Opinions

Zeer losjes op H.P. Lovecraft's "The Colour out of Space" geïnspireerde horrorfilm, gesitueerd in Italië tijdens de Tweede Wereldoorlog. Nogal onevenwichtig maar bij vlagen toch sfeervol. Zuccon heeft toch het maximum uit zijn budget weten te halen. De vertolkingen zijn meestal aannemelijk en de prent baadt in een mysterieus klimaat. Bizar maar niet zo griezelig als de originele vertelling van grootmeester Lovecraft.

Umberto Lenzi's “Knife of Ice” (Il Coltello di Ghiaccio) is een atmosferische giallo met een unieke invalshoek. Martha is een jonge vrouw, die haar stem heeft verloren door een jeugdtrauma. Ze raakt verwikkeld in een reeks moorden en wordt geconfronteerd met angst en paranoia.

In plaats van de gebruikelijke expliciete moorden kiest Lenzi voor een trage opbouw en een gotische setting. Hoewel het tempo soms traag is, biedt een plotwending tegen het einde zeker compensatie. Carroll Baker is overtuigend als de zwijgende protagoniste en de cinematografie versterkt de suspense. Een geslaagde klassieke whodunit.

Nick Cooper is een succesvolle zanger die al zes jaar niets meer heeft opgenomen. Hij is terug in Londen na een onderbreking van de muziekscene onder druk van zijn vrouw Gail, van wie hij pas gescheiden is . Zijn agent, Webster Jones, dringt er bij hem op aan om zo snel mogelijk een album op te nemen en biedt hem daartoe de afzondering aan van een groot huis op het platteland, bewoond door een paar sinistere werknemers, Mr en Mrs B. Cooper begint al snel nachtmerries te krijgen. Hij weet niet dat het lichaam van zijn ex-vrouw ligt te rotten in hun oud appartement, waar ze op brute wijze werd vermoord door een gemaskerde oude vrouw op de dag dat ze aankwam in Engeland.

Pete Walker regisseerde enkele goede horrorfilms naar een scenario van David McGillivray: 'House of Whipcord' , ’Frigthmare' en 'House of Mortal Sin'. Twee jaar later herenigde hij zich met Murray Smith voor een horrorthriller. ‘The Comeback' is beduidend klassieker en minder gedurfd dan de drie bovengenoemde werken. De sfeer is niettemin goed neergezet door Pete Walker en de acteurs doen het behoorlijk. Sheila Keith is ook weer van de partij. Het einde is zeker geslaagd.

De titel van deze prent is een allusie op "A Comedy of Errors" van Shakespeare en de meeste personages drukken zich vaak uit in een potsierlijke, dichterlijke taal. Een persiflage op de Poe-griezels van Roger Corman waarin de grootmeesters Vincent Price en Peter Lorre een stel sinistere lijkbidders vertolken, die hun enige, dure doodkist moeten recupereren na elke begrafenis. Als de zaken slecht gaan, moeten ze dan nog de natuur een handje helpen om aan klanten te komen. Voeg daarbij hun hardvochtige huiseigenaar Basil Rathbone, grootvader Boris Karloff, een ijselijke kreten slakende Joyce Jameson als zijn dochter en een vaak vol verbazing gapende Joe E. Brown als kerkhofbewaker en je hebt alle ingrediënten voor een smakelijke satire op het horrorgenre, waarin de kineast met zijn lijkenkolder voor de nodige hilariteit zorgt. Een vermakelijke griezelkomedie vol zwarte humor, zoals er voor mij meer zouden moeten zijn.

Dit verrassend en fantasierijk horrorsprookje is de tweede langspeelfilm van Neil Jordan. Het betreft een Gotische fabel vol Freudiaanse symbolen en weerwolf-elementen. Het hele verhaal speelt zich af in de fantasie van een jong meisje in wie de seksualiteit ontluikt, waardoor ze een tegelijk verleidelijke en angstaanjagende droomwereld binnentreedt.

Jordan tekende voor een geïnspireerde regie en neemt de kijker mee in een wereld vol wreedheid en mysterie. De effecten ogen nergens goedkoop en ik vond de transformaties van de weerwolven wél geslaagd. De vertolkingen zijn zeker goed en de soundtrack is in mijn ogen sfeervol. De film is een lust voor het oog. Een aanrader voor liefhebbers van fantasy en horror.

Met galgenhumor wordt de geschiedenis uit de doeken gedaan van een aantal moorden op een kasteel, die gepleegd worden om een erfenis. De kolder en spanning zijn op een handige, flegmatische wijze aan elkaar gelijmd en het geheel zit goed in elkaar. De film is geen topper maar wel een onderhoudende prent, waarmee je als kijker wat rillingen en plezier kunt beleven.

Een scenario dat berust op ware feiten. In de maand augustus 1943 wist een jonge Franse officier te ontsnappen uit de vesting Montluc nabij Lyon. Hij was ter dood veroordeeld als gewapende weerstander. De prent van Bresson behandelt het volledige relaas van die ontsnapping: vanaf de verste voorbereiding tot op het moment dat de verzetstrijder weer de vrije bodem bereikt.
Met een zeer persoonlijke stijl benadert Bresson zijn thema. Alle overbodige details, alle schijnbaar belangrijke uiterlijkheden vallen weg. Dat legt de soberheid uit van de film, de berekende compositie van elk beeld, waarbij allerlei spectaculaire bijzonderheden angstvallig geweerd worden. De dialogen zijn kort, soms vlug gesproken, en er wordt veel belang gehecht aan de interne monoloog en de stilte. De spanning is te snijden, zeker naarmate de film vordert. Beslist een aanrader.

In “La Contadora de Películas” (De verhalenvertelster) staat María Margarita centraal, een meisje dat opgroeit in een afgelegen Chileense woestijnstad. Haar familie is arm, doordat haar vader na een ongeval werkonbekwaam werd. Hun enige vermaak is de film, maar er is geen geld genoeg om het hele gezin naar de bioscoop te laten gaan. Dus krijgt María Margarita de opdracht van dit te doen en de film na te vertellen. Al snel ontdekt het gezin dat María een uitzonderlijk talent daarvoor heeft. Ze wordt de vaste verteller voor haar familie en buren. Ze doet dat met zoveel passie dat het lijkt alsof ze de scènes opnieuw tot leven brengt. Helaas laat haar moeder het gezin in de steek…

De regisseur weet de eenvoud en emotionele diepte van het scenario prachtig te vertalen naar het witte doek. De cinematografie vangt de eenzaamheid en uitgestrektheid van de Chileense woestijn perfect, wat de sfeer van het verhaal versterkt. De jonge actrice die María Margarita speelt, draagt de film met een indrukwekkende kwetsbaarheid en charme. De dromen en teleurstellingen van het mijnwerkersgezin in een woelige tijd worden knap weergegeven. Een ontroerende en visueel sterke verfilming en een ode aan de films van de jaren ‘60 en aan de filmklassieker Nuovo Cinema Paradiso.

Een succesvolle ondernemer die van moord op zijn minnares wordt beschuldigd en een advocate hebben minder dan drie uur de tijd om met een onberispelijke verdediging te komen. Hij werd gevonden met haar dood lichaam in zijn armen in een gesloten hotelkamer.

Deze intelligente Spaanse thriller is zonder meer excellent. De hele filmploeg deed het uitstekend. Regie, script, soundtrack, fotografie en camera zijn hier van een bijzonder hoog niveau. Een meesterlijke film vol verrassende wendingen waarvan de kwaliteit mij bijna omver blies. Ik had alleen wat weinig tijd om de ondertitels steeds volledig te lezen. Een dikke aanrader.

Wat jammer dat hij in de Benelux niet op blu-ray beschikbaar is.

Niet onaardige, stijlvolle en getrouwe verfilming van Lovecraft's gelijknamig verhaal. Met een zeer beperkt budget gemaakt. Toch weet de kineast Bryan Moore op een overtuigende wijze de beklemmende angstsfeer van de schrijver in beeld te brengen. Jammer dat de print van de Arkham (Lurker) DVD zo korrelig is, maar de camerabewegingen, de vertolkingen en de regie zijn zeker op hoog niveau. Eén van de betere Lovecraftverfilmingen. Op de DVD zijn nog enkele andere kortfilms aanwezig , waaronder "The Hound", "Nyarlathotep" en "An Imperfect Solution ".

Een aanrader voor de Lovecraft fans.

Duidelijk geïnspireerd door de gotische griezelklassiekers uit het einde van de jaren vijftig en begin van de jaren zestig in zwart-wit. "Les Yeux sans Visages", "Mill of the Stone Women" en "Awfull Dr. Orloff " behandelen ook dit thema. Het is een beetje verrassend van Peter Cushing eens als de slechterik aan het werk te zien. Werd in de Benelux uitgebracht onder de titel: "Het Monster met het Ontleedmes". Bezienswaardig voor fans van ouderwetse horrorfilms.

Een tijd geleden eens herbekeken en ik ben niet wild enthousiast. Deze Dracula verfilming volgt nauwgezet de roman van Bram Stoker, maar is bijlange niet zo sfeervol als bvb de Hammer Dracula's. Een beklemmend klimaat van angst vind ik hier niet terug. De optische effecten zijn simplistisch en niet bepaald doeltreffend. Louis Jordan bezit niet de indrukwekkende presence van Christopher Lee. Hier is hij wel uitgebeeld met harige handpalmen en scherpe nagels conform het verhaal van de Ierse Duivelskunstenaar Stoker. Ik beweer niet dat hij slecht acteert, maar echt griezelig is hij ook niet. Ik ben eigenlijk niet zo'n grote fan van BBC verfilmingen: die moeten vaak het onderspit delven tegenover films die uitgebracht werden in de bioscoop. Dat was bvb ook zo met "The Hound of the Baskervilles". Toch wordt deze prent blijkbaar door velen gewaardeerd. Voor mij is hij niet meer dan een onderhoudende middelmaat.

"Countess Dracula" werd bij zijn release publicitair aangekondigd als Hammer's historisch, gruwelijk meesterwerk. Deze ronkende slogan was misschien toch wel iets teveel eer. De film is niet angstaanjagend maar op zichzelf een pseudo-historische milieuschets, met een fantastisch element en dure decors. Peter Sasdy beschrijft de lotgevallen van gravin Elisabeth Nadasdy - een goede rol van Ingrid Pitt - die baden nam in het bloed van jonge maagden om weer jong te worden. Dit deed ze om haar verhouding met een onstuimige cavalière-officier niet in gevaar te brengen en ze aarzelde daarbij zelfs niet om haar eigen dochter te ontzien. Een degelijke griezelfilm met Freudiaanse resonanties, maar zeker geen topper.

Verschenen in de UK op blu-ray, een heel mooie transfer met Engelse ondertitels.

Ten gevolge van een uit de hand gelopen experiment om energie uit het centrum van de aarde te recupereren geraakt de aardkorst ernstig beschadigd. De scheur in het oppervlak wordt steeds groter en veroorzaakt gigantische vulkanische activiteiten. De aan kanker lijdende en terminaal zieke dokter Stephen Sorenson staat voor de loodzware opdracht te verhinderen dat de aarde zich in twee splitst. Hij maakt hierbij gebruik van atoombommen.

Voor de tijd waren de speciale effecten wellicht indrukwekkend maar nu komen ze toch wat gedateerd over. Het gegeven is eigenlijk niet erg geloofwaardig, er zijn diepe kloven in de aardkorst maar de aarde is zo groot dat dit geen kwaad kan. De film poogt de boodschap te verkondigen dat de mens omzichtig moet omspringen met wetenschappelijk experimenten. De acteurs doen hun best om hun rol geloofwaardig te doen overkomen, maar slagen daar toch niet 100% in. Vooral Keiron Moore heeft moeite om zich steeds ernstig te houden. “Crack in the World” zal misschien nostalgische ingestelde liefhebbers van oude science-fiction kunnen bekoren, maar voor mij reikt hij niet verder dan de middelmaat.

Obscuur drama, gemaakt voor TV, over een echtpaar dat zich wil ontfermen over een gestoorde jongeman, die zich schuil houdt in hun kelder. Dat hij uiteindelijk helemaal ontspoort is voor een groot stuk te wijten aan de onverdraagzaamheid van de buitenwereld. Athur Kennedy en Theresa Wright zijn erg geloofwaardig in hun rol. Een beklemmende film, die uitgebracht is op DVD in de States door http://www.wildeyedvd.com .

Neal Mottram is een antiquair met psychopatische trekken. Hij meent vrouwen brutaal te moeten vermoorden voor nachtelijke rituelen ter ere van een Afrikaans afgodsbeeld. In ruil voor mensenoffers denkt hij rijkdom en macht te verwerven. De lokale politie vermoedt dat hij een verdachte is, maar hij weet zeker in het begin hen goed om de tuin te leiden.

“Craze” is zeker niet het beste werk van Freddie Francis maar toch onderhoudend. Jack Palance’s vertolking is wel een beetje over de top. Toch zit er voldoende spanning in het verhaal. De film is nu verkrijgbaar in Engeland dank zij een release van Nucleus DVD. De widescreen print is verzorgd en Engels ondertiteld. De audio is heel wat beter dan deze van de public domain fullscreen print die vroeger ook op een DVD box set verscheen in de States. Een vermakelijke extra zijn de trailers van de meeste films van de kineast.

Vijf studenten proberen het duistere verleden uit te pluizen van een nu verlaten katholieke school waarbij een via een pentagram opgeroepen demon ertoe geleid zou hebben dat vijf jongeren zelfmoord pleegden. Ze horen allerhande geluiden in de muren en hebben het gevoel dat ze niet alleen zijn. En ze stellen vast dat de uitgangen van het sinister leegstaand gebouw zijn geblokkeerd. Een voor een worden ze vermoord, zo lijkt het, tot één meisje alleen overblijft. Of is de realiteit anders?...
Het nogal gammele scenario zorgt voor veel plotwendingen zodat het bij de kijker verwarrend overkomt. De film probeert een angstsfeer op te bouwen , maar komt veel te traag op gang en mist zijn doel. De dialogen zijn soms echt irritant. De moorden gebeuren off-screen. Opnieuw een hedendaagse film met een zeer beperkt budget gemaakt. Veel koude rillingen heb ik niet gekregen. “Credo” is een ondermaatse horrorfilm met enkele religieuze resonanties maar vooral veel cliché’s.

Eén van mijn favoriete gotische horrorfilms van de vroege jaren zeventig, met Peter Cushing die nog maar eens een grandioze acteerprestatie neerzette. Hij portretteert een krankzinnige geleerde die in de ondergrond van Nieuw-Guinea een skelet ontdekt van een soort duivels wezen. Bij contact van de beenderen met water begint er vlees aan het skelet te groeien... Er zijn heel wat nevenintriges in het verhaal verwikkeld, en de muziek van Paul Ferris is ook erg sfeerscheppend. Voeg daarbij nog een overtuigende Christopher Lee (als zijn halfbroer en directeur van een krankzinnigengesticht) en je hebt een klassieke griezelfilm waar de fans beslist van zullen kunnen genieten...

4,5 sterren

Ken Russell's “Crimes of Passion” is een zinderende, over-the-top mix van erotiek, thriller, psychologisch drama en maatschappijkritiek. Kathleen Turner schittert als Joanna Crane, een succesvolle modeontwerpster die ’s nachts een dubbelleven leidt als China Blue, een flamboyante prostituee. Haar pad kruist dat van een onderdrukte huisvader en een obsessieve, losgeslagen priester (Anthony Perkins in een waanzinnige rol).

De film is een zintuiglijke achtbaanrit, vol neonverlichte nachtmerries, bizarre monologen en een soundtrack van Rick Wakeman die de intensiteit versterkt. Russell pakt thema’s als seks, repressie en hypocrisie genadeloos aan, maar de film is niet voor iedereen: het is campy, schokkend en soms ronduit absurd. Voor liefhebbers van grensverleggende cinema is "Crimes of Passion" een fascinerende, provocerende ervaring—voor anderen misschien gewoon pure chaos.

"Crimson Tide" is een spannende prent over wat zich afspeelt in een nucleaire duikboot. Ondanks de lengte gaat het tempo zo snel voorbij, dat je nooit naar je uurwerk kijkt.

Een paar jaar na de val van de Soviet-Unie proberen een radicale leider en zijn volgelingen het bewind in Rusland in handen te nemen en dreigen ze kernraketten te lanceren. De USA stuurt een onderzeeër met nucleaire raketten naar de Stille Oceaan voor het geval dat Russische raketten worden gelanceerd. Maar de twee bevelhebbers botsen over de vraag of de raketten moet worden afgevuurd omdat ze debatteren of Rusland nu wel zal aanvallen of niet. Gene Hackman is de harde militair en Denzel Washington wil ten koste van alles een nucleaire holocaust voorkomen. Het feit dat een order niet volledig binnenkomt en de radio uitvalt laat hen in het ongewisse. Wie heeft gelijk?

Beide acteurs spelen hun rol met veel overgave en stelen zo de show. De dialogen zijn pittig. De fotografie is beklemmend en ook de muziekscore van Hans Zimmer valt zeker mee. De regisseur bouwt de spanning zorgvuldig op tot een climax. Alles is mooi in beeld gebracht en verveelt geen minuut. Alleen het einde kon me niet helemaal bekoren. "Crimson Tide" is een uitstekende thriller waarin het niet aan actie ontbreekt.

Een film die op de kwalitatief hoogstaande UK Blu-Ray zeker tot zijn recht komt. Beeld en vooral het geluid zijn indrukwekkend. Heel genietbaar.

Laura Karnstein wordt geplaagd door nachtmerries die zouden worden toegewezen aan een oude vloek die over haar familie rust. Haar vader, Graaf Karnstein is radeloos. Een verpleegster denkt dat de geest van Sira Karnstein, die een paar eeuwen voordien als heks verbrand werd, ronddwaalt in de omgeving. Er komen ook een aantal meisjes op mysterieuze wijze om het leven. Laura begin te denken dat ze hiervoor zelf verantwoordelijk is. De graaf vraagt de hulp van een specialist in restauratie van kunstwerken. Hij ontbiedt deze man naar zijn kasteel om zijn schilderijen te onderzoeken teneinde een oplossing te vinden voor de vloek. Op een dag grijpt in de omgeving een ongeval met een koets plaats. Eén van de inzittenden, een oudere dame, vraagt aan Graaf Karnstein of haar dochter Ljuba een paar dagen bij hen kan logeren omdat ze zelf dringend weg moet. Tijdens haar verblijf raken Laura en Ljuba innig bevriend. Maar is die mysterieuze Ljuba wel zo te vertrouwen?

De scenaristen van “Terror in the Crypt/De Krocht van de Vampier” zijn niemand minder dan Ernesto Gastaldi en Tonino Valerii, die ook instonden voor latere vermakelijke gotische werken zoals “I Lunghi Capelli della Morte”, “La Frusta e il Corpo” en “L'Orribile Segreto del Dr. Hichcock”. Voor dit script gingen ze gedeeltelijk putten uit “Carmilla” van Joseph Sheridan Le Fanu, dat o.a. ook de inspiratiebron was voor de boeiende Hammer-trilogie “The Vampire Lovers”, “Lust for a Vampire” en “Twins of Evil”. Ook Roger Vadim bracht destijds met “Et Mourir de Plaisir” een verfilming van dit romantisch griezelverhaal met een vleugje latente erotiek. Begin de jaren zestig gaven de Italianen (soms ook om economische redenen) nog de voorkeur aan zwart-wit om wat aan te leunen bij de expressionistische cinema en dit is dan ook hier het geval.

Deze oubollige griezelfilm moet het vooral hebben van zijn sfeerschepping en gelukkig hadden ze Christopher Lee in de cast. Met Barbara Steele erbij was het nog iets beter geweest, maar Ursula Davis (Laura) deed het toch ook niet slecht. De sets zijn een voltreffer: het kasteel en ook de ruïnes in de nabijheid waar een om een geheimzinnige reden toch een klok luidt.

“La Cripta e il Incubo” is uitgebracht in de States door Retromedia en Image Entertainment (Engelse versie zonder ondertitels) en nu ook in Frankrijk door Artus (Italiaanse versie met Franse ondertitels). Beide zijn anamorphic widescreen, maar de Franse versie is kwalitatief nog iets beter van beeld en geluid (Italiaanse track is in stereo). De iets kortere Amerikaanse versie mist wat namen op zijn generiek, maar bevat wat meer donder en bliksem zodat je toch onmiddellijk in de juiste stemming bent.

Wie houdt van Hammer films of Italiaanse gothic kan hier plezier aan beleven.

In onze contreien verscheen deze American International Productie begin de jaren zeventig in de bioscoop onder de titel "Het Spook van de Banshee". Vincent Price doet zijn rol als "Witchfinder General" nog eens over in deze bij momenten sterk geladen griezelfilm, die de liefhebbers van het ouderwetse genre nog eens kan doen verstijven van de angst. De film is uitgebracht op DVD in de States. De print is degelijk en er zijn Engelse ondertitels, maar helaas werd de bijzonder efficiënte originele soundtrack van Les Baxter uit de Britse versie vervangen door muziek van een andere componist en dit doet de impact van de beklemmende angstsfeer inboeten. Jammer.

Andermaal zorgde MGM in de serie Midnight movies voor een aantrekkelijke double bill: nu met "Murders in the Rue Morgue".

http://www.dvddrive-in.com/reviews/a-d/cryofthebansheemurdersinruemorgue7071.htm

Een jonge man trouwt met een rijke oudere weduwe en wordt verliefd op een jongere vrouw, met wie hij een relatie krijgt. Deze laatste wil hun verhouding alleen verder zetten als zij de enige is in zijn leven. Uiteindelijk besluit de man zijn vrouw uit de weg te ruimen. Hij gebruikt hiervoor een vergift dat geen sporen nalaat. Maar na haar dood verdwijnt het lijk van zijn echtgenote uit het mortuarium.

"El Cuerpo" mag dan nog enkele clichés hebben, het is een bijzonder boeiende film met een verrassende ontknoping. Sfeervol in beeld gezet en stevig vertolkt. Een aanrader.

Het verhaal speelt zich af ergens in Californië. Cujo, een erg grote Sint-bernard wordt gebeten door een hondsdolle vleermuis. De hond wordt ziek en agressief, doodt zijn eigenaar Jo Camber, een mecanicien, en slacht ook zijn buurman af. De kleine Tadd woont met zijn ouders in de omgeving en is bang voor een monster in zijn kleerkast, terwijl zijn vader, Vic Trenton, ontdekt dat zijn vrouw een affaire heeft met een goede vriend van hem. Hij moet weg voor zaken en laat het aan Donna over om zijn kapotte auto naar Jo Camber's te brengen voor reparatie. Donna gaat er met haar zoon heen en de auto valt uiteindelijk helemaal in panne voor het huis van de monteur, net als Cujo verschijnt. De hond zal de auto meedogenloos aanvallen en de inzittenden terroriseren.

“Cujo” moet het niet hebben van bovennatuurlijke elementen maar gaat uit van een realistischer, behoorlijk schrijnend uitgangspunt: twee mensen worden belegerd op een plek waar ze niet weg kunnen komen door een reusachtige dolle hond. De regie van Teague is sterk en wanneer de slachtoffers eenmaal in de val zitten, is de spanning behoorlijk hoog. De eerste helft van de film wordt ingevuld met karakterontwikkelingen en bijzaken, en hoewel Teague ook met dit deel zijn talent toont, werken sommige elementen (zoals de angst van het kind voor monsters) beter dan andere (zoals de driehoeksaffaire). Het acteerwerk is erg goed, en je gaat steeds meer om de personages geven. De hond is erg overtuigend in beeld gebracht en gedresseerd. Het is vooral leuk om een kindacteur te hebben die ons niet op de zenuwen werkt. “Cujo” is één van de beste Stephen King verfilmingen in mijn ogen, maar wordt helaas door sommigen onderschat.

De Blu-ray van Eureka is een aanrader. De film heeft Engelse onderschriften en beeld en klank zijn prima.

Lisa en haar vriend Clark rijden door een woestijnachtig gebied wanneer ze opmerken dat er heel veel slangen langs de weg liggen. Een tijd later wordt Clark gebeten. Hij krijgt van een dokter een verkeerde injectie toegediend en de wonde ontaardt in een monsterachtige slangenkop.

Voor een relatief laag budget is "Curse II" eigenlijk een geslaagde horrorfilm waar de Alien-achtige effecten hun doel niet missen. Het angtsklimaat wordt zorgvuldig opgebouwd. Een leuke B-film waaraan griezelfans een vette kluif kunnen hebben.

"Curse of Frankenstein" is opgebouwd in een flashback-structuur. Baron Victor Frankenstein werd ter dood veroordeeld en wacht op zijn terechtstelling. Hij onthult zijn ervaringen aan een dorpspriester. Zo vertelt hij dat hij op twaalfjarige leeftijd zijn ouders verloor en een leraar in dienst nam, Paul Kempe, die weldra vaststelde dat zijn enthousiaste leerling hoogbegaafd was. Samen legden ze zich toe op avant-gardistische fysische experimenten en werden ze hechte vrienden. Het eerste opmerkelijke succes dat ze boekten was het tot leven wekken van een dode hond. Maar Frankenstein wilde meer. Hij droomde ervan een menselijk wezen te creëren dat samengesteld was uit diverse lijken afkomstig van galgevelden en kerkhoven. Kempe begon steeds meer afstand te nemen van de betrachtingen van zijn machiavellistische vriend, die onverdroten verder ging met zijn waanzinnige proefnemingen, ook als zijn verloofde bij hem kwam wonen...

Terence Fisher legde in zijn prent het gewicht hoofdzakelijk op de persoon van de baron Frankenstein (een schitterende rol van Peter Cushing), terwijl het monster verrassend wat op de achtergrond bleef. Hiermee nam hij afstand van de opvattingen uit de Frankenstein films van de jaren dertig van Whale en Rowland. Waar deze laatsten onwillekeurig wat sympathie voor de Karloff-creatie opwekten was Christopher Lee een afstotelijk individu dat bij de kijker alleen maar weerzin en afgrijzen opriep.

Deze knappe griezelfilm viel op door zijn fotografie waarin als het ware impressionistische kleuren werden gebruikt en luidde een nieuw tijdperk in voor de horror en ook voor Hammer.

Ik bezit momenteel de UK en US Warner Bros DVD, die widescreen zijn en Engelse ondertitels hebben. Beeld is zeer goed, geluid kan echter beter. Maar in oktober krijgen we een update: dan is er in het Verenigd Koninkrijk een Blu-Ray release en deze keer hopelijk compleet, want de huidige DVDs missen een "oogbal"-sekwens.

YouTube - The Curse of Frankenstein censored eyeball shot

Daarnaast heb ik me laten wijsmaken dat er nog een tweede "cut" was in de DVDs: een scene waar een (weliswaar fake) hoofd in zuur wordt gegooid. Maar die zou nog moeilijk te vinden zijn.

De film is - ondanks dezelfde personages en acteurs - niet echt een gerelateerde sequel op "Cat People". Het is een boeiende prent over de droomwereld van een een meisje, dat geen vrienden heeft. Het aangehaalde boek "The Inner World of Childhood" in de film is het werk van de Amerikaanse psychologe Frances Wickes uit 1930. Het viel heel erg in de smaak van Carl Gustav Jung, die er een jaar later een inleiding voor schreef. Er is geen kat te zien in "Curse of the Cat People", maar het verhaal over het verbeeldingsuniversum van een eenzaam kind is echt de moeite waard. Ook de sfeerschepping is bijzonder geslaagd. Ik heb er echt van genoten.

*4*

Revolverheld Drake Robey reist door het westen en terroriseert een kleine stad. Hij blijkt evenwel een vampier te zijn. Als hij zijn (voor de kijker onzichtbare) hoektanden op de mooie Dolores, die een boerderij heeft, zet, is het aan predikant Dan om de graag schietende bloedzuiger te vernietigen. Als eerste film die de western met het griezelgenre mixt bevat deze prent een opvallende zwart-witfotografie die in de schitterende blu-ray en DVD van Kino Lorber verrassend mooi gedemonstreerd wordt via de excellente gerestaureerde print. Beslist een aanrader voor de liefhebbers van dit verhaal, maar let dan wel op dat het de Kino Lorber Release is (gelukkig met Engelse ondertitels) en niet een inferieure vorige.

Spanje in de 18de eeuw. Een bedelaar komt aan in een stad waar de markies een wrede heerser is. Hij wordt vernederd tijdens het huwelijksfeest van deze laatste, gevangen gezet en vele jaren in de kerker opgesloten. Het enige menselijk contact dat hij heeft, is met de gevangenisbewaker en diens mooie, maar doofstomme dochter. De dochter, die uiteindelijk avances krijgt van de markies en daar niet op ingaat, belandt in de cel van de bedelaar. Het meisje wordt verkracht, weet daarop te vluchten en komt terecht bij Don Alfredo Corledo, een vriendelijke edelman, en diens huishoudster, Teresa. Ten gevolge van de traumatische gebeurtenis in de kerker wordt Leon geboren op Kerstdag, wat volgens de lokale legende een slecht voorteken is. Leon wordt geadopteerd door de lieve mensen die voor zijn moeder hebben gezorgd. De moeder sterft bij de geboorte van haar kind. Wanneer Leon opgroeit, begint hij vreemde symptomen te vertonen die worden toegeschreven aan de weerwolfvloek. Hij wordt geplaagd door nachtmerries en een onverklaarbare dorst naar bloed. Zijn adoptievader en een priester proberen hem te helpen en de vloek lijkt te verminderen omdat hij liefdevolle mensen om hem heen heeft. Als jonge man verhuist Leon naar een nabijgelegen stad en vindt werk in een wijnmakerij, waar hij verliefd wordt op de mooie Cristina. Zijn gevoelens voor haar helpen hem zijn weerwolfneigingen te onderdrukken, maar wanneer hij in de buitenwereld met kwaad wordt geconfronteerd verandert hij tijdens de avonden van volle maan in een weerwolf en slaat hij aan het moorden.

"Curse of the Werewolf" is een absoluut juweeltje binnen het griezelgenre. Deze film, uitgebracht in 1961, toont op magistrale wijze de regiekwaliteiten van Fisher en de unieke artistieke visie van Hammer Film Productions. Vanaf de eerste scène weet de film een angstaanjagende sfeer neer te zetten die de kijker bij de keel grijpt en niet meer loslaat.

Oliver Reed schittert in de rol van Leon Corledo, een tragisch personage dat gevangen zit in de vloek van het weerwolf zijn. Reeds vertolking is zowel intens als diep menselijk, en hij weet de pijn en het innerlijke conflict van zijn personage op een aangrijpende manier over te brengen. Zijn transformatie in de weerwolf is zowel fysiek als emotioneel indrukwekkend, en draagt bij aan de tijdloze aantrekkingskracht van de film.

De cinematografie van Arthur Grant is adembenemend, met prachtige beelden die zowel de gotische als de grimmige sfeer van het verhaal versterken. Ook de make-up en speciale effecten zijn, zeker voor die tijd, bijzonder geslaagd en dragen bij aan de geloofwaardigheid en de gruwel van de weerwolftransformaties.

De muziek is op momenten angstaanjagend en op andere momenten melancholisch, wat bijdraagt aan de emotionele diepte en complexiteit van het verhaal.

"Curse of the Werewolf" is niet slechts een horrorfilm; het is een tragisch romantisch verhaal over menselijkheid, verlossing en het gevecht tegen innerlijke demonen. Terence Fisher heeft met deze film een tijdloze klassieker gecreëerd die liefhebbers van ouderwetse horror zal blijven bekoren. Het blijft voor altijd mijn favoriete weerwolffilm.