Opinions

Onderhoudend.

Een zwaar geblondeerde Brad Pitt kan niet echt schitteren in dit drama over Heinrich Harrer en Tibet. Het Oostenrijkse accent heeft hij niet onder de knie en dat is toch wel een misser. Goed voor hem is de prachtige scenery eigenlijk de hoofdrolspeler. Het landschap is geweldig - zonder het coronavirus had ik zelf in het voorjaar een trekking in de Himalaya gedaan, die sfeer vind ik geweldig. Jean-Jacques Annaud maakt daar overigens handig gebruik van.

Na dat meer avontuurlijke eerste uur, verandert de focus en gaat men meer de politieke kant op. Het zweverige vredesverhaal van de Dalai Lama's van deze wereld doet me an sich niet veel, maar het spreekt natuurlijk boekdelen dat China niet blij was met deze film en Pitt en David Thewlis levenslang persona non grata zijn in dat land.

Dus sowieso wel een interessante geschiedenisles, zeker tegen dat fantastische decor, maar filmisch gezien geen meesterwerk.

3

Niet echt goed.

Zeker het begin is ontzettend vlak. Naarmate de film vordert komt er iets meer plezier in het spel. De film speelt op veel vlakken leentjebuur bij genregenoten, maar erg storen doet het niet. Het neemt zich allemaal niet te serieus en soms is dat dan irritant, maar soms ook gewoon de juiste keuze.

De cast heeft anders wel wat foutjes gemaakt. Enerzijds heb je de platte kazen genre Ben Barnes, Olivia Williams en co en anderzijds heb je Jeff Bridges en Julianne Moore. Zij spelen de wat excentriekere bijrolletjes en krijgen als enigen wat draagvlak om er iets van te maken. Moore is echter gewoon slecht en Bridges doet een wat rare parodie op z'n True Grit-personage Rooster Cogburn, met een stem die qua intonatie doet denken aan Gandalf en qua klankgeluid aan Bane.

Audiovisueel is het allemaal ook vrij vlak. De look doet wat industrieel aan - overbelicht bij momenten en met een rare mix van echte decors en CGI. De soundtrack is veelal eentonig, met een deuntje dat wat van Howard Shore's Minas Morgul wegheeft.

2,5

Redelijk amusante oversekste tienerkomedie.

Qua verhaal is het weinig inventief. Zoals in eerdere reacties te lezen, is Sex Drive een kruising tussen een film als Roadtrip/ EuroTrip en American Pie. Veel flauwe moppen dus met seks als leidraad.

Ik heb de Unrated-versie gezien en die duurt wat lang, maar wordt nooit saai. Het aantal echt geslaagde moppen ligt wel behoorlijk laag. Sex Drive is redelijk absurd - er loopt geregeld een blote madam (en helaas ook vent) door de scène die gewoon niets met de film te maken heeft - en dus niet voor iedereen geschikt.

De cast valt best goed mee, al vind ik hoofdrolspeler Josh Zuckerman teleurstellend. Hij ziet er ook helemaal geen 18 uit.

Maar zowat alle bijrollen - van oa Clark Duke, een goeie James Marsden en de prachtige Amanda Crew - zijn wél te smaken.

Niet vernieuwend, nogal lame, maar wel genietbaar.

3

Slecht.

Zoals verwacht is Sex Tape druk gelul. Anderhalf uur lang. Het lijkt wel dubbel zo lang. Veel geroep, heen-en-weergehuppel, woordjes als 'fuck' etc. Lachen? Bwa, een keer of 2 misschien.

Cameron Diaz zit hier op haar gebruikelijke, niet echt hoge niveau; Jason Segel doet het niet al te best gezien van waar die komt. Ooit de leuke komedie Sarah Marshall, nu dit.

Rob Lowe en Rob Corddry lopen hier verloren - nochtans namen/ koppen die zo voor wat hilariteit kunnen zorgen als bijrol in matige komedies.

Te mijden.

1,5

Slecht.

Omar Sy kan best hoger mikken dan dit soort b-films. Eigenlijk geldt hetzelfde voor Mark Strong, Kerry Washington en regisseur Joe Carnahan. Allemaal hebben ze al veel beter gedaan. Geen idee waarom dit dan zoiets slecht geworden is. Toch is dit over de ganse lijn iets om snel te vergeten.

1,5

Redelijk.

De Anthony Hopkins van begin jaren 1990 - en dan zeker in dit soort films - bezit een zekere stijfheid, die ook in deze film erg naar voren komt. Ik weet niet altijd goed wat er van te vinden. Op zich past het wel in de stoffige academische wereld van de jaren 1950, maar iemand die zijn boeken laat afspelen in een fantasy-wereld vol pratende dieren, verwacht ik misschien ietsje losser.

Het is ook de stijfheid die mij het drama wat in de weg staat. Meeleven met het lot van C.S. Lewis' vrouw zat er geen moment in. Ontluikende liefde heb ik evenmin ergens gevoeld. Het gebeurt, ja, maar meer dan dat kan ik er niet bij voelen, de keurigheid waarmee de film gemaakt is ten spijt.

Kleine 3

Meh.

Na een deftig begin vervalt Shaft snel in een routineus schouwspel met een hoop gevloek en druk gedoe. Geen enkel personage - ook Shaft niet - komt echt los en de wisselende toon doet het geheel ook niet echt eer aan. Het einde illustreert dat nog eens.

Samuel L. Jackson vind ik niettemin genietbaar, terwijl ik lang niet al zijn schreeuwrollen leuk vind. Christian Bale acteert vlak, maar vooral de casting van Jeffrey Wright doet de wenkbrauwen fronsen. Of ik het een goede poging dan wel grove miscast moet noemen weet ik niet.

Verder is de soundtrack net iets te funky waardoor het vermoeiend wordt. Het past ook niet met de talrijke slachtoffers die er vallen. Qua aankleding is het anders wel leuk - hoge collen en grauwe wijkjes met van de ladders tegen de gevel met overvloed.

2,5

Leuk.

Erg vermakelijke actiefilm. Aangenaam tempo, leuke setting en een retrosausje: deze versie heeft alles. Samuel L. Jackson speelt Samuel L. Jackson, zo nu en dan word ik hem stilletjes aan moe, maar in dit soort film past hij perfect. Ook de rest van de cast doet het wel oké, en met Richard Roundtree, de originele Shaft, is de finale echte fanservice. Ik ben geen fan van Shaft - heb enkel de 2000-versie gezien - maar bon, dat kan er nog wel bij.

3,5

Vermakelijk.

Niet erg serieuze kijk op William Shakespeare. Ik heb totaal geen idee in welke mate de film de waarheid eer aan doet. Ik gok: weinig. Dat gezegd zijnde is het wel dusdanig luchtig gebracht dat het niet eens een zo verkeerde tussendoor is. Soms een beetje leeg - visueel had ik ook meer opsmuk verwacht -, maar al bij al tof genoeg voor 'n keertje. Niemendalletje.

3

Tja.

Blake Lively op een rots in de zee, in het nauw gedreven door de zoveelste op wraak beluste haai. Het is haast te dom voor woorden en alles aan deze film schreeuwt dat ook uit. En toch is de toon bloedserieus. Onbegrijpelijk. Lively zal hier en daar nog een kijker bekoren, maar of dat ligt aan haar acteertalent of dat bikinibroekje... Ik vrees het laatste. De climax is van een ongekende domheid, met de slecht geanimeerde haai op een satéstokje als absoluut dieptepunt. Hoe krijg je het verkocht, zeg.

1,5

Beklemmend.

Het sterke aan Shame is de intensiteit. Verhaal zit er niet in, maar wel gevoel, vertaald naar (seksuele) frustratie, wanhoop en lust.
De sterkste scènes zijn dan ook degene waar Brandon naar een vrouw staart. Uit zijn blik straalt geen greintje empathie, alles gaat om lust. Het is zielig en zelfs pervers, maar wel erg interessant om te zien.
Af en toe zit er een minder stuk in, waaronder het einde. Het gedoe met de zus voelt er soms wat bijgetrokken bij, en dan vooral die zelfmoordpoging.
Het eindshot in de trein is dan wel weer fenomenaal.

Shame wordt volledig gedragen door Michael Fassbender. Hoewel ik hem een interessant acteur vind, heb ik nog maar weinig van hem gezien. Hier zet hij een erg sterke prestatie neer. Non-verbaal is hij zelfs nog beter dan met dialoog. Zijn lichaamstaal en mimiek zijn zo krachtig. Hij straalt lust en wanhoop tegelijkertijd uit, tot in de perfectie.
Ook Carey Mulligan is goed op dreef. Ze komt gedurfd voor de dag en zet vrij overtuigend een moeilijk personage neer.

Waar Fassbender een acteur is om te volgen, is Steve McQueen een regisseur om te volgen. Met Shame levert hij een sterk staaltje film af. De meeste scènes zijn heel mooi geregisseerd - kleurgebruik, camerastandpunten en muziek vormen een intens geheel.
Een klein minpuntje is dat er uitsluitend mooie vrouwen de revue passeren. Hoewel de passage in de homobar even slikken is, had de seksverslaving al eerder confronterender geweest kunnen zijn (door bijvoorbeeld een dikke, oude prostituee te laten afkomen ipv een knap, jong ding).
Maar goed, dat is het enige minpuntje - en het is slechts een detail - in een film waarvan de speelduur zo om is.

Aanrader.
3,5

Interessante western.

Naar westernnormen bevat Shane redelijk wat verhaal en diepgang. Het personage Shane zelf is natuurlijk meer dan wat hij op het eerste zicht lijkt; maar er is uiteraard ook de interessante breuklijn tussen de 'stinkboeren' en de bad guys.
Naarmate de film vordert neemt het niveau wat mij betreft wel wat af. Het heldengedoe van Joe Starrett en de overloper wisten mij niet te boeien.

Op voorhand had ik een beetje schrik voor overacting - iets wat in die tijd niet zeldzaam was-, en ik ben dan ook verbaasd door de acteerprestaties van zowat de gehele cast. Iedereen komt erg naturel over. Het jongetje kent nu en dan wat zwakkere momenten.
Alan Ladd als Shane is redelijk, maar hij had wel iets ruwer voor de dag mogen komen. Het is me allemaal net wat te braaf.

Het sterkste punt van Shane is zonder twijfel de vormgeving. De gehele omgeving is fenomenaal in beeld gebracht. Er heerst daardoor een ongelooflijk westerngevoel. De muziek is al heel wat minder speciaal, maar het af en toe te horen harmonicadeuntje weet een weemoedig sfeertje te creëren.

4

Slecht.

Zoveelste Marvel-mislukking. Het is wellicht een commercieel interessante poging geweest om een 'Chinese superheld' te introduceren; de film leunt ook op die typische dingetjes - vliegende Kung Fu enz. Ik moet zeggen dat de eerste drie kwartier, zonder echt goed te zijn, nog verrassend vlot weg kijken. De typische Marvel-moeheid die mij meestal na een kwartiertje overvalt bleef zo toch nog eventjes weg.

Maar uiteindelijk wordt ook deze film ingehaald door een langdradig gevoel van te weinig humor, te weinig echt toffe zaken. Tony Leung - die in een zeldzame Engelstalige rol zowaar beter verstaanbaar is dan Michelle Yeoh - is een erg povere antagonist. Shang-Chi zelf is ook niet echt de meest uitgesproken superheld dus ontbreekt het op elke manier aan dynamiek.

De langgerekte finale is dan ook een eindeloos snakken naar het einde. De draken blijven gelukkig nog overeind en zorgen toch voor enige variatie op de typische Marvel-finales. Voor mij is de film dan allang niet meer te redden. Ik was blij met het einde en heb me nadien wijselijk bedacht dat ik Eternals - volgens mij is dat de laatste die ik moet zien om terug mee te zijn - toch nog een hele poos zal laten liggen. De Marvel-moeheid...

1,5

Goed.

Vooral een sfeervol sprookje wat Guillermo del Toro hier gemaakt heeft. Zeker het eerste half uur is gezellig: mooie kleuren, goeie muziek en nog het mysterie rond de fantasy-elementen. Nadien wordt alles vrij snel gezet en is het opeens heel erg duidelijk waar het naartoe gaat. De film verrast, behoudens de enkele 'gewelddadige' voorvallen, nadien ook niet meer.

Er komt hier en daar wat meer vaart, maar ik vind del Toro niet echt een groots actieregisseur. Zijn sterkte zit 'm toch vooral in de fantasy. Daar zit ook de charme van z'n films, of dat nu deze is of bijvoorbeeld Pan's Labyrinth. De charmante fantasy wil echter niet altijd even vlot combineren met de andere thema's die hij in z'n films steekt.

Met de visman blijft hij in design erg dicht tegen die andere visman, uit Hellboy. Daar had ik graag ietsje meer variatie gezien, maar uiteindelijk ziet het er wel gewoon goed uit. Verder een leuke cast die het allemaal makkelijk te behappen maakt. Michael Shannon springt wellicht het meest in het oog, maar ik was minstens even gecharmeerd door Sally Hawkins en Richard Jenkins.

3,5

Herziening.

Lang geleden al eens gekeken, zonder succes. Mijn score is nu best opgetrokken, maar zelfs dan nog blijf ik toch een beetje op m'n honger zitten. Echt grappige scènes zijn er gewoon te weinig, hoewel er ook vaak goede vondsten te zien zijn. Ik denk dat ik vooral meer verwacht had van de wisselwerking tussen Simon Pegg en Nick Frost. Vooral Frost als komisch tegengewicht voor de loser Pegg had toch iets grappiger mogen zijn.

2,5

Dit is zeker geen slechte film, een goeie zelfs, maar ik schrik er toch een beetje van deze (zo ruim) op 1 te zien.

Het verhaal klopt allemaal wel, daar niets van. Ik vind het ook allemaal chique gedaan. Maar het is allemaal een beetje standaard. Een man die ten onrechte in 't gevang komt en er uit wilt. Sja, ok.

De acteursprestaties zijn goed, al zal Robbins niet mijn favoriete acteur worden.

Een film die je gezien moet hebben, ja, maar verwacht niet dat dit de beste film ooit is.

ps: afgrijselijke titel.

Een 4* voor een goeie film, zonder meer.

Irritant.

En dat geldt vnl. voor Zachary Levi in de hoofdrol. Dat schijtlollige gedoe heeft echt niets met acteren te maken. Hij is ook totaal charismaloos, nog los van z'n komisch talent. Maar ook al z'n medespelers - de jonge gastjes - bakken er niks van. En dan komt Mark Strong, immer charismatisch maar ook al veel te vaak als villain gebruikt, opdraven .. als villain, natuurlijk. Zijn rol lijkt qua vibe ook heel erg op die van Alfred Molina in Spider-Man 2.

Het vat de overbodigheid van Shazam! een beetje samen. Alles te samen duurt het ook nog eens een dikke 2 uur - lange inleiding incluis -, waardoor je je eigenlijk al erg snel gaat beginnen ergeren. Bovendien zijn de effecten - vooral problematisch voor de monsters - ook niet echt van het niveau dat men van een film uit 2019 mag verwachten.

1

Redelijk.

Maar evenzeer behoorlijk nietszeggend. De film kijkt best goed weg - de speelduur zal daar vast niet vreemd aan zijn, maar meer dan een vlotte tussendoor zie ik er alvast niet in. De cast acteert met wisselend succes, maar da's wel duidelijk aan de namen die vandaag de dag nog iets of wat relevant zijn. De titel is onbedoeld grappig.

3

Tja.

John Wayne met opplaksnor gaat met z'n padvinders op missie. Dat is het zo een beetje. Het zorgt alleszins niet voor een goeie film, maar ik ben ook niet zo voor die bombastische klassieke westerns en zeker niet voor dat houterig amateurtoneel van Wayne en co. Mocht ik een top 10 maken van slechtste Hollywoodacteurs, Wayne zou wellicht niet onaardig scoren. Visueel verrast de film wel. Ik zou nooit op het releasejaar 1949 gegokt hebben - eerder een tiental jaar later. Ook de actiescènes zelf zijn niet dusdanig gedateerd dat ze kinderlijk worden. Dat is ook een prestatie.

2

Goh.

Niet geheel onorigineel en Spike Lee kan effectief wel een aantal ideetjes leuk uitwerken. De film ziet er behoorlijk sfeervol uit in zwat-wit. Enige manco, en dat is nogal een groot manco wat mij betreft, is dat het hoofdpersonage strontvervelend is - en op de koop toe nogal matig vertolkt wordt. Een misser, anders konden neurotische kantjes van de andere personages mogelijk een Woody Allen-light opleveren (in een heel andere setting, welteverstaan).

2

Best oké.

Geen meesterwerk, maar wel een sympathieke komedie. Zeker het eerste uur komt eigenlijk alles goed uit de verf: de sul Jay Baruchel, zijn cliché vriendengroep, de marginale familie en Alice Eve als eye candy - een 10 voor de decolleté.

In z'n geheel is het ietsje minder 'vettig' dan ik had verwacht, al is zo'n scène waarin iemand z'n ballen scheert/ laat scheren niet verrassend voor dit genre.
Eindigen doet de film helaas niet bijster sterk. Het verplichte drama-momentje komt echt uit de lucht gevallen, gewoon omdat het moet en zodat er nadien nog een levenslesje onderwezen kan worden. Dat is wat flauw, maar kom. Verstand op een laag pitje en dan is het wat mij betreft een degelijke afsluiter van een late zondagavond.

3

Matig.

Kleurrijke, maar ook drukke bedoening. Het moraallesje is duidelijk en een rode lijn gedurende de film, maar verder is het toch veel chaotisch holderdebolder en rennen van hot naar her. Erg veel leuks heb ik niet kunnen ontdekken, al zakt de film niet door de ondergrens. De computergeanimeerde animatie kan me verder niet zo bekoren - de gedachten van Gnomes in het zwartwit wel. Leuk voor de kindjes, voor volwassenen iets minder, me dunkt.

2,5

Meer dan geslaagde Holmes-verfilming.

Vooral het eerste uur is de moeite. Sherlock Holmes komt erg snedig uit de hoek, en dat levert een heleboel (geslaagde) moppen en scherpe dialogen op.

Uiteraard moet er ook een beetje mysterie in een detectivefilm zitten, en daar wordt in het laatste uur aan gedacht. Het tempo zit er dan stevig in, en af en toe moet je wel eens nadenken om het plot te volgen.

Robert Downey zet een Jack Sparrow-achtige Sherlock Holmes (die nichterige zwaaibewegingen met die stokken) neer. Dat pakt in het begin goed uit, maar tegen het einde van de film begint dat wat vermoeiend te worden, tevens omdat zijn Brits-Engels niet altijd even denderend is.

Jude Law als Dr Watson is meer dan geslaagd, en hetzelfde kan gezegd worden van Mark Strong als badass. Rachel McAdams is een spijtige toevoeging, want acteren lukt hier niet goed.

De sfeer zit er goed in. Guy Ritchie filmt het ook allemaal pakken beter dan in bv Snatch. De muziek is goed, al trekt het steeds wederkerend deuntje nogal hard op het Cheyenne-deuntje uit Once Upon A Time In The West.

Londen ziet er goed uit, de sleutellocaties eveneens. Ook een pluim voor de mooie kostuums.

4

Spetterend.

Dit 2e deel is eigenlijk het omgekeerde van deel 1. Waar in dat 1e deel vooral het eerste uur snedig is, begint het hier een beetje lomer. Het komt wat moeizamer op gang.
Na een 20-tal minuten schiet de vlam dan toch in de pan en is het bijna 2 uur lang genieten geblazen; vooral het laatste half uur is top.
Natuurlijk zit er veel avontuur in, maar het zijn voor mij vooral de personages die interessanter (geworden) zijn. Zo komt Sherlock Holmes minder karikaturaal en menselijker over. Dat zorgt ervoor dat de scènes waarin Watson doorheeft dat Irene Adler vermoord is, en waarin Holmes afgeleid wordt door Watson en zodoende samen met Moriarty de dieperik in stort als het ware aangrijpend zijn.
Het enige aan het plot dat me een beetje tegenvalt, is het motief van professor Moriarty, wat nogal weinig inventief is.

Robert Downey Jr. doet het beter dan in de vorige film. Uiteraard blijft hij rare tics en maniertjes hebben, maar hij toont ook meer menselijkheid en dat komt het geheel alleen maar ten goede.
Jude Law als Dr. Watson blijft natuurlijk uitstekend. Jared Harris is een degelijke bad guy en ook Noomi Rapace is niet slecht. Het kleine bijrolletje van Stephen Fry als Mycroft Holmes is wat vaag. Hij komt zomaar het verhaal ingehuppelt en that's it. Wat meer achtergrondinformatie zou niet slecht geweest zijn.

Dit deel speelt zich niet langer af in en rond Londen, maar maakt een reis door (een deel van) Europa. Dat is ergens een beetje spijtig, aangezien ik (de omgeving rond) Baker Street zeer sfeervol vind. Nu is het allemaal net iets avontuurlijker.
Guy Ritchie weet het nog net mooi in beeld te brengen, maar bij enkele scènes verliest hij de pedalen. Ik denk dan aan de scène waarin Holmes en co door het bos lopen en flink wat kogels en bommen te verwerken krijgen. Hier doet Ritchie teveel aan slomo's en lijkt zijn camera 100x in rondjes te draaien; wat resulteert in een ongeordend boeltje.
De muziek is goed, en ook de humor is weer aanwezig. De dialogen zijn net iets minder scherp, maar blijven goed te doen.

Over het algemeen net iets beter dan deel 1. Aanrader.
4

"Touchy, touchy."

Goed.

Ietsje minder dan The General, deze eerder gemaakte Sherlock Jr. We zien Buster Keaton hier wat meer in typische slapstick vervallen en wat minder in stunts. Zeker dat eerste kwartier pakt men de tijd om het verhaaltje (van iets en niks) te zetten, nadien kan er wat meer tempo in en pakt Keaton wederom uit met enkele iconische stunts.

Het is echt prachtig om te zien hoe creatief men al in die tijd was. Dat geldt niet alleen voor de stunts, maar bijvoorbeeld ook voor die scène in de bioscoop. Dat is m.i. grandioos gedaan: heel simpel, maar de uitwerking is vlot en precies gedaan. Met een speelduur van een kleine drie kwartier is ook deze zit weer om voor je het goed en wel beseft.

3,5

Visueel genot.

Bij herziening is gebleken dat zowat alle aspecten sterker staan dan gedacht. Zo ook het verhaal, dat niettemin net te veel wil zijn. Zeker gezien de overvloed aan andere kunstjes doet een twist meer of minder er eigenlijk niet toe.

Daarnaast kan ook het acteerwerk me nu meer bekoren. Vier jaar geleden stak het theatrale me nogal tegen. Vandaag de dag vind ik het over-the-topgehalte meevallen, al blijft het allemaal nogal dik aangezet. Takeshi Kaneshiro en Ziyi Zhang hebben voldoende chemie samen, maar ook Andy Lau kan in een beperkte rol een zekere indruk nalaten.

Maar het is uiteraard visueel dat House Of Flying Daggers puur vakmanschap is. De eerste 10 minuten valt het allemaal nog mee, maar eenmaal het verhaal echt start, is dat het startschot voor een aaneenschakeling van prachtige shots en briljant gefilmde actiescènes. De scènes in het groene bamboebos en het eindgevecht steken er tussen al de andere pracht en praal nog net bovenuit.

Over een blij weerzien gesproken.

4

Na Snatch de 2e deze week die toch ietwat tegenvalt. Vooral dan door de hoge score hier op MM.

Prima psychologische horror eigenlijk. Maar toch wordt het nergens écht beklemmend of spannend. Ik heb de lange versie gekeken, en het moet gezegd dat bij die versie het nogal lang duurt eer er nu echt eens iets gebeurd. De climax laat nogal lang op zich wachten.

Gelukkig is die climax dan wel de moeite.

Jack Nicholson speelt imo niet z'n beste rol. Ligt puur aan het karakter, want hij is zowat m'n favoriete acteur. Hij mag er dan nog de juiste kop voor hebben, bang werd ik niet van hem. Misschien was dat ook niet de bedoeling, geen idee.

Danny Lloyd was prima gezien z'n leeftijd. Shelley Duvall vond ik erg slecht. Ze heeft de juiste beangstigde kop, maar hoe ze haar dialogen beleefde, vond ik op niks trekken.

Pluspunt ook is de toch wel leuke sfeer. Echt eng was het Overlook Hotel niet, maar door het prima camerawerk en de juiste muziek creëerde Kubrick toch een aparte sfeer.

Een dikke 3.

Redelijk hersenloze film. Maar Monica Bellucci is toch zo'n knap ding!

Meh.

Moeilijk door te komen film. Qua verhaallijn vrij vaag - wat nog helpt om benieuwd te blijven tot het magere einde -, qua personages dan weer irritant. Warren Oates en Jack Nicholson zijn de voor mij bekende koppen die voorbij komen, waarbij enkel die eerste er nog iets van bakt. Nicholson staat vooral raar te wezen.

Visueel oogt de film serieus gedateerd, al mag dat geen verrassing wezen gezien de lage production value.

1,5

Redelijk.

Ondanks de vreselijke voice-over is het begin veruit het sterkste stuk van de film. JB Brooks is het perfect personage om het einde van een tijdperk te symboliseren.

Hoewel ik absoluut geen fan ben van praatwesterns kan The Shootist lang boeien. Net niet lang genoeg, want naar het einde toe lijkt de boter te breed uitgesmeerd.

John Wayne levert een uitstekende laatste rol af. Voorzien van wat gezichtsbeharing komt hij uitgeblust doch karakteristiek over. Wanneer hij z'n mond opentrekt komt er af en toe een valse noot uit, maar non-verbaal valt niets op hem aan te merken.

Ron Howard vind ik wat miscast, maar de overige bijrollen worden degelijk neergezet. Vooral de passage van James Stewart is leuk, al is het maar door de herkenning.

The Shootist speelt zich grotendeels in gesloten ruimtes af, maar heeft toch een hoog westerngehalte. De algemene look oogt ruig - zelfs de tenenkrommende soundtrack kan daar niets aan veranderen - en is een uitstekend decor om de uitgeblustheid van de personages én het tijdperk naar voren te brengen.

Net niet helemaal een voltreffer.

Ruime 3