Opinions

Volgens de Canadese griezelgrootmeester Cronenberg zit de grootste gruwel niet verscholen in monsters van andere planeten maar in ons eigen lichaam dat op een of andere wijze monsterachtig wordt. De kineast laat in zijn remake van "The Fly" zijn obsessies de vrije loop. Het resultaat is een extreme versie van een man die een totale metamorfose ondergaat. De cellen van een ambitieuze jonge geleerde geraken bij een uit de hand gelopen experiment vermengd met deze van een vlieg. Zijn menselijk lichaam sterft geleidelijk aan af, wat op een heel pijnlijke manier gebeurt, tot hij herboren wordt als een insect. De groteske transformatie die hij ondergaat is onvoorstelbaar geloofwaardig in beeld gezet, waarbij de kijker van geen enkel gruwelijk detail gespaard wordt.

Deze nachtmerrie-achtige prent is soms walgelijk maar toch bijzonder aangrijpend. Onder de gruwelijke verpakking gaat een pakkende parabel schuil over een liefde die bestand is tegen de meest afstotelijke fysieke aftakeling. Cronenberghs "The Fly" is een liefdesverhaal met de grandeur van een klassieke tragedie. De film kreeg een Oscar voor de beste make-up, maar Jeff Goldblum had er zeker een verdiend voor zijn grandioze vertolking.

Grootse cinema, die je binnenste buiten keert.

In "The Fog" wordt de kustplaats Antonio Bay geplaagd door een mysterieuze, gloeiende mist waarin vijandige schimmen verschijnen. Via een kampvuurverhaal en een oude scheepsbijbel komen de burgers erachter dat de voorouders van de stad een goudschip met lepralijders opzettelijk lieten vergaan en de schat hielden voor zichzelf. Op de nacht dat de stad zijn honderdste verjaardag viert, arriveren de geesten van kapitein Blake en zijn bemanning in de mist om wraak te nemen.

"The Fog" is een sfeervolle en knap geconstrueerd spookverhaal waarin John Carpenter de spanning voortdurend laag, maar voelbaar houdt. De kustsetting, de golvende mistbanken en de minimalistische synthesizerscore creëren een tastbaar, dromerig‑dreigende sfeer die veel sterker is dan de uiteindelijke schrikmomenten. De eenvoudige, quasi‑klassieke vloek‑mythe wordt helder verteld en rustig opgebouwd, waardoor de film meer indruk maakt als stemmingsschilderij dan als horror waarbij de kijker het uitschreeuwt van angst. Knap is hoe Carpenter de beperkte effecten en de gelokaliseerde vijandigheid in de mist gebruikt om de fantasie te prikkelen, zonder de schimmen volledig te tonen. Genoten van de derde herziening op blu-ray. 3,5 of 4 sterren. Ik beslis na een vierde kijkbeurt.

Sfeerloze derderangsgriezel over een kannibalistische gek die ondergedoken leeft in een spelonk en de bossen onveilig maakt. Nietsvermoedende toeristen zijn zijn slachtoffers. De film valt vooral op door het slecht acteerwerk en de goedkope soundtrack. Het scenario rammelt van de onwaarschijnlijkheden: de geesten van de dode kinderen en vrouw vormen het dieptepunt en zijn totaal misplaatst. Ook zijn sommige moorden erg amateuristisch in beeld gezet. De moeite niet waard.

Een echtpaar voert het toneelstuk op van Arthur Miller's "Death of a Salesman". Ten gevolge van een aardbeving moeten ze verhuizen naar een ander appartement dat vroeger gehuurd werd door een prostituee. Op een dag, wanneer de vrouw aan het douchen is, wordt er aan de deur gebeld. Ze denkt dat het haar man is, en duwt op de knop van de parlofoon om de deur te openen. Het is echter haar man niet en de gevolgen zijn dramatisch.

De film komt traag op gang en is eigenlijk helemaal geen thriller. Het in mijn ogen sterkere tweede deel maakt echter veel goed. Geen Hitchcock, maar toch een boeiend drama, dat ook een aantal metaforen bevat. Voer voor cinefielen. Iraanse films liggen mij doorgaans niet, maar deze vond ik toch boeiend.

"The Four Sided Triangle" is een vroege Hammer sciencefictionfilm die het Frankensteinmotief combineert met thema's rondom identiteit, liefde en menselijke tekortkomingen.

De prent volgt twee jeugdvrienden, Bill en Robin, die beiden verliefd zijn op Lena. Wanneer Lena uiteindelijk met Robin trouwt, besluit Bill om haar met hun uitvinding, de Reproducer - een machine die objecten kan kopiëren - te dupliceren. De kloon, Helen, ontwikkelt dezelfde gevoelens als Lena en raakt ook geïnteresseerd in Robin, wat leidt tot een nieuwe driehoeksrelatie. Dit resulteert in een crisis en loopt uit op een drama.

Fishers regie kenmerkt zich door een ingetogen stijl waarin de nadruk ligt op de morele en psychologische gevolgen van de keuzes van de personages. De acteurs, waaronder Stephen Murray als Bill, geven invulling aan de personages. De film erkent de existentiële dilemma’s en morele consequenties die voortkomen uit het duplicatiethema.

"The Four Sided Triangle" stelt diverse ethische en emotionele kwesties aan de orde rondom duplicatie en relaties. Persoonlijk heb ik van de film genoten.

Vond hem eerst niet op de site omdat de DVD de titel "14 Hours" heeft. Hoewel zowel de Imdb en de DVD-hoes hem als "Film-Noir" catalogeren lijkt het veel meer een psychologisch drama over een jongeman die zelfmoord wil plegen door van een torenhoog appartementsgebouw naar beneden te springen en waarbij verschillende personen hem proberen te overhalen van dit niet te doen.
De sterkste rol is weggelegd voor politie-agent Paul Douglas die hier eigenlijk in de huid van de beste psychiater kruipt. Naast het hoofdverhaal zijn er twee korte romantische maar leuke nevenintriges.
Twee mensen die op een advocatenkantoor zijn om te scheiden en uiteindelijk tot de vaststelling komen dat ze beter bij elkaar blijven. Eigenlijk best grappig in beeld gezet. In de menigte die toekijkt naar "het spektakel" ontmoeten twee jonge eenzame mensen elkaar.
De film won een NBR Award in 1951 en kreeg nog drie nominaties.(Oscar, Gouden Leeuw Venetië en WGA Award)
Fox heeft hem onlangs uitgebracht op regio 1.
Geen topper in mijn ogen, maar toch een genietbare prent.

Een bijzonder boeiende film over erotische spanningen en sentimentele frustraties. De vos wordt hier gebruikt als metafoor voor de mannelijke indringer op een landelijke boerderij, waar twee jonge vrouwen in een vage lesbische relatie met elkaar samenwonen. De prent is een verfilming van een verhaal van D.H. Lawrence. Met ontroerende vertolkingen van Anne Heywood en Sandy Dennis en een prachtige aanwending van het Canadese platteland om de relaties tussen de naturalistische passies en het omliggend decor kracht bij te zetten. In zijn genre is dit een topper. Jammer genoeg is er nergens een spoor van een DVD release.

"The Fox" is nochtans een parel.

Een pareltje van een intellectueel schaakspel tussen Anthony Hopkins en Ryan Gosling waar ik echt heb van genoten. Het zijn dan ook twee topacteurs. Wat een genot om die twee een spelletje met elkaar te zien spelen - met de kijker erbij. Hopkins alias Ted Crawford is een psychopathische echtgenoot die ontdekt dat zijn vrouw een affaire heeft, haar neerschiet, dezelfde nacht bekent en dan de zaken zo laat regelen dat het bijna onmogelijk is om hem te veroordelen. Gosling alias Willy Beachum is een jonge, ambitieuze advocaat die hoger op de ladder wil geraken en hem wil veroordelen. Het probleem is dat het moelijker is dan hij dacht en hij niet gewend is om te verliezen. Hopkins weet dit, natuurlijk, en speelt in op zijn ijdelheid.

De film beklijft, de regie is rijk aan suspense. Het camerawerk is prachtig. Het plot van de rechtszaak is boeiend en realistisch. Een aanrader voor wie geïnteresseerd is in misdaadfilms die je aan het denken zetten en die je op het puntje van je stoel doen zitten tot de laatste minuten. Indrukwekkende cinema, die blijft nazinderen.

Een vader gelooft dat God hem stuurt om “demonen” te doden, wat zijn twee zonen voorgoed breekt. Hij beweert dat "demonen" zich vermommen als mensen zijn en dat ze geen schuldgevoelens moeten hebben als ze die om het leven brengen .

"Frailty" is een gedurfde, psychedelische horror‑thriller vol onheilspellende spanning en een knappe twist. Bill Paxton toont als regisseur en acteur een indrukwekkende kalmte en geloofwaardig dubbelspel, terwijl het verhaal geloof, geweld en erfgoed slim met elkaar verweeft. Een ondergewaardeerde parel met een koude, intieme sfeer die blijft hangen.

Net zoals bij "Dracula"(1931) van Tod Browning heeft ook James Whale het originele griezelverhaal van Mary W. Shelley niet volledig gevolgd. Zo heet bvb de geleerde die het monster schept in deze film Henry in plaats van Victor Frankenstein. Toch zorgde hij wel voor een sfeervolle verfilming van de gotische roman. Nergens wordt het langdradig en de dialogen zijn niet onnodig uitgerekt. Camerawerk en montage zijn zeer goed en het scherpzinnige gebruik van dramatische close-ups zorgen ervoor dat de film heel effectief is voor zijn tijd. De expressionistische zwart-wit fotografie draagt bij tot een geslaagde sfeerscherpping.

Andermaal was ik aangenaam verrast van de superieure beeldkwaliteit van de Universal Blu-Ray. Het is echt top wat men hier bereikt voor zo'n oude prent.

Victor Frankenstein, een briljante maar arrogante wetenschapper, bezweert de natuurwetten te trotseren door leven te scheppen uit dode materie. Zijn experiment slaagt, maar het wezen dat Robert De Niro met onverwachte gevoeligheid speelt, wordt door afschuw en afwijzing gevormd tot een tragische buitenstaander. Terwijl de Creatuur taal, gevoel en zelfbewustzijn ontwikkelt, ontspoort de relatie tussen schepper en schepping in schuld, wraak en vernietiging.

Kenneth Branagh maakt van Mary Shelley’s Frankenstein een ambitieuze, oververhitte en visueel uitbundige interpretatie die liever groot dan subtiel wil zijn. De productie is rijk, de beelden zijn vaak indrukwekkend en De Niro geeft het schepsel een pijnlijke menselijkheid, maar Branagh laat zijn eigen regie en spel soms te hard duwen. Daardoor krijgt de film minder psychologische finesse dan Shelley’s roman of de beste horroradaptaties, al blijven sommige scènes sterk. Nu gezien op Apple TV 4K. 3/5

Als jonge knaap was Hans er getuige van hoe zijn vader onder de guillotine de dood vond. Christina, een getormenteerd verminkt meisje verdrinkt zichzelf nadat Hans, haar geliefde, ten onrechte wordt beschuldigd van de moord op haar vader, een plaatselijke café-uitbater, en eveneens door de guillotine wordt onthoofd. Baron Frankenstein plaatst het brein van de onfortuinlijke jongeman in haar lichaam, maakt er een bloedmooie jonge vrouw van en brengt haar weer tot leven. Het meisje herinnert zich niets meer van vroeger maar wordt gedreven door een spookachtige wraak en gewelddadige vergelding ten opzichte van degenen die verantwoordelijk waren voor de dood van haar vriend.

Susan Denberg is toch wel een prachtige verschijning als ze door Peter Cushing weer tot leven wordt gewekt. Deze romantische variante op het Frankenstein-thema vond ik bijzonder geslaagd. Ook hier is de baron harteloos, want hij heeft geen medelijden met zijn helper Hans, noch met Christina, die hij beiden onderwerpt aan zijn psychopatische experimenten. De film is prachtig gefotografeerd, de sets zijn kleurrijk en de effecten verzorgd. Op de regie van Terence Fisher valt zeker niets aan te merken en ook de cast is meer dan behoorlijk. Ik heb de US Blu-ray release Millennium/Hammer aangeschaft, de print is mooi gerestaureerd en er zijn Engelse ondertitels. Ik zie echter dat hij ondertussen out of print is en peperduur. Green Cow bracht enkele jaren geleden de film op DVD uit in de Benelux, ook dit was een aanrader.

Martin Scorsese waardeerde de prent en citeerde in een review “If I single this one out it’s because here they actually isolate the soul... The implied metaphysics are close to something sublime.”

FMBD was de vijfde Frankenstein uit de Hammer stal, en de vierde geregisseerd door Terence Fisher, die deze prent ook altijd als één van zijn favoriete werken heeft beschouwd.

FMBD is niet alleen één van de beste Hammer Films, het is het ook één van de meest geraffineerde die het genre in die tijd heeft aangeboden. Meesterlijke regie, spanning in de stijl van Hitchcock, een orgineel scenario dat naast horror ook een donker melodrama inhoudt, anti-helden die gedwongen worden de bevelen van de schurk uit te voeren en twee gedoemde, tragische romances. Freddie Jones, als het pathetisch schepsel van Baron Frankenstein is ook indrukwekkend.

De DVD is uitgebracht door Warner regio 2 met Nederlandse ondertitels. (ook verkrijgbaar in Engeland) De print is van heel goede kwaliteit.

Een romantisch griezeldrama dat eigenlijk een getrouwe adapatie is van de roman van Mary Wollstonecraft Shelley, hoewel de creatie in deze film eerst mooi was.

Baron Frankenstein, een jonge edelman laat zich na de dood van zijn broer door een cynische wetenschapper overhalen om hem te helpen een uit diverse lijken samengesteld wezen tot leven te roepen. Hierbij zal deze laatste tot niets terugdeinzen om zijn doel te bereiken. Maar hij komt om het leven en Frankenstein besluit zijn werk verder te zetten. Hij slaagt erin het leven te schenken aan een mooie jongeman (Michael Sarrazin). In de euforie van zijn sukses introduceert hij zijn creatie als zijn persoonlijke vriend in hogere kringen, om daarna tot de verbijsterende vaststelling te komen dat zijn schepping langzaam degenereert tot een afstotelijk monster.

Toen “Frankenstein the True Story” destijds ook in de bioscoop werd uitgebracht werd de duur drastisch verminderd ten opzichte van de TV-release zodat het eigenlijk wat onsamenhangend werd.

Bij mijn weten duurt die TV-release langer dan deze van de DVD-release (185min) en de nog kortere bioscoopversie rond de twee uur.

Persoonlijk vond ik de vondst om het monster eerst als een volmaakt wezen uit te beelden echt vindingrijk. Ze bood de regisseur de mogelijkheid de geleerde voor te stellen als een narcist - want zijn schepping was bijna zijn spiegelbeeld: de beide akteurs gelijken zelfs op elkaar en er ontstond in het begin een innige vrienschapsband tussen die twee. In elk geval vond ik Michael Sarrazin als de creatie die later een monster werd zeer overtuigend. Eens hij begon af te takelen, volgde de prent zeer getrouw de oorspronkelijke griezelroman. De film had een mooie soundtrack en het script werd heel effectief in beeld gezet.

Jammer dat de (US) DVD slechts fullscreen is en onvolledig (3 uur) maar het is nu eenmaal een prent gemaakt voor TV. Gelukkig zijn er nog Engelse ondertitels.

Een verfilming die zeker niet moet onderdoen voor de beste versies van Hammer en Universal.

Warm aanbevolen voor fans van ouderwetse gotische griezel.

Stuntelige vertolkingen, lachwekkende creaturen en alweer die hortende camerabewegingen (film in de film), dialogen uit de 21ste eeuw voor een film die zich afspeelt in de jaren 40, een plot dat gammelt alsof het Frankenstein-genre helemaal is doodgebloed... Een angstsfeer is hier niet te vinden.

Neen, geef mij maar een klassieke Frankenstein van Universal of Hammer. Dit was in elk geval voor mij een vervelende kijkervaring. Ongenietbaar voor mij. Sorry.

Na de Eerste Wereldoorlog rouwt de jonge Duitse weduwe Anna om haar verloofde Frantz, te vroeg gesneuveld in Frankrijk, terwijl zijn ouders gebukt gaan onder het verlies van hun enige zoon. Wanneer de Fransman Adrien plots bij het graf van Frantz opduikt, lijkt hij een belofte van troost en herinnering, maar zijn aanwezigheid onthult geleidelijk een ingewikkelde, pijnlijke waarheid over schuld en verlossing. Doorheen hun vertrouwd raken neemt de film een bijna dichterlijke, intieme toon aan, waarin verdriet en vergeving samengaan in een universeel verhaal over liefde na de oorlog.

François Ozon richt zich in "Frantz" met oprechte delicatesse op een diep triest, maar nooit sentimenteel melodrama. De zwarte‑wit‑beeldspraak, de subtiele kleuraccenten en de Verlaine‑poëzie geven de film een poëtische, schilderachtige sfeer die perfect aansluit bij zijn pacifistische en menselijke boodschap. Paula Beer en Pierre Niney spelen met een integer, ingehouden kracht die hun personages onmiddellijk herkenbaar en ontroerend maakt. Het verhaal kent geen melodramatische hoogtepunten, maar bouwt langzaam op tot een emotionele resonantie die lang blijft nazinderen; "Frantz" is daarmee een van de meest toegeeflijke en kunstzinnig doordachte films van Ozon. Een pareltje.

Net als in "The Penthouse" bewijst de Engelse kineast Collinson dat hij een vakman is in het genre. Het uiteindelijk succes van "Fright" (Nederlandse titel: Thriller) heeft hij echter voor een deel te danken aan scenarist Tudor Gates, een man die het klappen van de griezelzweep kent (Lust for a Vampire, etc..) Eens te meer voeren de filmmakers ons naar een afgelegen cottage, waar ze een zuivere angstpsychose weten op te roepen.

Een vrouw, wiens eerste echtgenoot krankzinnig is geworden en in een gesticht werd opgesloten, gaat met haar tweede man een avondje uit. Zij laat een buurmeisje op haar zoontje passen. De juffrouw voelt zich echter alles behalve op haar gemak in het oude Victoriaanse herenhuis. Toeval wil dat de psychopaat op dezelfde avond uit het gekkenhuis ontsnapt. Wanneer hij ter plaatse arriveert, verkeert hij in de waan dat zij zijn vrouw is...

Alle elementen zijn hier aangewend om de kijker te doen klappertanden van schrik en emotie. Susan George speelt haar rol voortreffelijk. Haar vertolking draagt niet in geringe mate bij tot de kwaliteit van deze boeiende dramatische horror-thriller.

Nog een sombere gruwelthriller van Pete Walker. De regisseur kent beslist de klappen van de zweep als het opbouwen van een groeiende angstsfeer betreft. De vertolkingen zijn zeer goed. Een aanbevolen Britse horrorprent. Best aan te schaffen in de box set van Pete Walker (Anchor Bay uit de UK) , die voor een zacht prijsje te koop is bij bvb www.play.com

Dan heb je ook nog HOUSE OF THE MORTAL SIN, THE COMEBACK, HOUSE OF WHIPCORD en DIE SCREAMING MARIANNE er bovenop.

Geen remake van Pete Walker's oerdegelijke gelijknamige prent uit 1974. Hier halen een aantal studenten het lijk van een griezelfilmacteur uit zijn kist, met verschrikkelijke gevolgen. Troma staat meestal toch voor bedenkelijke kwaliteit. Goedkope effecten en belabberde vertolkingen zijn ook hier schering en inslag. Een geslaagde angstsfeer ontbreekt. So bad it is good werkt bij mij zelden. Niet mijn smaak. En foei: de poster is ronduit afgekeken van "From Beyond the Grave" uit 1974. Ondermaats horrorvehikel.

Een heel bizarre gruwelfilm van Stuart Gordon, losjes geïnspireerd op een verhaal van Howard Philips Lovecraft. Centraal staat een demente geleerde die op zoek gaat naar een zesde zintuig. Hij bouwt een machine die door stimuleren van de pijnappelklier een andere dimensie openbaart waar ongehoorde erotische genoegens kunnen beleefd worden. De kwaadaardige machine zet echter zichzelf in gang. Daardoor weten de diverse krankzinnige personages geen raad meer met hun wellustige impulsen. De gruweleffecten komen soms lachwekkend over. De humor is van een ziekelijk kaliber. Voor de liefhebbers waarschijnlijk een geslaagde griezelkomedie. Ik had echter wat gemengde gevoelens omdat het erotisch element dat niet in het origineel van Lovecraft aanwezig is er met de haren bijgesleurd lijkt. Aan "Dolls" van dezelfde cineast kan deze horrorprent dan ook niet tippen.

"From Beyond the Grave", een Amicus productie, werd in 1973 uitgebracht in de Benelux onder de alternatieve Nederlandse titel "Van de Andere Kant van het Graf".

http://www.lovefilm.com/lovefilm/images/products/4/30104-large.jpg

Net als "Tales from the Crypt" beftreft het hier een episodenfilm. Het bindverhaal voelt helemaal niet artificieel aan en is origineel: Peter Cushing beeldt de eigenaar uit van een antiekwinkeltje "Temptations Limited" en beschikt blijkbaar over een afdoend middel om oneerlijke klanten meedogenloos te straffen. In het eerste - naar mijn gevoelen sfeervol - segment heeft David Warner voor een belachelijke prijs een spiegel gekocht, zonder te beseffen dat het voorwerp behekst is door een bloeddorstige geest. Vervolgens is er Ian Bannen die een oorlogsmedaille steelt uit het winkeltje, om indruk te maken op een gewezen soldaat en zijn dochter, die echter voodoo-praktijken hanteren. Ian Carmichael vervalst de prijs van een zeldzame snuifdoos en zal kennismaken met een boosaardige natuurgeest. Dit verhaal vond ik minder geslaagd want het is niet eng maar karikaturaal (en lachwekkend). In het laatste - weer betere - segment koopt Ian Oglivy een antiek gebeeldhouwde deur die toegang verschaft tot de mysterieuze kamer van een beruchte 16de-eeuwe alchemist. De prent eindigt met een uitnodiging aan de kijker om het bezoekje te brengen aan het antiekwinkeltje. Fans van ouderwetse horror die sfeer verkiezen boven bloedig geweld komen wellicht wel aan hun trekken, maar het niveau van de beste episodes uit "Tales from the Crypt", "Torture Garden" of "The House that Dripped Blood" wordt toch nooit gehaald.

Hij is uit regio 1 en regio 2 op dvd. Kan mij iemand bevestigen of de Warner UK DVD Nederlandse ondertitels heeft?

"From Hell" (2001) is een indrukwekkende en duistere verfilming van de Jack the Ripper-legende, met Johnny Depp in topvorm als de getormenteerde inspecteur Fred Abberline. Regisseurs Albert en Allen Hughes scheppen een sombere, sfeervolle wereld vol mist, gaslampen en morele ambiguïteit. De cinematografie is adembenemend: elke scène ademt Londens gotische nachtmerrie uit. Heather Graham brengt warmte en menselijkheid tegenover Depps melancholische intensiteit. De film combineert historisch mysterie met visionaire hallucinaties en een ondertoon van sociale kritiek. "From Hell" is zowel stijlvol als meeslepend — een onderschatte parel binnen het misdaad- en horrorgenre.

Persoonlijk vond ik dat wel een hoogtepunt in het oeuvre van Mario Bava. "La Frusta e il Corpo" (Nederlandse titel bij release in de Benelux: "De Gesel en het Lichaam") is naar mijn gevoel een romantische horror-klassieker met een uitzonderlijke sfeerschepping (daarbij geholpen door de heel geslaagde muziek van Carlo Rustichelli, die ook gebruikt werd in het latere "Operazione Paura"). Naast een griezelfilm is de prent ook mystery. De decors en kleuren zijn ongemeen fraai. En ja, Daliah Lavi is ook een lust voor het oog om naar te kijken, maar ze acteert haar rol wel perfect. De vergelijking met "Mooi en Meedogenloos" vind ik blasfemisch . "The Whip and the Body" moet het niet hebben van de bombastische effecten en expliciete horror uit de hedendaagse horrorfilm, maar wel van zijn zorgvuldig opgebouwd angstklimaat.

*4,5*

Na het verlies van haar dochter trekt Julia naar een oud huis in Londen, waar ze snel merkt dat de plek wordt bezeten door een vijandige, onzichtbare aanwezigheid. Terwijl ze steeds meer vreemde, agressieve gebeurtenissen ervaart, begint ze zich te verdiepen in de geschiedenis van het huis en de vroegere kinderen die daar speelden. Uiteindelijk ontdekt ze dat een kindermoord uit het verleden terugkeert als een vloek die zich via haar eigen leven voltrekt.

“Full Circle” (ook bekend als “The Haunting of Julia”) is een traag, verstild, psychologisch afgestemd spookverhaal dat minder afhankelijk is van schrikeffecten dan van een verstikkende sfeer en verdwijnende veiligheidscirkels rond een getraumatiseerde vrouw. Richard Loncraine weet bij momenten met subtiele beeldtaal en een kille, maar doordachte regie een huiveringwekkend gevoel van ontsnapping onmogelijk te maken, terwijl de voortdurend herhaalde referenties aan kinderen en verlies de atmosfeer zwaar houden. De film telt enkele tergende, soms te geforceerde misleidingen, maar de centrale kwestie van schuld, trauma en een onverbiddelijke, bijna logische spooklogica blijft hangen. Mia Farrow heeft hier een intuïtieve, broze hoofdrol in; het resultaat is een sluipend, somber klassiek spookhuizenverhaal dat zijn kracht put uit stilte en implicaties. De 4K UHD is wel niet erg scherp. Eindoordeel: goed 3/5 al had ik toch iets meer verwacht.

Maude Chalmers gaat logeren bij haar grootmoeder. Haar grootvader was begrafenisondernemer maar verdween onder mysterieuze omstandigheden, samen met een dame waarmee hij een relatie zou gehad hebben. Haar sinistere grootmoeder heeft van het huis een hotelletje gemaakt. Maar blijkbaar heeft het gebouw geheimen te verbergen. Maude hoort vreemde geluiden in de kelder en merkt op dat haar oma daar tegen iemand spreekt. Ze verbiedt evenwel Maude naar de kelder te gaan. Steeds meer gasten van het hotel raken vermist.
William Fruet werkt aan een zorgvuldige opbouw van een lugubere sfeerschepping. Voor een slasher komt er relatief weinig bloed aan te pas, zijn film is meer een mix van thriller, mystery en drama. Een beetje geïnspireerd op "Psycho" van Hitchcock. De ontknoping vond ik effectief. Niet zo schokkend als "Death Weekend", maar niettenmin een geslaagde prent.

Tobe Hooper, die magistraal werk leverde met "The Texas Chainsaw Massacre", bracht met “The Funhouse” zeker ook een geslaagde slasher. Twee jonge koppeltjes gaan naar een pretpark en bezoeken het spookhuis, waar een man met een Frankenstein-masker de wagentjes bedient die de tent binnenrijden. Ze besluiten er voor de fun de nacht door te brengen, maar zijn getuige van een moord. En het ergste is dat de moordenaar hen heeft opgemerkt.
De film is creepy vanwege de kleurrijke, lugubere omgeving en de sfeer. Eerst zijn er speelse griezelige momenten in het spookhuis, maar dan wordt het bloederige ernst. Ook hier is het cinematografisch dik in orde. Er zijn een aantal camerastanden die zeer innovatief zijn uitgedacht op het juiste moment. (bvb het dode lichaam van Richie in het rijdende wagentje van de spooktent). Naast de zorgvuldig opgebouwde sfeer zijn er enkele geslaagde schrikeffecten. De tieners acteren best geloofwaardig.
De moeite waard voor fans van horror en slashers uit de jaren 70 en 80.
In de UK is er van Arrow een mooie Blu-Ray uit met heel goed beeld en geluid, en gelukkig met Engelse ondertitels.
Ik vond deze film stukken beter dan "Poltergeist".

Heb ik ooit gekocht op DVD bij Play.com, maar hij is nu out of print en peperduur.

http://www.play.com/DVD/DVD/4-/122315/-/Product.html?searchstring=fury+at+smuggler&searchsource=0

De originele versie was 98 minuten.

http://www.michaeldvd.com.au/Censorship/CensorshipDetail.asp?ID=23668

Hoewel "Fury at Smugglers' Bay" geen Hammer Film is, draagt hij er toch de stempel van. John Gilling regisseerde meerdere griezelfilms voor deze Britse studio en Peter Cushing was een vaste waarde bij de cast. Het is in de plaats van een horror een dramatische avonturenfilm geworden, waar de sfeer zeker niet ontbreekt. Quasi een piratenfilm, gesitueerd in een afgelegen vissersdorpje aan de Engesle kust (in 1789) , waar regelmatig schepen vastlopen op de klippen of zinken.