Opinions

Matig.

Ietwat vaag en gedateerd/ goedkoop aandoende film. Van Britse makelij dus dan zijn er verwachtingen inzake een droge komische noot hier en daar, maar ik kan niet echt zeggen dat ik die ontdekt heb. Een snelle tussendoor, maar evengoed een film die ik binnen dit en twee weken alweer vergeten ben.

2,5

Best oké.

De beste Buster Keaton heb ik, denk ik, als eerste van z'n films gezien: The General. Alles nadien is vooral degelijk en goed, maar kan niet over de ganse speelduur dezelfde kwaliteit op tafel leggen. Ook Steamboat Bill, Jr. heeft dat probleem een beetje, waarbij hier het middenstuk een kwartiertje te lang is.

Het begin is immers sympathiek en wat dollen met typische slapstick, zoals de hoedenscène. Niet mijn soort humor, maar Keaton brengt het wel gewoon op een efficiënte manier. Nadien is er echter een stuk dat te lang aansleept en de schwung er een beetje uithaalt. Sowieso is het bij Keaton smullen van de stunts, dus hoe sneller die eraan komen, hoe beter.

Ook in deze film maakt hij het waar. Het schijnt wel z'n meest verlieslatende film ooit te zijn. Spijtig, want z'n ambitie om een spektakelfilm te maken is bewonderenswaardig. Bovendien werkt het ook gewoon: de decors spelen in dat slotakkoord de hoofdrol. Keaton z'n stunts zijn weer waanzinnig voor z'n tijd. En erg genietbaar, dat ook.

3

Matig.

De eerste 30 minuten zijn verrassend leuk, met een hoog tempo en vrij degelijke moppen, maar een speelduur van 1h45 is simpelweg te lang. Ik moet de eerste komedie (van dit niveau dan) nog zien die zo lang z'n niveau kan aanhouden.

Want na verloop van tijd gaat Step Brothers best vervelen. De grappen worden wat eentoning, het verloop is er wéér maar eens eentje volgens het boekje, waarbij het hopen is dat het crisismoment niet te veel tijd in beslag neemt. Naar mijn goesting duurt dat hier evenwel te lang en kan het einde al niet veel steken oprapen.

Will Ferrell en John C. Reilly vormen niettemin een geslaagde tandem en zijn zowat het enige dat over de ganse lijn grappig is.

Andere rollen zijn meestal irritant (Richard Jenkins) of onopvallend (Mary Steenburgen).

Niet goed, niet slecht.

2,5

Gemiddeld.

Vrij vlot bij momenten, maar in zijn geheel toch ook niet bijster interessant. Sowieso is het wel verstandig geweest om slechts enkele periodes van dichterbij te bekijken. Steve Jobs(’ leven van A tot Z) had me wellicht nooit geboeid kunnen houden van begin tot eind.

Michael Fassbender levert evenwel een ijzersterke acteerprestatie af, weeral. Die man kan werkelijk alles. Ook hier, waar het wat minder natuurlijk en wat technischer had kunnen zijn, draagt hij de film met gemak. Seth Rogen is een aangename verrassing in een bijrol.

Danny Boyle houdt het levendig genoeg om er geen zoveelste grijze biopic van te maken, al dragen zijn eerdere films veel meer een eigen stempel. Biopic is misschien ook een verkeerde benaming voor deze film. Dat hij het mij over de ganse lijn gezien te weinig boeit ligt misschien meer aan de inhoud dan aan de vorm.

Kleine 3

Mja.

Arme kerel, die Stig Broeckx. Ik heb immens veel respect voor zijn niet-aflatende honger naar terug beter worden, om uiteindelijk een 'gewoon', zelfstandig leven te leiden. De persoon Stig Broeckx zoals door Eric Goens hem in zijn series, reportages en documentaires laat zien is een voorbeeld, een bron van inspiratie voor velen.

Deze 'film' lijkt mij voor 3/4e te bestaan uit fragmenten die al in de serie Bargoens te zien waren. Slechts het laatste stuk is nieuw. Toch springen er enkele scènes bovenuit, waaronder die aan tafel met de renners van Lotto Soudal. De pijnlijke stilte en krampachtige poses van de coureurs spreken boekdelen. Thomas De Gendt durft het ook uit te spreken. Best hard ook voor Stig om effectief veel 'vrienden' uit het peloton verloren te hebben, ook al doen die dat eerder uit een soort ontkenning of zelfbehoud.

Ik hoop voor hem dat hij het plafond nog niet bereikt heeft en dat hij minstens nog beter leert wandelen en dat ook het praten nog beter wordt. Hoe dan ook is hij allang een voorbeeld, iemand die topatleet gebleven is, ondanks alles. Ik ben benieuwd hoe lang Goens hem nog gaat volgen, want dat hij met Stig een heel dankbaar persoon heeft om documentaires rond te maken, zal hij wel als eerste geweten hebben.

3,5

Bovengemiddelde misdaadkomedie.

Het verhaal begint pas écht wanneer Newman ten tonele verschijnt. Wat volgt is een uur topvermaak. Het tempo ligt redelijk hoog, de situaties zijn komisch maar tegelijkertijd ook spannend.
Helaas volgt er na de eerste keer Lonnegan te hebben opgelicht met de "paardenrace" een platte periode. De scherpte neemt af, Newman wordt wat naar de achtergrond verdreven en er wordt getracht wat drama in het verhaal te stoppen - iets wat m.i. niet nodig was.
De uiteindelijke zwendel is mij iets te gemakkelijk. Henry die Hooker zo snel neerschiet? Ik geloofde het niet.

Robert Redford is oké, maar het is Paul Newman die de show steelt. Hij ziet er ook zo geweldig uit met dat snorretje en die hoed.
Robert Shaw zet een idiote en weinig geloofwaardige badguy neer.

Een groot pluspunt aan The Sting is de sfeer die het uitademt. De jaren 30 worden goed in beeld gebracht door de geloofwaardige decors en de puike aankleding. Dat in combinatie met het klassieke pianodeuntje zorgt voor een geslaagde afwerking.

3,5

Degelijk.

Het is vrij lang aftasten hoe de vork precies in de steel steekt (nu ja, niet dat Charlie er niét verdacht uitziet) en als Charlie dan ook de moordenaar blijkt, is het vooral hopen dat het dan niet stopt. Dat de film ietsje langer doorgaat en India een afwachtende jager blijkt sprokkelt nog wat puntjes.

Verder is het ook weer genieten van Mia Wasikowska, veruit de meest getalenteerde actrice van haar generatie. Matthew Goode is misschien iets te glad, maar dat past wel bij z'n rol. De botoxkop van Nicole Kidman daarentegen is niet meer om aan te zien en ook op acteergebied heeft ze al beter gedaan.

Naast een sterke cast is het vooral regisseur Chan-wook Park die uitblinkt door een visueel festijn voor te schotelen. Ik ben niet zo voor dit semi-mysterieus genre, maar het aantal mooie shots is niet op één hand te tellen en ook de onderhuidse (erotische) spanning kan tellen.

Dikke 3

Goh ja.

Beetje moeilijk om te beoordelen. Ik zou 'm ook totaal niet gezien hebben mocht deze niet in de Top 250 staan. Sowieso wel vreemd dat die daarin staat, want dit is toch onmogelijk te vergelijken met z'n concurrenten. Enfin, 't is een pure concertfilm. Een registratie van een optreden. Visueel prima geschoten, maar verder hangt de beoordeling toch echt af of je fan bent van de muziek of niet. Mij doet Talking Heads niet echt veel. Een paar catchy popsongs - dat zeker -, maar om dit nu zo godsgruwelijk goed te vinden? Neen. David Byrne is verder wel een geinig figuur met dat hoekige pak en z'n gekke dansjes, maar vocaal niet echt m'n ding. Grootste pluspunten zijn dan toch vooral de afwisseling en het plezier dat de band in z'n optreden kan leggen.

3

Pff.

Op Netflix een paar van die korte komedies van Zweedse/ Noorse/ Deense makelij gezien en dan komen er dus vaker suggesties. Vandaar (en de korte speelduur, want ik had niet veel tijd) ook deze gezien, maar dat bleek niet de beste keuze. Redelijk standaard allemaal: de onderkoelde humor is altijd wel aanwezig, maar het wordt nergens écht droog, laat staan grappig. Het coming-of-age gehalte staat een echte komedie ook wat in de weg, heb ik het idee.

1,5

Heerlijk rustig.

The Straight Story is perfect geworden wat ik ervan verwacht had, namelijk een heerlijk ingetogen drama dat de tijd neemt om verteld te worden.
Waar The Straight Story goed aan gedaan heeft, is de valkuilen vermijden. Zo zit er nergens vals sentiment in en komt alles oprecht over. De scène waarin Alvin met een glas melk z'n oorlogstrauma vertelt is zo mooi.
Na een lange rit krijgen we dan nog eens een prachtig einde voorgeschoteld. Het is trouwens verstandig geweest om te stoppen op het moment dat Alvin bij Lyle aankomt, zodat we geen overtollig drama krijgen.

Richard Farnsworth zet een dijk van een rol neer. Als hij geen lijntje tekst gekregen had, zou hij nog iedereen geïmponeerd hebben. Nog meer dan verbaal, is hij qua mimiek outstanding.
Ook de bijrollen zijn erg goed, waarbij vooral Sissy Spacek in het oog springt als mentaal licht gehandicapte dochter van Alvin.

Cinematografisch is The Straight Story keurig gemaakt. De gehele omgeving brengt een melancholische sfeer teweeg. Maar nog beter dan het visuele, is het muzikale aspect. Ik ga eens snel opzoeken wie verantwoordelijk is voor de muziek in deze film, want die mens heeft prachtig werk afgeleverd. Het is ontroerend en opzwepend tegelijkertijd; perfect wat muziek hoort te doen.

Petje af.
4

Redelijk.

Stranger Than Fiction is vooral een origineel tussendoortje. De aanpak is verfrissend en leuk gevonden. Echt komisch wordt het echter nooit; naar het einde toe weegt drama zelfs erg zwaar door waardoor de speelduur zeker niet langer had moeten zijn.
Hoewel ik niet zo voor happy endings ben, is dit er eentje dat wél werkt. Natuurlijk is het melig om de sympathieke hoofdpersoon te laten leven, maar zeg nu zelf: de schrijfster toont nergens moordachtige gevoelens, wat dan ook voor een logisch einde zorgt.

De cast doet het overwegend goed. Will Ferrell is voor zijn doen erg ingetogen, maar is altijd wel sympathiek. Die andere hoofdrol, Emma Thompson, blinkt wellicht het meeste uit.
Dustin Hoffman en Maggie Gyllenhaal zijn eveneens meer dan degelijk: Queen Latifah staat er maar wat bij.

Verder is Stranger Than Fiction goed te doen als wegkijker. Visueel is het allemaal wel in orde en de meeste dialogen zijn vlot geschreven en af en toe zelfs koddig, zeker die van Ferrell.

3

Pfft.

Ik denk niet dat ik ooit een echte liefhebber van het werk van Alfred Hitchcok ga worden. Strangers on a Train is toch een titel met enige reputatie, maar ik kan er niet zo veel mee. Het begint allemaal wel tof, met dat irritante typetje van Robert Walker dat effectief ergens tussen irritant en naargeestig in zit. Maar de meester van de suspense kan voor mij de suspense niet echt vasthouden. Allez, het is zelf erger: ik vind het eigenlijk nooit spannend en het is slechts aftellen naar het moment dat alles in het honderd loopt voor beide heren. Dat gebeurt in zekere zin, zonder dat er nog veel verrassingen aan te pas komen.

2

Gemiddeld.

Typisch product van David Ayer: van een fleurig filtertje voorzien actiethrillertje. Met als thema eentje dat al veel vaker gepasseerd is, ook binnen z'n eigen oeuvre. Het is dan ook snel duidelijk welke kant de film op gaat. Daar is uiteindelijk niet zoveel mis mee, behalve dan dat het verrassingseffect totaal niet lukt. Verder gewoon Ayer zoals hij altijd doet: voldoende actie, meestal nog bloederig ook, en een hoop machoflikken, al dan niet corrupt. Keanu Reeves is typisch Reeves: een beetje onbehouwen en lomp. In de bijrollen zit iets meer schwung, waarvoor dank, Forest Whitaker.

3

Hoopje ellende.

Niet alleen Vivien Leigh, maar de hele film. Er zit amper lijn in het verhaal. Waar het - ondanks de overacting van Leigh - nog degelijk begint met de intrede van Brando, stort het na 20 minuten al in. Er gebeurt weinig, wat er gebeurt is niet interessant, het hoofdpersonage Stella DuBois is een vreselijk irritant klotewijf en na een tijdje lijkt alles in rondjes te draaien.

Vivien Leigh is on-ge-loof-lijk irritant. Twee uur lang overacting. Heel erg vermoeiend om het te doen, maar vooral ook heel erg vermoeiend om te aanschouwen. Godzijdank staat daar de naturelle en nonchalante Marlon Brando tegenover. Hij kan de pijn nog wat verzachten, al zet hijzelf ook niet bepaald z'n beste prestatie neer. Vooral in het begin dacht ik in een komedie verzeild te zijn geraakt.

In het begin zitten er nog enkele sfeervolle en broeierige 'fabriekbeelden' tussen, maar na een tijdje was mijn aandacht zo weg door het belabberde verhaal en de irritante overacting dat het camerawerk aan mij voorbijging.

De muziek was bij de credits veel te bombastisch, zoals het een oldtimer betaamt.

Absolute tegenvaller. Marlon Brando kan de pijn nog een beetje verzachten.

1,5

Degelijk.

Lange tijd kan men overdreven Hollywoodsentiment ontwijken. De film is best rechtuit, getuige de manier waarop de aanslag in beeld gebracht wordt. Hoewel het verhaal zich daar gemakkelijk voor leent, blijft het gedoe met die marginale moeder nog redelijk oké. Dat is mede te danken aan het acteerwerk. Verder doet ook Jake Gyllenhaal het wel oké in de hoofdrol, maar de mij onbekende Tatiana Maslany speelt hem m.i. toch naar huis.

3

Mooi.

Hoewel de vriendschap mij niet altijd even 'echt' overkomt staat de film daar toch mee. Van in den beginne heb je te doen met de gekwelde Stuart, al ben ik ook blij met een ingetogen personage zoals de schrijver.

Het einde had een scène korter gemogen, zodat de film gestopt was bij het begin.

Met Tom Hardy en Benedict Cumberbatch beschikt deze film over twee acteerkanonnen. Ik moet zeggen dat ik - met hun andere films in het achterhoofd - meer te vinden ben voor het subtielere spel van Cumberbatch dan voor het fysieke acteren van Hardy; hier komen die twee manieren perfect bij elkaar. Zonder Cumberbatch had ik niet genoten van Hardy en zonder Hardy had ik niet genoten van Cumberbatch.

Qua look doet dit onvermijdelijk aan televisiewerk denken. Niet dat dat zo onlogisch is, natuurlijk. Wel jammer is de muziek, die op een paar momenten de sentimentele tour opgaat, iets wat de film niet nodig had.

3,5

Wel oké.

Iets te vaag liefdesdrama, waarbij het contrast tussen de romance enerzijds en de jobs van betrokkenen anderzijds iets te groot blijft. Niet dat het slecht is, integendeel. Ik bleef best nieuwsgierig naar de afloop, maar die is net iets te plat. Hoofdrolspelers Alicia Vikander en James McAvoy zijn best oké, maar zeker Vikander krijgt niet het meest uitdagende personage te vertolken. Dat is spijtig, want ik vind haar meestal erg goed.

3

Goed en slecht.

Zonder al te veel info de film in gegaan, en dan is het op zich nog wel verrassend. Ik wist zelfs niet wie de film geregisseerd en/of geschreven heeft, maar de invloed van de broers Coen werd tijdens het kijken toch al snel duidelijk, zeker in het misdaadverhaaltje, dat de beste rollen heeft weggelegd voor Julianne Moore en Oscar Isaac.

Dat misdaadverhaaltje is karikaturaal, komisch en heel klein beetje satirisch. Ik begrijp enkel niet wat het nut van het tweede verhaaltje was. De verwevenheid gebeurt te pas maar vooral te onpas en meer dan een "het slaat nergens op"-reden kan ik verzinnen, tenzij ik mijn best zou doen om er moralistische metaforen in te (willen) ontdekken. Maar dat wil ik niet, dus is Suburbicon enerzijds een leuke misdaadkomedie en anderzijds een slecht drama over kleinburgerlijkheid in de suburbs van 1950.

3

Afgrijselijk.

Ik zou kunnen beginnen over het verhaal, maar eigenlijk ook weer niet. Na een kwartiertje was ik de aandacht volledig kwijt. Van het einde heb ik dan ook geen snars begrepen (valt er eigenlijk iets te begrijpen? Zit er een plot in? Mij is het volledig ontgaan.), en ik wil het niet eens begrijpen. Kwelling maakt momenteel plaats voor opluchting. Opluchting dat het gedaan is

Ook het acteerwerk valt tegen. Niet dat ik eigenlijk iets verwachtte, maar toch. Het talent van (het merendeel van) de cast zit 'm in enkele mooie billenpakketten.

Waar Zack Snyder met 300 nog een redelijk mooie verpakking presenteert, is dit over de ganse lijn heel erg lelijk. Zowel de hele waslijst aan SE en CGI als decors als muziek is niet om aan te zien/ horen. Ik weet ook niet wat iemand bezielt om allerlei klassiekers van oa Queen zo lelijk te coveren.

Rap vergeten, dit onding.

1

Degelijk.

Sudden Death is een redelijke JCVD. Eigenlijk één van de betere die ik tot dusver gezien heb, al zijn Kickboxer en Bloodsport toch net iets charmanter. In Sudden Death komt Jean-Claude Van Damme zelf alleszins goed tot z'n recht, dat is al eens anders. Het tempo ligt ook behoorlijk hoog, ondanks een iets te lange speelduur. Dat de film bol staat van dwaze dingen en onnozele slechteriken is prima. Vermakelijk is het best wel, zolang je het maar niet als iets meer dan een JCVD-film gaat beschouwen.

3

Niet best.

Sudden Impact als product van de jaren tachtig doet mij gedateerder aan dan de eerste delen uit de Dirty Harry-reeks. Op een te gezapig tempo wordt een verhaaltje ontvouwd waarin Harry zelf een bijrol lijkt te hebben. Door het geschuif van dienst duurt het te lang vooraleer de film echt begint. Dat Sondra Locke jarenlang madam Eastwood was, vind ik prima. Dat ze daardoor zo vaak een belangrijke rol in één van z'n films moest spelen is een een jammerlijk neveneffect.

2

Niet goed genoeg.

Ik had op voorhand 2 dingen verwacht: dat de R-rating een harde film zou opleveren en dat de slechteriken ook echt slecht zouden zijn. Helaas. De makers trappen in hun eigen valkuil: elke slechterik heeft een achtergrondverhaaltje over één of ander trauma waardoor ze wat slechter zijn geworden. Op een gegeven moment zegt Harley Quin “We’re the bad guys, remember?” Inderdaad, Ayer en co.

De bijeen gesprokkelde cast is op papier wel leuk. Will Smith in een voor hem niet alledaagse rol, de beeldschone Margot Robbie erbij geflikkerd en Jared Leto als Joker. Naar dat trio was ik het meest benieuwd, maar Smith is toch maar weer mister Nice Guy en Leto kan Heath Ledger absoluut niet overtreffen, al is zijn versie wel weer totaal anders. Enkel Robbie doet het goed genoeg.

David Ayer maakt er voorts een enorm zootje van. De Suicide Squad is een flauwe bende, hun missie een vrij ongeïnspireerde queeste van punt A naar punt B enzoverder. Hoe de Enchantress verfilmd is, is te zot voor woorden. Zoveel lawaai en lelijkheid bijeen, niet te geloven. En vooral ook totaal niet dreigend o.i.d., dat is dan nog het ergste van al. De slechterik van de slechteriken, en toch zo soft allemaal. Meh, gemiste kans.

2

Slecht.

De eerste versie stelt al niet zoveel voor, maar ook deze poging faalt om een toffe actiefilm te zijn. Overall is het misschien ietsje beter, maar er zitten evenzeer talloze mislukte pogingen in tot humor, toffe oneliners en dergelijke meer.

Qua look kan de cartooneske benadering wel voor wat vernieuwing zorgen, zij het dan dat men een kakofonie aan lelijke kleurtjes voorschotelt, wat geen verrassing is met spuuglelijke creaturen als King Shark. CGI is trouwens ook erg matig voor een blockbuster met, naar ik aanneem, een groot budget.

Will Smith is vervangen door Idris Elba, in een ander personage maar wel met identieke verhaallijnen. Verder nog wat bekende gezichten, met o.m. Margot Robbie en Joel Kinnaman die terugkeren. Dat zorgt mogelijk voor wat extra fan service, al ben ik van niemand onder de indruk kunnen geraken.

Tof concept. Twee pogingen, twee mislukte uitkomsten. Misschien nog eens een derde keer proberen.

2

Degelijk.

Suite Française is een grijs oorlogsdrama dat braaf binnen de lijntjes kleurt. De poster gaf mij vooraf een Pearl Harbour-gevoel, maar dat bleek gelukkig een vals gevoel te zijn. De film opent best goed met het bombardement en de komst van de Duitsers. Nadien volgen wat wendingen hier en daar die de boel wat inhoud en de personages wat ambiguïteit moet geven. De romance tussen de hoofdpersonages is flauw.

En dat zal niet gelegen hebben aan Michelle Williams en Matthias Schoenaerts want beiden doen het voortreffelijk. Ook de ondersteunende cast doet het niet slecht. De chemie tussen Williams en Schoenaerts is echter slechts bij momenten aanwezig, waardoor het lijkt dat ze op eilandjes spelen (de voertalen zijn daar ook niet vreemd aan). De wat karikaturale vertolking van Kristin Scott Thomas geeft mij eenzelfde gevoel.

Regisseur Saul Dibb tovert visueel een authentiek aanvoelend werkje op beeld. Bij momenten is het me net iets te afgeborsteld, maar zaken zoals dat bombardement of de executie van mijnheer de burgemeester geven de film toch wat rauwheid mee. De soundtrack is wat platjes, maar wellicht een ode aan Suite Française.

3

Matig.

Dertien-in-een-dozijn politieke thriller, zij het dan dat het eigenlijk geen moment spannend is. Daarvoor is het simpelweg te standaard, ook al krijgt het onvermijdelijke Amerika - Rusland een kleine omweg. Ben Affleck moet anno 2002 een interessante casting geweest zijn, commercieel gezien. Ik vind het maar een houten klaas en als je hem in combo steekt met Morgan Freeman in een zoveelste mentorrol weet je het wel. Typisch zo'n doordeweeks filmpje, dat nagenoeg geen blijvende indruk nalaat. De vaker vermelde ontploffing schudt de boel even wakker, dat wel. Gelukkig maar.

2

Goed.

Leuke film. Opgewekt, licht en bovendien vlot verteld. Jennifer Morrison zorgt in haar regiedebuut vooral voor een warme film, ook visueel. Hier en daar had het nog wat pittiger gemogen, wat scherper of cynischer. Het eindproduct nu is vooral eentje van een olijke, geestelijke gehandicapte autist die met al z'n fantasie vrolijk door de film heen wandelt. Zo nu en dan zit er eens een kleine portie licht absurde humor in, maar Morrison kiest toch duidelijk voor een aandoenlijke en sympathieke film. En daar slaagt ze eigenlijk redelijk goed in.

3,5

Aardig.

Maar dat einde! Het slotakkoord, nu ja, de laatste 20 minuten, doen de film toch pijn. Na een dik uur aan inventieve cinema bloedt het alsnog dood. Men verliest plots de pedalen en daar waar er tempo, verrassing en charme was, komen wat langgerekte scènes in de plaats.

Zonde, want hier zat m.i. meer in. De film zit echt wel goed in elkaar, en ook al zijn ze intussen gedateerd, de technische trucjes ogen fris voor een silent van een eeuw geleden.

3

Goed.

Redelijk sterke film van Danny Boyle. Visueel zeer aangenaam, simpele doch ijzersterke soundtrack ook (Adagio in D minor!) en een hoop acteurs van allerlei allooi die oerdegelijk acteren. Het eerste uur is eigenlijk perfect. Volwassen drama en, hoewel verhalend redelijk duidelijk, spannend genoeg.

Het is de ommezwaai naar een meer actiegerichte finale die mij niet erg bevallen is. Dat is er nogal bij de haren gesleurd. De film had dat totaal niet nodig en hoewel Boyle zich ook qua actie staande houdt, heeft het eigenlijk geen meerwaarde. Sunshine wordt dan een zoveelste Alien - ook omdat Mark Strong's personage niet sterk geschreven is.

Behoorlijk zonde, want met de ontknoping - Aarde is gered, maar de bemanning bekoopt dat met de dood -, is niets mis. Zonder de actie in het tweede deel had de film wellicht sterker geweest, zo is mijn aanvoelen. Ik zou zelfs durven zeggen dat dit met een logischer tweede gedeelte mijn favoriete film van Boyle had kunnen zijn.

3,5

Slecht.

De gedurfde variant van Kick-Ass, lees ik wel eens. Nou, eerder slechte variant. De film pretendeert volwassener te zijn door bloederiger en minder romantisch te zijn, maar kom zeg, uiteindelijk is dit net zo kinderachtig, vol irritante personages die totaal niet overkomen.

Ellen Page blinkt daarin het meest uit. Wat een strontvervelende snol, die Libby, en wat een tenenkrommende performance van Page. Zo geforceerd grappig, pijnlijk om te zien. Die hoofdrolspeler is wel wat beter, al is het ook wel de enige die wat zelfspot uitstraalt.
Kevin Bacon en Liv Tyler lopen wat verloren rond.

Anderhalf uur duurt-ie. Door de aanhoudende lamlendige toon - enkel die seksscène met Libby is onnozel grappig - lijkt die speelduur langer te duren. Het is een week of twee geleden dat ik Super zag, en nog steeds is de herinnering naar.

Snel vergeten.
1

Middelmatig.

Behoorlijk vlotte film, dat wel. Niet erg lang van speelduur en daar los van ook aan een hoog tempo verteld. De typische Mario-dingetjes moeten voor de nostalgie zorgen. Zelf heb ik wel één Mario-game een tijdlang tot den treure toe gespeeld, maar da's echt maar één zomer of zo, 20 jaar of langer geleden. Veel dingetjes zaten dan ook érg ver weg.

Erg goed vind ik de film niet. Charlie Day in de cast is sowieso al een foute keuze, voor welke (stem)rol dan ook. Verder much ado about nothing. Heel vlot gebracht, maar ik ervaar weinig melancholie als ik aan de Mario-games denk en dat wreekt zich een beetje bij deze film, vrees ik.

2,5