Opinions

Een obscure Turkse giallo uit het jaar 67. Met elementen in de stijl van de Duitse krimi's van Edgar Wallace. Op DVD uitgebracht door Onar Films. De print is full screen en niet van al te beste kwaliteit. De speciale effecten zijn ook al niet overtuigend, bepaalde scenes zijn niet geloofwaardig en de vertolkingen komen stuntelig over. Beneden de middelmaat, het einde uitgezonderd.

Martin Scorsese levert met “Killers of the Flower Moon” een beklemmend historisch drama af dat diep snijdt in het Amerikaanse verleden. De film vertelt het waargebeurde verhaal van de moorden op leden van de Osage-stam in de jaren 1920, nadat er olie op hun land werd ontdekt.

Met goede acteerprestaties van Leonardo DiCaprio, Robert De Niro en Lily Gladstone, legt de prent de grimmige gelaagdheid van hebzucht, racisme en verraad bloot. De eerste twee vertolken een personage dat helemaal niet sympathiek overkomt, de derde biedt een hartverscheurende blik op wat het betekent één voor één je geliefden te verliezen in een systeem dat jou weigert als mens te zien. Scorsese’s regie is beheerst en doordrenkt van morele urgentie, al is de film met zijn speelduur van ruim drieënhalf uur misschien wel wat lang en het slot iets minder overtuigend in beeld gezet.

Visueel is de film fraai, met beelden die bijna schilderachtig zijn. Een somber epos dat het geweten aanspreekt. Goed.

Anthologie van drie verhalen van ongeveer een uur: een onderdanige architect gehoorzaamt zowel professioneel als privé aan zijn manipulatieve baas; een politieagent ziet zijn lang vermiste vrouw weer maar heeft zijn twijfels over haar en in het laatste segment laat een vrouw haar gezin in de steek voor een krankzinnige cultleider.

Het is de vijfde film van Lanthimos die ik zag. Twee vielen in mijn smaak: “The Killing of a Sacred Deer” en “The Favourite” maar de andere drie vind ik verschrikkelijk om door te komen. “Kinds of Kindness” hoort daar ook bij en voelt geforceerd en gratuit aan, zonder richting of duidelijke boodschap. Lanthimos lijkt met zijn omnibus te vervallen in verwrongen narratieven die nergens naartoe leiden. De film geeft de indruk dat het ergens heen wil met zijn verwarde, chaotische en absurde plot, maar eindigt met een leegte die eerder frustrerend dan bevredigend is. De karakters voelen kil en afstandelijk aan; geen van de personages krijgt genoeg ontwikkeling om hun acties of motivaties interessant te maken. De soundtrack bestaat net als bij "Poor Things" grotendeels uit dissonante muziek en is ook al een tegenvaller.

Alleszins niet een film voor iedereen: de opinies zijn verdeeld. Persoonlijk helemaal niet aan mij besteed.

De koning van België is op bezoek in Istanboel als hij verneemt dat Vlaanderen en Wallonië zich van elkaar afscheuren. Omdat hij wegens een zware zonnestorm niet met het vliegtuig kan terugkeren naar zijn land besluit hij incognito de tocht langs Oost-Europa te maken. Hij wordt gevolgd door een Britse documentaire-maker die zijn reis in beeld brengt.

Een kruising tussen een mockumentary en een road-movie. Van deze mengeling van Belgisch surrealisme, Balkanfolklore en humor heb ik echter persoonlijk niet kunnen genieten. Niet dat ik me eraan geërgerd heb, maar het absurde verhaal kon mij niet boeien. De personages kwamen voor mij kleurloos over. Toch waren veel kijkers in de zaal waar ik zat wel enthousiast, zijn heel wat kritici vol lof en de prent kende ook veel meeval op het Festival van Venetië. Mijn mening is dus wel subjectief. Het blijft een kwestie van persoonlijke smaak.

"Jeux Interdits" (René Clément,1952) was een schitterende prent over de absurditeit van de oorlog, geplaatst tegenover de kinderlijke onschuld. Daar bouwden de kinderen een begraafplaats voor dieren. Even 'verboden' zijn de kinderspelletjes tussen de Japanse knaap Taro en zijn half-Amerikaans nichtje Evi. Het meisje is immers door de waanzinnige oorlog tussen Japan en Amerika ter dood veroordeeld. Ze is, hoewel een vredeskind, van een Amerikaanse vader en een Japanse moeder en hoort dus niet thuis in oorlogstijd. Sadao Saito tekent zowel kinderen als volwassenen in zijn prent en demonstreert hiermee dat racisme een zaak van volwassenen is en dat kinderen dit heel anders beoordelen.

Een ongewone, soms bijna experimentele vampierenfilm, volgeladen met religieuze symboliek, corpulente fake-vleermuizen, veel rook en gegoochel met kleuren en zwart-wit fotografie. Dokter Marco is een vervloekte vampier met een zwarte cape. Hij heeft een beetje de look van Telly Savalas en soms verdwijnt hij in het niets. Hij wordt bijgestaan door een stel weirdo's, waaronder een kreunende bultenaar en een gekke dwerg. Wanneer zijn stervende minnares een nieuw hart nodig heeft, wil hij dat van haar gezonde tweelingzus. Bij momenten zit er wel een apart sfeertje in de prent, die trouwens een FAMAS Award kreeg en nog vier nominaties, maar angstaanjagend is het niet. Het aanwenden van overgangen naar rode en blauwe tinten bij de zwart-wit beelden zou volgens de kineast zijn betekenis hebben bij de sekwensen, maar volgens de bronnen die ik heb zou het eerder gebruikt zijn omwillle van budgetbesparing, omdat de kleurenpellicule's te duur waren. Middelmatig in mijn ogen.

Uit op DVD, zowel in regio 1 als 2.