Opinions

Degelijk.

Niet alles is even geslaagd en over het algemeen mocht het wel wat scherper, zowel qua humor als horror. Maar met een speelduur van anderhalf uur uiteindelijk toch vermakelijk genoeg om als tussendoor te behappen. Meer kan een film is deze, voor mij althans, niet snel worden.

3

Uiterst meeslepende thriller, maar voor een nr. 9 in de top250 had ik meer verwacht.

Basic verhaal eigenlijk. Ik had verwacht dat Freeman en Pitt dichter bij de moordenaar gingen komen, het verhaal lang. Ik had op voorhand gedacht dat het anderhalf uur net niet ging worden, om dan toch de moordenaar te pakken.
Uiteindelijk loopt dit anders door de filosofie van de moordenaar. Niet eens zo'n rare of vergezochte filosofie, maar het doel heiligt de middelen uiteraard niet.

Redelijk goeie acteerprestaties. Toch verbaasde Morgan Freeman mij niet, en Brad Pitt kwam in't begin van de film wat te nerveus over. Kevin Spacey speelde nog het beste. Nooit gedacht dat ik met afschuw naar zo'n hondsvriendelijk uiterlijk zou kijken.

Goeie sfeer. De spanning wordt goed opgebouwd. Die laatste 20min waren een achtbaan. Godzijdank vond er na die goeie climax een bevredigend einde plaats. Toch vraag ik me nog iets af. Als Spacey zegt dat hij Paltrow en het kind vermoordt heeft, en er achter komt dat Pitt niet wist dat Paltrow zwanger was; kijkt hij naar Freeman. Freeman - die op dat moment de rust trachtte te bewaren- slaagt hem in het gezicht. Er werd in die 5min ook iets gezegd over het omkopen van agenten dacht ik. Heeft Freeman een dubbel rolletje? Was me niet echt duidelijk

Ik zou 8,5/10 zeggen. De film miste toch iets waardoor ik twijfel en naar onderen afrond, en een 4 geef.

Redelijk.

Behoorlijke animatiefilm, die ondanks de te lange speelduur vlot wegkijkt. Het is al heel snel duidelijk dat er niet echt veel originaliteit in verstopt zit. De film is, schijnbaar zonder gêne, een samenraapsel van ideetjes uit andere films. Men herkent snel elementen uit Moby Dick en Pirates of the Caribbean, maar ik denk ook aan bv. King Kong, How to Train Your Dragon en Pocahontas.

De stijl is evenmin mijn ding, al zorgt men wel voor een behoorlijk afwisselend spektakel met hier en daar een ander kleurschema. De 'monsters' zijn erg kindvriendelijk qua design, en maar goed ook, want voor de allerkleinsten lijkt mij het begin een tikkeltje te gewelddadig.

3

Pure doorsnee.

Sea Of Love opent leuk maar kakt al snel in, totdat Helen ten tonele verschijnt en de kat-en-muisrelatie kan beginnen. Uiteindelijk is dat hetgene waar de film volledig op teert en maar goed ook. Erg geloofwaardig is het namelijk niet, zeker het politiewerk doet meermaals de wenkbrauwen fronsen.

Het einde is een tegenvaller; niet de ontknoping an sich, dan wel de slotscène die als een kaars uitdooft.

Van Al Pacino's acteerwerk kan ik maar geen genoeg krijgen, al zet hij hier absoluut niet zijn beste rol neer. Af en toe komt hij al dan niet bedoeld komisch uit de hoek en zijn samenspel met Ellen Barkin is ook redelijk, al blijven hoogstaande taferelen uit.

Bijrolletjes zijn er voor onder meer John Goodman, Richard Jenkins en godbetert Samuel L. Jackson die één regeltje voor zijn rekening neemt.

Het concept van Sea Of Love is wel aardig - een erotisch getinte thriller kán leuk zijn -, maar de regisseur voert het niet altijd goed uit. Hoe gezellig saxofoonmuziek en een stad bij nacht ook kunnen zijn, aan sfeer en zwoelheid ontbreekt het. Daarnaast is de toon ook niet consistent. Eén van de leukste scène is de winkelscène, maar eerlijk is eerlijk: dat is cinema met een knipoog, terwijl de film dat als geheel m.i. niet lijkt te zijn.

3

Klef.

Niet geheel onaardig drama, maar wel te sentimenteel al mag dat met Gus Van Sant aan het roer amper verbazen. Matthew McConaughey doet het verder niet geheel onaardig, Ken Watanebe en Naomi Watts hebben wat te kleine rolletjes om echt indruk te maken.

Van naam is het zelfmoordbos mij wel bekend, visueel had ik wel wat mooiere shots verwacht gezien de natuurlijke pracht en praal. Net als de wat cliché soundtrack kan men daar niet voldoende uit halen.

2,5

Matig.

Sean Connery moest z'n weg zoeken en hoewel ik best kan geloven dat hij er als eerste James Bond financieel relatief bekaaid vanaf kwam en het vervelend vond dat er horden fans aan z'n deur stonden, kan ik er maar weinig compassie voor opbrengen. De beste man heeft al bij al een mooie carrière gehad. Begonnen in een tijd waarin Hollywood veranderde heeft hij toch wat variatie in z'n rollen en films kunnen leggen. Dat het uiteindelijk niet allemaal meesterwerken zijn geworden, doet daar niets vanaf.

De docu is vrij klassiek. Erg informatief is het niet - daarvoor ken ik als filmliefhebber iets te veel van de carrière van Connery. Het juk van Bond van zich afgooien - waar het hier eigenlijk omdraait - bleek niet evident, maar als je zelf nog een onofficiële Bondfilm maakt als je de 50 ruim voorbij bent, zoek je het natuurlijk ook zelf. Ik ben blij voor hem dat hij na Never Say Never Again de Connery is geworden die mensen van mijn leeftijd zich herinneren - die van de wijze, bebaarde mentor -, maar aan deze docu heb ik niet echt veel gehad.

2,5

Visueel prachtige film met barslecht acteerwerk.

Boeiend verhaal, dat zich pas op het einde helemaal ontvouwd. Echte karakterontwikkeling zit er niet bij, maar Ethan Edwards is toch niet dezelfde als aan het begin van de film.
Een groot minpunt van het verhaal (en iets wat mogelijk in meerdere klassiek-Amerikaanse westerns voorkomt) is dat Indianen als moordlustige, emotieloze wezens worden voorgesteld.

Het acteerwerk is hét grote minpunt van deze film. John Wayne lijkt mee te vallen, maar dat komt m.i. namelijk door de irritante over-acting van zowat alle andere acteurs. Vooral Jeffrey Hunter en Vera Miles zijn van het slechtste wat ik ooit gezien heb. Hun "emoties" veranderen van de hak op de tak. Hun tekst kwam er heel gemaakt en zodus geforceerd uit. De scène waarin Martin Pawley boos wordt op Ethan omdat die Debbie zou willen afknallen is lachwekkend, hetzelfde geldt voor de scène waarin Laurie de brief van Martin voorleest.

Dan ga maar eventjes over naar het grote plúspunt van de film, nl de subliem geschoten natuurbeelden. Als het eventjes kan, moet je de film op Blu Ray zien. Genieten.
Ook de aanval op de Indianen was mooi geschoten, maar nogal simpel voorgesteld.
De muziek viel goed mee.

Ik snap heel goed waarom The Searchers een klassieker is. Het verhaal is interessant en de beelden heel mooi. Had deze film met fatsoenlijke acteurs gewerkt, had ik vermoedelijk een 4 (of meer) gegeven. Nu doet het acteerwerk het niveau van de film wel erg hard dalen.

Nipte 2,5

Matig.

De succesformule van het origineel wordt nog eens over gedaan. De bekende gezichten keren terug + het obligate extra gezicht (deze keer Richard Gere). Het is nog altijd allemaal even luchtig en sympathiek bedoeld, maar het echt fijne gevoel van dat eerste deel is er niet meer. Daarvoor is het toch allemaal een iets te opzichtige zoektocht naar meer van datzelfde gevoel. Als snelle tussendoor blijft dit soort filmpjes niettemin ideaal.

2,5

Slecht.

The Expendables daargelaten is deze film die eerste ná z'n glorieperiode in de jaren 1990 die ik zie van Jean-Claude Van Damme. Op z'n zachtst gezegd nodigt dit alleszins niet uit voor nog meer te zien uit dezelfde periode. Alle charme van JCDV-films is immers weg: het is allemaal erg serieus, Van Damme ook, en het vermaakt nauwelijks tot niet: geen charismatische slechteriken, geen dwaze deuntjes of nektapijtjes, een lelijke, industriële look, ... Second in Command heeft vooral alles om het slecht te maken. Daarin stelt het dan ook niet teleur.

1

Druk.

Met de immer schreeuwerige Kevin Hart als één van de stemmen hoeft het niet te verbazen dat deze animatiefilm simpelweg druk en vol is. Het tempo ligt anderzijds wel hoog en dus vordert de film nog wel redelijk, maar dat is eigenlijk vooral positief omdat het allemaal niet echt goed is - ook de animatie en de kleuren vind ik eerder lelijk.

Er zou intussen ook een sequel uitgebracht zijn, maar die ga ik met alle plezier aan mij voorbij laten gaan.

2,5 en dan ben ik wellicht nog iets te mild.

Redelijk.

Ben Stiller is vrij onopvallend in deze sympathieke komedie. Het doet de film alleszins goed, want slappe humor blijft grotendeels achterwege. Er zit wat meer sérieux in dan ik had verwacht, maar al bij al blijft het toch een makkelijk te behappen filmpje. De fotografie is doorgaans de moeite, daar zullen enkele locaties wel iets mee te maken hebben. Verder een tikkeltje te lang, een tussendoor zoals deze mag van mij op anderhalf uur afklokken.

3

Gemiddeld.

Mede door een niet al te lange speelduur is Secret Window een degelijke film geworden.
Het verhaal is niet bijster origineel, maar laat de kijker lange tijd in het duister tasten (soit, dat is toch de bedoeling). De ontknoping waarin blijkt dat Mort zélf de psycho is, is weinig verrassend en doet de film eigenlijk tekort. Het eindshot kan de boel niet rechttrekken, maar is best leuk.

Johnny Depp is behoorlijk op dreef. Deze rol is iets normaler dan dewelke hij meestal speelt, maar er zitten toch een aantal tics in die achterwege hadden kunnen en moeten blijven. Hem als psycho zien is weliswaar weer iets anders.
De bijrollencast vind ik niet bijzonder speciaal, al heeft John Turturro best een enge kop.

Aan sfeer ontbreekt het hier trouwens niet. Na de korte inleiding wordt de toon meteen gezet met dominante muziek en een trage cameravoering.
Het spreekt in het voordeel van de film dat die beleving tot het einde aangehouden wordt, al brokkelt het effect beetje bij beetje af.

3

Wat loom.

De film begint vrij goed, want het is wat gissen welke kant het juist op wil gaan, maar al vrij snel nadat Lee secretaresse is geworden steekt stroefheid de kop op. Het hele tweede uur lijkt zo traag vooruit te gaan en als men dan plotgewijs het ook nog eens zo lamlendig laat verlopen - scènes zoals die hongerstaking konden mij niet vlug genoeg voorbij zijn - is dit een vogel voor de kat.

Maggie Gyllenhaal doet het best aardig - James Spader is hoe langer hoe vervelender. Dat hij een saaie kop heeft is één, dat hij alles nog eens zo monotoon uitvoert is iets anders.

Visueel is het allemaal verder wel oké. Het kantoor is spuuglelijk en wat kleuren hier en daar doen ook weinig smaakvol aan, maar dat SM-gegeven doet me niks dus in die zin hoort het allemaal prima bij elkaar.

2

Mja.

Saoirse Ronan is leuk als frisse verschijning naast een uitgebluste, mompelende Sam Rockwell. Regisseur Tom George heeft bovendien voor een heel aantal shots de mosterd gehaald bij Wes Anderson, wat zich vertaald in mooi aangeklede en warme shots, inclusief symmetrie.

Alleen ontbreekt het mede daardoor een beetje aan een eigen smoel. Het is niet dat het helemaal een Anderson-kopie is, maar toch. Ook verhalend kan dit niet boven films als Knives Out - ook zo'n parodie op de whodunit - uitkomen. Leuk aan het begin, dankzij de frisheid, maar al bij al niet goed genoeg om mij de ganse speelduur te bekoren.

2,5

Redelijk.

Af en toe moet een mens eens een gokje wagen en dat deed ik gisteren, toen ik mij voor deze film zette: beide hoofdrolspelers hebben me - zacht uitgedrukt - al meermaals teleurgesteld.

De verrassing kan dan des te groter zijn.

Maar echt verrast ben ik niet. De film schommelt aanvankelijk nogal tussen genres (komedie, drama en romantiek) maar de balans slaat al snel door naar drama. De luchtige toon wordt naar het (perfecte) einde toe nogal zwaar.

De speelduur gaat redelijk vooruit, maar sommige stukken hebben geen nut en hadden beter geknipt kunnen worden.

Steve Carell speelt vrij ingetogen en is goed te pruimen. Hetzelfde geldt echter niet voor Keira Knightley, die m.i. een beetje te gemaakt enthousiast is en van haar gezichtstrekken word ik ook niet bepaald vrolijk.

Martin Sheen komt ook nog voorbij in een klein maar sterk rolletje.

Iets meer balans (of een betere genre-aanduiding van MovieMeter zodat mijn verwachtingen meer in lijn van de film lagen) en dit had een stevige verrassing kunnen worden. Nu is het allemaal net-niet, ondanks het potentieel.

3

Meh.

Afgelopen week de eerste keer een Sophia Loren-film gezien, en dat was geen slechte kijkervaring. Deze staat ook op Netflix, dus ook maar even meegepikt. Maar deze is toch een stukje minder. De kleurrijke personages moeten het zwart-wit verbreken, maar het zijn eigenlijk allemaal bijrollen. Dat zorgt wel voor een redelijk hoog tempo, maar ook weinig binding met de personages.

Het komische wordt ergens halverwege ingewisseld voor een meer dramatische ondertoon. Ook het einde is vrij somber. Ik ben er alleszins niet van onder de indruk. Het vele gekwetter en drama-om-niks (ja, Loren is een knap ding en ja, ze gaat met alle venten lopen en ja, dat is niet leuk voor andere vrouwen) heeft dan alle binding met eender wie van de vele personages al lang onmogelijk gemaakt.

2

Matig.

Selfless is een vrij doordeweekse thriller met weinig sci-fi. Ryan Reynolds baant zich op automatische piloot een weg door het weinig verrassende plot. Visueel had ik van Tarsem Singh ook iets anders verwacht, iets meer gedurfd. Selfless is uiteindelijk grijze middenmoot geworden.

2,5

Meh.

Of het Hayao Miyazaki, Studio Ghibli of anime as such is dat me niet ligt, laat ik nog even in het midden. Feit is dat deze 3e film van Miyazaki (na Princess Mononoke en My Neighbor Totoro, in die volgorde gekeken) mij evenmin kan bekoren. De score hier ligt best hoog, maar dit is de slechtste van de drie die ik gezien heb.

De film is druk - vervelende en schmierende meisjes als hoofdrol lijken een trademark van Miyazaki. Bovendien is de animatie erg lelijk. De stijl waarin de personages getekend zijn en bewegen ligt me geenszins, dit terwijl er eigenlijk wel veel kleur, detail en creativiteit in de decors liggen. Het is een soort contradictie waar ik niet goed aan uit kan. Het nut van een mooi decor is nihil als dat dient om lelijke personages en creaturen door te laten lopen.

Net als de zwakke punten van Miyazaki blijven de sterke punten wel overeind. Zo is het fantasierijk sfeertje hier eens te meer sterk aanwezig en hoewel de film te lang duurt zijn er doorheen de speelduur wel gelijkmatig fantasievolle dingetjes te bespeuren. Aan goede ideeën dus geen gebrek in zijn films. Aan een mooie uitwerking daarvan helaas wel.

2

Bah.

Tenenkrommende komedie. Rebel Wilson is fysiek haast onherkenbaar maar haar acteerwerk is helaas wel nog als vanouds. Dat levert weinig verrassend een lamlendige kijkervaring op, waarin van grappen en grollen haast elk spoor ontbreekt. Enkele hedendaagse gevoeligheden worden aanvankelijk op de korrel genomen, maar het blijft Netflix (en één groot happy end-feest).

1,5

Oersaai.

Een kostuumdrama kan mij van tijd tot tijd wel eens bekoren, ik kijk er op zich wel graag naar. Maar de stijve sfeer rond een kostuumdrama wordt bij voorkeur wel doorbroken door een verhaal dat karakters met pit of venijn voorschotelt. Sense and Sensibility kan dat in de verste verte niet waarmaken. Het is de ganse speelduur lang een geitenwollensokkendrama met weinig tot geen interessante wendingen.

Ik zie Emma Thompson best graag bezig, maar als zelfs zij in een kostuumdrama niets te zoeken heeft, valt er nog weinig te redden. Ook de matig acterende Kate Winslet kan dat absoluut niet. Maar ze worden natuurlijk niet geholpen door het simpelweg oninteressante scenario. En ook regisseur Ang Lee weet er op geen enkel moment iets mee aan te vangen, waardoor het eindproduct over de ganse lijn een stoffige en vooral saaie bedoening is geworden.

1,5

Redelijk.

Het is vooral het eerste uur dat indruk weet te maken. De klopjacht is dan nog spannend en de omgeving uitdagend.
Met het verlaten van de ruige bergen, verlaat Seraphim Falls ook haar hoge niveau. Er sluipen beetje bij beetje slabakmomenten in.
De flashbackscènes voelen wat geforceerd aan. Ook het einde is niet echt bevredigend.

Pierce Brosnan zal mij nooit helemaal kunnen bekoren, maar hier is hij toch goed te doen. Zijn baard geeft hem een wat minder narcistische look. Ook qua acteren is hij niet slecht. Enkele momenten zijn echter wel over-the-top. "You said the house was empty" is geen al te beste scène.
Liam Neeson ontgoochelt hier wat. Zo'n gekleurde haardos past ook niet in een western.

Op cinematografisch vlak springt het eerste uur er bovenuit in vergelijking met de rest. Het achtervolgen wordt claustrofobisch genoeg in beeld gebracht. Dat gevoel neemt hoe langer hoe meer af.
Seraphim Falls mist ook een echte herkenbare soundtrack. Muzikaal is het niet veel soeps.

Doorsnee.
3

Leuk.

Maar wel maar voor één keertje. Voor iemand zoals mezelf die de typische Hollywoodschietfilms vaak ongeïnspireerd vind is The Raid een leuke afwisseling. Dik anderhalf uur lang wordt een overdonderend actieschouwspel voorgeschoteld en het knappe daarvan is dat het blijft boeien. De zeldzame pogingen tot drama/ diepgang/ andere zooi hadden best helemaal achterwege gelaten kunnen worden.

Dat de actie zo goed is, is niet de verdienste van regisseur Gareth Evans en de zijnen. De film oogt vaak amateuristisch goedkoop. Erg vaak zijn de gevechten zeer matig in beeld gebracht en het enige dat de boel staande houdt zijn de 'acteurs', die fantastisch werk leveren in hun actiescènes. Ook qua choreografie zijn die trouwens echt goed. Ik ken niks van gevechtssporten en al zeker niet van de kungfutaferelen die hier voorgeschoteld worden, maar het is fantastisch om te zien, met veel afwisseling, brute kills en een bom energie.

Het ideale tussendoortje.

3,5

Zeer matig.

Wat mij betreft zelfs een mislukte film. Steven Knight krijgt de combinatie tussen drama en thriller niet gecombineerd. De film is van alles wat, maar kan op geen enkel element uitblinken of verrassen. Het zwabbert maar wat van links naar rechts. De cast bestaat voornamelijk uit grote namen, maar zij kunnen er eigenlijk ook helemaal niks mee.

2

Mooi.

Goeie, niet te lange documentaire over Sergio Leone. Door mijn ongelukkig gekozen username van x-aantal jaren geleden lijk ik onvermijdelijk op een fanboy en hoewel het klopt dat ik hem de beste regisseur ooit vind, heb ik om die reden al lang spijt van die username. Dat ik hem de beste regisseur ooit vind, moet haast wel. Ik heb van de man 6 films gezien en daar zitten 2 meesterwerken bij en een drietal "gewoon" uitstekende films. Dan kan ik bijna niet anders dan zeggen dat hij voor mij de beste is.

Deze docu geeft een bondig, maar ook vrij compleet portret van z'n carrière. Er wordt niet erg veel aandacht aan z'n achtergrond besteed, maar bij het doorlopen van z'n carrière, wordt zo nu en dan eens een persoonlijke snaar geraakt. Zo blijft alles verweven en krijgen we behalve een karrenvracht aan bekende acteurs en regisseurs onder meer z'n dochters en zoon te zien.

De docu blijft menselijk, hoewel de focus eerder op de cinema ligt. De insteek waarmee hij films als de Dollars-trilogie gemaakt komen voldoende aan bod, maar het is de calvarietocht van 12 jaar om Once Upon a Time in America te maken die op menselijk vlak de meeste indruk achterlaat, ook omdat het resultaat desastreus was. Dat Leone er niet aan toegekomen is om het beleg van Leningrad te verfilmen is zonde, maar ongebreideld sigaren roken en spaghetti carbonara eten is ook niet de beste combinatie om oud te worden natuurlijk.

4

Redelijk.

Iets te korte documentaire over Sergio Leone, alleszins toch de tv-versie. Volgens mij was hij niet de gemakkelijkste mens, maar wel iemand met een sterke visie en die er uiteindelijk toch in geslaagd is om met heel weinig films heel veel indruk na te laten.

De documentaire belicht wat achterliggende informatie over hoe Leone de regisseur is geworden die hij uiteindelijk was, maar het mocht mij net allemaal wat dieper gaan. De getoonde interviews met hem zijn wel interessant.

3

Redelijk.

Een beetje Tim Burtonachtig wel, maar mede daardoor wel gewoon een leuke film met een eigen sfeertje, en sowieso al een vermakelijk verhaal door het "lugubere" plot.

De kinderen doen het goed genoeg, Jim Carrey in al zijn over-the-top acteren gaat nog net (al is dit op het randje). De wat rustigere bijrollen van zo'n Billy Connolly kunnen mij meer bekoren.

Visueel en qua sfeerbeleving zoals gezegd wat Burtonesque. Die Brad Siberling ken ik van toeten noch blazen, geen idee wat die nog allemaal gemaakt heeft en of dat ook in die trant was. Dit is alleszins wel degelijk tussendoorvermaak.

3

Redelijk goed misdaaddrama.

Hoewel het leven van Frank Serpico redelijk aan bod komt, alsook de rotte NY-politie, blijft het wat standaard. Ik had hetzelfde gevoel als bij Raging Bull, die ik onlangs zag: we krijgen veel te zien, maar het blijft wat teveel een biografische prent.

Er zit ook te veel dialoog in. Zo krijgt de film helaas wat langdradige momenten.

Gelukkig vond ik het slot wel erg goed, aangrijpend ook.

Wat deze film beter maakt, is uiteraard Al Pacino. In z'n beginperiode (tussen de eerste 2 Godfathers) laat hij al zien wat ie kan. Echt een acteerkanon. Zonder hem zou deze film slechts middelmaat zijn. Soms vond ik wel dat hij er wat te veel als een zigeunertoerist uitzag, maar daar kan hij uiteraard niets aan doen.

Aardig sfeertje, goeie muziek. Moet eens meer van Sidney Lumet zien.

Aardig, doch niet super. 3,5

Weinig complexe, maar vermakelijke thriller.

Het verhaal heeft een plot waarmee het een andere (wat meer intelligente) vertelstructuur had verdiend. Niet dat dat plot zo geweldig was, maar wat meer intrige als inleiding naar de climax toe had geen kwaad gekund. Nu is het meteen duidelijk whodidit.

Takeshi Kaneshiro en Tony Leung vormen een sterk duo. Kaneshiro als zatlap was wel niet altijd even geslaagd. In serieuzere scènes komt hij veel beter tot z'n recht. Leung heeft het hier vooral van z'n karakterkop.
Ook de bijrollen van Jinglei Xu en Qi Shu waren zeer te pruimen.

Strak geschoten, af en toe wat muziek, maar niets bijzonders.

3,5

Mwah.

Will Smith is mij iets te druilerig in deze afgelikte tranentrekker. Het eerste half uur is het boeiendst, maar nadien valt de film stilletjes aan in z'n definitieve plooi en is het een beetje kwestie van de rit uit te zitten. Het plot met Rosario Dawson interesseert hoe dan ook niet - de toegevoegde waarde of symboliek ervan zijn mij niet duidelijk noch levert het goede cinema op.

2,5

Best tof.

Iets uitbundiger dan de andere films die ik van Martin McDonagh gezien heb. Iets kleurrijker en frivoler ook. McDonagh biedt daardoor in ieder geval veel vrijheid aan z'n acteurs, waarvan bijvoorbeeld Sam Rockwell gretig tekeer gaat. Toffe acteur voor dit soort films, maar ook van Christopher Walken heb ik best genoten.

Maar de film kent geen lijn. Het is een verzameling toffe scènes, maar er valt amper een écht geheel in te zien. Een echte climax ontbreekt. Het eerste uur is beduidend beter dan het tweede. Dat klinkt nogal als een anticlimax, maar hoeft niet per se een spelbreker te zijn. De humor en soundtrack is verder wel oké en al bij al is dit best een toffe film.

3