Opinions

Erg puberaal, maar zeker geslaagd.

Het verhaaltje leent zich goed voor een hoge dosis situatiehumor. Toch wringt er hier en daar wel eens iets. Zo duren sommige scènes gewoon te lang, waardoor het snedige verwaarloosd wordt. Ook enkele personages zijn niet altijd even geslaagd, ik doel dan vooral op de 1e aanrijder.

Jonah Hill zorgt voor de meeste grappige momenten, maar dat komt omdat zijn personage daar uiterst geschikt voor is. Toch gaan er net iets te veel grappen verloren, iets wat te wijten is aan z'n drukke stijl van acteren.
Dan is Michael Cera een pak meer naturel. Niet zo grappig, maar wel realistischer.
Bij de rijrolletjes zijn het de politieagenten die het grappigst zijn.

Ondanks enkele mindere grappen, vind ik dit meer dan geslaagd. Het is wel erg puberaal, je moet er voor openstaan.

3,5

Amusante parodie.

Onder andere Batman, Spider-Man en X-Men worden hier geparodieërd, en dat levert zo z'n leuke momenten op. Het is wel allemaal heel flauw en sommige moppen zijn gewoon slecht. Dat werd afgewisseld met geslaagde zetten zoals de parodie van Tom Cruise.

Net voldoende.

2,5

Te lang.

Vooruitstrevend moet deze Superman wellicht wel geweest zijn, want vandaag de dag heeft zowat elke superheldenfilm dezelfde opbouw. Deze film valt trouwens meteen op, nl. door de 2 intro's.

Zo is er eerst de proloog met Jor-El (best interessant) om nadien wat te taffelen met de tienerversie. Dat deel had best geknipt/ stevig ingekrompen mogen worden.

Na dat trage eerste uur begint het dan écht: Clark Kent is opeens Superman en redt een katje of iets anders. Lex Luthor valt nauwelijks op.

Tot dan de finale aan de beurt is en er een paar bommen gestopt moeten worden (want Luthor wil de wereld veroveren, ahja).

Hetgeen het kijkplezier een beetje plezierig houdt is de cast. Christopher Reeve is een degelijke Superman: sympathiek, stuntelig en breedgeschouderd.

Ook goed op dreef is Marlon Brando (de proloog is meteen ook het hoogtepunt). Gene Hackman is voornamelijk luidruchtig, net als Margot Kidder die de grens met irritatie geregeld overschrijdt.

Een ander positieve noot is de look. Voor een film uit 1978 zien de SE er nog verdomd goed uit. Oké, het vliegen is achterhaald, maar de vernietiging van de planeet Krypton is nog steeds erg fraai. Ook de flashy kostuumpjes van de Kryptonezen zijn leuk gedaan.

De muzikale bijdrage van John Williams is dan weer wat minder: het lijkt ook allemaal zo hard op de muziek uit Star Wars.

2,5

Pfft.

Veel te lang superheldendrama, nogal kinderlijk gebracht (bijvoorbeeld dat kostuum) maar daardoor wellicht trouwer aan het bronmateriaal dan nieuwere versies. In ieder geval: ik lees geen comics dus mij kan het niet bekoren. De film past ongetwijfeld mooi als aansluiting op de reeks met Christopher Reeve, waarvan ik enkel de eerste heb gezien. De spaarzame nostalgische momentjes zijn nog het aangenaamst.

In dit (gereboot) vervolg is Brandon Routh Superman. Hij zal er wellicht knap uitzien, maar ik denk niet dat ze iemand met nog minder schermprésence hadden kunnen vinden. De clowneske vertolkingen van ook nog Kevin Spacey en Kate Bosworth maken de film nog taaier dan-ie al is. Mits een comfortabele setting heb ik totaal geen probleem met langere films, maar in dit geval valt die 2,5u amper door te komen, laat staan te verantwoorden.

2

Gemiddeld.

Interessante invalshoek, en op z'n minst een invalshoek om iets nieuw te doen in het genre - wat moderne westerns geregeld goed doen. Maar Surrounded kan mij niet echt bekoren. De dynamiek tussen gevangene en bewaker is te vlak en biedt weinig meer dan wat geneuzel in de marge. De slavernijproblematiek als onderwerp had een veel pakkender verhaal moeten opleveren.

Jamie Bell en Letitia Wright zijn m.i. niet charismatisch genoeg in hun vertolking. Daar had ik meer van verwacht. Hetzelfde geldt voor wat deze film audiovisueel voorstelt: ook daar blijf ik grotendeels op m'n honger zitten. Alles was aanwezig om, zonder overkill, méér te doen.

2,5

Redelijk.

Geen topfilm, maar wel een erg degelijke Netflix. Het is het type film dat ze wel eens meer maken - qua niveau dan. Noomi Rapace is een prima actrice voor dit soort werk. Ik mag haar wel in meer fysieke rollen. In deze post-apocalyptische setting komt zij uitstekend tot haar recht. Dat is misschien ook te danken aan de degelijke vormgeving van deze post-apocalyptische wereld. Zonder echt opvallend te zijn of echt ver boven het maaiveld der post-apocalyptische werelden uit te steken, staat Svart Krabba als een huis, toch in hetgeen het poogt te zijn.

3

Goed.

Magdalena Kolesnik is ijzersterk in haar rol als fitfluencer. De eerste vijf minuten zijn nogal schreeuwerig en dan doet ze me denken aan een Camille Dhondt-achtig typetje, vol roze hysterie. Maar da's uiteraard schijn en eenmaal de fim echt begint is het een kwestie van langzaamaan met haar mee te leven.

De film blijft een tijdlang op de oppervlakte. De ene zal dat misschien een tikkeltje te gezapig vinden, maar ik vind het wel leuk dat het niet meteen duidelijk is welke kant de film opgaat (los van het karakterportret en de leegte). Sweat is visueel ook wel oké, zonder er echt boven uit te steken. Ik had dat iets meer uitgesproken verwacht en dan met name het contrast tussen de glitter van de influencerwereld en de tristesse van een ex-Sovjetland. Dat valt allemaal nog wel mee. Het is enkel nog het einde in die tv-studio dat ik te zwak vind na alles wat er gebeurt.

3,5

Niet goed.

Gedateerde misdaadfilm. In die tijd misschien nog verkocht als "horror", maar dat heeft de tijd echt wel ingehaald. Blijft een wat knullige film over, waarbij een rare kapper van alles uitspookt en daar zelf hartelijk om kan lachen. De versie van Tim Burton was de enige die ik tot voor kort kende en die is toch een stukje beter dan deze poging.

2

Erg goed meegevallen, dit apart muzikaal drama(?).

Simpel verhaal, misschien iets te simpel. Maar de film duurt maar 1h50, en Burton spendeert veel tijd aan de muziek. Het middenstuk vond ik net iets te veel muziek.

Overtuigende rollen van Johnny Depp, die hier toch wel een erg depressief aanvoelend karakter neerzet, Helena Bonham Carter, die mij altijd aan een heks doet denken, en Alan Rickman. Ik had ook niet verwacht dat ze alledrie zo goed konden zingen.

Ook leuk om Sacha Baron Cohen in een iet of wat serieuze rol te zien. Die man kan echt wel acteren.

De film beschikt over een heel goeie sfeer. Lekker duister door de sobere decors, de prachtige kostumering, en de juiste muziek. Het is allemaal wat apart ook. Deze film bevat wat absurde situaties, een portie gitzwarte humor en ook erg depressieve momenten. Van alles een beetje.

Camerawerk was tip top in orde.

Voor mij moet deze film altijd in de top 250 staan. Een 4.

Beetje flauw.

Vrij nietszeggende tranentrekker. Keanu Reeves is onbehouwen als altijd. In bepaalde rollen of films is dat grappig, in een serieus bedoelde rol is dat vaak pijnlijk om te zien, hier dus ook. Hij speelt dan ook nog eens tegenover Charlize Theron, die zo frivool mag zijn als ze maar kan. Het contrast kan niet groter zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat het ook leuk is. Integendeel. Ik vind beide personages vrij vervelend.

Dat de film tot halverwege ook gewoon maar wat aanmoddert, zonder veel prijs te geven van welke kant het uitgaat helpt ook niet. Tot dan opeens de grote 'twist' op je dak valt. Dan moet het opeens allemaal maar tragisch en emotioneel zijn. Dat lukt natuurlijk niet, maar bon. Heel slecht is het niet. Alleen een beetje flauw dus.

2

Meh.

Swimfan is Fatal Attraction, maar dan voor pubers. In elk opzicht is dit minder. Heel af en toe zit er nog een komische situatie tussen (het computerscherm bijvoorbeeld), maar verder is dit herkauwen en nogmaals herkauwen. Vooral de finale is tien keer niks.

Jesse Bradford heeft naast een zoutloze uitstraling ook nog eens geen acteertalent, waardoor Erika Christensen en haar louche uitstraling het kalf van de verdrinkingsdood moet behoeden, iets wat nog redelijk lukt ook.

Met z'n 85 minuutjes is de film vrij snel om. Ex-zwemmer zijnde ben ik van mening dat men het op dat vlak wat geloofwaardiger had kunnen houden, maar het professionele druipt hier niet vanaf dus daar mag ik niet over klagen.

2

Gemiddeld.

Als (erotisch getinte) thriller werkt Swimming Pool half en half. Plotgewijs is het allemaal voorspelbaar. Het erotisch luik lijkt er wat bij de haren bijgesleurd en als thriller is het gewoon niet spannend genoeg.

Charlotte Rampling doet het niet slecht als Engelse tang, maar voorts valt het qua acteren toch een beetje tegen. Ludivine Sagnier is de ongeloofwaardigheid zelve en het enige positieve is dan het feit dat ze zo nu en dan topless opduikt.

Daar heb ik me trouwens ook aan geërgerd, aan die hoeveelheid naakt. Nu, ik heb het uiteraard meer voor overbodig naakt dan voor Hollywoodseks met de kleren aan, maar naakt moet in de eerste plaats het verhaal dienen, en dat gebeurt hier te weinig.

Muzikaal is het wat cliché, het camerawerk en het gebruik van de omgeving is wel oké.

Kleine 3

Kan er mee door.

Interessant doch braaf drama. Interessant, want ik had vooraf geen idee dat deze strekking jeugd bestond. Op zich is dat niet verrassend, als tegenbeweging voor de Hitlerjugend. Filmisch is het allemaal wat eenvoudig en ook het drama kleurt niet buiten de lijntjes, al is bv. die zelfmoord toch al wat gedurfder in een film die verder vooral geschikt lijkt om eens te tonen aan 13-jarige middelbare scholieren tijdens de les geschiedenis. Onder meer Robert Sean Leonard en Christian Bale zijn de bekende gezichten van dienst, maar ik kan niet zeggen dat ik van hen onder de indruk ben.

2,5

Pfoeh.

De zoveelste "feel good" romcom van bedenkelijk niveau. Met een Jennifer Aniston-aan-de-botox in de hoofdrol, dan nog. Het is maar dat ik het vrouwtje thuis ook haar films gun, anders had ik dit misbaksel natuurlijk nooit gezien.

De feel good is voor mij veelal irritatie. Het romantische luik van de term romcom stelt wederom niets voor en van een komedie is toch al helemaal geen sprake? Aniston en Jason Bateman - die kan toch echt beter, maar heeft toch vaak slechte filmkeuzes gemaakt - doen hun dingetje, maar Aniston kan geen klop acteren dus is het eigenlijk de ganse film huilen met de pet op.

1

Leeg.

Ondanks een veelbelovende openingsscène blijkt Swordfish niet meer dan een doorsnee actiefilmpje vol explosies en zonder ziel.
Op de eerste vijf minuten na zit er geen gedenkwaardige scène in en is alles een maat voor niets. De enkele subplotjes hebben geen enkel nut.
Ook het twistje op het einde zie je mijlenver aankomen.

Het acteerwerk is vrij belabberd. Hugh Jackman is totaal miscast als hacker, John Travolta met zijn lelijke kop en vreselijke manier van praten is nog net te pruimen als foute en arrogante zak en Halle Berry is enkel gecast om wat tieten in beeld te brengen, maar daar geen klachten over.

Cinematografisch oogt Swordfish nog wel redelijk. De kleuren zijn best mooi en ondanks het hippe gedoe had het nog erger kunnen zijn. De explosies zelf zijn aardig in beeld gebracht.
Muzikaal heeft het me wel nooit kunnen bekoren.

2

Nee.

Vreemde film. Begint goed en verliest dan de pedalen door er een steeds (be)vreemdere boel van te maken. Iets te veel metaforen die je om de oren vliegen. Ik heb het daar niet echt voor. Zonde, want verder zijn er een heel aantal sterke elementen. Philip Seymour Hoffman om er maar ééntje te noemen. Maar ook de rest van de cast om nog iets te benoemen. Het is 'n zwarte komedie, zo je wil, maar dat mag ietsje komischer. Het drama weegt uiteindelijk toch zwaar door.

2