Opinions

Zeer matig.

De originele Spirit was één van mijn leukste ervaringen, als kind, in de bioscoop. Deze spinoff/ reboot (?) Spirit Untamed lift mee op de charme van die film, of tracht dat te doen maar faalt alleszins grandioos. Men lijkt eerder een gemakkelijk project gekozen te hebben. Maar als je dit afweegt tegen het origineel, is eigenlijk alles gewoon een stuk slechter: stemmenrollen, muziek, animatie.. Enkel de setting is hetgeen overeind blijft, maar dat is niet bepaald een verdienste.

2

Nog steeds indrukwekkend.

Ik weet het nog goed. Ik was 9 jaar toen ik Spirit met de mammie en de pappie in de cinema zag. Toen ik nadien de zaal verliet stonden de haartjes op m'n armen nog recht. Ik was helemaal weggeblazen; door de muziek, door de beelden, door het gevoel...

We zijn ondertussen 10 jaar later (wat gaat de tijd toch zo snel) en de film maakt nog steeds dezelfde indruk. Van het verhaal wist ik eigenlijk niets meer en dat was maar goed ook.

De openingsscène - die herinnerde ik me wel nog - maakt al meteen indruk. Het is zo bombastisch en vrij, een heerlijk gevoel.

Het verhaal neemt nadien vrij snel een serieuzere wending met de "slechteriken". Het trainingsgedeelte dat volgt is het zwakste uit de film.

Wat nadien volgt is gewoon beter. Het kinderlijke gaat er wat vanaf, waardoor het intenser wordt.

Het einde is uiteraard wat melig, maar kom, dat nemen we er maar eventjes bij.

Het is een goeie zaak dat er vrij weinig dialoog gebruikt wordt. De wat irritante stem van Matt Damon had ook achterwege gelaten kunnen worden, want de gevoelens van Spirit zijn zonder stem al duidelijk genoeg.

Wat me ook keer op keer opvalt bij films als deze, is dat (naar mijn mening) middelmatige artiesten als Bryan Adams boven zichzelf uitstijgen. De cd met de soundtrack heb ik zelfs nog liggen thuis. Maar hoe goed de soundtrack van Bryan Adams ook mag zijn, Hans Zimmer's score steekt hem nog net de loef af.

Eén van mijn favorieten in het animatiegenre.

4

Tof.

Misschien wel de sterkste film die ik tot dusver van M. Night Shyamalan gekeken heb - en ja, The Sixth Sense hoort daar bij. Ik heb wel Unbreakable en Glass niet gezien, wat met Split een trilogie blijkt te vormen. Niet dat het veel verandert aan de film. Split staat op zichzelf en is een keurig gebrachte thriller. Hier en daar komen er wat horrorelementjes aan te pas, maar het blijft Shyamalan dus het is vooral een beetje bevreemdend, niet per se eng of gewelddadig. James McAvoy doet het goed in zijn rollen - ook wel dankbaar om als acteur een handjevol typetjes te mogen acteren. Ik vind de dames echter niet slechter acteren.

3,5

Goed.

Een tweetal uur geleden had ik al een recensie geschreven, onderhoudswerken gooiden roet in het eten. Laten we hopen dat mijn volgende kwartier niet weggesmeten is.

Vooraf had ik geen al te hoge verwachtingen en het eerste half uur laat zien waarom. De feeststemming raakt maar niet op dreef. Telkens een feestgelegenheid lijkt los te barsten is het alweer voorbij. Dan vind ik dat in Project X stukken beter gedaan.
Grootste stoorzender echter is Faith, een strontvervelend zeurwijf. Ik had gedacht dat haar truttige vriendinnetjes mij het meest op mijn zenuwen gingen werken en dat is aanvankelijk wel zo, maar al snel moest ik mijn beeld bijstellen. De aandachtshoertjes zijn best leuk, die feesten tenminste. Faith is vooral een jammerend mokkel en mijn god, wat is haar retour een opluchting.
In die periode komt ook Alien het verhaal binnen gewandeld en dat zorgt voor het broodnodige leven in de brouwerij. Met zijn wannabe gangsta-gedrag en simpele oneliners zorgt hij ervoor dat Faith's gemekker al snel vergeten is. Ook het overgebleven trio denkt daar klaarblijkelijk zo over, met als logische gevolg dat de focus zich verlegt naar de band tussen de vier feestneuzen.
Met het pianomoment begint pas écht de hypnotizerende tocht waar ik zo op gehoopt had. Ein-de-lijk wordt de film voelbaar. Meegeslepen worden in de gewelddadige spiraal gebeurt in een wip en een zucht en voor je het weet is die grandioze finale daar, net niet overlopen door een heerlijk surrealistische ondertoon.

Grootste held van de avond is - weinig verrassend - James Franco, die minstens zo leuk is als de dames samen. In Oz: The Great And Powerful vind ik hem te louche, hier komt hem dat nu perfect uit, maar hij slaagt er ook in om Alien's luchtbellenbestaan een kwetsbaarheid mee te geven - iets wat misschien wel zijn grootste verdienste is.
Over Selena Gomez ga ik niet al te veel woorden vuilmaken: zij is vervelend. De andere dames zijn veel en veel leuker. Rachel Korine lijkt de leukste om eens een diepgaand zattemansgesprek met te voeren, terwijl Vanessa Hudgens uitblinkt als aandachtshoer. Ik had het eerst moeilijk met die aanstellerij - zulke dames zijn écht mijn type niet -, en ik zeg het niet graag maar eerlijk is eerlijk: die arrogantie maakt haar ontzettend aantrekkelijk.

Ook aantrekkelijk is het visuele aspect. Of ik versteld moet staan van Harmony Korine dan wel zijn cinematograaf weet ik niet; wat ik wel weet is dat ik anderhalf uur lang genoten heb van élk, jawel, élk shot dat voorbijkomt. Dat gaat dan van het zweverige sfeertje in het begin over het camerawerk tijdens de overval tot de kleuren tijdens het pianomomentje. Er zullen mensen zijn die het kitsch vinden, ik heb zelfs genoten van kleuren die ik lelijk vind.
Ik ben wel niet zo gek van de danscènes, die nooit een adrenalinestoot geven door overmatig gebruik van slowmotion. Een feest moet soms hard gaan, en dat is nu net wat hier mankeert. Een hoop tieten - mattentaarten, plastic stuks en mooie naturelle - kunnen daar weinig aan veranderen en zijn zelfs niet echt nodig. Ik heb meer genoten van het suggestief naakt tijdens het triootje.
Over de soundtrack ben ik wat verdeeld. Dubstepzooi is verschrikkelijk, maar als mierzoete liedjes van godbetert Britney Spears mij kippenvel bezorgen, dan is het wel duidelijk dat Korine over een scheut talent beschikt.
En toch zal ik zijn vorige films aan mij voorbij laten gaan.

3,5

'Look at my shjjiiit! I got shorts... Every fuckin' color!'

Leuk.

Ik had het echt niet verwacht, maar Spy is een dikke meevaller gebleken. De film heeft een goed tempo, de drukte ergert nooit en als parodie op Bond is het gelukkig niet te ver doorgedreven.

Daarbij komt dat ik Melissa McCarthy ook nog eens te pruimen vind, voor de verandering. Ze is zelfs opgewassen tegen haar bijrolacteurs, waarbij Rose Byrne en Jude Law steunpilaren zijn, en Jason Statham en die Italiaan (of is het nu een Brit?) uitblinkers.

Paul Feig laat de film 2 uur duren, maar dat valt er zelden aan te merken. De film kent geen inkakmomentjes waarbij de personages het toch allemaal zo zwaar hebben. De actiescènes zijn over-the-top op een leuke manier. Onder meer door de aanwezigheid van Miranda Hart heeft de komische vibe iets speciaals, het is wat Britser dan verwacht.

Kleine 3,5

Tegenvallertje.

Na een degelijk eerste uur(tje) kakt het boeltje genadeloos in met onnozel opvulsel en clichés. Wanneer dat achter de rug is komt het laatste half uur aan hoog tempo voorbij. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de vergezochte ontknoping me toen gestolen kon worden en dat zegt meer over de film dan over mezelf.

Robert Redford speelt te veel zichzelf om te kunnen overtuigen. Ik heb ook meer met z'n vroegere rollen dan z'n meer recentere. Bij Brad Pitt geldt dat omgekeerd. Hij maakt er het best mogelijke van, maar kan ook niet verdoezelen dat z'n rol niks om het lijf heeft.

Het leukste is dan nog het minirolletje van Charlotte Rampling, niet in het minst om te ontdekken hoe goed ze er op haar 55e(!) nog uitzag.

Tony Scott wil met Spy Game vooral hip en cool zijn, heb ik de indruk. Scènes die best rustig zijn krijgen (overbodige) adrenalinerushes (of pogingen tot) door draaiende beelden en een slow of fast motion hier en daar. Na een tijdje gaat dat 'truukje' best vervelen, eigenlijk.

Ook muzikaal is deze film tien keer niks. Hippe, opzwepende onzin wordt afgewisseld met Arabische klaagzangen. Bah.

Snel vergeten dan maar.

2

Goh ja.

Tussendoortje met twee drukke trienen maar gelukkig ook een redelijk hoog tempo, gebracht als een soort eurotrip. De titel zou doen vermoeden dat er een soort van James Bond-sfeertje zou zijn, maar behoudens de casting van Sam Heughan doet de film toch erg Amerikaans aan. Het is niet direct mijn soort film, maar dat ik er mij niet aan geërgerd heb, is alleen maar een goed teken. Van Mila Kunis ben ik nog steeds geen fan, ook haar medespeelster is vooral schreeuwerig. Niettemin vlot de film wel aardig en soms, zeker met lage verwachtingen, moet dat niet meer zijn.

2,5

Doorsnee.

Het uitgangspunt zit snor en zo komt het dat The Spy Who Loved Me een pak meer goeie momenten te bieden heeft dan zijn 2 voorgangers.

Toch kost het allemaal net te veel moeite om de volle 2 uur te duren, en dat is behoorlijk zonde. De badguy en zijn trouwe viervoeter Jaws zijn niet echt interessant, en een Bondfilm heeft nu eenmaal een goeie slechterik nodig om te slagen.

Roger Moore is redelijk op dreef als Bond. Hij ziet er hier wel al behoorlijk oud uit, maar het gaat nog net.

Barbara Bach heeft op zich een leuk personage, maar het is toch haar lichaam dat met de show gaat lopen en niet haar acteren.

De actiescènes zien er al weer wat beter uit, maar de man-tegen-mangevechten spatten niet bepaald van het scherm.

De openingssong ben ik na een dag alweer vergeten.

3

Goed.

The Squid and the Whale is een verrassend leuke mengelmoes tussen komedie en drama, al had de humor nog wel wat scherper mogen zijn. Centraal staat een uitgeblust koppel dat gaat scheiden - een heerlijke Jeff Daniels speelt de ene helft van het koppel - en hun kinderen.

Noah Baumbach levert enkele geweldige scènes af (bij de directrice bv.), maar slaat af en toe helaas ook wel de plank mis, dan wil het allemaal iets te geforceerd zijn. Uiteindelijk heeft de film van dat laatste slechts in mindere mate last en zorgt onder meer de korte speelduur voor een compacte en m.i. leuke tragikomedie.

3,5

Mooi.

John C. Reilly en Steve Coogan zijn grandioos in de hoofdrollen. Voor hen alleen al moet men deze film gezien hebben. Ook als niet-fan van de Dikke en de Dunne is dit een must-see. Hun soort comedy ligt me zelden, maar ze zijn natuurlijk wel een onontbeerlijk stuk filmgeschiedenis. Stan & Ollie, waar de focus ligt op enkele beslommeringen die tijdens hun laatste theatertournee opborrelen, is wat mij betreft een geslaagde biopic en mooie hulde. Bovendien is de film ook meer dan alleen een goed geacteerd geschiedenislesje: alleen al dat openingsshot verdient een speciale vermelding.

3,5

Best goed.

Op voorhand leek mij de hele opzet wat vergezocht (een stel +- 14-jarigen die een lijk gaan zoeken?), maar het pakt allemaal beter uit dan verwacht. Los van enkele nutteloze dingen zoals de rivaliserende bende (alsof 20-jarigen zich bezighouden met kleine jongetjes lastig vallen) en het drama dat lang niet altijd werkt, overheerst aan het einde van de rit een nostalgische zweem - wat hou ik daar van!

De kindacteurs zijn van wisselend succes. Corey Feldman is wederom strontvervelend, de rest doet het wat beter, al blijven memorabele taferelen uit - een Gooniesgehalte, daarentegen.
Verder passeren enkele bekende namen de revue: Kiefer Sutherland en John Cusack hebben een klein rolletje, alsook Richard Dreyfuss die voornamelijk de voice-over voor zijn rekening neemt.

Rob Reiner zou in z'n latere films niet terugdeinsen voor een beetje sentiment meer; hier blijft alles nog binnen de perken. De breekmomentjes van Chris en Gordie zijn wel niet al te sterk, maar het realistische einde maakt veel goed, niet in het minste door de ondersteuning van Stand By Me - het lied, uiteraard.

Kleine 3,5

Leuk.

Een billenkletser is Stand Up Guys niet. Dat lijkt ook de bedoeling niet. De film teert volledig op uitgebluste opa'tjes, voorzien van de nodige luchtigheid maar ook met een thrillerelementje in - al mag het einde geen verrassing heten.

Het succesrecept is ongetwijfeld de cast. Zonder de flamboyante Al Pacino, de naïeve Christopher Walken en de gortdroge Alan Arkin had dit wellicht niet goed geweest. Alledrie de heren (en vooral de eerste twee, Arkin heeft een beperkte rol) krijgen hun momenten en doen daar hun ding mee - het komische effect is precies wat ik ervan verwacht had.
En toch is het Addison Timlin die het grootste deel van mijn aandacht wist te vangen, aangename kennismaking potverdieke.

Regisseur Fisher Stevens zorgt voor de visuele flair en een perfect tempo. Hoewel de hoeveelheid gebeurtenissen aan de hoge kant ligt is het heerlijk om mee te gaan op die flow. Daarnaast stopt de film op het perfecte moment al had het eindshot een pistooltrekkende Val & Doc geweest mogen zijn.
De soundtrack is ook nog eens dik in orde en een knipoog zoals een dansende Pacino (en dan ook nog eens een mengeling van zijn foute pasjes in Cruising en Scarface en het serieuzere werk in Scent Of A Woman!) maakt het af.

3,5

Meh.

Bradley Cooper de Regisseur is kennelijk eentje die mooi binnen de lijntjes van de Oscarfilm kleurt en zodus is A Star is Born - het schijnt de 4e(?) versie van het verhaal te zijn - een melig en sentimenteel bombastisch verhaaltje. Weinig verrassend zit er op geen enkel moment wat pit in de film, men volgt het gebruikelijke draaiboek.

De aanklacht tegen het popwereldje is vrij mak en de rest van de film is zelf veel te plastic om daar eigenlijk een deftig punt mee te maken. Cooper brabbelt zich door de film als alcoholicus en Lady Gaga kan wel zingen, maar haar acteren vind ik weinig imponerend. Bovendien ben ik ook geen liefhebber van de songs uit deze film - zo'n Shallow is grijsgedraaid dus dat nummer kende ik natuurlijk alvorens de film te zien.

2

Leeg.

Na een overhaast begin waarin we zien wat voor held papa Kirk wel niet was en een zo mogelijk nog overhaastere intro (waarin Spock en Kirk en hun respectievelijke demonen getoond worden) is de film al halfweg en dat is maar goed ook.
Beleving of één of andere variant daarop is niet te bespeuren. Het verhaal springt wat van de hak op de tak, de slechterik is zo'n schmierend monster met een motief dat Zatte Rita kan verzinnen en de personages zijn gladde posterboys.

Dat laatste kan nog komen door een gebrekkige casting. Zachary Quinto lijkt mij als leek een degelijke Spock, maar Chris Pine is een geval van de plank misslaan.
Ook de bijrollen zijn twijfelachtig. Leonard Nimoy is een leuke knipoog en iemand als Chris Hemsworth laat in z'n beperkte screentime een goede indruk na, maar al de rest bakt er niets van. Simon Pegg is wellicht het dieptepunt, al krijgt hij stevige concurrentie van Eric Bana.

Als de inhoud op niks trekt dan valt er nog wat te redden door de verpakking mooi te maken, maar ook daar is Star Trek niet in geslaagd. De decors zijn wel de moeite, maar veel CGI is erg lelijk. Het grootste manco is echter de cameravoering. Van actiescènes is amper iets te zien: de camera gaat al schokkend van hier naar ginder en weer terug, dan krijg je een stukje Captain Kirk te zien, dan weer dat prothesehoofd van Bana, dan een lichtstraal in't groen, dan een lichtstraal in't blauw...
Ik heb geen moeite met lange(re) films, maar deze dubbele 60 minuten deden me even twijfelen.

2

Lawaaierig.

Veel tralala en gedoe, deze Star Trek Beyond. Heel simpel plotje dat de kapstok is voor een kleine 2 uur non-stop actie. Ergens misschien wel goed dat opgeklopt sentiment zo tot een minimum beperkt wordt, maar om dan veel te veel van hetzelfde voorgeschoteld te krijgen is geen waardig alternatief.

De cast is dezelfde als van de voorbije 2 films, daar valt weinig over te zeggen. Uitkijken is het dan naar de slechterik van dienst, Idris Elba. Die heeft een stem waarvan ook hier dankbaar gebruikt gemaakt wordt, maar bakt er verder niets van. Slappe hap, zijn vertolking.

Pluspunt tegenover zijn voorganger is dat de designs en locaties weer een tikkeltje origineler zijn. Justin Lin gooit verder alle actie erin die hij erin kan gooien. CGI is soms heel goed, en soms heel plastiek. Alsof de personages geen gewicht meezeulen.

2,5

Redelijk.

De eerste film is het enige dat ik uit het Star Trek-universum gezien heb. Aan die kennismaking denk ik niet zo graag terug. De (eerste) trailer van dit tweede deel is uiteindelijk genoeg gebleken om me toch naar de cinema te krijgen, en vooruit: dit is stukken beter.

En dat ondanks dat het geheel volgepropt is. Na een eerste halfuurtje waar de toon gezet wordt (en waarin men ook nog de tijd neemt om een beetje sfeervol uit de hoek te komen) gaan alle remmen los en is het de ene actiescène na de andere. Ondertussen moet er ook nog wat humor zijn (god, wat háát ik Scotty) en neemt het plot rondom John Harrison/ Khan een paar rare wendingen (kan iemand mij uitleggen waarom ze in de Enterprise zo verrast zijn dat hij hen 'verraadt' nadat Scotty hem op bevel van Kirk neerschiet?).
De finale gaat ook een beetje te lang door: eerst admiraal Marcus uit de weg helpen, dan de raketten, stoere actiescène voor Kirk, kleffe sterfscène voor Kirk, actiescène voor Spock, Uhura komt ook nog meedoen, Khan gevangen, Kirk weer tot leven, ... Zelfs voor een blockbuster is dit veel hooi op de vork.

Eén van mijn ergernissen van deel 1 is de cast. Hier doen ze het allemaal een beetje beter. Chris Pine en Zachary Quinto zijn in hun gezamenlijke scènes best genietbaar en met Peter Weller en Benedict Cumberbatch zijn er acteurs met persoonlijkheid en charisma bijgekomen. Vooral Cumberbatch is puur genieten. In afwachting van zijn stemvertolking van Smaug, wilde ik al eens een voorproefje krijgen en dat heeft gesmaakt.
Helaas zijn er ook weer een paar mindere goden, zoals Alice Eve die ondanks een kort rokje en aanstekelijk accent toch voornamelijk overbodig aanvoelt. Ook Simon Pegg en Karl Urban met zijn honderd pogingen tot grappig zijn vallen weer tegen.

Regisseur J.J. Abrams en de zijnen hebben op visueel vlak wel een mooiere film afgeleverd. De schreeuwerige kleuren uit deel 1 zijn verdwenen en hebben plaatsgemaakt voor de betere sciencefictionactie. De CGI en special effects zien er uitstekend uit.

De toon is gezet, ik wacht op deel 3.
3

"Now... shall we begin?"

Goed.

Net wat minder dan ik me herinnerde, maar wel gewoon een deftige intro in het universum. Na eerst de prequels nog eens gezien te hebben, is het aangenaam om de draad +-20 jaar later op te pikken.
Nu, het is vrij standaard wel - de oudere mentor, de komisch bedoelde sidekicks - en bepaalde stukken zijn niet bijster interessant maar zeker de 2e helft is Star Wars zoals het moet zijn: simpel avontuur in de ruimte.

Het trio Mark Hamill - Carrie Fisher - Harrison Ford is populair en herkenbaar, meer dan dat ze eigenlijk goed aan het acteren zijn. Niettemin zijn het 3 typetjes die wel bij elkaar passen en de film meer goed dan kwaad doen.

Visueel nog zeker aangenaam, al zijn bepaalde zaken intussen behoorlijk gedateerd. Het is m.i. ook de charme van deze film en iets wat de latere films (met wellicht een hoger budget) niet meer hebben. Maar dat heeft natuurlijk ook minpunten zoals het stokstijve duel tussen Darth Vader en Obi-Wan.

3,5

Redelijk.

Nadat ze The Force Awakens en The Last Jedi leuke cinema-ervaringen vond, wilde het vrouwtje alle Star Wars-films zien, dus zo geschiedde. Ook voor mezelf was het een keer nodig, ik had ze allemaal reeds gezien maar slechts één keertje dus een herkijkbeurt was welkom.

The Phantom Menace blijft best wel overeind, de vele minpunten ten spijt. Bepaalde zaken hadden beter gemoeten - korter ook, soms en Jar Jar Binks met zijn volk is heel vervelend maar bon. Het tempo ligt redelijk, de herkenningspunten en gimmicks zijn goed vertegenwoordigd en het eindgevecht met Darth Maul amuseert keer op keer. Het plotje doet ook wel "Star Wars" aan, veel meer dan in Attack of the Clones bijvoorbeeld.

Acteerprestaties zijn daarentegen wel behoorlijk flets. Ewan McGregor en Natalie Portman zijn onbegrijpelijk zwak - Liam Neeson de Mentor is zoals hij het nadien nog tig keer gespeeld heeft.

Ian McDiarmid is m.i. het meest genietbaar in zijn rol.

Visueel is deze eerste prequel natuurlijk een enorme stap terug tegenover de oudere films. Echte sets zijn geruild voor alomtegenwoordige green screens. Het zorgt vaak voor hele aparte taferelen waarbij acteurs en omgeving niet bij elkaar lijken te horen. Spijtig dat dit in Attack of the Clones nog erger zou blijken.

3

Slecht.

Een film die de herkijkbeurt niet goed verteerd. Heel slecht geschreven, belachelijke dialogen, en gewoon weinig tot geen interessante gebeurtenissen. Het Anakin-Padmé verhaal is tenenkrommend slecht naar beeld getoverd. Het laatste half uur aan vechten in de arena maakt stukken minder indruk dan strijd aan het einde van The Phantom Menace, maar het zorgt voor minder dialogen en dat is in deze al positief. Het stukje Yoda tegen Dooku redt nog een klein beetje de eer, al is het maar omdat het tof is Yoda in lightsaberactie te zien.

Hayden Christensen als Anakin is een mijlpaal in slecht acteren, al valt eigenlijk iedereen door de mand, ook de gevestigde waarden à la Ewan McGregor. De personages en dialogen zijn simpelweg te slecht geschreven om iets van te kunnen maken.

En visueel overtreft deze film ook alle lelijkheid. Intussen behoorlijke gedateerde CGI is al wat de klok slaat. De personages huppelen zichtbaar verloren rond in een doolhof van green screens. De gebruikte kleuren zijn spuuglelijk. George Lucas faalt compleet als regisseur met deze.

Uitstekende afsluiter.

Na een degelijke eerste prequel en een slecht tussenstuk kan Revenge of the Sith zijn doel wel waarmaken: een bevredigende afsluiter van de begonnen verhaallijnen maar daardoor ook de perfecte opstap naar de nieuwe verhaallijnen.
De film spannend noemen gaat me wat ver, maar ik heb wel andermaal genoten van de transformatie van Anakin (al gaat hij natuurlijk wel snel en gemakkelijk overstag) en het daarmee gepaard gaande sneeuwbaleffect van de Jedi die verraden en uitgemoord worden tot de onvermijdelijke eindclash. Leuk vooral om de simpele eindgevechten te volgen: Obi-Wan moet zien dat hij wint tegen Anakin en Yoda tegen Palpatine. Simpel: één tegen één en zorg dat je wint. Geen deus ex machina's mogelijk.

Acteren gaat Hayden Christensen gelukkig stukken beter af dan in het voorgaande deel. Niet dat hij erin slaagt veel subtiliteit aan de dag te brengen, maar voor de rol van losgeslagen emo heeft hij de goede kop. Al ligt het alleen aan dat en zijn lichaamshouding, het is alleszins een vooruitgang en maakt mijn kijkbeurt leuker.

George Lucas opteert hier ook voor een green screen festijn en dat blijft natuurlijk wel jammer. De kleuren zien er vaak niet uit. Mustafar is qua design nog wel een goede locatie voor dergelijk eindgevecht maar het ziet er soms gewoon niet uit. Nu goed, hij maakt er deze keer wel een gestroomlijnd iets van - had ook moeilijk anders gekund met zo'n simpel plotje - mét een geslaagde eindstrijd. Ik heb er de minpunten ten spijt toch weer van genoten.

4

Slecht.

Verbijsterend hoe snel iets met potentieel om zeep geholpen kan worden. De doorstart na de prequels was veelbelovend - ook al was het meer van hetzelfde. Het avontuurlijke van The Force Awakens had doorgetrokken moeten worden, maar met de onlogische keuzes op het einde van The Last Jedi was de schwung alweer uit deze reeks verdwenen. Ik had geen idee hoe J.J. Abrams dit ging oplossen en vooraf ook geen trailers e.d. bekeken.

Ongelooflijk welke keuzes hier gemaakt zijn. De herintrede van Palpatine is toch een flater van jewelste? Rey zijn kleindochter maken doet er nog een schepje bovenop. De cirkels die daardoor gedraaid worden, niet te geloven. Natuurlijk had The Force Awakens dat ook wel, maar daar had je toch het gevoel dat er genoeg nieuwe elementen en personages een nieuwe reeks interessant konden maken, maar op het einde van de rit blijft daar niets van over. Poe? Lullig bijvoegsel. Finn? Lullig bijvoegsel. En zo zijn er genoeg.

Slechtste Star Wars-film uit de ganse reeks en best teleurstellend gezien er in het "universum" talloze kansen zijn om iets tofs en nieuws te maken, mét genoeg knipogen naar de originele films. Bah. Zonde ook van de technologie die nu zo ver staat dat het visueel alle kansen biedt voor deze films.

2

Uitstekend.

Een zeer geslaagd vervolg op het eerste deel, en zeker als tussenfilm in een trilogie. Deze film heeft alles wat Star Wars moet hebben: voldoende verschillende locaties, een goed plot met afwisseling en dreiging, wat vanzelfsprekend tot een aangenaam tempo leidt. De finale staat bovendien nog steeds als een huis.

Mark Hamill mag Luke als vent in plaats van naïef jongetje neerzetten en dat doet de film goed. De Harrison Ford's van deze wereld zorgen immers wel voor komisch bedoelde noten, al is zijn wisselwerking met Carrie Fisher doorspekt met een aangenaam fout sausje.

Irvin Keshner laat de speelduur van een dikke 2 uur voorbij vliegen. I.t.t. mijn eerste kijkbeurt heb ik nu de Special Edition gezien. Geen idee hoeveel updates de film gekregen heeft en op welke momenten juist, maar visueel is deze wellicht de beste uit de reeks. De pop-Yoda is wennen, door zijn beperkte mimiek. Niettemin had een geüpdatete CGI versie misstaan in het decor zoals nu is/ in 1980 was.

4

Degelijk.

Maar helaas in herinnering beter. Na het uitstekende The Empire Strikes Back had men hier gewoon iets beters van moeten maken. Sowieso duurt het bijna tot halfweg vooraleer het er echt toe doet. Dat kinderlijke begin bij Jabba en consoorten, met die twee monsters als dieptepunt, had gewoon veel korter gemoeten.
Pas wanneer de film terug wat meer focust op verhaal, zoals scènes met Luke en Yoda - die zowaar als pop schittert in een mooie sterfscène -, stijgt het niveau terug. De finale is goed aangepakt - strijd op 3 fronten -, ware het niet dat de Ewoks te idioot voor woorden zijn. Nu goed, de impact van de clash tussen Palpatine, Anakin en Luke is er nog steeds. Star Wars is m.i. het verhaal van Anakin en dat is simpelweg een mooi verhaal. Het personage Luke ondersteunt dat verhaal evenwel uitstekend.

Mark Hamill zet Luke ook deze keer net wat anders en beter neer dan in de voorgaande delen. Hij is vrij sec in vergelijking met meer kleurrijke personages à la Han Solo, maar net van dat gegeven kan ik het meeste genieten.

Ook deze keer heb ik weer de Special Edition gezien. De toevoegingen vallen deze keer (helaas) meer op. Helaas, in geval van lelijke aliens die overduidelijk voorheen niet in het decor rondhuppelden. Qua herkenbaarheid is ook de look hier weer geslaagd - de setting van de finale is uitstekend gekozen.
En oh ja, de jonge Anakin als Force Ghost maakt de cirkel rond, zeker na de reeks chronologisch in verhaal gekeken te hebben - dat is immers Anakin de Jedi, zoals hij voorbestemd was.

3

Leuk.

Echt goed is The Force Awakens niet. Daarvoor is het simpelweg te veel herhalingsoefening. Maar het is wel een ontzettend leuke trip. Nostalgie gaat gepaard met een nieuwe wind. Enkele nieuwe personages zijn volledig in lijn met de originele films - Poe Dameron op kop -, anderen zijn dan weer een flauw afkooksel van bekende gezichten - Maz Kanata op kop. Met Rey en Finn ligt er een makkelijk verteerbare basis voor de komende films, maar hun scènes samen zijn, vooral in het begin, nogal aan de flauwe kant.
De dood van Han Solo is gedurfd - ik had het voor aanvang niet verwacht -, maar niet bepaald verrassend gezien de verhaallijn met Kylo Renn.

Nieuwkomers Daisy Ridley en John Boyega doen het oké, al erger ik me soms aan Ridley: ze lijkt zo hard op Keira Knightley en de manier waarop ze loopt is gewoon lomp, weinig Jedi-geloofwaardig.
Harrison Ford zorgt voor wat komische noten, Domnhall Gleeson schittert in zijn HItlerimitatie en Adam Driver kan een waardige villain worden, maar dan zal Kylo Renn ook weer niet te veel op Anakin mogen gaan lijken.
Speciale vermelding ook voor Oscar Isaac, die heeft het echt begrepen en had absoluut niet misstaan in welke van de oude films dan ook.

J.J. Abrams is erin geslaagd om het oude Star Wars-gevoel, wat de prequels missen, terug te vinden. Met enkele leuke, nieuwe designs zoals BB-8 waait er ook een frisse wind door het universum. Ik hoop dat dat doorgetrokken wordt en dat er afgestapt wordt van designs die afgekeken zijn van de vroegere films. Vooral de uitvalsbasis van de villains mag wel eens wat anders zijn. Oh ja, en die lightsaber met die pareerstang... Uitschuiver wat mij betreft - ook qua gevechtschoreografie zit het met dat ding niet vloeiend.
Af en toe is de toon mij iets te komisch - het eerste uur lijkt soms écht een parodie op Star Wars -, maar kom; het is misschien wel een goede keuze geweest om niet alles te "zwaar" te maken.
Deel 8 en 9 kunnen mij hoe dan ook niet snel genoeg uitgebracht worden.

3,5

Degelijk.

Het begint erg goed, deze nieuwe Star Wars. Het tempo zit er goed in en de makers zetten meteen de toon qua spektakel. Nadien ontvouwt logischerwijze het verhaaltje zich en dan kakt de film behoorlijk in. Na The Force Awakens zijn er tig mogelijkheden te verzinnen om met wat fris uit de hoek te komen, maar helaas gebeurt dit niet (enorm fletse Luke/Rey scènes). Nu ja, op één dingetje na: de dood van Snoke zonder dat we er iets over weten. Verrassend en een goede zet om het personage Kylo Ren wat extra's te geven. Maar vlak hierna gaat men wederom de fletse weg op. M.i. had men met Kylo/Rey verder de ambigue tour moeten opgaan. Nu wordt Kylo - wat toch nog meer een getormenteerde Anakin ll is dan überslechterik - de grote leider van het Kwade, gaat men rap rap komaf maken met Luke.
En wat nu, in de volgende film? Kylo achter Rey - Leia - Finn - Poe - ... aan? Had Luke laten leven en hem een belangrijke rol in film 3 gegeven als grote leider van het Goede tegenover het massavernietigingswapen van Hux (had die in godsnaam wat dreigender gemaakt i.p.v. zo'n karikatuur), met een verhaallijntje omtrent de Force strubbelingen van Kylo/Rey waarin Luke dan ook weer z'n rol gehad zou kunnen hebben. Had volgens mij veel interessanter geweest, maar bon.

Cast is nagenoeg identiek aan die van The Force Awakens. Mark Hamill is uiteraard de voornaamste toevoeging, deze keer als een Luke die ook weer wat anders is dan de jonge versie. Adam Driver als Kylo Ren blijft voor mij de interessantste acteur, maar het potentieel van zijn personage (en zijn acteertalent) wordt niet benut. Hopelijk wordt dit nog rechtgezet (maar ik betwijfel het).

Visueel tovert Rian Johnson gelukkig nog enkele hoogtepunten uit zijn hoed. Niet zozeer qua design (de gokstad en de paarden ervan) maar wel actiegewijs. De zoutvlakte op het einde zorgt voor een schitterend effect. Hopelijk meer van dergelijke scènes in het volgende deel.

3

Na gisteren een herziening, moet ik mijn mening toch nogal aanpassen.

Ik denk dat ik de 1e keer een veel te serieus fantasy-avontuur verwachtte. Nu wist ik beter wat me te wachten stond, en was het ook veel leuker om te kijken. Absoluut niet serieus nemen, proberen in te leven in het verhaaltje, en vooral proberen te genieten van de humor. Want die is er wel, en daar heb ik ook effectief van kunnen genieten.

Naar het einde toe werd het wel weeral eens te langdradig. De film mist wat scherpte. Er werd wat aandacht aan het romantische besteed, maar dat was eigenlijk niet interessant.

Charlie Cox deed me wat aan z'n personage in Casanova denken. Ligt hem wel goed: de knullige romanticus spelen. Michelle Pfeiffer was ook nog steeds redelijk op dreef als heks. Maar uiteraard is revue van Robert De Niro de grappigste. Claire Danes kan best 'ns acteerlessen nemen. Bij momenten vond ik haar echt slecht.

Qua SE en alle tralala was het best in orde. Het "vliegend" schip van captain Shakespeare zag er goed uit.

Ook wel genietbare muziek, was me de eerste keer niet zo opgevallen.

Van een 2 naar een zeer nipte 3,5 (voor de humoristische stukken)

Leuk.

Starship Troopers begint als een zeer geslaagde parodie op fascisme en militarisme en blijft een dik uur lang zijn komische zelve.

Naarmate het einde nadert wordt het echter net wat minder scherp en bij momenten zelfs doorsnee. De "It's afraid!"-quote zorgt voor een hoogtepuntje in een wat tegenvallende finale.

De cast doet het niet onaardig. De venten van dienst zijn stuk voor stuk gladjakkers en de vrouwen zullen voor de meesten ideaal eye candy zijn. Jake Busey - wat een gedrocht - en Michael Ironside steken er bovenuit.

Uitblinker van dienst is evenwel Paul Verhoeven. Ondanks de stevige speelduur kijkt Starship Troopers erg vlot weg. Het commercial-gegeven is een schot in de roos en de satirische ondertoon voorziet de nodige humor.

Niet onbelangrijk is ook de CGI. De scènes in de ruimte en van ruimteschepen hebben de tand des tijds niet bijzonder goed doorstaan; de arachnids wél. Vooral de kleinere soorten zien er nog steeds erg goed uit; de grote kevers ogen ondertussen wat nep.

Aan bloed en rondvliegende ledematen ontbreekt het overigens niet en ook een bombastische soundtrack is aanwezig.

3

Middelmatig.

Hap-slik-weg, zo je wil. Starsky & Hutch is bij momenten een toffe, maar ook voorspelbare en nergens écht grappige tussendoor. De combo Ben Stiller - Owen Wilson is reeds lang gepokt en gemazeld dus je weet op voorhand wel wat te verwachten en wat niet. Dus in die zin brengt deze revival wel wat het belooft.

2,5

Sfeervol, maar lang.

Toch kan State Of Grace dik anderhalf uur lang zeker boeien. Veel plot valt er niet te vinden, maar State Of Grace is dan ook eerder een sfeerbeeld.
Dat het allemaal zo lang boeiend blijft is te danken aan de personages. De heethoofdige Jackie is sowieso het leukste personage, maar ook zus Kathleen is interessant.
Van Terry's gewetenskwestie had ik wel wat meer verwacht. Het blijft allemaal nogal vlak en logica is ook ver te zoeken.
De shoot-out is tenenkrommend. Waar de hele film tot dan grijs, rauw, ongepolijst en gewelddadig is neemt het een belachelijke Hollywoodwending. In plaats van een rechtdoorzee-einde krijgen we een heroïsche shoot-out waarin de held in slow-motion een man of vijf neerknalt en zelf nagenoeg alle kogels ontwijkt door onder andere over een toog te springen. Dat gaat er bij mij niet in.

De uitgebreide sterrencast staat vrij goed te acteren. Uitblinkers zijn Robin Wright en vooral Gary Oldman. Sean Penn blijft net iets te vlak, maar wordt ook niet geholpen door het script.
Ed Harris valt tegen. Hoe hard hij zijn best ook doet, ik heb hem geen moment serieus kunnen nemen als nietsontziende maffiabaas.

Regisseur Phil Joanou slaagt erin een grauwe en gewelddadige sfeer te creëren. De decors zijn donker en vies, de pubs ongezellig en onvoorspelbaar.
Ennio Morricone's bijdrage is mooi, maar opvallend sober.

3

Middelmatig.

Intussen ietwat gedateerd. De visuele flair van Marc Forster leek toentertijd in de mode. Het geeft de film wat bekijks, maar grootse cinema is het ook weer niet. Inhoudelijk lijkt het een soort paranoia-thriller te zijn, al blijft het soms gissen welke kant het nu eigenlijk uit wil gaan. Blijkt dus een tragische wending te zijn. Mede dankzij een goed acterende Ryan Gosling valt de film niet door de mand, maar echt geslaagd vind ik deze combo eigenlijk niet.

2,5