Opinions

Het jaar 2005. De Soedanese hoofdstad Khartoem staat in rep en roer. Na hevige rellen breekt er een burgeroorlog uit met als gevolg dat het rijke noorden en het arme zuiden van het land worden opgesplitst. De Noord-Soedanese Mona rijdt een Zuid-Soedanees jongetje aan en rijdt in paniek weg. Zijn vader Santino is boos en rijdt haar op zijn brommer achterna tot aan haar huis. Akram, de racistische echtgenoot van Mona neemt een geweer en schiet de ‘indringer’ dood. De corrupte politie die met hem bevriend is, doet het lijk verdwijnen en verklaart dat Santino officieel vermist is. Mona wordt verteerd door schuldgevoelens en haalt Santino’s weduwe Julia en haar zoontje Daniel in huis. Tussen de twee vrouwen groeit een vriendschap, maar Mona kan haar misstappen niet opbiechten. Ze is zich er bovendien niet van bewust dat de onrust in het land haar huis kan binnendringen en haar met haar zonden confronteert.

De film zou met beperkte middelen gemaakt zijn en het debuut van de regisseur, maar daar merk je helemaal niets van. “Goodbye Julia” opent met een sterk, emotioneel geladen begin dat de toon zet voor een indringend verhaal. Visueel indrukwekkend en met ingetogen, krachtige hoofdrollen, weet dit pakkend drama met thrillerallures de kijker diep te raken met een blijvende impact. Bekroond met vele prijzen is dit beslist een aanrader.

Een onervaren piloot wordt overgeplaatst naar een luchtmachtbasis, waar hij bevriend geraakt met een doorwinterde vlieger en zijn vrouw. Middelmatig (romantisch) drama tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog waarbij de vriendschappen en amoureuze perikelen van piloten en hun geliefden en de onzekerheden van het leven tijdens de oorlog centraal staan. Sommige militairen sneuvelen en dat veroorzaakt natuurlijk verdriet. Veel actie valt er in de film niet te bespeuren. Eén keer was de manier waarop een vliegtuig neerkwam en ontplofte zelfs heel amateuristisch gefilmd. Print van de Engelse DVD die ik zag is zwart wit fullscreen, met Engelse ondertitels.

Het verhaal is gesitueerd in het klein stadje Ontario tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een verlegen meisje wordt verkracht door de vriend van haar broer en raakt zwanger. Haar hypocriete vader, een bazige militair, stelt zijn dochter echter verantwoordelijk en dwingt haar te trouwen met zijn vriend, een afstotelijke zatlap die veel ouder is dan haar.

Met Donald Pleasance als de vader in een wel erg antipathieke rol. Alleen de moeder (Doris Petrie) toont enig begrip. Goede vertolkingen. Bizar detail: er zijn verwijzingen naar voedselschaarste maar er is wel geen gebrek aan whisky en bier. Al bij al een schrijnende aanklacht tegen het misbruik van jonge vrouwen in het Canada van de jaren 40-50. Grauwe kleurenfotografie en deprimerend einde.

Een huiveringwekkend spektakel met een aanzienlijke dosis (psychologische) wreedheid. Een duivelse kwaadaardigheid wordt geïncarneerd in de persoon van Jane, die toen ze klein was zong en danste en het talent leek te hebben van een wonderkind, maar spoedig de gunst van het publiek verloor, om later vast te stellen dat haar zus Blanche in de filmwereld meer succes oogstte dan haar. Vele jaren later is Blanche evenwel verlamd en afhankelijk van haar. Er werd verteld dat Jane haar had aangereden en haar uit jaloezie opzettelijk kreupel had gemaakt. Nu is Blanche van de bekommernis van Jane afhankelijk, en Jane ontpopt zich als een echte monsterachtige feeks, die drinkt, scheldt en haar zus op alle mogelijke manieren het leven zuur maakt. Bette Davis is grotesk als Jane wat tot uiting komt in de misdadige krankzinnigheid en ziekelijke jaloezie die ze uitbeeldt.
Het einde is verrassend, wanneer je vaststelt dat ook de sober acterende Joan Crawford (Blanche), waarvoor je als kijker medelijden had in de film in feite door haar leugens even cynisch en wreedaardig is. Zij heeft haar zus immers zo lelijk gemaakt, door haar met onterechte schuldgevoelens op te zadelen. Eigenlijk is deze prent een uiterst realistisch drama waarin je de psychische wreedheid als een ware gruwel ervaart. Het camerawerk doet je dan weer denken aan een Hitchcock. De film is prachtig geregisseerd en gefotografeerd en laat door de intensheid waarmee de cast acteert en de sterke dialogen een zeer diepe indruk na.
Nederlandse titel bij bioscooprelease : "Wat is er toch van Baby Jane terechtgekomen?"
De film is nu uit op Blu-ray in de States maar momenteel erg duur in vergelijking met de tegelijk uitgebrachte DVD.
Voor enkele screenshots en een uitgebreide vergelijking.

Een tiener die moet gaan babysitten in een afgelegen super-de-luxe huis met de modernste domotica. Een stormachtige nacht en andere nodige cliché-ingrediënten zijn aanwezig. Maar toch is dit een schitterende remake van een al heel degelijk origineel. De kineast bouwt vakkundig de spanning op met climaxen en anti-climaxen en heeft het verhaal heel stijlvol in beeld gezet. Er werd veel aandacht besteed aan kleine details, de soundtrack is meeslepend en de angstsfeer is bijzonder geslaagd. Simon West bewijst dat je ook een overtuigende griezelfilm kan maken zonder liters blood and gore. Een film om alleen te bekijken voor het beste effect.
Eén minpuntje: de twee kleine kinderen in het huis waren minder overtuigend. Maar dat kan de pret niet bederven voor de horrorfan, die hier op het nodige kippenvel zal worden getrakteerd.
Ik sta versteld van de lage score, vooral op de imdb. Een horror-thriller zonder commerciële toegevingen en sensatiezucht verdient mijns inziens heel wat beter dan een onrechtvaardige score onder de 5/10. Waar gaan we toch naartoe als je ziet dat zelfs barslechte en vulgaire exploitation misbaksels door "het grote publiek" hoger gewaardeerd worden?

In een tijd waar dinosauriërs en mensen samen leven moet een stam van oermensen proberen te overleven.

De Dino's mogen er dan nog leuk uit zien, ze stierven uit zeventig miljoen jaar geleden, in een tijd dat er nog geen mensen waren. Dus is die avonturenfilm compleet ongeloofwaardig. Bovendien zien die mensen er alles behalve primitief uit. De dialogen in een oertaal (Akeeta, etc..) zijn om bij te huilen. En leg maar eens uit hoe je een dier met zo weinig hersenen kan bevelen om te gaan zitten. Als Hammer fanaat heb ik nooit zo'n ondermaatse productie van de Hammer studio's gezien als deze. Ik zie veel liever de babes uit de Hammer vampierenfilms. Het enige iets positievere aan de film zijn de speciale en visuele effecten. Ongelooflijk dat dit vehikel genomineerd werd voor een Oscar.

Een oude professor met een demente vrouw die in een tehuis zit neemt voor een paar dagen zijn intrek in een verlaten hotel ergens aan de kust waar hij vroeger samen met zijn echtgenote gelogeerd heeft. Hij dwaalt wat rond op het strand, vindt er een ring met een inscriptie waarvan de vertaling iets is als "Wie is degene die komt?" en wordt met een verontrustende schim geconfronteerd; ‘s nachts wordt hij in zijn slaap gestoord eerst door gekras (van ratten?) en vervolgens door gebonk aan de deur van zijn slaapkamer. Wie is degene die hem achtervolgt?

De spookachtige sfeer die de kineast poogt te scheppen is niet zo overtuigend, het verhaal vond ik maar matig. Op de vertolking van John Hurt valt natuurlijk niets aan te merken, maar de film raakt hoogstens het niveau van een middelmaat.

De film is een remake, het origineel uit 1968 - een kortfilm van minder dan 45 minuten - vond ik ook al niet denderend.

Even dacht ik in het begin bij het aanschouwen van een stijlvol gefilmde moordsekwens aan Brian de Palma of Dario Argento, maar het werd mij al snel duidelijk dat deze kineast helemaal niet het niveau van deze grootmeesters zou halen. Wat daarop volgde was een uur leegte en verveling. De spanning flakkerde slechts op in het laatste halfuur. De film lijdt duidelijk onder het gammele plot, dat helemaal niet opwindend is. Wat mij betreft een ruime onvoldoende. Ik wou eerst de Arrow Blu-ray aanschaffen maar heb dat wijselijk geannuleerd.

"Willard" steunt op de afkeer van mensen voor ratten. Het is een rustig opgebouwde film waar de gruwel niet wordt geschapen via artificiële angstscenes. "Willard" haalt zijn terreur uit het knappe evenwicht waarmee de kineast alle onderdelen tegen elkaar weet te plaatsen. Een langzame maar steeds aanzwellende spanning door misleiding (het onschuldig lijkende engelengezicht van de protagonist Bruce Davidson), door perfect uitgekiende nevenrollen van de "menselijke ratten" Ernest Borgnine, Elsa Lanchester en Jody Gilbert, door het alledaagse afschrikwekkende decor (de fabriek waar Willard werkt en het grote herenhuis waar hij in woont), door de onzichtbare overgang van spel naar wraak, door het vakkundig gebruik van het aantal (in het begin slechts een paar ratten, op het einde een heel leger), door plotwendingen (de lieve vrouwelijke collega van Willard), fotografie en muziek. Achter Willards verhouding met de ratten gaat een metafoor schuil: het misbruiken van iets en de vernietiging door wat men zelf heeft bewerkstelligd. "Willard" is een onderhoudend griezeldrama, en de versie van 1971 moet zeker niet onderdoen voor de remake, ik vind hem nog iets somberder. Ik heb er in elk geval kunnen van genieten.

"Willard" kreeg een nominatie voor een Edgar Allan Poe Award en voor een Eddie Award van de American Cinema Editors en de imdb rating bewijst dat er toch heel wat mensen zijn die de film wél kunnen waarderen. Beslist geen geklungel.

Een bus heeft pech wanneer hij een stel toeristen vervoert die windmolens op het Nederlandse platteland willen bezoeken. De passagiers hebben blijkbaar allemaal iets op hun kerfstok. In de omgeving zorgt een gevaarlijke gemaskerde gek met een bloedzeis voor terreur.

Een Hollandse slasher die potentieel had maar toch niet boven de middelmaat reikt. Op de cast valt weinig aan te merken en er zijn enkele geslaagde horrorelementen. Maar toch is de film niet echt eng, wat te wijten is aan het script, dat nogal voorspelbaar is. De moorden zijn weliswaar bloederig maar helemaal niet verrassend. De shots van de sinistere molen zijn wel sfeervol. Hier had toch iets meer in gezeten. Nu blijft het een doordeweekse griezelfilm. Je kunt echter beslist slechtere treffen.

Op een onweerachtige nacht kijkt Cheryl uit het raam van haar slaapkamer en ziet hoe haar overbuur in zijn appartement een vrouw wurgt. Ze informeert onmiddellijk de politie die de man bezoekt maar geen sporen vindt. Via een linkse streek kan hij later Cheryl beschuldigen dat ze geestelijk onevenwichtig is en haar in een psychiatrische instelling doen onderbrengen. De sympathieke inspecteur Mathews steunt haar echter en ze wordt weer vrijgelaten. Maar ze is niet meer veilig want de moordenaar heeft blijkbaar boosaardige plannen...

Een beetje in de stijl van “Rear Window” dat minder dan een maand later in de bioscoop werd uitgebracht bleef deze knappe thriller in de schaduw van Hitchcock’s prent. Nochtans is “Witness to Murder” vlot geregisseerd door Roy Rowland en valt ook de prachtige zwart-witfotografie op. George Sanders en Barbara Stanwick zorgen voor een overtuigende vertolking. Dit is zeker een boeiend misdaaddrama dat de kijker in zijn greep houdt. Tot plezier van de film-noir-fans is deze film uitgebracht op Blu-ray door Kino Lorber. De kwaliteit van de video is goed zonder meer en de ratio 1.75:1 is natuurlijk een meevaller. Helaas zijn er geen Engelse ondertitels. Maakt deel uit van een interessante box set.

Drie jongeren maken in Australië met een gehuurde auto een trip naar Wolf Creek, een plaats in een woestijnachtig gebied waar een reusachtige krater is ingeslagen. Wanneer de avond valt en ze terug naar de bewoonde wereld willen vertrekken stellen ze vast dat hun horloges gestopt zijn en dat hun wagen niet meer wil starten. 's Nachts krijgen ze bezoek van een zonderlinge man, die hen voorstelt de auto te herstellen, maar daarvoor moet die wel eerst naar zijn afgelegen woonplaats gesleept worden. Wat ze niet weten is dat ze te doen hebben met een gevaarlijke gek, die verantwoordelijk is voor talloze mysterieuze verdwijningen in de streek en zijn argeloze slachtoffers doodmartelt.

“Wolf Creek” komt traag op gang omdat het eerst veel tijd vrijmaakt om de hoofdpersonages uit te diepen, zodat je als kijker met hen gaat meeleven. Maar eens de nachtmerrie begint is het efficiënt en best spannend. Hoewel er invloeden zijn van films als “The Texas Chainsaw Massacre” en “Last House on the Left” weet de regisseur toch zijn eigen stempel door te drukken en vervalt hij nooit in een goedkope rip-off. Hij besteedt ook veel aandacht aan de sfeerschepping wat gesteund wordt door de mooie kleurenfotografie. John Jarratt die de sadistische psychopaat uitbeeldt speelt zijn rol gruwelijk goed.

Dat “Wolf Creek” losjes gebaseerd is op waar gebeurde feiten maakt het verhaal toch wel angstwekkend geloofwaardig en brutaal. Een lekkere kluif in elk geval voor de horrorfan.

Duidelijk een film die ik de voorbije jaren heb over het hoofd gezien en die thuishoort in je collectie als je je voor het genre interesseert.

Ik zag de unrated version. In de UK is de Blu-ray uit, goedkoop maar helaas zonder ondertitels en is het de theatrical version, waarbij de verwijderde scenes bij de extra’s zitten.

“Wolf Creek” sleepte 3 Awards in de wacht en kreeg nog 24 Nominaties, wat ook iets zegt.

De unrated version duurt 104 minuten, dus is hij 5 minuten langer dan de bioscoopversie.

De verschilpunten vind je hier.

Volgens mij ook een erg boeiende film-noir. En het einde vond ik ludiek, maar het haalde de prent in mijn ogen niet naar beneden. De cast is perfect, het script is intelligent, de regie verloopt vlekkeloos en de muziekscore is eigenlijk een stuk vooruit op zijn tijd. Voor de rest is het genieten van de klassieke ingrediënten in het genre: de donkere schaduwen, een femme fatale, de hardgekookte detectives, moord en chantage. Spanning gegarandeerd.

Ik heb "Scarlet Street" nog niet gezien maar ik ben in elk geval erg benieuwd.

Astronauten die van een reis naar Mars terugkeren belanden door een toeval op aarde in een post-apocalyptisch tijdperk. In deze verre toekomst worden de grotten daar bevolkt door reusachtige goedkoop uitziende nepspinnen en Neandertahl-achtige gemuteerde holbewoners. De beschaafde lui leven ondergronds. De mannen dragen “Star Trek”-achtige hoofddeksels en de vrouwen zijn kortgerokt. Het ziet er allemaal erg goedkoop en nonsensikaal uit. Ik heb moeten vechten tegen de slaap. Een stuntelige gedateerde SF-prent die een rommelige indruk nalaat.

Een seriemoordenaar die op het punt staat een meisje dat hij gevangen had genomen te bewerken met een drilboor wordt op het nippertje door een agent doodgeschoten. Zijn bezittingen, waaronder een kistje met voodoo-poppen, wordt in beslag genomen. Ondanks het feit dat een oude vrouw nog waarschuwt dat op die griezelige dingen een gevaarlijke vloek rust, neemt de nietsvermoedende agent ze mee naar huis. Wanneer zijn dochter er eentje bij zich draagt en de rest verkoopt aan mensen uit het dorp zijn de gevolgen niet te overzien. De poppen zetten degenen die ze rond hun hals dragen aan tot gruwelijke moorden.

Mijn verwachtingen waren laag gespannen toen ik naar de rating keek. Velen boren de prent de grond in. Nochtans viel de film best mee. Ik heb veel slechtere recente vehikels gezien. Er is voldoende spanning en gore aanwezig om de kijker rillingen te bezorgen. De vertolkingen zijn zeker aanvaardbaar. Niemand valt uit de toon. Geen meesterwerk maar ik heb me zeker niet verveeld. Het tempo ligt hoog en de schrikeffecten zijn effectief.

Helaas moet ik ook zeggen dat deze versie van "Wuthering Heights" mij maar matig kon bekoren. Het idee om Heathcliff als een halfbloed voor te stellen vond ik op zichzelf niet onaardig, en ik had medelijden met hem hoe hij werd behandeld door de zoon van Mr. Earnshaw maar het camerawerk en de 4:3 ratio konden mij niet overtuigen. Vooral het laatste halfuur viel enigszins tegen. Veel beelden zijn ook erg donker. De kineaste koos ervoor een wat afwijkende versie van het verhaal van Emily Brontë te maken, en nam daarbij risico’s die in mijn ogen voor een mislukking zorgden. De soundtrack vond ik onopvallend. Nee, geef mij maar de versies uit 1939 of 1970.