuwd naar zijn ander werk. Ik ben blij dat ik deze box heb aangeschaft:

http://www.blahdvd.com/DVD/Claude-Chabrol-Box-Set-Eight-Discs/FCD272/product.htm

Biografisch drama over de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson, die leefde in de 19de eeuw, voor het kluizenaarschap koos en vastbesloten was om de verstikkende sociale normen te doorbreken. De regisseur hanteert een poëtische en claustrofobische vertelstijl. Het resultaat is een loodzware film over de puriteinse Victoriaanse periode met oeverloos lange dialogen en lyrische monologen. Wellicht zullen liefhebbers van het werk van de protagoniste hun hart kunnen ophalen maar ik en meerdere personen die in de zaal zaten konden de film maar moeilijk verteren. In het begin moest ik zelfs vechten om niet in slaap te vallen. De vertolking van Cynthia Nixon kon mij ook al niet overtuigen. De prent heeft wel een aantal mooie beelden maar verveelde mij door zijn langdradigheid.