Opinions

Drie boeven willen drugs bemachtigen van een eccentrieke begrafenisondernemer die ze hen beloofd had en bezoeken zijn funerarium. Maar in plaats daarvan worden ze op vier moraliserende griezelverhalen getrakteerd waarbij racisme, kindermishandeling, voodoo-poppen en brainwash centraal staan. De eerste drie segmenten zijn zeker leuk, alleen valt het slot wat uit de toon.
Het niveau van de Amicus-producties uit de jaren zestig en zeventig wordt weliswaar niet gehaald maar toch is die horror-anthologie voor het grootste deel best vermakelijk. De muziek vond ik minder geslaagd, zeker op het einde. Echt eng zijn de verhalen niet, maar ze weten toch meestal te boeien. Pluspunt is wel dat alle nietsnutten in die film hun verdiende loon krijgen.

Een mislukte poging om de romantische griezel van de grootmeester Edgar Allan Poe in een modern kleedje te steken. Het werd een drieluik met als segmenten "Het Verraderlijke Hart", "Het Vat Amontillado" en "De Droom". De gore en de speciale effecten ogen goedkoop en sommige vertolkingen zijn bedroevend amateuristisch. Dit deed mij snakken naar de legendarische Poe-verfilmingen van Corman uit de jaren zestig met Vincent Price. Die zijn toch zoveel beter. In elk geval hebben de zenuwen bij het aanschouwen van deze weinig sfeerrijke anthologie geenszins door mijn keel gegierd. De arme Edgar A. Poe zal zich wellicht omdraaien in zijn graf als hij te weten komt wat men met zijn werk aanvangt.

Een heel vermakelijke anthologie voor liefhebbers van ouderwetse griezel. De film bestaat uit drie korte verhalen, gebaseerd op Poe’s “Morella”, “The Black Cat” (hier gecombineerd met “The Cask of Amontillado”) en “The Facts in the Case of M. Valdemar”. Elk segment wordt ingeleid door Vincent Price, die in alle drie de verhalen een hoofdrol vertolkt.
”Morella”, het eerste luik, is een duister familiedrama vol wrok en bovennatuurlijke wraak waarin een getormenteerde vader bezoek krijgt van zijn zieke dochter die hij al sinds ze nog een kind was niet meer gezien heeft. “The Black Cat” is een macabere, maar opvallend humoristische episode met Peter Lorre waarin twee wijnproevers duelleren op verschillende vlakken. In het finaal segment “The Facts in the Case of M. Valdemar” worden hypnose en dood gecombineerd tot een griezelig stuk met Basil Rathbone als sinistere hypnotiseur.
Een amusante, sfeervolle hommage aan Edgar Allan Poe met Vincent Price in topvorm die horror en humor op unieke wijze met elkaar vermengt.

In het begin van de jaren zeventig werd deze prent uitgebracht de alternatieve Nederlandse titel "Griezelverhalen". Eens te meer zorgde Freddie Francis voor een in episodevorm uitgewerkte prent waarin het bindmiddel deze keer een psychiater is die een bezoeker in een krankzinnigengesticht rondleidt en hem een aantal pathologische gevallen beschrijft: 1) Een jongen die een opmerkelijke vriendschap koestert voor een tijger, wat zijn ouders duur te staan zal komen. 2) Een antiquair die onder invloed van een oud portret een reis naar het verleden maakt. 3) Een man die in het woud een boomstronk vindt met vage vrouwelijke vormen en er meer aandacht gaat aan besteden dan aan zijn echtgenote. 4) Een excentrieke rijke dame die op een macaber Tahitiaans feestmaal iets voorgeschoteld krijgt en niet beseft wat ze aan het verorberen is.

De film stelt niet teleur als je van ouderwetse horror houdt en geen te hoge verwachtingen stelt, maar ligt toch een trap lager dan andere horror-anthologiëen zoals "Tales from the Crypt", "Torture Garden" en "The House that dripped Blood". Het tweede segment vond ik het beste en daardoor geef ik "Tales that witness Madness" een krappe *3*.

Een groep tieners ontdekt een mysterieuze, gebalsemde hand die hen in staat stelt om contact te maken met geesten. Het ritueel lijkt een spannende manier om de grenzen van de realiteit te verkennen, maar al snel blijkt dat de grenzen tussen de levenden en doden verontrustend dun zijn. Wanneer één van hen te ver gaat, breken kwaadaardige entiteiten door naar hun wereld, met verschrikkelijke gevolgen.

“Talk to Me” is een lichtpunt in het bovennatuurlijke horrorgenre, waarbij angst en emotionele diepgang perfect worden vermengd. De film benut het mysterie rond het communiceren met de geestenwereld effectief en weet de spanning voortdurend op te bouwen. De geloofwaardige acteerprestaties dragen bij aan de benauwende sfeer. De speciale effecten zijn ook overtuigend. Ondanks het feit dat het plot soms wat voorstelbaar is heb ik voldoende kunnen griezelen. De moeite waard voor horrorfans.

Toch één tegenvaller voor mijn aankoop op iTunes, er waren alleen Franse ondertitels...

Werd in onze contreien eind de jaren zestig uitgebracht onder de titel "Een Mis voor Dracula". Een schijnbaar keurige Victoriaanse wereld groeit uit tot een spel van hypocrisie, verleiding en wraak. Een groep welgestelde heren raakt via een satanisch ritueel verwikkeld in de terugkeer van Dracula, waarna de vampier hun morele schijnheiligheid genadeloos afstraft.

De film is beslist een geslaagde Hammer-horror die sfeer, decadentie en gotische elegantie sterk combineert. Christopher Lee is opnieuw indrukwekkend als Dracula: spaarzaam aanwezig, maar onmiskenbaar dreigend. De film profiteert ook van Ralph Bates en Linda Hayden, die de spanning tussen respectabiliteit en losbandigheid mooi uitspelen. Sasdy regisseert strak en stijlvol, met precies genoeg bloed en tragiek om het verhaal kracht bij te zetten. Het was weer heerlijk griezelen, ook na de tiende kijkbeurt. 4,5/5.

Leila is een Iraanse judoka, die onder immense druk van het Iraanse regime staat om zich terug te trekken uit een toernooi om een Israëlische tegenstander te vermijden. Dit dwingt haar tot moeilijke morele keuzes. Zij en haar familie worden op een laffe manier gechanteerd.

De film belicht niet alleen de politieke dimensie, maar ook de persoonlijke strijd om integriteit en ambitie te behouden. De zwart-witcinematografie en het 4:3-beeldformaat versterken de isolatie en spanning van de personages. De acteerpestaties zijn overtuigend en de regie meeslepend. Het verhaal, hoewel fictief, is geïnspireerd door echte dilemma’s die veel Iraanse atleten ervaren. “Tatami” slaagt erin om een universeel relevant thema met esthetische precisie en emotionele diepgang te presenteren, wat het een gedenkwaardige filmervaring maakt. Een aanrader.

Een succesvolle misdaadromanschrijver wordt door zijn uitgever naar Londen ontboden om een biografie te schrijven over een tijdens een testvlucht verongelukte piloot. Hij verblijft op dat moment in Zuid-Frankrijk. Op het vliegtuig naar huis zit hij toevallig naast de zus van die man. Het klikt onmiddellijk tussen hen. Wanneer hij in zijn appartement arriveert stelt hij vast dat alles overhoop is gehaald. En een tijdje later treft hij er zelfs een lijk aan. Al vlug beseft de auteur dat hij een heel mysterie moet ontrafelen. Er treden verder nog een aantal onverwachte wendingen op in het plot.
De film is geen klassieker maar best een spannende mystery-thriller met noir-elementen. De vertolkingen zijn op niveau. De prent is vlot geregisseerd en mooi gefotografeerd. De print van de Network UK DVD is in helder scherp zwart-wit met de juiste 16:9 ratio en vertoont geen vlekken. Helaas weer geen (Engelse) ondertitels, wat toch wel jammer is.

Cecil B. DeMilles “The Ten Commandments“ is een monumentaal bijbels fresco dat Mozes’ leven van prins tot profeet volgt, met Charlton Heston als iconische leider en Yul Brynner als zijn trotse rivaal Ramses. De film combineert gigantische decors, duizenden figuranten en baanbrekende effecten – zoals de iconische scheiding van de Rode Zee – tot een visueel spektakel dat decennia later nog indruk maakt.

DeMille balanceert tussen plechtige religiositeit en Hollywoodse melodrama’s, met theatrale dialogen en een moralistische toon die vandaag soms gedateerd aanvoelen. Desondanks blijft het bijzonder boeiend. Elmer Bernsteins bombastische score en het Technicolor-palet versterken de epische grootsheid, terwijl de cast – met Anne Baxter, Edward G. Robinson en Vincent Price – overtuigend acteert binnen DeMilles theatrale regiestijl. Als tijdscapsule van Hollywoods gouden eeuw en als visueel meesterwerk blijft “The Ten Commandments“ onverminderd indrukwekkend, ondanks zijn lange duur. 4/5

Gezien op Apple TV 4K en dat is toch een hele upgrade in vergelijking met mijn dvd.

Lang geleden eens in de bioscoop gezien onder de titel "Het Griezeltapijt". Zoals uit de primaire titel blijkt, betreft het een griezel-en misdaadfilm maar ook een whodunnit van Duitse makelij en dat was begin de jaren 60 schering en inslag. De grootste misdadiger uit de twintigste eeuw moest ontmaskerd worden door een inspecteur van Schotland Yard. Maar de begrafenisondernemer kreeg heel wat werk. Of de zin voor rechtvaardigheid effectief bevredigd bent, daarvoor moet je de film maar eens zelf bekijken.

Ik heb me alleszins zelf al met talloze dergelijke prenten in het verleden vermaakt.

Een minzame leraar, die geen carrière kan maken, omdat hij op grond van gewetensbezwaren weigerde naar het leger te gaan, is getrouwd met een Française maar heeft geen geluk in zijn huwelijk: zijn echtgenote misprijst hem. Wanneer hij dan nog ten onrechte beschuldigd wordt van een aanranding op één van zijn leerlingen komt hij voor de rechtbank.
Uitgebracht in de Benelux begin de jaren zestig onder de titel "Het Vonnis", probeert deze complexe film positief te blijven, stelt hij waarden als trouw in het huwelijk in het licht, maar zal wellicht voor velen niet geloofwaardig overkomen. De ontknoping is bitter. Op de zeer goede cast valt evenwel niets aan te merken. Pluspunt is dat de prent ook de hypocrisie aanklaagt van een bepaalde klasse van mensen, waar de deugd zelf, om zich te bevestigen, geneigd is om zich te verbergen achter een schijn van ondeugd. Ik blijf evenwel met gemengde gevoelens zitten.
Uitgebracht op DVD-r in de States door Warner, widescreen (1.77:1)
TERM OF TRIAL (1963)

In "The Terminator" (1984) stuurt een toekomstig mensenverzet een soldaat, Kyle Reese, terug naar 1984 om Sarah Connor te beschermen tegen een meedogenloze cyborgmoordenaar uit een door machines beheerst toekomstbeeld. Hij heeft maar één missie: haar doden om de geboorte van haar verzetsleider te voorkomen.

James Cameron combineert in zijn doorbraakfilm rauwe sciencefiction met thrillerachtige spanning en een haast horrorachtige sfeer. Er is zelfs wat knappe romantiek aanwezig. De strakke regie, baanbrekende visuele effecten en pulserende synthesizermuziek creëren een intens en onafgebroken tempo. Schwarzeneggers iconische, kille vertolking maakt van de Terminator een moderne filmmythe. The Terminator blijft een meesterlijk voorbeeld van efficiënte storytelling en visionaire genrevermenging die filmgeschiedenis schreef. Deze heerlijke film heb ik al meerdere keren bekeken. Het vervolg is ook goed maar kan voor mij niet tippen aan het eerste deel, al zijn er vele kijkers die er anders over denken.

De eigenaar van een wassenbeeldenmuseum wordt vermoord aangetroffen, met het mes van Jack the Ripper in zijn rug. De aanhef tot een ouderwets griezelverhaal dat met een beperkt budget werd in beeld gebracht. Toch is het geheel niet oninteressant, want een aantal oude gloriën van de fantastische film verschijnen opnieuw voor de camera waardoor deze prent ironisch genoeg een beetje zelf de proporties van een wassenbeeldenmuseum aanneemt. Er zijn tal van verwijzingen naar klassiekers uit de jaren dertig. Zo heeft Dupree (de eigenaar van het museum) een monsterachtige knecht die Karkoff heet en ergens een kruising is tussen Dwight Frye uit de Frankenstein-cyclus van James Whale en Bela Lugosi uit "The Son of Frankenstein". Het pittoreske decor gelijkt bovendien sterk op dat van Curtiz in "Mystery of the Wax Museum". Best leuk voor fans van ouderwetse horror.

Hong Kong 1910. In deze onderhoudende avonturenfilm portretteert Christopher Lee de leider van een soort Chinese maffia, de Red Dragon Tong, die zich schuldig maakt aan slavenhandel, rituele moorden en drugsmokkel. Wanneer de dochter van een kapitein vermoord wordt, wil deze laatste ten koste van alles met hem afrekenen. De mooie Franse actrice Yvonne Monlaur (Brides of Dracula, Circus of Horrors) zorgt voor de nodige melodramatische romantiek in deze niet onaardige maar met beperkte middelen gemaakte Hammer film, die deel uit maakt van een vierdelige DVD-box "Icons of Adventure".

Al bij de generiek wist ik dat ik mij aan die film zou ergeren. De titelsong was gewoon afgrijselijk. Wat volgde is een slordige 85 minuten compleet foutlopende pelicule opgevuld met lelijke decors, kitscherig uitgedoste acteurs die er niets van bakken en een monster dat er zeer goedkoop uitziet. "TerrorVision" zou een horrorkomedie moeten zijn maar is noch griezelig nog komisch. Slecht is slecht, sorry, so bad it is good werkt voor mij niet. Dit is bagger in mijn ogen. Geef mij maar een bloedernstige griezelklassieker. Maar blijkbaar vinden velen deze prent wel leuk vermaak. Daar is uiteraard niets mis mee.

Als Jane Morgan is Miranda een superspion die zich voordoet als prostituee en haar diensten aanbiedt aan een bejaarde Scotland Yard-chef. Vervolgens reist ze naar het schilderachtige land Akasava waar een dodelijke maar waardevolle steen wordt rondgedragen in een aktetas. Ze ontmoet de knappe Rex Forrester en ontdekt later dat hij van Scotland Yard is en ze vormen een team, professioneel en romantisch. Een intrigerende arts en zijn valse vrouw zijn er ook bij betrokken en een andere schurkachtige agent wordt opgeblazen in een privéjet terwijl hij probeert te vluchten met de steen.
“Der Teufel Kam aus Akasava” van veelfilmer Jess Franco is een mix van James Bond-motieven en andere Euro-spionagefilms uit die tijd, met Franco's voortdurende overmatige gebruik van de zoomlens. De film heeft een redelijk tempo en de montage is beter dan in de meeste van zijn andere films uit de vroege jaren 70. Hoewel het script verwarrend is, is het geheel best vermakelijk op een inept kitschachtige manier. Geen hoogvlieger, maar Franco heeft veel slechtere films gemaakt. Met een onderhoudende Horst Tappert en Soledad Miranda in haar laatste rol.

Toen ik de eerste keer “The Texas Chain Saw Massacre” zag was ik wat ontgoocheld. Maar bij een tweede visie wist ik heel goed waarom. Zelfs de beste horrorfilm staat of valt met het publiek waarmee je de film bekijkt. Als je pech hebt dat in de zaal enkele mensen zitten te lachen om hun huiver af te reageren is het om zeep. Als je die film kunt bekijken in optimale omstandigheden, d.w.z alleen of met een verstandig publiek, dan ervaar je dit als een monument in de geschiedenis van de horrorfilm. Tobe Hooper’s prent focust zich op de angst; volgens H.P. Lovecraft is de oudste en sterkste angst die de mens kent deze voor het onbekende. En dat is wat een groep jongeren ervaart wanneer ze een uitstapje maken naar een huis in de streek van hun nostalgische kindertijd. Totaal onverwacht komen ze in contact met een stel cannibalistische gekken. In plaats van zich te focussen op het bloed en de gore zet de kineast het vergrootglas op het gevoel dat de protagonisten ervaren. Tobe Hooper besteedt veel aandacht aan hun zintuiglijke waarnemingen tijdens heel hun gruwelijke belevenis. Hij neemt eerst de tijd om zijn karakters te typeren zodat je met hen gaat meeleven en confronteert ze dan met de ruwe en irrationele wreedheden. De cast en crew werkten onvermoeibaar om met relatief beperkte middelen een ware angstsfeer te scheppen. Hierbij zijn de beelden rauw en krachtig maar tegen alle verwachtingen in mooi geschoten. De cinematografie is uitzonderlijk. De beeldkwaliteit van de Blu-Ray uit het Verenigd Koninkrijk is uitstekend, de kleuren zijn rijk en levendig, het zwart is dreigend. De briljante azuurblauwe hemel, het jadegroen van het gras, de helderrode generator, het verzengende zonlicht en de verstikkende schaduw. Alles is even mooi in beeld gebracht. De vertolkingen zijn opzienbarend, vooral van de hysterisch schreeuwende Marilyn Burns die haar angst perfect uitstraalt. De soundtrack is heel effectief en onderschat: ze is zonder meer hallucinant.

“The Texas Chainsaw Massacre” is een meesterwerk dat bij geen enkele griezelfan in zijn of haar collectie mag ontbreken. Zonder meer één van de beste griezelfilms die ooit gemaakt zijn en de inspiratiebron voor talloze andere prenten, waarvan er slechts weinig dit niveau bereiken.

Een klassieker, die ik ondertussen al meerdere keren herbekeken heb.

Het eerste deel is vlot gefilmd, met aandacht voor sfeerschepping. Helaas gaat het nadien wat bergaf en wordt het soms wel grotesk, maar niet eng. Een paar keer krijgt de zwarte humor de overhand. Het origineel wordt nooit geëvenaard. Zelfs de versie van 2003 vond ik griezeliger.

“The Ballad of Tam Lin” is de enige langspeelfilm die acteur Roddy McDowall regisseerde. De film, uit 1970, is een vrije, eigentijdse bewerking van de traditionele Schotse ballade “Tam Lin” en verplaatst het verhaal naar de late jaren 1960, met een mix van folk horror, psychedelische sfeer en decadente esthetiek.

Een mysterieuze, rijke oudere vrouw, Michaela, houdt een kring van jonge, aantrekkelijke trawanten om zich heen die haar helpen haar jeugd en vitaliteit te behouden. Ze is bijzonder gehecht aan Tom Lynn, een charismatische, jonge fotograaf/muzikant in haar entourage. Wanneer Tom verliefd wordt op de onschuldige domineesdochter Janet Ainsley en haar zwanger maakt, probeert hij uit Michaela’s greep te ontsnappen. Michaela reageert met jaloezie, manipulatie en uiteindelijk een bovennatuurlijke, dodelijke wraak.

McDowall creëert een visueel weelderige fabel over jaloezie, decadentie en het einde van de sixties-utopie. Narratief is de film echter soms onsamenhangend en komt hij te traag op gang. De film flopte bij zijn release maar werd later voor sommigen een fascinerend cultobject met Gardner op haar meest raadselachtig en verleidelijk. De Amerikaanse blu-ray heeft helaas geen Engelse ondertitels. 2,5/5

Erg gedateerde science-fiction thriller naar de roman "The Gods Hate Kansas" van Joseph Millard. In het begin eigenlijk niet onaardig, maar naar het einde toe gaat het bergaf en de prent heeft ook te lijden onder het low budget. De muziek, vooral tijdens de actie-sekwensen, is een tegenvaller. Een Amicus Productie. Freddie Francis heeft veel betere films gemaakt.

In een afgelegen onderzoeksstation in Antarctica ontdekt een groep wetenschappers een buitenaards wezen dat elke levende vorm perfect kan imiteren. Wantrouwen en paranoia verspreiden zich sneller dan de sneeuwstorm buiten. Niemand weet nog wie mens is en wie overgenomen is door “het ding”.

"The Thing" is een meesterwerk van spanning en atmosfeer: beklemmend, visueel verbluffend en nog steeds ongeëvenaard in zijn praktische effecten. Carpenter creëert een claustrofobische nachtmerrie waarin vertrouwen verdampt en angst tastbaar wordt. De muziek van Ennio Morricone versterkt de koude, dreigende toon, terwijl Kurt Russell schittert als de nuchtere antiheld. Deze film blijft een schoolvoorbeeld van hoe horror en sciencefiction samen kunnen smelten tot tijdloze cinema die vragen oproept over menselijkheid en overleven.

Voor de zoveelste keer herbekeken, nu op Apple TV 4K en nu opgewaardeerd van 4,5 naar 5 sterren.

En... heel wat beter dan uw versie uit 1951, mijnheer Christian Nyby.

Margery Graham is een knappe huisvrouw die niet met haar gedacht getrouwd is en een vervelend huwelijk heeft. Haar man is lui en ongeïnteresseerd en ze heeft een klein dochtertje. Ze begint een affaire met haar buurman Harry, die een appartementje huurt van haar moeder. Het is een echte playboy en hij kwetst ook haar gevoelens. Wanneer hij haar dumpt probeert ze zelfmoord te plegen.

Een drama over buitenechtelijke relaties is nu niet bepaald mijn ding. De film is meer dan 50 jaar geleden gemaakt en sommige elementen moeten dan nogal uitdagend geweest zijn maar naar hedendaagse normen is het nu tam. De hoofdpersonen zijn egoïstisch en alles behalve sympathiek. Sidney Hayers, die ik ken van de uitstekende griezelfilm “The Night of the Eagle”, tekende voor een geroutineerde regie. De film is in mooi helder zwart-wit en met de 16:9 ratio. In de cast herkende ik ook de jonge John Hurt, maar die heeft slechts een kleine rol. Helaas heeft de Network UK DVD weer geen (Engelse) ondertitels.

Joe Turner werkt als CIA-analist in New York en speurt in boeken naar mogelijke complotten. Wanneer hij op een dag terugkeert naar zijn kantoor en al zijn collega’s vermoord aantreft, vlucht hij voor onbekende opdrachtgevers die ook hem willen uitschakelen. Samen met de ontvoerde fotografe Kathy Hale probeert Turner te achterhalen wie hem verraadt en welk geheim achter de moorden schuilgaat.

"Three Days of the Condor" is een intelligente, paranoïde thriller waarin wantrouwen bijna tastbaar wordt. Robert Redford speelt Joe Turner met precies de juiste combinatie van kwetsbaarheid, scherpte en morele vastberadenheid. De film vermijdt spectaculaire actie en bouwt spanning op via telefoongesprekken, observaties en subtiele machtsverschuivingen. Sydney Pollacks sobere regie, Dave Grusins nerveuze muziek en het kille New York versterken de sfeer van permanente dreiging. Hoewel sommige toevalligheden vandaag wat geconstrueerd aanvoelen, blijft de politieke ambiguïteit indrukwekkend. Een elegante klassieker over manipulatie, loyaliteit en de angst dat niemand werkelijk te vertrouwen is. Ik heb genoten van de herziening. 3,5/5

Do you like Hitchcock? I certainly do!

Deze Italiaanse prent is een hommage aan de grootmeester van de suspense (Hitchcock), geregisseerd door een andere grootmeester - van de giallo - (Argento) en helemaal in de stijl van nog een grootmeester Brian de Palma. Massa's referenties naar Strangers on a Train, Rear Window, Body Double en dergelijke meer op de tonen van Pino Donaggio. Heel erg vermakelijk voor de fans. De spanning zit er vanaf het begin goed in. Ik heb ervan genoten.

"Ticks" (nu de primaire titel geworden op de Imdb) is een low budget horrorfilm waar toch wel het maximum wordt uit gehaald. De cast heeft het soms moeilijk om ernstig te blijven en de plot is nogal simplistisch, maar de speciale effecten zijn overtuigend. De monsterlijke gemuteerde teken zijn qua uiterlijk duidelijk geïnspireerd op Ridley Scott's meesterlijke "Alien" en vervullen je als kijker met afgrijzen. Gore is er genoeg aanwezig in deze bescheiden maar voor griezelfans leuke B-film uit de jaren negentig.

Echt wraakroepend wat er gebeurd is toen een 14-jarige Afro-Amerikaanse jongen in 1955 op beestachtige wijze werd vermoord in Mississippi. Zielig wat de zogenaamde motivatie hiervoor was en hoe de daders met grove leugens vrijuit gingen voor een volledig blanke jury. Mamie Till-Mobley, de moeder van Emmett Till, streed om gerechtigheid na de moord op haar zoon. Ze besliste van zijn verminkte lichaam publiekelijk tentoon te stellen, wat de burgerrechtenbeweging in de VS aanwakkerde. De film geeft - ondanks het feit dat hij wat lang is - de raciale ongelijkheid en de kracht van een moeder die haar verdriet omzet in activisme op hartverscheurende wijze weer en blijft trouw aan de historische gebeurtenissen. "Till" is goed zonder meer, maar mist net dat beetje extra om echt onvergetelijk te zijn.

"Time after Time" (1979) laat H.G. Wells zijn eigen tijdmachine gebruiken om Jack the Ripper van het Victoriaanse Londen naar het bruisende San Francisco van 1979 te achtervolgen, waar de utopie uit zijn boeken een desillusie blijkt terwijl hij onverwacht verliefd wordt op bankbediende Amy.

Nicholas Meyers film charmeert als lichtvoetige mix van sciencefiction, thriller en romantiek, gedragen door de innemende Malcolm McDowell als Wells en de sprankelende Mary Steenburgen. De culturele botsing tussen negentiende-eeuwse idealist en gewelddadige moderne wereld levert zowel humor als maatschappijkritiek op, terwijl de elegante structuur en het speelse scenario de film een blijvende, tijdloze aantrekkingskracht geven. Prima film.

John Robie, een voormalige juwelendief die zich heeft teruggetrokken aan de Franse Rivièra, wordt verdacht wanneer een reeks nieuwe juwelendiefstallen plaatsvindt volgens zijn vroegere werkwijze. Om zijn onschuld te bewijzen, gaat hij zelf op zoek naar de dader en maakt hij kennis met de aantrekkelijke, steenrijke Frances Stevens. Terwijl de romantiek tussen beiden opbloeit, raakt Robie verwikkeld in een gevaarlijk kat-en-muisspel.

Met "To Catch a Thief" levert Alfred Hitchcock een bijzonder elegante en onderhoudende misdaadkomedie af, waarin romantiek en spanning elkaar moeiteloos afwisselen. Cary Grant schittert als de charmante voormalige juwelendief, terwijl Grace Kelly met haar uitstraling en verfijning een ideale tegenspeelster vormt. De schitterende fotografie van de Franse Rivièra, de sprankelende dialogen en de stijlvolle regie maken de film tot een visueel feest. Hoewel het verhaal minder psychologische diepgang bezit dan Hitchcocks meesterwerken, blijft dit een heerlijke, lichtvoetige thriller die vooral uitblinkt door zijn onweerstaanbare charme en bijzonder geraffineerde sfeer. Genoten op Apple TV 4K. 3,5/5

De jonge Scout Finch en haar broer Jem groeien op in het zuidelijke stadje Maycomb in de jaren 1930. Hun vader, Atticus Finch, is een integere advocaat die Tom Robinson, een zwarte man ten onrechte beschuldigd van verkrachting, verdedigt. Terwijl de kinderen de raciale spanningen en onrechtvaardigheden in hun stad ervaren, krijgen ze levenslessen over moed, empathie en rechtvaardigheid. Wat mij ook aantrok in deze film is het spookverhaal dat erin verweven zit. Boo, eigenlijk Arthur Radley, is een teruggetrokken en mysterieuze figuur die in een vervallen huis in de buurt van de Finch-familie woont. Hij verlaat zijn huis nooit, wat leidt tot wilde geruchten en speculaties onder de kinderen van Maycomb. Scout, Jem, en hun vriend Dill zijn gefascineerd door Boo en verzinnen allerlei verhalen over hem, vaak gebaseerd op dorpsroddels en hun eigen kinderlijke verbeelding.

“To Kill a Mockingbird” is een cinematografisch meesterwerk dat de complexiteit van raciale vooroordelen en morele integriteit met ontroerende subtiliteit overbrengt. Gregory Pecks vertolking van Atticus Finch is iconisch, belichaamd door zijn diepe menselijkheid en onverwoestbare gevoel voor rechtvaardigheid. De film behoudt de essentie van Harper Lee’s roman, met een visuele stijl die de tijdloze thema's van het verhaal prachtig benadrukt. De soudtrack is gekenmerkt door zijn delicate en ingetogen aard en wordt aangewend om de onschuld van de kindertijd, de warmte van het gezinsleven en de dreigende spanning van het raciale conflict in de stad Maycomb te onderstrepen. De krachtige regie en de genuanceerde acteerprestaties maken deze film tot een van de meest impactvolle en blijvende werken in de filmgeschiedenis. Niet te missen!

Werd in onze contreien halfweg de jaren zeventig uitgebracht met de alternatieve titel "Een Meisje voor Satan".

Pictures & Photos from To the Devil a Daughter (1976) - IMDb

Het origineel script bleek niet verfilmbaar en moest aangepast worden.

Father Michael, een geëxcommuniceerde priester, gaat zijn heil zoeken aan de andere zijde van de religieuze barrière en loopt met het plan rond een zorgvuldig geselecteerd jong meisje het leven te laten schenken aan een mensgeworden Antikrist. Peter Sykes heeft zijn verhaal bloedernstig ingeblikt en maakt er een erg morbiede occulte griezelfilm van, die in zijn geheel voldoende angstsfeer bevat om de liefhebbers van het genre het nodige kippenvel te bezorgen.