Opinions

De redactrice van een magazine heeft gelogen tegen haar baas en moet op Kerstmis voor de perfecte huisvrouw en moeder spelen op een boerderij. Daar komt een marinier op bezoek wiens boot werd getorpedeerd en die achttien dagen op een vlot op zee heeft rondgedobberd. Zij moet de indruk geven dat ze gelukkig getrouwd is en een baby heeft. Maar ze is alles behalve een goede kokkin en krijgt assistentie van een minzame oude man. Er loopt nog meer in het honderd als de redactrice en de marinier verliefd op elkaar worden, terwijl ze beide zelf verloofd zijn.

Charmante mierzoete romcom, hoewel de humor soms wat gedateerd lijkt. De cast levert een degelijke prestatie en het verhaal is misschien wel voorspelbaar maar toch vermakelijk en hartverwarmend. Een sympathieke prent. De US DVD heeft een heldere scherpe zwart-wit transfer in 4:3 formaat en er zijn Engelse ondertitels. Maakt deel uit van een zeer gunstig geprijsde boxset:

TCM Greatest Classic Films Collection: Holiday. Ideaal voor Kerstmis.

Een alleenstaande vrouw baat samen met haar moeder een bordeel uit op de West-Vlaamse grens met Frankrijk. Haar zesjarig dochtertje is geïntrigeerd door haar werk. Ze vertelt het kind dat ze mensen helpt met een knuffel te geven als ze dit nodig hebben maar houdt haar buiten het etablissement. Wanneer het meisje verjaart stapt ze toch het gebouw binnen en dan wordt het kind door een klant misbruikt en teruggevonden in een auto ergens ten velde. De vrouw besluit samen met haar vriend de dader op te sporen.

Duistere, teneerdrukkende film dat zich afspeelt in een louche milieu en sfeervol in beeld gebracht door kineast Peter Monsaert. Toch een pluim voor de vertolkingen en zeker van het jonge meisje Esra Vandenbussche. De personages worden met de nodige nuance geschetst. Het goede camerawerk en de montage dragen bij tot een onheilspellend klimaat dat de kijker bevangt. Een degelijke Belgische productie, hoewel de ontknoping wat labiel overkomt.

Michel, een jonge musicus, heeft zijn studies beëindigd aan het conservatorium van Parijs. Op de morgen van 6 juni 1944 landen de geallieerden in Normandië. Michel en zijn moeder moeten vertrekken naar St-Lo waar hun familie woont. In Parijs vernemen ze dat alle verbindingen naar de kust onderbroken zijn. Ze ontmoeten Yvette die hen zal helpen toch hun bestemming te bereiken. Michel Legrand, die een bekende componist is van filmmuziek, tekende voor de regie.

Een mystery met een intelligent plot waarin Ray Milland een Amerikaan vertolkt die probeert te achterhalen hoe zijn broer om het leven kwam gedurende de oorlog in Frankrijk, waar hij een commando was voor de Britse strijdkrachten. Zijn vermoeden is dat hij niet gedood werd door een Duitse kogel en hij komt erachter dat er een mysterieus dertiende lid deel uitmaakte van de groep. De meesten leven niet meer en de overblijvenden leggen een angstvallig stijlzwijgen aan de dag.
Knappe rol van Ray Milland. Vlotte regie van Jacques Tourneur. Mooie zwart-wit-fotografie. De beeeldkwaliteit van de Amazon UK Network DVD is goed, maar het formaat is wel 4:3 en ik miste de Engelse ondertitels. Een degelijke thriller.

Een gewetenloze plastisch chirurg vlucht na een mislukte ingreep en bouwt onder een nieuwe identiteit een succesvol circus op in Frankrijk. Daar gebruikt hij het circus als dekmantel voor zijn experimenten, waarbij hij misvormde vrouwen verandert in aantrekkelijke artiesten en hen tegelijk in zijn macht houdt. Wanneer verdachte “ongelukken” zich opstapelen, komt de politie dichterbij en dreigt zijn hele façade in te storten.

"Circus of Horrors" is een heerlijk schaamteloze mengeling van horror, melodrama en groteske showbizz, gedreven door Anton Diffrings koele, moreel lege aanwezigheid. Sidney Hayers maakt van het circus een kleurige hellekring waarin verlangen, manipulatie en geweld voortdurend door elkaar lopen. De film is qua psychologie niet subtiel, maar juist die overdaad geeft hem charme: het is pulp met stijl, venijn en een vleugje camp. De excentrieke toon, de macabere vondsten en het idee van schoonheid als wapen blijven opvallend effectief, ook nu nog. Wie houdt van klassieke Britse horror met een sensuele, bijna schurende rand, krijgt hier ruim waar voor zijn tijd. Al zullen jonge mensen de prent waarschijnlijk gedateerd vinden. 3,25/5

Een film over hekserij en demonologie die een donkere dreiging uitstraalt en reminiscenties oproept aan het werk van H.P. Lovecraft. “City of the Dead” was de eerste Amicus Productie en het script werd geschreven door George Baxt, de auteur van o.a. ook het briljante “The Night of the Eagle”.
Het verhaal begint met de terechtstelling van de heks Elizabeth Selwyn die op drie maart 1692 op de brandstapel terechtkomt. Ijverige puriteinen juichen hierbij maar hun gezicht verbleekt als de duivel tussenbeide komt met een onweersbui en Selwyn het dorp vervloekt. Ze sterft met de wetenschap dat ze zal terugkeren. Hoogleraar Driscoll vertelt deze geschiedenis in 1950 aan een select groepje geïnteresseerde studenten tijdens een cursus over hekserij in New England uit het verleden. Eén van zijn studenten, Nan Barlow is erg gefascineerd door het onderwerp, vastbesloten een essay te schrijven over hekserij en hiervoor naar het dorpje Whitewood te reizen waar al het onheil zich heeft afgespeeld vele jaren geleden. Haar trip naar het stadje, waarover een sluier van mist hangt en de plaatselijke bevolking zeer vijandig overkomt zal haar duur te staan komen. Wanneer ze veertien dagen later niet verschijnt op een verjaardagsfeestje waar ze beloofd had naartoe te komen, zullen haar broer en haar verloofde haar gaan zoeken. Dan vernemen ze van de dochter van de priester van Whitewood dat ze een boek over Satanisme had geleend en dit niet zelf had teruggebracht.
Christopher Lee die een geroutineerde vertolking uit zijn mouw schudt (hoewel hij geen hoofdrol had in die film) bestempelt deze prent als "American Gothic". Hij ziet er weer erg overtuigend uit zowel als college-professor in de Zwarte Kunst als wanneer hij op het einde van de film in een andere gedaante verschijnt. Maar ook de andere acteurs geven het beste van zichzelf en zijn perfect geloofwaardig. De muziek en de zwart-wit fotografie dragen bij tot een geslaagde sfeerschepping. Het verhaal had mij vanaf het begin in de ban. Dit is een voortreffelijke ouderwetse griezelfilm en zeker niet van het genre "so bad that it is good".

Het gegeven is gesitueerd in Chicago. Johnny Kelly trad in dienst bij de politie om zijn vader gelukkig te maken. Maar omdat het werk hem tegenvalt besluit hij op een dag zijn ontslag in te dienen. Hij laat zich inpalmen door een louche advocaat en heeft besloten zijn vrouw te verlaten omdat hij een passionele verhouding heeft met een striptease-danseres uit een nachtclub. Zijn partner bij de politie is voor de laatste nacht dat hij dienst heeft afwezig en hij wordt geassisteerd door een raadselachtige agent die hem blijkbaar heel goed lijkt te kennen. Zijn laatste patrouille zal echter een zeer drukke avond worden.

De Olive DVD print was goed maar er waren helaas geen Engelse ondertitels. Het plot is moraliserend. De film komt eerder traag op gang maar het tweede deel is best spannend en groeit uit tot een stevige climax. Sfeervolle film-noir met goede vertolkingen. Mooie zwart-wit fotografie.

*3,5*

Een pakkend drama, met een in mijn ogen erg sterke Paul Douglas als de echtgenoot die een onbaatzuchtige liefde aan de dag legt voor zijn vrouw en daarbij eigenlijk zichzelf bijna wegcijfert.
"Clash by Night" beschouw ik als een moraliserende parabel over huwelijks(on)trouw en vergeving , prachtig in beeld gezet door Fritz Lang. De zoveelste DVD uit de Warner film-noir Box sets waar ik echt heb van genoten.

Alex trekt met zijn bende door een futuristisch Engeland, verslaafd aan “ultra-geweld” en Beethoven, tot hij na een moord wordt opgepakt en als proefkonijn dient voor een experimentele therapie die hem zijn vrije wil ontneemt.

Kubrick toont een nachtmerrieachtige maatschappij waarin staatsterreur nauwelijks humaner oogt dan Alex’ misdaden, en stelt prangende vragen over verantwoordelijkheid en conditionering. De film blinkt uit door zijn gestileerde geweld, inventieve cameravoering en iconische productie‑design, waarin kitscherige futuristische decors botsen met klassieke muziek. McDowells charismatische vertolking maakt Alex tegelijk afstotelijk en fascinerend, zodat de kijker zich ongemakkelijk herkent in zijn morele ambiguïteit. "Clockwork Orange" staat na 55 jaar nog steeds als een huis. Prima prent.

"Close" gaat over een diepe vriendschap tussen twee 13-jarige jongens die argwanend worden bekeken door de normen van de heteroseksuele samenleving.

Leo en Remi kennen elkaar al heel lang en zijn beste vrienden. Ze brengen bijna elk wakker moment samen door, ravotten in de velden, verzinnen verhalen, blijven soms slapen bij de ouders van de ene jongen, en dan weer bij de andere. Maar nu ze komen op de middelbare school, worden ze geconfronteerd met nieuwe kinderen die hun hechte vriendschap irriteren. "Zijn jullie samen?" vraagt een meisje onschuldig. Maar deze zin verandert alles. Voor het eerst wordt Leo geconfronteerd met een groep die zijn vriendschap met Remi als iets anders ziet dan het al jaren is. Leo wordt steeds geremder en neemt steeds meer afstand van Remi, die niet begrijpt waarom zijn vriend zich van hem afkeert. En dan slaat het noodlot toe...

Lukas Dhont tekent de vriendschap en het gezins- en schoolleven van de twee knapen in tal van duidelijke facetten, we leren de twee families kennen en ook al is het perspectief overwegend dat van Léo, de film blijft op de een of andere manier bij iedereen hangen. Behalve dat alle acteurs en actrices overtuigend zijn, zijn vooral de twee jonge kinderen die centraal staan bijzonder goed. Natuurlijk helpen ook cameratrucs, zoals het herhaalde shot op de ogen van de een of de ander, met schrapend licht van opzij, waardoor de ogen in tranen lijken te zwemmen. Op zulke momenten is de film emotioneel manipulatief zonder terughoudendheid. “Close” is een pakkende film waarbij niets goedkoop of sentimenteel is en heeft verbazingwekkende filmische kwaliteiten, zowel in vertolkingen, cinematografie als muziek.

‘Closed Circuit’ is een politieke thriller die draait om de nasleep van een terroristische aanslag op een drukke markt in Londen, waarbij 120 mensen omkomen. Het verhaal volgt de rechtszaak tegen de vermeende dader Farroukh Erdogan, waarbij twee advocaten, Martin Rose en Claudia Simmons-Howe worden ingezet om hem te verdedigen onder complexe omstandigheden (er zijn geheime inlichtingen die een centrale rol spelen). De zaak onthult een samenzwering waarbij MI5 betrokken is, die Erdogan als dubbelagent gebruikte en die alles in het werk stelt om haar rol bij de aanslag te verhullen.

De film is vooral interessant om zijn actuele en intrigerende onderwerp over de rol van de Britse veiligheidsdiensten rond terrorisme. De spanningsopbouw die voortkomt uit het mysterie en de geheime rechtsprocedures zijn knap. De cast, waaronder Eric Bana en Rebecca Hall, levert overtuigend acteerwerk dat het verhaal geloofwaardig maakt. Visueel is de film scherp geschoten, met een pakkende openingsscène waarin CCTV-camera’s prominent aanwezig zijn als motief, passend bij de titel. Boeiende film!

Een vermaarde operazangeres wordt vermoord als ze op het punt staat te huwen. Vijftien jaar later wordt haar dochter gekweld door vreselijke nachtmerries. Een vriendin van haar geeft haar de raad

aan te sluiten bij een toneelschool. Ze repeteren in het vervallen theater waar destijds de moeder van het meisje zo wreed om het leven kwam. En het verleden lijkt zich te herhalen wanneer een gek in een clownpak opduikt en een ware slachting aanricht.

Onevenwichtige tienerslasher met veel clichés waar ook de vertolkingen niet altijd overtuigend zijn. Bij momenten is het spannend maar soms gaat het ook vervelen. De dialogen zijn niet bepaald hoogstaand. Het beeld van de DVD was in 4:3 formaat, maar wel van aanvaardbare kwaliteit. Matige prent.

Een wat onevenwichtig drieluik van verhalen die een mengsel zijn van drama, fantasy, romantiek en erotiek. Het eerste deel is louter kitsch, het oogt als een gedegenereerd Robinson Crusoe verhaal gefilmd in de stijl van reklamefilmpjes à la Martini. Er is wel een niet onaardige dromerige soundtrack van Pierre Bachelet. Het tweede deel is het beste, en in zijn genre wellicht een zeldzame parel. Een surrealistische prent (van de voor mij onbekende Japanner Terayama) vol symboliek, picturaal superieur in beeld gebracht. Een doolhof van poëzie, droombeelden en metaforen dat eigenlijk op verschillende manieren kan geinterpreteerd worden. Voor enkele screenshots en een uitgebreide bespreking kun je hier terecht.

http://www.calorifix.net/forums/viewtopic.php?p=32248&sid=4fb0bf6a0bb686f84bfb8ea4d6191bd3. Drie jaar later werd dit luik apart uitgebracht in Japan onder de titel “Kusa-meikyu” (Grass Labyrinth).

Het laatste deel is een verfilming van een kortverhaal van Guy de Maupassant. Ook dit reikt boven de middelmaat, omdat het meer een drama is met een sociale thematiek.

"Collections Privées" is een prent die het ondanks zijn onderwerp het niet moet hebben van frekwente en/of expliciete naaktscenes en is zeker stijlvol gefilmd.

De Gardner-familie trekt zich terug op een boerderij in het landelijk New England om daar te herstellen van Theresa's borstamputatie en alpaca's te houden. Wanneer een felgekleurde meteoriet in hun tuin neerstort, begint een onbegrijpelijke, buitenaardse kleur het land, de dieren en de familieleden te besmetten. Dit zorgt voor een langzame, onstuitbare afdaling naar krankzinnigheid waarbij elk lid van de familie fysiek en psychologisch wordt vernietigd.

Richard Stanleys “Color out of Space” is in het eerste deel een visueel fascinerende, creepy horror die de Lovecraftiaanse atmosfeer van kosmisch terreur goed weergeeft. De langzame opbouw van de infectie, de vreemde fuchsia bloemen en de ongemakkelijke sfeer op de afgelegen boerderij zijn knap uitgevoerd en zorgen voor een meeslepende, enigszins unieke horrorervaring. In het tweede deel echter zwakt de film duidelijk af: de mutaties worden te expliciet, de narratieve cohesie verdampt en de film verzandt in een chaotisch spektakel zonder de subtiele dreiging van het begin. Het is jammer dat Richard Stanley Lovecrafts schitterende kortverhaal niet nauwgezetter volgt – hij moderniseert de setting naar de 21e eeuw en reduceert de tijdspanne van twee seizoenen naar enkele dagen, waardoor de originele psychologische spanning en de klassieke sfeer van het verhaal verloren gaan. Al met al nog een nipte voldoende 2,5/5.

Zeer losjes op H.P. Lovecraft's "The Colour out of Space" geïnspireerde horrorfilm, gesitueerd in Italië tijdens de Tweede Wereldoorlog. Nogal onevenwichtig maar bij vlagen toch sfeervol. Zuccon heeft toch het maximum uit zijn budget weten te halen. De vertolkingen zijn meestal aannemelijk en de prent baadt in een mysterieus klimaat. Bizar maar niet zo griezelig als de originele vertelling van grootmeester Lovecraft.

Umberto Lenzi's “Knife of Ice” (Il Coltello di Ghiaccio) is een atmosferische giallo met een unieke invalshoek. Martha is een jonge vrouw, die haar stem heeft verloren door een jeugdtrauma. Ze raakt verwikkeld in een reeks moorden en wordt geconfronteerd met angst en paranoia.

In plaats van de gebruikelijke expliciete moorden kiest Lenzi voor een trage opbouw en een gotische setting. Hoewel het tempo soms traag is, biedt een plotwending tegen het einde zeker compensatie. Carroll Baker is overtuigend als de zwijgende protagoniste en de cinematografie versterkt de suspense. Een geslaagde klassieke whodunit.

Dr. Susan Wheeler werkt als chirurg in een Boston ziekenhuis. Als haar beste vriendin Nancy na een routine-abortus in coma geraakt, gaat Susan op onderzoek uit. Ze ontdekt dat er nog andere relatief gezonde patiënten na simpele operaties eveneens in coma belanden en naar het duistere Jefferson Instituut worden overgeplaatst. Wanneer ze op hardnekkige weerstand stuit, vermoedt ze dat er een sinister complot achter de mysterieuze gevallen schuilgaat. Terwijl het gevaar dichterbij komt, probeert Susan de waarheid te onthullen voordat zij zelf het volgende slachtoffer wordt.

“Coma” is een intelligente medische thriller die ook vandaag nog verrassend effectief werkt. Michael Crichton combineert ziekenhuisrealisme met een groeiend gevoel van paranoia, waardoor de spanning langzaam maar voortdurend wordt opgebouwd. De film kiest niet voor spectaculaire actie, maar voor een beklemmende sfeer waarin de hoofdpersoon steeds meer geïsoleerd raakt. Geneviève Bujold draagt de film met een overtuigende en vastberaden vertolking, terwijl de strakke regie het verhaal helder en geloofwaardig houdt. De thematiek rond medische ethiek en machtsmisbruik blijft ook vandaag de dag nog relevant. Het resultaat is een bijzonder spannende, slimme en sfeervolle thriller die zowel boeiend als verontrustend is en zijn reputatie als klassieker ruimschoots verdient. 4,5/5 blijft na de zoveelste herziening.

Nick Cooper is een succesvolle zanger die al zes jaar niets meer heeft opgenomen. Hij is terug in Londen na een onderbreking van de muziekscene onder druk van zijn vrouw Gail, van wie hij pas gescheiden is . Zijn agent, Webster Jones, dringt er bij hem op aan om zo snel mogelijk een album op te nemen en biedt hem daartoe de afzondering aan van een groot huis op het platteland, bewoond door een paar sinistere werknemers, Mr en Mrs B. Cooper begint al snel nachtmerries te krijgen. Hij weet niet dat het lichaam van zijn ex-vrouw ligt te rotten in hun oud appartement, waar ze op brute wijze werd vermoord door een gemaskerde oude vrouw op de dag dat ze aankwam in Engeland.

Pete Walker regisseerde enkele goede horrorfilms naar een scenario van David McGillivray: 'House of Whipcord' , ’Frigthmare' en 'House of Mortal Sin'. Twee jaar later herenigde hij zich met Murray Smith voor een horrorthriller. ‘The Comeback' is beduidend klassieker en minder gedurfd dan de drie bovengenoemde werken. De sfeer is niettemin goed neergezet door Pete Walker en de acteurs doen het behoorlijk. Sheila Keith is ook weer van de partij. Het einde is zeker geslaagd.

De titel van deze prent is een allusie op "A Comedy of Errors" van Shakespeare en de meeste personages drukken zich vaak uit in een potsierlijke, dichterlijke taal. Een persiflage op de Poe-griezels van Roger Corman waarin de grootmeesters Vincent Price en Peter Lorre een stel sinistere lijkbidders vertolken, die hun enige, dure doodkist moeten recupereren na elke begrafenis. Als de zaken slecht gaan, moeten ze dan nog de natuur een handje helpen om aan klanten te komen. Voeg daarbij hun hardvochtige huiseigenaar Basil Rathbone, grootvader Boris Karloff, een ijselijke kreten slakende Joyce Jameson als zijn dochter en een vaak vol verbazing gapende Joe E. Brown als kerkhofbewaker en je hebt alle ingrediënten voor een smakelijke satire op het horrorgenre, waarin de kineast met zijn lijkenkolder voor de nodige hilariteit zorgt. Een vermakelijke griezelkomedie vol zwarte humor, zoals er voor mij meer zouden moeten zijn.

Dit verrassend en fantasierijk horrorsprookje is de tweede langspeelfilm van Neil Jordan. Het betreft een Gotische fabel vol Freudiaanse symbolen en weerwolf-elementen. Het hele verhaal speelt zich af in de fantasie van een jong meisje in wie de seksualiteit ontluikt, waardoor ze een tegelijk verleidelijke en angstaanjagende droomwereld binnentreedt.

Jordan tekende voor een geïnspireerde regie en neemt de kijker mee in een wereld vol wreedheid en mysterie. De effecten ogen nergens goedkoop en ik vond de transformaties van de weerwolven wél geslaagd. De vertolkingen zijn zeker goed en de soundtrack is in mijn ogen sfeervol. De film is een lust voor het oog. Een aanrader voor liefhebbers van fantasy en horror.

Edmond Dantès is een jonge zeeman die na een heldendaad tot kapitein benoemd wordt maar later onterecht gevangen wordt en zint op wraak tegen degenen die hem verraden hebben. Na jaren in een donkere kerker (eigenlijk een diepe put) te hebben doorgebracht ontsnapt hij, ontdekt een immense schat en keert terug als de mysterieuze graaf. Zijn plan ontvouwt zich in een meeslepende zoektocht naar rechtvaardigheid, liefde en verlossing.

Deze nieuwe verfilming is een visueel meesterwerk en modern eerbetoon aan het klassieke verhaal van Alexandre Dumas. De cinematografie is adembenemend, elke scène straalt elegantie en emotie uit. Pierre Niney brengt Dantès met intensiteit en nuance tot leven, waardoor zijn transformatie geloofwaardig en ontroerend blijft. De muziek versterkt de spanning en grandeur perfect. "Le Comte de Monte-Cristo" (2024) is pure cinema — groots, gelaagd en onvergetelijk. De drie uren zijn zo voorbijgevlogen. Vier welverdiende sterren.

Met galgenhumor wordt de geschiedenis uit de doeken gedaan van een aantal moorden op een kasteel, die gepleegd worden om een erfenis. De kolder en spanning zijn op een handige, flegmatische wijze aan elkaar gelijmd en het geheel zit goed in elkaar. De film is geen topper maar wel een onderhoudende prent, waarmee je als kijker wat rillingen en plezier kunt beleven.

Een scenario dat berust op ware feiten. In de maand augustus 1943 wist een jonge Franse officier te ontsnappen uit de vesting Montluc nabij Lyon. Hij was ter dood veroordeeld als gewapende weerstander. De prent van Bresson behandelt het volledige relaas van die ontsnapping: vanaf de verste voorbereiding tot op het moment dat de verzetstrijder weer de vrije bodem bereikt.
Met een zeer persoonlijke stijl benadert Bresson zijn thema. Alle overbodige details, alle schijnbaar belangrijke uiterlijkheden vallen weg. Dat legt de soberheid uit van de film, de berekende compositie van elk beeld, waarbij allerlei spectaculaire bijzonderheden angstvallig geweerd worden. De dialogen zijn kort, soms vlug gesproken, en er wordt veel belang gehecht aan de interne monoloog en de stilte. De spanning is te snijden, zeker naarmate de film vordert. Beslist een aanrader.

In “La Contadora de Películas” (De verhalenvertelster) staat María Margarita centraal, een meisje dat opgroeit in een afgelegen Chileense woestijnstad. Haar familie is arm, doordat haar vader na een ongeval werkonbekwaam werd. Hun enige vermaak is de film, maar er is geen geld genoeg om het hele gezin naar de bioscoop te laten gaan. Dus krijgt María Margarita de opdracht van dit te doen en de film na te vertellen. Al snel ontdekt het gezin dat María een uitzonderlijk talent daarvoor heeft. Ze wordt de vaste verteller voor haar familie en buren. Ze doet dat met zoveel passie dat het lijkt alsof ze de scènes opnieuw tot leven brengt. Helaas laat haar moeder het gezin in de steek…

De regisseur weet de eenvoud en emotionele diepte van het scenario prachtig te vertalen naar het witte doek. De cinematografie vangt de eenzaamheid en uitgestrektheid van de Chileense woestijn perfect, wat de sfeer van het verhaal versterkt. De jonge actrice die María Margarita speelt, draagt de film met een indrukwekkende kwetsbaarheid en charme. De dromen en teleurstellingen van het mijnwerkersgezin in een woelige tijd worden knap weergegeven. Een ontroerende en visueel sterke verfilming en een ode aan de films van de jaren ‘60 en aan de filmklassieker Nuovo Cinema Paradiso.

Een succesvolle ondernemer die van moord op zijn minnares wordt beschuldigd en een advocate hebben minder dan drie uur de tijd om met een onberispelijke verdediging te komen. Hij werd gevonden met haar dood lichaam in zijn armen in een gesloten hotelkamer.

Deze intelligente Spaanse thriller is zonder meer excellent. De hele filmploeg deed het uitstekend. Regie, script, soundtrack, fotografie en camera zijn hier van een bijzonder hoog niveau. Een meesterlijke film vol verrassende wendingen waarvan de kwaliteit mij bijna omver blies. Ik had alleen wat weinig tijd om de ondertitels steeds volledig te lezen. Een dikke aanrader.

Wat jammer dat hij in de Benelux niet op blu-ray beschikbaar is.

Niet onaardige, stijlvolle en getrouwe verfilming van Lovecraft's gelijknamig verhaal. Met een zeer beperkt budget gemaakt. Toch weet de kineast Bryan Moore op een overtuigende wijze de beklemmende angstsfeer van de schrijver in beeld te brengen. Jammer dat de print van de Arkham (Lurker) DVD zo korrelig is, maar de camerabewegingen, de vertolkingen en de regie zijn zeker op hoog niveau. Eén van de betere Lovecraftverfilmingen. Op de DVD zijn nog enkele andere kortfilms aanwezig , waaronder "The Hound", "Nyarlathotep" en "An Imperfect Solution ".

Een aanrader voor de Lovecraft fans.

In een afgelegen Spaans landhuis leven Ruth en haar stiefdochter Chris samen in een gespannen, emotioneel verstoorde relatie na het vertrek van de echtgenoot en vader. Wanneer de mysterieuze zwerver Barney bij hen intrekt, ontwaakt er verlangen, jaloezie en wantrouwen, terwijl Chris tegelijk worstelt met traumatische herinneringen. Ondertussen zaait een onbekende moordenaar angst in de regenachtige omgeving, waardoor de dreiging steeds dichterbij komt.

"La Corrupción de Chris Miller" is een sfeervolle Spaanse thriller die elementen van de giallo en de psychologische horror op een eigenzinnige manier combineert. Regisseur Juan Antonio Bardem bouwt de spanning langzaam op en creëert een constante ondertoon van dreiging, ondersteund door een sombere visuele stijl en een goede soundtrack.. De film blinkt niet uit door spectaculaire moorden of een hoog tempo, maar juist door zijn mysterieuze personages en beklemmende sfeer. Vooral de prestaties van Jean Seberg en Marisol geven het verhaal emotionele diepgang. Hoewel een paar plotontwikkelingen wat vergezocht aanvoelen, blijft de film boeien dankzij zijn elegante opbouw en verrassend duistere ontknoping. Een interessante, vaak onderschatte cultfilm uit de vroege jaren zeventig. 3,5/5.

Duidelijk geïnspireerd door de gotische griezelklassiekers uit het einde van de jaren vijftig en begin van de jaren zestig in zwart-wit. "Les Yeux sans Visages", "Mill of the Stone Women" en "Awfull Dr. Orloff " behandelen ook dit thema. Het is een beetje verrassend van Peter Cushing eens als de slechterik aan het werk te zien. Werd in de Benelux uitgebracht onder de titel: "Het Monster met het Ontleedmes". Bezienswaardig voor fans van ouderwetse horrorfilms.

Een tijd geleden eens herbekeken en ik ben niet wild enthousiast. Deze Dracula verfilming volgt nauwgezet de roman van Bram Stoker, maar is bijlange niet zo sfeervol als bvb de Hammer Dracula's. Een beklemmend klimaat van angst vind ik hier niet terug. De optische effecten zijn simplistisch en niet bepaald doeltreffend. Louis Jordan bezit niet de indrukwekkende presence van Christopher Lee. Hier is hij wel uitgebeeld met harige handpalmen en scherpe nagels conform het verhaal van de Ierse Duivelskunstenaar Stoker. Ik beweer niet dat hij slecht acteert, maar echt griezelig is hij ook niet. Ik ben eigenlijk niet zo'n grote fan van BBC verfilmingen: die moeten vaak het onderspit delven tegenover films die uitgebracht werden in de bioscoop. Dat was bvb ook zo met "The Hound of the Baskervilles". Toch wordt deze prent blijkbaar door velen gewaardeerd. Voor mij is hij niet meer dan een onderhoudende middelmaat.

"Countess Dracula" werd bij zijn release publicitair aangekondigd als Hammer's historisch, gruwelijk meesterwerk. Deze ronkende slogan was misschien toch wel iets teveel eer. De film is niet angstaanjagend maar op zichzelf een pseudo-historische milieuschets, met een fantastisch element en dure decors. Peter Sasdy beschrijft de lotgevallen van gravin Elisabeth Nadasdy - een goede rol van Ingrid Pitt - die baden nam in het bloed van jonge maagden om weer jong te worden. Dit deed ze om haar verhouding met een onstuimige cavalière-officier niet in gevaar te brengen en ze aarzelde daarbij zelfs niet om haar eigen dochter te ontzien. Een degelijke griezelfilm met Freudiaanse resonanties, maar zeker geen topper.

Verschenen in de UK op blu-ray, een heel mooie transfer met Engelse ondertitels.