Opinions

Redelijk.

Shopping doet wat aan The Warriors denken in die zin dat beide films niet echt plot bevatten, maar eerder een sfeerbeeld scheppen waarin jongvolwassen nietsnutten zich bezig houden met criminele activiteiten.

Spannend wordt het nooit, maar af en toe meeslepen lukt wel. Het einde is mede daarom wat spijtig.

Een piepjonge Jude Law is het eerste half uur behoorlijk irritant. Na een tijdje herpakt hij zich wat en laat hij zien dat hij wat talent heeft, zonder ooit uit te blinken.

De van een stevig accent voorziene Sadie Frost is geen slechte aanvulling, maar ook zij wisselt goeie met minder goeie momenten af.

Sean Pertwee is een matige tegenspeler. Jonathan Pryce bakt er al wat meer van en ook leuk zijn de cameo's van Sean Bean en Jason Isaacs - al is het maar ter herkenning.

De regie is best sterk. De onbenullige levens van de hoofdpersonages wordt nagenoeg perfect weergegeven. Enkele shots zijn erg leuk, het kleurengebruik is daar niet vreemd aan.

Ook muzikaal is Shopping een aangename zit.

Meevaller.

3

Goed.

Nikolaj Coster-Waldau laat wederom een erg solide indruk na, deze keer als familieman/gevangene in dit behoorlijk somber drama. Regisseur Ric Roman Waugh lost een lading grijs drama en ongeluk op de kijker. Er spat nergens enige vorm van positiviteit van de film, wat uiteraard logisch is gezien de ontwikkelingen in het plot. In vergelijking met veel genregenoten is hier weinig tot geen plaats voor al dan niet komische of excentrieke sidekicks. Het komt de film absoluut ten goede.

3,5

Matig.

Peter Sellers speelt wederom Clouseau in deze opvolger van The Pink Panther. Ik vind deze misschien ietsje beter dan laatstgenoemde, al zijn het toch films die ik vrij snel met gelimiteerde aandacht volg. De slapstick is mij vaker niet dan wel gegeven, maar zo zijn er nog wel meer gedateerde zaken aan deze film. Desalniettemin niet heel slecht, maar ik had hem wellicht grappiger gevonden als ik in 1964 films keek.

2,5

Mm.

Lichte tegenvaller, voornamelijk doordat men er niet in slaagt om de spanningsboog strak gespannen te houden. De film lijkt in verhaal wat op High Noon - maar dan net wat anders. Deze keer is het de karakterkop van Charles Bronson die het mag doen, maar het is John Carradine in z'n bijrol die als enige een positieve indruk nalaat.

Verder een wat andere western dan ik ze meestal zie - geen cowboy vs indiaan-toneeltje of spectaculaire shoot-outs -, wel een poging tot karakterschets die zich voornamelijk afspeelt in saloons, waar de meeste mannen keurig in het pak zitten.

2,5

Erg leuk.

Showdown In Little Tokyo is perfect zoals het hoort: gemakkelijk plotje, een complementair duo, een beetje eye candy en actie, actie en nog eens actie.

Zeker ook met de speelduur (een uur en een klets - iets wat meer films zouden mogen doen) is nergens een inkakmomentje te bespeuren. Als tussendoorvermaak is dit perfect.

Dolph Lundgren en Brandon Lee zetten hun rollen perfect neer, al is hun chemie samen de factor die van deze film een succes maakt. De getormenteerde kop van Lundgren in combinatie met de jeugdigheid van Lee vormt de perfecte tandem.

Daarnaast staat de slechterik van dienst ook genoeg over-the-top te acteren en is Tia Carrere de perfecte eye candy.

Actiegewijs staat de film meer dan 20 jaar na datum nog steeds als een huis. Er wordt genoeg geschoten en geklopt, zonder daar een rem op te zetten. De dialogen zijn fantastisch geschreven (en de acteurs doen er ook hun ding mee) en zorgen samen met het kleurrijke Little Tokyo als locatie en de eightiesmuziek voor een heerlijk fout sausje.

De betere onzin.

3,5

"I saw you strip down for that hot tub. I'd be frightened, too..."

Redelijk.

Zowel Robert De Niro als Eddie Murphy zijn, elk op hun manier, enorm getalenteerd, maar anno 2002 kenden beiden een keerpunt in hun carrière. Een film als deze kon dat natuurlijk nooit tegenhouden, daarvoor is het een te makke actiekomedie. Maar het doet verder ook niet veel fout, hoewel het allemaal wel wat grappiger mocht zijn. De familievriendelijkheid ligt hoog, in het andere geval had ik er wellicht net wat meer van genoten. Nu blijft Showtime een brave en ietwat makke tussendoor.

Kleine 3

Tof.

Het moet een jaar of 20 geleden zijn geweest dat ik Shrek zag, dus de herziening was welgekomen. Een herziening die goed meegevallen is, maar wel e.e.a. in een ander daglicht zet. Shrek is namelijk geen kinderfilm pur sang. Hoewel, kinderen zullen dit vast en zeker ook kunnen smaken, maar er zitten genoeg suggestieve dingetjes voor volwassenen in.

Niet dat het verhaal daardoor opeens volwassen is, want het is maar zo simpel als het groot is, met de gekende platgereden paden der meligheid. Het is de zelfbewuste aanpak die het evenwel een vlotte zit maakt. De stemmencast is ook prima op dreef en de karakters hangen goed aan elkaar. Ook de animatie staat nog als een huis. Dus eigenlijk veel positieve geluiden, ware het niet dat de grote finale nogal flets is. Al de rest is gewoon goed.

3,5

Minder.

Het leuke en vooral charmante eerste deel kon bijna niet anders dan een sequel krijgen. Zoals zovele sequels betekent dit een herkauwd verhaaltje, met meer personages. Zo ook hier. Daardoor wordt het oorspronkelijke trio Shrek - Donkey - Fiona uiteen gehaald en krijgen minder geslaagde zijpersonages de spotlight die ze niet verdienen. Het zorgt ervoor dat Shrek 2 een stuk minder charmant is. De sterke punten blijven verder wel gewoon staan, maar de soundtrack is toch een misser van jewelste. Past totaal niet in die leefwereld. Ik vrees voor deel 3.

2,5

Zoals gevreesd.

Is Shrek 2 al een stap terug na het charmante eerste deel, doet Shrek 3 daar nog een stapje bovenop. Ik zou dit als de film te veel bestempelen (maar er is kennelijk nog een vierde ook). De manco's uit deel 2 zijn ook hier aanwezig, maar dan nog een tikkeltje prominenter. Met name de sidekicks à la Fiona zijn figuranten geworden. De focus ligt niet echt meer op het oorspronkelijk trio, maar men probeert in dit deel zoveel mogelijk sprookjesfiguren te bedienen. Een foute keuze. Bovendien zijn enkele toevoegingen aan de stemmencast serieuze missers, denk maar aan Justin Timberlake. Een jammerlijke mindere film dus en dat is een beetje volgens de verwachting.

2

Mwah.

Hark Tsui, wiens werk ik niet zo goed ken, overspeelt zijn hand met deze actiefilm. Met het aantal ideeën is niets mis, noch met de uitwerking daarvan. De meeste scènes zijn wel de moeite - er wordt creatief en origineel met de camera omgesprongen en dat levert een film op waar continu wel iets te zien is. Het tempo ligt hoog, dus op de klok kijken zit er absoluut niet in. Anderzijds is het ook een rommeltje. Te veel personages doen mee, zonder dat er eentje tussen zit dat enige interesse waard is. Het eindproduct is een kakofonie, weliswaar een kakofonie met een hoop actie, ook goeie actie.

2,5

Sterke psychologische thriller.

Het eerste uur moet het meer hebben van de beleving dan van het verhaal, want veel gebeurt er niet. Uiteraard rijzen er wat vragen, maar echt spannend wordt het niet.
Met het ingaan van het tweede uur komt er behoorlijk wat vaart in het geheel. Er zijn wat meer vragen over Teddy en je moet als kijker je aandacht erbij houden. Het plot is niet onoverkomelijk, maar steekt gewoon goed ineen.
Ook de ontknoping, en dan doel ik op de laatste scène, is zeer goed. Ook voor mij is Teddy/ Edward genezen en wil hij sterven.

Leonardo DiCaprio's acteerwerk is wisselvallig. In het eerste gedeelte is hij behoorlijk saai en toont hij weinig meer mimiek dan wat gefronste wenkbrauwen. Wanneer zijn personage in het tweede deel wordt uitgediept, stijgt ook zijn acteerniveau. Er komt wat emotie aan te pas en het aantal gefronste wenkbrauwen neemt af. 2010 blijft evenwel niet z'n beste (film)jaar. Ook in Inception haalt hij zijn hoogste niveau niet.
Ben Kingsley en vooral Mark Ruffalo acteren wel heel de film lang op een hoog niveau. Van Mark Ruffalo had ik dat niet echt verwacht. Hij zet hier zonder twijfel zijn beste acteerprestatie totnogtoe neer.

Martin Scorsese weet wederom een leuke sfeer te scheppen. (De omgeving rond) het eiland is lekker mysterieus. Dat mysterieuze gevoel wordt nog wat kracht bijgezet door de kostumering en zo nu en dan een aangenaam stukje muziek.
Wat ik Scorsese wél kwalijk neem, is het ongelooflijk amateuristisch in beeld brengen van de scènes op de boot en in de auto. Hier is het glashelder dat hij met een scherm - of hoe doen ze dat? - gewerkt heeft. Zoiets kan ik hebben als het een film van 50 jaar geleden betreft, maar niet een film uit 2010.

4

Redelijk.

Goed geacteerd door de drie dames. Virginie Efira krijgt uiteraard de meeste schermtijd, maar Sandra Hüller is sterk in haar bijrol en ook Adèle Exarchopoulos is zeer degelijk - minus de scène waarin ze de kamer afbreekt. De film is evenwel iets te vol en er moet nogal veel verteld worden, zo lijkt het, waardoor de focus bij momenten verloren gaat. Het achtergrondverhaal is spijtig genoeg niet zo verrassend. De punten worden gescoord bij de ietwat kluchtige scènes, die er gelukkig wel zijn. Daardoor blijft de balans zonder enige twijfel positief, maar toch had er m.i. nog iets meer ingezeten.

3

Goed.

Solide actiethriller die wel een beetje onderdoet voor het origineel, maar ook niet veel. Met een rechtdoorzee uitgangspunt krijg je als kijker voorgeschoteld wat je ervan mag verwachten. De actiescènes zijn zonder al te veel franjes, maar wel stijlvol, in beeld gebracht. Op een spat bloed meer of minder wordt niet gekeken, al is het spijtig dat men Benicio Del Toro's personage niet gewoon echt dood durfde laten. Qua impact had dat beter geweest. Een derde deel is mogelijk, al vraag ik me af of dat nog iets zou kunnen toevoegen aan hetgeen reeds gepresenteerd is.

3,5

Mwah.

Na een sterke start zakt het niveau zienderogen. Waar eerst lijkt dat het uitgangspunt een dubieuze thriller oplevert, blijkt na een uurtje het vet van de soep. Het plot vertoont steeds meer gaten - althans, zo komt het toch over - en de ontknoping is een ongeïnspireerde tegenvaller - het complot, het daarmee gepaard gaande toeval, de uitdieping van Dr. Siebert, ...

De cast vind ik evenmin overtuigend. Jude Law is niet slecht, maar na zijn rol in Anna Karenina ligt de lat hoger, Rooney Mara doet niets speciaals en Catherine Zeta-Jones lijkt weggelopen uit een pornofilm. Het enige echt positieve is dat Channing Tatum een rolletje van niets heeft, kan hij niets misdoen.

Ook na deze film heb ik nog steeds geen topfilm van Steven Soderbergh ontdekt. Niettemin zie ik zijn films graag. Ze dragen altijd zijn stempel, ook hier weer: mooi kleurenpalet, goed camerawerk, zelfs een degelijke soundtrack. Helaas laat ook hier weer het schrijfwerk te wensen over.

2,5

Behoorlijk.

Het begin en het einde zijn de zwakke momenten. Alles wat tussen het eerste en het laatste kwartier ligt is goed, maar uiteindelijk mist +- 1/4e van de film een zekere scherpte. Cynisme en zelfspot had wat beter vertegenwoordigd moeten worden op die momenten.
Vooral het einde met de ontmoeting met die hertrouwde ex, die - hoe kan het ook anders - nog eens zwanger is van haar nieuwe man doet afbreuk aan een verder degelijke film.

Paul Giamatti en Thomas Haden Church doen hun werk overigens uitstekend. De vriendschap die niet van een leien dakje verloopt komt behoorlijk 'echt' over. Vooral Giamatti kan overtuigen: Haden Church misschien net wat minder, maar dat komt door zijn rol.

Sideways kijkt gedurende heel de speelduur gemakkelijk weg. Het tempo ligt hoog en ook al herhaalt het verhaal zich soms, lamlendig wordt het nooit - behalve het einde dan.
Ook visueel is Sideways meer dan aangenaam. Op tijd en stond wordt er keurig gebruik gemaakt van hetgeen de omgeving te bieden heeft.

3

Degelijk.

Net als meerdere Netflix Originals geen hoogvlieger, deze Siege of Jadotville, maar wel degelijke cinema en vooral een interessante geschiedenisles over een potsierlijk conflict in Afrika in 1961. Het is natuurlijk cynisch dat je nog 100 dergelijke confrontaties tussen 1961 en nu kan verfilmen.

Hoe dan ook, behalve het actiegedeelte - ook gewoon degelijk in beeld gebracht -, is het politieke luik natuurlijk hetgeen er echt uitspringt. Mark Strong speelt voortreffelijk een eikel van formaat. Het politiek opportunisme spat ervan af, zonder karikaturaal te worden. Nadien schijnt zijn personage - in het echt dan - nog minister te zijn geworden, terwijl de Ierse soldaten lange tijd als lafaards bestempeld werden.

Dan is het al meteen minder cynisch dat je nog 100 dergelijke confrontaties tussen 1961 en nu kan verfilmen.

3

Erg matig.

Martin Scorsese schijnt een gelovige man te zijn en maakt dat hier heel erg duidelijk, maar ik denk dat er toch veel meer uit dat bronmateriaal te halen viel. Een lange, trage en sluimerende zit had mogelijk geweest, en Scorsese probeert dat, ware het niet dat het gewoon niet goed gemaakt is.

Vooreerst komt de zagerige Andrew Garfield echt veel te kort in acteertalent en charisma om zijn rol te dragen. De film staat of valt daar toch wel deels mee, want de rollen van Liam Neeson en Adam Driver zijn te klein om echt indruk te maken.

De geloofscrisis (nu ja...) van Rodrigues komt dus al niet echt interessant over. Maar ook de andere kant, de martelingen van christenen en de uitroeiing van dat geloof, komt weinig genuanceerd over. Ook de Japanse acteurs, steevast in slecht Engels, bakken er niks van. Zo zit je eigenlijk naar een slecht toneeltje te kijken, terwijl er echt veel meer van te maken viel.

Visueel komt Scorsese wel eens met een mooi shot hier en daar, maar voor een film van dik 2u30 is het ook op dat vlak eigenlijk weinig imponerend. De focus lijkt echt op het geloof te liggen, tot het zweverig wordt met die stem van God. Ik had meer verwacht van Scorsese, maar zijn eigen geloof lijkt precies een harde maar genuanceerde en gelaagde vertelling in de weg gestaan te hebben.

2

Goed.

Robin Pront's kennismaking met Amerika is een doorslagje van D'Ardennen. Ook The Silencing is een stemmige thriller, gesitueerd in mistige bossen rond een triestig arbeidersdorpje. Het is meteen ook de grootste troefkaart van Pront: The Silencing is uitermate sfeervol en bij momenten ook wel spannend.

Na verloop van tijd neemt het plot het meer over, met een onverwachte wending en een helaas weinig tot de verbeelding sprekende dader. Het is spijtig dat een film die het van de sfeer moet hebben, dan toch in deze val trapt. De actieregie van Pront vind ik wel niet zo goed - te donker en te onoverzichtelijk. Intussen heeft hij met Zillion een heel ander soort film gemaakt, maar zijn grauwe thrillers vind ik toch net wat beter.

3,5

Gaat net.

Kluchtig misdaadfilmpje dat net iets te tam is. Dat tamme is geen zwaar manco, want het is best komisch en Michael Caine met z'n droog cockney accentje is een geweldige keuze. Heerlijk nonchalant charismatisch, die man. Verder stelt de film niet echt veel voor. Een twistje hier en daar moet voor enkele scherpe randjes zorgen, maar uiteindelijk is het toch vooral een iets te nietszeggend tussendoortje - met z'n momenten, dat wel.

2,5

Sterk.

Silver Linings Playbook is een nagenoeg perfecte mix tussen drama, komedie en romantiek. Het verhaal is vakkundig gedoseerd: geen enkele scène duurt te lang of te kort en de juiste snaren worden op de juiste momenten geraakt.
Het crisismomentje, de scène waarin de deal tussen alle partijen wordt besproken, voelt wat theatraal aan, maar luidt een fantastische finale in: het happy end is oprecht en geeft een voldaan gevoel.

Dat de juiste gevoelens op het juiste moment opgewekt worden is een grote verdienste van de cast, waarbij de twee hoofdrolspelers met de pluimen gaan lopen. Bradley Cooper - van wie ik absoluut geen fan ben - kent een wat aarzelend begin, maar wordt steeds beter naarmate de film vordert. Dat heeft hij m.i. deels te danken aan (zijn chemie met) Jennifer Lawrence. Die steelt werkelijk elke scène waarin ze te zien is én tilt haar tegenspelers naar een hoger niveau.
Elke andere acteur wordt door hen net niet gedegradeerd tot figurant. Robert De Niro is evenwel niet onaardig en Chris Tucker blijkt een aangename verrassing.

David O. Russell's regie is ook bijna perfect. Bijna, want soms (vooral in het begin) oogt de cameravoering overhaast en slordig, waardoor het geheel niet even aangenaam wegkijkt.
Dat minpuntje is best spijtig, want het script is ijzersterk geschreven en veel scènes zijn dan ook puur genieten, vooral die met Lawrence.

Aanrader.
4

De benaming western onwaardig.

Een western hoort hard te zijn, ruw en ongepolijst. Dit ding is alles wat een western niet is. Hollywood spat ervan af. Bah, bah, bah en nog eens bah.

Het eerste uur is een soort van avonturenkomedie waarbij de vier titelpersonages geïntroduceerd worden. Stuk voor stuk zijn het ongeïnspireerde misbaksels. Dan heb ik liever de zoveelste mysterieuze wreker. Dat is ook niet echt origineel, maar dat is tenminste western.
Tijdens de tweede helft krijgt elk personage zo z'n eigen plotje, waarvan geen enkel boeiend is. Na een vermoeiende zit belooft de shoot-out tussen Paden en Cobb nog mee te vallen, maar dat wordt wederom vakkundig de nek omgedraaid door die kleine vrouw ten tonele te laten verschijnen.

Een cast als deze heeft nochtans potentieel. Kevin Kline is een goed acteur, maar acteert enorm plat. Scott Glenn is duidelijk vervangbaar, en ook Danny Glover is matig. De hier bekritiseerde Kevin Costner valt voor mij nog het beste mee.

De sets en aankleding zijn voorts nog wel de moeite, maar enige sfeer is ver te zoeken en eigenlijk ook niet te vinden. Ook de muziek trekt nergens op.

Teleurstellend.
1,5

Aparte film wel, met die zwart-witkleuren. Ik vond hem best wel vermakelijk. Veel geroutineerde acteurs ook. Spijtig van die slaapverwekkende voice-over van Clive Owen in't midden. Had ik even de nodige moeite mee. Maar al bij al: goeie, aparte film.

Vermakelijk.

Als hersenloos tussendoortje is dit nagenoeg perfect. Meer niet. De verhaallijnen - geen flauw idee of de continuïteit nog klopt - zijn lang niet even boeiend. De personages evenmin.

Grootste troef is Ava, de dame voor wie men zou moorden. Ik vind het een strontvervelend mens, al is ze wel sexy. Het levert enkele grappige scènes op zoals die met de politieman die z'n cool verliest, maar ik mis wat gevaarlijk femme fatale-gehalte, jawel. Te veel gebeurt omdat het gewoon moet gebeuren.

Joseph Gordon-Levitt en Eva Green zijn samen met Powers Boothe de grootste troeven van deze Sin City. Vooral de twee heren vormen een geslaagde tandem. Josh Brolin is z'n saaie zelve - wat een armoe, die vent - en ook Jessica Alba kan me eigenlijk gestolen worden. Die stripscènes zijn uiteraard niet onaardig, maar de kracht ervan wordt op domme wijze tenietgedaan door er scènes vol mee te steken.

Extra pluimen trouwens voor Ray Liotta en Juno Temple voor hun scène.

Logischerwijze is het vernieuwende er wel wat af - enkele trucjes en tierlantijntjes daargelaten. De naaktscènes van Green zijn het enige dat deze film anders maakt dan het origineel. Ik ben daar niet rouwig om, maar of er nog nieuwe delen moeten komen, weet ik niet. Daarvoor is deze sequel te gewoon en ongeïnspireerd.

3

Matig.

Matthew McConaughey is kennelijk niet de man voor dit soort project. Zijn voice performance is ondermaats. Komt daarbij dat zijn personage ook niet bijster interessant is en dat is eigenlijk een beetje de rode draad doorheen de film: kwakkelend maar niet wervelend. De personages én songkeuzes zijn erg doorsnee en 'veilig'. Niet dat ik iets helemaal anders had verwacht, maar een hogere amusementswaarde had wel gemogen.

2,5

Matig.

Gelikt, maar verder vrij gezapig drama. Zielloos zou ik het niet willen noemen, maar regisseur Tom Ford lijkt minstens zo veel aandacht te hebben voor het zwoel in beeld brengen van strakke kaaklijnen bij jonge snaken als voor z'n verhaal. De pijn en het rouwproces komen dan ook maar matig naar voor. Te meer ook omdat Colin Firth's karakter gezien zijn innerlijke vragen bijzonder weinig moeite heeft om sociaal te functioneren. Ik heb er behoorlijk apathisch naar zitten kijken.

2,5

Matige horrorkomedie.

Het begint nochtans vrij goed, eigenlijk. Qua beleving komt het dicht bij mijn ideaalbeeld van horror: domme tieners, een originele moordenaar en een paar momenten die je mijlenver ziet aankomen, maar waarvan je uiteindelijk toch schrikt.

Na een goed half uur kakt het wel wat in. De politie begint dan een prominente rol te spelen en dat doet geen goed.

Qua muziek etc. valt het goed mee. De sinterklaas-deuntjes in een "suspense"-versie horen is wel een keertje leuk.

Het ziet er wel allemaal goedkoop uit. De goedheilige man en zijn ros zien er niet uit

2,5

Aardig.

Niet de beste western die de laatste jaren gemaakt is. Daarvoor is het wat onevenwichtig en is niet alles even interessant. Het is me ook iets te gelikt om echt dat zweterige, ruige gevoel van die tijdsgeest te benaderen. Het is wel een western die, zoals de laatste jaren de hype lijkt te zijn, het genre 'uitkleedt'. De bordkartonnen typetjes van weleer lijken al enige tijd niet meer voor te komen.

Met een flinke dosis zelfbewustzijn banen Joaquin Phoenix en een aangenaam acterende John C. Reilly zich een weg door goudzoekersland. Hun dynamiek is beter dan die tussen Jake Gyllenhaal en Riz Ahmed, die niet per se de mindere acteurs zijn maar wel minder tijd en ruimte krijgen om er iets van te maken. Wanneer de twee verhaallijnen samensmelten had ik wat meer onderhuidse spanning verwacht, maar het is misschien net de bedoeling dat de film wat op twee uitersten hinkt: enerzijds die spanning, anderzijds de vreemde samenwerking. Dat het uiteenvallen van hun gezelschap uiteindelijk nogal lullig is, past binnen dat uitkleden van het genre.

Blijft aan het einde van de rit een originele, ietwat onevenwichtige western over. Verre van de beste die ik de laatste jaren gezien heb, maar niettemin eentje die z'n plaats heeft tussen al die andere westerns die het genre steeds willen heruitvinden. De knap vormgegeven openingsminuten verdienen m.i. nog een late vermelding.

3

Niet goed.

Voorspelbaar maar flets romcommetje. Het avonturenthema en de zon zorgen voor de nodige luchtigheid, maar verder valt hier niet veel over te zeggen. De chemie tussen Harrison Ford en Anne Heche is me nogal flauw. Sowieso vind ik Ford niet echt de geschikte man voor dit soort rollen. Beetje stijfjes en horkerig, maar dan zonder de charme. Hap-slik-weg en tot nooit meer.

2

Redelijk.

Een film gemaakt in de tijd dat twists de hype waren. Het zou kunnen liggen aan het feit dat ik 'I see dead people' al eens voorbij zag komen, maar zelfs zonder die voorkennis kan ik nauwelijks geloven dat ik de film anders had gezien. Het is totaal niet subtiel geregisseerd.

Dat wil niet zeggen dat het slecht is. Integendeel. Ik vind, voor wat het wil zijn, best genietbaar. Af en toe wat thrillerachtig met softe horror, maar al bij al toch vooral een mysterieus drama. Van Bruce Willis ben ik niet zo zot, Haley Joel Osment doet het m.i. heel aardig.

Audiovisueel vrij standaard gebracht. M. Night Shyamalan had het gerust wat naargeestiger mogen brengen. De film is behoorlijk traag en op het psychologische gefocust - dan verwacht ik toch net iets meer sfeer. Wel opvallend dat ik in een aantal films van hem wel telkens talent zie, maar er zelden een meesterwerk in herken. Ook deze hooggewaardeerde film komt daar voor mij niet van in de buurt.

3

Gaat net.

Van Ingmar Bergman heb ik eerder dit jaar mijn eerste film gezien: het verschrikkelijke Fanny och Alexander. Dat was een slijtageslag om uit te zitten, mede door een lange speelduur. Een lange speelduur zit deze film alleszins niet in de weg. Door van The Seventh Seal een compacte film te maken, is het al snel veel gemakkelijker verteerbaar.

En dat is wel welkom, want hoewel die semi-filosofische quatsch niet zo interessant is, tracht de film wel een zekere gelaagdheid te hebben. Daardoor kan het nogal zwaar aanvoelen, ook thematisch, maar dan eigenlijk vooral door de intrieste sfeerschepping, kundig weergegeven door dat mooie zwart-wit. Als kruisvaarder wil je immers niet thuis komen in een land in verval.

Metaforisch zal ik vast en zeker nogal wat gemist hebben. Ik ben er ook de kijker niet naar om alles te willen zien in het daglicht van één of andere belangrijke moraal. Het heeft in ieder geval niet echt afgedaan van de kijkervaring.

2,5