Opinions

Dikke meevaller.

Het plot heeft genoeg om het lijf om te boeien, maar het verhaal komt uiteindelijk behoorlijk traag op gang en gelijkt qua opbouw op een Indiana Jones-film.

Maar na een vlotte zit van een dikke anderhalf uur blijkt dit een makkelijk verteerbare hap vol met zelfspot en knipogen.

Die zelfspot heeft de cast ook goed begrepen. Ik vind Jude Law en Gwyneth Paltrow geen slechte acteurs, maar grootmachten zijn ze evenmin. Hier blinken ze allebei wel een beetje uit. Law speelt voortreffelijk de gladde (zelfs narcistische), ietwat houterige held en een beeldschone Paltrow doet hetzelfde als zogenaamd stoere maar vooral blok-aan-been tegenspeelster. Dik pluspunt is ook hun chemie.

Maar deze ode aan de dertiger jaren (waarin film noir en science fiction gecombineerd worden) is vooral visueel de moeite waard. Uiteraard is het gebruik van green screens overduidelijk, maar laat dat nu net de knipoog zijn. Het computergeanimeerde tijdsbeeld is ontzettend sfeervol waarbij vooral de belichting en het kleurengebruik opvallen.

3,5

Goed ... maar toch.

Skyfall is veruit de beste Bondfilm sinds GoldenEye. 't Is te zeggen: de film met het meeste Bondgevoel. De James Bond van Casino Royale en vooral Quantum Of Solace is een gewelddadige emo. In Skyfall is hij over Vesper Lynd - eindelijk! - en richt de aandacht zich weer op de essentie: 007, licensed to kill.

En hoewel ik het script allesbehalve inventief vind - ja, ik ben zelfs teleurgesteld - richt Skyfall zich met succes op verschillende aspecten. James Bond is eindelijk terug James Bond - zonder de menselijke lading uit het oog te verliezen -, maar ook M krijgt veel aandacht en enkele oude bekenden maken - eindelijk - hun intrede (zij het dat de verrassing eigenlijk totaal geen verrassing is).
Maar er zijn ook enkele serieuze manco's. Sommige stukken zijn erg slordig geschreven. Naast een hoop domme oneliners ("I always hated this house" - kom op, zeg!) worden enkele mysterieuze zaken niet opgehelderd (Bond wordt lekker van een brug geknald, valt tientallen meters lager in een rivier, wordt blijkbaar gered door iemand en zit even later gezellig te seksen met een plaatselijke schone - hallo, iemand?), maar hetgeen mij het meest teleurgesteld heeft is het hele motief van Tiago Rodriguez aka Silva. Ik las hier op het forum dat zijn persoonlijke vendetta een frisse wind is. Kuch, GoldenEye, kuch.
Silva kan af en toe wel vermaken, maar dreigend is hij allesbehalve. Op de keer dat hij Sévérine droogweg doodschiet na (wel spijtig, trouwens) is hij vooral extravagant en soms zelfs irritant. Ook tijdens de finale kan hij niet bekoren.
Ondanks veel geknal ben ik trouwens niet onder de indruk geraakt van de climax. De locatie en de manier waarop Silva die vindt zijn geen succes - de film had moeten eindigen met de inval van Silva in de rechtbank of wat het ook is. Ook de dood van M is maar zo zo. Ik had zelfs even een Miranda Tate-gevoel.
De eindscène waarin de "maskers afvallen" is eveneens jammerlijk volgepropt.

Tot nu had ik nog geen vrede met Daniel Craig als 007. In Casino Royale en Quantum Of Solace komt hij bijna onvolwassen over. Hier is hij zoals James Bond hoort te zijn: arrogant, karakteristiek, hard en zonder zever. Onder meer door enkele domme oneliners komt hij op komisch vlak nog wat te kort, maar na het zien van deze film stijgt hij sterk in mijn aanzien en komt hij dichter in de buurt van mijn absolute favoriet Sean Connery. Craig heeft het uiteindelijk gemakkelijker om uit te blinken door betere scripts en hogere budgetten.
Javier Bardem doet Sean Bean's rol uit GoldenEye nog eens over, maar voegt er wat meer homoseksuele maniertjes aan toe. Uiteindelijk vind ik hem nooit imponerend - hoogstens grappig.
Judi Dench is oké als altijd, Ralph Fiennes is dat ook. Naomi Harris is dan weer matig - ze heeft ook totaal geen chemie met Craig -, Bérénice Marlohe is ondanks haar 10 kilo mascara een prettige verschijning en het is dan ook zonde dat ze amper aan bod komt.
Ben Whishaw tot slot lost mijn verwachtingen helemaal in. En dat is spijtig gezien die laag waren. Ik had een rasechte nerd verwacht en wat krijg ik? Jup, een rasechte nerd. Een stevige misser, me dunkt, zeker in de wetenschap dat hij nog wel een hele poos zal meedraaien.

Skyfall is duidelijk niet geregisseerd door een actieregisseur - de rustigere en meer acteursgedreven stukken doen mij veel meer dan de actiescènes. Sam Mendes levert mooi werk af, maar uiteindelijk is het zijn cinematograaf die de show steelt. De locaties worden optimaal benut, de kleuren zijn erg mooi en contrasterend en ook de actie is meer dan oké. Alleen ontbreekt het aan samenhang en schwung. Niet elke scène loopt vloeiend over in een volgende.
Erger dan het (beperkte) tekort aan schwung is de muziek. De Bondtune komt geregeld terug en dat is uiteraard een pluspunt, maar al het andere lawaai trekt werkelijk nergens naar.
Zo ook het nummer van Adele. De eerste keer dat ik het nummer hoorde was ik hoopvol, maar dit is duidelijk geen nummer dat moet groeien. Het is gewoon een slecht nummer. De tekst raakt kant noch wal en het refrein is ronduit saai. Niettemin blijft het een verbetering ten opzichte van dat gedrocht van Alicia Keys en Jack White.
En om een laatste punt van kritiek te geven. De openingscredits zijn lelijk en de gunbarrel sequence moét gewoon de film openen.

Alles in acht genomen is dit een bioscoopbezoek meer dan waard.
3,5

Matig.

CGI-overload met Dwayne Johnson, deel zoveel. Het is frappant dat ouderwetse rampenfilms van 20 jaar geleden er niet slechter uit zien. Maar Skyscraper is dan ook in alles behoorlijk formulematig. Dat de film nog snel vordert is een pleister op een houten been. Een spanningsboog of een toffe actiescène hier en daar is er niet. Dat de film zich te serieus neemt is al helemaal een fout.

2

Uitstekend gerechtsdrama.

De film valt op te splitsen in 2 delen. Het eerste deel laat de jeugd van de vier jongens zien, en kent haar climax met het gevangenisgedeelte. Dat doet bij momenten wat denken aan The Shawshank Redemption, maar behoudt toch een eigen, grillig sfeertje.

Het tweede deel valt onder het genre courtroom-drama. Ook dit deel is erg interessant, ondanks dat geniale wendingen uitblijven.

Het slotakkoord had misschien wel wat krachtiger gekunnen.

De cast levert uitstekend werk af, op één acteur na. Jason Patric, net hij die de hoofdrol heeft, valt door de mand. Gelukkig zijn de bijrollen wél van hoog niveau en kunnen zij Patric's gebrek aan charisma en inlevingsvermogen wat doen vergeten. Robert De Niro, Brad Pitt, Minnie Driver, Dustin Hoffman en zeker Kevin Bacon doen het allen uitstekend.

Sleepers heeft genoeg sfeer doorheen de film. In het gevangenisgedeelte wordt er bv boeiend gewerkt met een blauwe filter.

Qua muziek valt het dan weer een beetje tegen. Als er al eens iets opviel was het van dat zoet-dramatische soort. Niks voor mij.

4

Wederom erg degelijk.

En heel sprookjesachtig ook, zowel in sfeer als verhaal. De animatie is bovendien ook weer van hoog niveau. Maar in tegenstelling tot een hele resem andere Disneyfilms heb ik weinig tot geen binding met de personages - nu niet en dik 20 jaar geleden eigenlijk ook niet. Dat is een klein manco in een verder gewoon weer degelijke film, waar ik ook weer van schrok dat dit intussen +60 jaar oud is.

3

Vooral erg sfeervol.

Het is echter het eerste gedeelte dat echt kan overweldigen - het ontluikende mysterie is een uitstekende kapstok voor de gotische setting. Na een tijdje krijgen de verkeerde passages de meeste aandacht. Zo is de ontluikende romance tussen Ichabod en Katrina overbodig en het hele mysterie waarbij de stiefmoeder uiteindelijk de boosdoener blijkt te zijn teleurstellend.

Johnny Depp weet altijd wel raad met typetjes als deze. Toch heeft hij al beter werk afgeleverd. Met name de 'komische' momenten (nadat Ichabod de ruiter gezien heeft bv) liggen er te dik op en zijn eigenlijk helemaal niet grappig.
Christina Ricci is niet onaardig, maar haar personage voegt weinig toe. Christopher Walken speelt hier waarschijnlijk de gemakkelijkste rol uit heel z'n carrière, maar is altijd genietbaar - zelfs zonder hoofd en zonder dialoog.
Voorts is het ook leuk om oude rotten zoals Michael Gambon, Michael Gough en Christopher Lee te zien passeren.

TIm Burton is zo'n regisseur waarvan je meteen weet: 'Dit is Tim Burton.' Zijn stijl is zo herkenbaar en ik hou echt van die stijl. Dat sprookjesachtige, dat gotische, dat bombastische is keer op keer een genot om naar te kijken.
Ook hier weer is de sfeer hét grote pluspunt. Het dorp Sleepy Hollow is erg sfeervol weergegeven. Hetzelfde geldt voor de paar shots in/ van New York.
Een echte horror moet je trouwens niet verwachten. Ik zou het eerder een komedie met een horrorsetting noemen.

3,5

Ietwat langdradige kijkervaring.

Hoewel het script een op-en-neergaand kat-en-muisspelletje toelaat, werkt het niet helemaal. Het begint allemaal nochtans goed met een eerste leuke twist op het eind van spel nr 1. Dan wordt het allemaal veel minder. Het kan toch niet te bedoeling zijn dat we Caine in z'n vermomming niet mochten herkennen? Vanaf de eerste seconde zag ik dat hij het was. De regisseur bedoelde het waarschijnlijk niet zo (verzonnen namen) en dus kan gezegd worden dat het gewoon slecht gedaan is. Het laatste spelletje was wel weer redelijk, maar het kwam voor mij nogal zwaar over. Ook misschien omdat elk spelletje +- 45min duurde en dat de invulling ervan niet altijd bijster interessant was.

Michael Caine levert een uitstekende prestatie af. Laurence Olivier was irritant bij momenten. Hij acteerde heel erg druk en overschreed meer dan eens de grens van overacting.

De decors zijn verzorgd. De poppetjes etc waren geweldig. De doolhof aan't begin zette meteen de toon.

Gewoontjes.
3

Matig.

Ik heb het origineel gezien, dus verwachtte ik op voorhand niet veel verrassende wendingen. Mijn vermoeden klopte, want deze remake is eigenlijk meer van hetzelfde, nl veel dialoog, dezelfde plottwists die dezelfde ongeloofwaardigheid opwekken en een bruusk einde.
Nochtans vind ik deze remake beter tot wanneer Milo Tindle zijn 2e spel begint, namelijk wanneer hij de diamenten nog eens wou "stelen". Vanaf daar loopt het mis. Ook de "3e set" kan het niet redden. Integendeel, dan wordt het pas écht erg.

Michael Caine is een serieuze verbetering ten opzichte van Laurence Olivier. Ook al is het theatraal, zijn acteren is minder druk. Jude Law kan mij meestal wel bekoren, maar hier is hij niet al te best. Zijn detectivegedeelte is nog behoorlijk, maar alles ervoor en erna is ondermaats.

De setting verschilt behoorlijk van het origineel, dat er enger uitziet. Hier is de woonst van Andrew Wyke heel modern. Het interieur is erg strak en met al die lichtjes is het wel heel moeilijk om te geloven dat het de woonst van een pakweg 70-jarige is.

Hoewel het beter begint dan het origineel, heb ik na het kijken toch eenzelfde onverzadigd gevoel.
2,5

Lachwekkend.

Het flinterdunne verhaaltje an sich had nog potentieel om af en toe spannend te zijn, maar voor een "erotische thriller" hangt er bitterweinig (seksuele) spanning in de lucht. Eigenlijk helemaal geen, om eerlijk te zijn.
Sliver is dik anderhalf uur geklungel waarbij er getracht wordt om de kijker te doen twijfelen aan de twee venten, maar boeiend is het na een kwartier al niet meer.
Ook het einde is te belachelijk voor woorden, met nog een oerdomme one-liner erbovenop.

I.t.t. Basic Instinct zet Sharon Stone nu een kwetsbaar personage neer. Ze is geen femme fatale, maar wel het doel. Dit gaat haar duidelijk niet goed af. Van de brok sensualiteit die ze in Basic Instinct is blijft maar weinig over. Wat we krijgen is een houterige prestatie met weinig uitstraling.
William Baldwin is ook niet goed. Hij heeft trouwens de ziekte die al z'n broers ook hebben: een arrogante kop en een veel te schor stemmetje.
Aangezien de twee hoofdpersonages al snel blijken tegen te vallen is het hopen op een betere prestatie van Tom Berenger, die toch over meer talent beschikt. Helaas bakt ook hij er werkelijk niks van.

Regisseur Philip Noyce slaagt er niet in om enige spanning te creëren. De locatie (en in mindere mate de plot) biedt anders wel genoeg mogelijkheden.

1,5

Mwah.

Ik heb een dubbel gevoel bij Slow West. Het is een ander soort western dan ik gewoon ben, maar het heeft wel iets: zowel iets naïefs als iets spannends. De combo Jay - Silas werkt zeer goed en ook de premiejagers die erbij gesleurd worden storen niet echt, al vraag ik me af of de film niet beter was geweest mocht het enkel gefocust hebben op de twee hoofdpersonen.

Kodi Smith-McPhee doet het oké voor zijn doen. Ik ben niet zo'n fan van hem en een Schots accent klinkt volgens mij anders, maar soit. Michael Fassbender is met afstand de beste acteur van zijn generatie. Welk soort personage hij ook vertolkt: het is steeds weer een genot hem bezig te zien. Ook hier weer.

Audiovisueel onderscheidt Slow West zich nogmaals van het genre. De kleuren zijn vrij fel - soms mooi, maar over het algemeen oogt het te digitaal. Ook de soundtrack is net wat anders en dat zorgt voor een sfeerbeeld dat onconventioneel maar tegelijk ook intrigerend is.
Minpunten zijn de momenten waarop de regisseur humor rondom 'wreedheden' probeert te creëren (zout in de wonde bijvoorbeeld..). Dat zorgt voor een weinig consistente toon.
Oh ja, die speelduur helpt ook mee. Plezant om nog eens een film te zien die hoop en al 80 minuten duurt (eindcredits niet meegerekend).

3

Goed.

Niet de topper waar ik stiekem op gehoopt had, maar wél gewoon een goede film. Danny Boyle leeft zich visueel uit in z'n regie van dit underdogverhaaltje. Het zijn niet altijd mijn soorten kleuren - het is vrij uitgesproken. Maar al bij al valt er 2 uur lang wel iets te beleven.

Bovendien doet Dev Patel het uitstekend. Verder zou ik het niet nostalgisch noemen, maar het is toch leuk om dat deuntje van 'Who wants to be a Millionaire' te horen. Als kind zag ik het wel eens passeren, al hebben ze dat hier nooit gevolgd.

3,5

Degelijk.

Small Crimes is op een aantal vlakken zeker genietbaar. Dan denk ik voornamelijk aan het zwartkomische ondertoontje. Nikolaj Coster-Waldau is ook de perfecte casting als nietsnut wiens verleden hem kennelijk dwingt domme dingen te doen. Zo hobbelt de film wat van de ene cynische scène naar het andere dwaze tafereel. De tragikomische balans is spijtig genoeg niet altijd in evenwicht. Soms lijkt de film te veel tijd of energie in onbenullige zaken te verliezen, maar dat draagt dan anderzijds wel bij aan het losse sfeertje. De eindscène, abrupt gevolgd door de titels, is daar het perfecte voorbeeld van.

3

Leuk.

Smokin' Aces opent vrij nerveus, maar kan dan snel wel gewoon de weg plaveien naar de onvermijdelijke clash van de talloze gegadigden in het spel. De vaart zit er goed in - men wacht niet om al enkele personages voortijdig neer te leggen -, en dat zorgt voor een leuk filmpje.

De actie is prima, het over-the-topgehalte is perfect en tussen al de moordenaars en agenten zitten er genoeg kleurrijke karakters of gimmicks, de drie broers op kop. Met wat hippe kleuren en filters wordt het nog wat opgesmukt, maar met de aanwezige rariteiten had dit hersenloos actievermaak dat eigenlijk niet nodig.

3,5

Pover.

Deel 2 maar ook een goedkoop ogende remake. Dit vervolg(?) is krak hetzelfde als het origineel, waarin een hele hoop huurmoordenaars en politieagenten in de clinch gaan, zij het op een over-the-top manier zodanig het hersenloos actievermaak is.

Deze film probeert hetzelfde te doen, maar doet het gewoon slechter. Op alle vlakken. De filtertjes en trucjes uit de editing room zijn wat doorzichtig en kunnen nooit ofte nimmer een film dragen. De actie is minder: wel even bloederig, maar minder inventief en qua pacing ook niet vloeiend. En er lopen een hoop minder getalenteerde acteurs rond. Komt daarbij nog eens een terroristenplotje van iets en niks en dan is het heel erg duidelijk dat de film, ondanks een aardig begin, eigenlijk op voorhand al verloren was.

1,5

Pfft.

Een wirwar aan ideetjes en invloeden, wat resulteert in een onevenwichtige komedie die eigenlijk amper grappig is. De Spanjaarden onder ons zullen bepaalde humor misschien net iets meer begrijpen en/of smaken (mopjes over Basken e.d.). De samenkomst van verschillende typetjes in dezelfde scène (vanuit verschillende invalshoeken) is niet nieuw, maar kan ook geen amusante taferelen creëren - ondanks de absurde dialogen. De film doet zelfs een beetje studentikoos aan.

2

Ça va wel.

Lang geleden gekeken en mijn stem was navenant: gedateerd. Misschien dat ik het indertijd te serieus nam of dat het toen mijn dag niet was, want in se doet men niet veel verkeerd. Na een kwartiertje warmlopen breekt de film open. Slecht geanimeerde slangen die ravage aanrichten. Het b-label druipt er van af maar binnen dat kader klopt het eigenlijk wel. Echt stilvallen doet de film niet, maar de finale is geen nieuwe climax. Da's dan wel weer spijtig.

3

Wederom een overgewaardeerde film (4,04 wt#?) op MM. Erg tegengevallen.

Rommelige verhaallijnen. Te veel dialogen die geen toevoegende waarde hadden aan de film. Een slechte stem als verteller. Weinig diepgang, amper interessante personages.

Af en toe zat er nog een leuk momentje bij. Brad Pitt kan écht wel een komische rol spelen - deed hij hier erg goed. Ook de rol van Benicio Del Toro, al was die erg beperkt, was nog te pruimen. Zowat al de rest was gewoonweg niet grappig. Te geforceerd grappig willen zijn om dan uiteindelijk dat niet te zijn.

1,5 voor de enkele grappige momentjes en de rol van Brad Pitt.

Matig.

De donkere aanpak is best een leuke afwisseling en is het enige dat de hele speelduur de moeite maakt.
Want na een gemakzuchtige doch logische intro blijft het dikke twee uur lang puffen en blazen. Af en toe kent de film een bescheiden piek, maar er zijn veel te veel dalen, waardoor de finale er maar wat komt aangewaaien maar uiteindelijk amper effect heeft.

Dat Sneeuwwitje en haar lompe jager met tragisch liefdesverleden (ja, deuh!) de saaiste personages zijn is een gedeelde schuld. Zo'n Kristen Stewart is de naam actrice onwaardig; het mokkel mag nog zoveel haar glazige blik met opengesperde muil opzetten als ze wil, het gaat nergens over. Stewart hoort tot de wanacteurs die voor elke emotie dezelfde mimiek aannemen. Je moet het maar kunnen.
Chris Hemsworth valt dan weer minder te verwijten. Hij heeft best wel wat charisma en met z'n diepe stem (én poging tot Schots accent) komt hij af en toe lomp uit de hoek. Soms lijkt het echter alsof hijzelf beseft dat zijn dialogen geen klop waard zijn; de scène waarin hij Sneeuwwitje vol passie wakker kust is daar het beste voorbeeld van.
Charlize Theron is sowieso een pluspunt, hoewel door haar casting er een plothole ontstaat (Stewart mooier dan haar? Hahaha!). Ian McShane, Toby Jones, Eddie Marsan en co als dwergen zijn leuke verrassingen.

Hetgeen Snow White And The Huntsman de volle score voor haalt, is de aankleding. De fantasy-sfeer ligt er dik op en dat geeft behoorlijk wat leuke taferelen. De beste scène is dan ook die met het witte hert; heerlijk kleurrijk, vol met fantasy en Stewart die geen woord zegt.
Special effects en CGI zijn trouwens ook dik in orde. Het is niet altijd state of the art, maar enkele creaturen zien er fantastisch uit (ook hier weer: het witte hert). Maar ook natuurlijke decors zijn pluspunten en daar ontbreekt het hier niet aan.
Maar een film moet ook nog wel deftig geschreven zijn en daar is hier op geen enkel moment sprake van, het visuele aspect ten spijt.

2,5

Matig.

Regisseur Tomas Alfredson heeft in principe alles voorhanden om een sterke thriller af te leveren: een cast met goede acteurs, een geweldige setting en, niet onbelangrijk, zelf ook het talent om iets deftig te regisseren. Het is dan ook raar om te zien dat de film een onafgewerkt en slordig product is geworden. Ik vermoed dat er invloeden (van de studio?) waren die het maken van deze film in de weg stonden, want ik kan niet geloven dat Alfredson zo'n slordige film aflevert.

Niettemin is niet alles slecht. Ik hou wel van de strakke visuele look, zeker in de setting van het kille Scandinavië. De moorden zijn zonder al te veel franjes in beeld gebracht en dat brengt zowaar nog sfeer in het rommelige geheel.

2,5

Redelijk.

Zeker het eerste anderhalf uur is Snowpiercer best goed. Soms rauw, soms bevreemdend. Soms serieus, soms bizar humoristisch. Eén ding is daarbij een understatement: niet te hard bij nadenken. En dat is net het punt waar het op het einde dan toch nog fout gaat. Willford ontmoeten is al een teleurstelling: dan was hij beter onbekend gebleven. Want wat komt die met een kutverhaal aanzetten. Slechte, slechte keuze.

Het is ook dat Ed Harris het charisma mist om een dergelijk figuur te acteren. Ik had iets excentrieks verwacht gezien de indoctrinatie in de klas en het gedrag van Tilda Swinton’s eerste minister (wat een love to hate-personage zet die neer). Harris is behalve z’n nachtjapon gewoon Harris zoals ik hem al in een film of 10, 15 gezien heb.
De iets te brede Chris Evans doet het verder vrij goed. Jamie Bell moet voor jeugdige onbezonnenheid zorgen maar valt door de mand, misschien ook omdat hij er minstens een jaar of 5 te oud uitziet om iemand van hoogstens 17 jaar te vertolken.

Audiovisueel vind ik Snowpiercer vrij wisselvallig. Veel scènes zijn de moeite waard – de diversiteit aan/in wagons is ook een enorme troef, want het reflecteert een “maatschappij” meer dan ik op voorhand voor mogelijk had gehouden, qua design ook steeds knap ontworpen – maar elk shot buiten de trein is ontzettend lelijk. CGI zoals het niet hoort. De soundtrack is net hetzelfde – goed of slecht.
De cameravoering tijdens actiescènes is vaak een hit-or-miss. Soms is het wat te slordig. Dat kan ook komen door de choreografie, waarbij duidelijk ingeoefende duelletjes afsteken tegen wat rommelig geknok.

Opvallend tussendoortje.
3

Niet speciaal.

Het eerste uur is archislecht. Er gebeurt eigenlijk niets, behalve wat geruzie en gewauwel over 'plagiaat'. Mark Zuckerberg komt over als iemand met autistische trekjes.

Met de intrede van Timberlake's personage, Sean Parker, komt er dan toch wat vaart in de boel. Het niveau stijgt behoorlijk en eindelijk worden de karakters wat uitgediept.

Het einde zou bitter moeten smaken, maar behalve dat het wat zielig is voor Wardo, doet het niet veel.

Jesse Eisenberg is rete-irritant. In plaats van te acteren probeert hij gewoon zoveel mogelijk woorden op te zeggen. Ook qua mimiek stelt hij niet veel voor.

Andrew Garfield daarentegen is al wat beter, maar ook Justin Timberlake (ik ben niet zo voor zangers en andere celebs die proberen te acteren) doet het verrassend goed.

David Fincher houdt hier allemaal vrij standaard. Er zit weinig visuele oogstreling in, en de film had evengoed van de hand van een onbekende regisseur kunnen zijn.

De dialogen willen vooral hip overkomen, en zijn nog niet eens zo slecht, maar worden niet altijd benut (ja, dat snelle gebabbel van Eisenberg).

Een film over de oprichting van Facebook.. ja, oké, hebben we dat ook weer gehad. Op naar Twitter.

3

Sterk.

Hoewel ik Alive uit 1993 nooit gezien heb, is de ramp mij reeds lange tijd bekend. Gezien de setting en de slachtoffers is het misschien ook niet slecht geweest om een Spaanstalige film als eerste verfilming te kijken. Het zal zeker geen negatieve invloed gehad hebben om, althans voor mij, onbekende acteurs te zien. Integendeel.

La Sociedad de la Nieve is een redelijk lange film. Het duurt enige tijd vooraleer ik de personages deftig uiteen kon houden. Net dat helpt de ervaring. Want voor je het weet, ken je er eentje, is er een lawine, ben je die alweer kwijt. Het klinkt wat cru, maar de overlevingstocht voor die mensen moet toch ietwat hetzelfde geweest zijn.

Behalve dat de film zelf ook gewoon goed in mekaar steekt - de crash is best ongemakkelijk om te zien -, is het uiteraard de survival die voor zich spreekt. Er is weinig emo-opsmuk, maar het blijft wel gewoon menselijk. Dat men ervoor kiest het laatste dodelijke slachtoffer als verteller te nemen, is een toffe keuze. Op voorhand denk je natuurlijk niet dat die het leven gaat laten. Toch wel dus, en dat zorgt nog eens extra voor de stemmige sfeer.

En zo laat deze verfilming toch een sterke indruk na. Redelijk simpel allemaal, het drama doet z'n werk en in dit geval moet dat niet meer zijn.

4

Matig.

Visueel nog redelijk stijlvol en bovendien met een vlot tempo gebracht, maar Solace doet toch te veel als een poor man's Se7en aan. Eenzelfde riedeltje, weliswaar opgesmukt met een 'ziener', om het dan toch een andere dimensie te geven. Dat extra gegeven klinkt eigenlijk eerder iets voor een Nicolas Cage-film. Anthony Hopkins is dan ook behoorlijk miscast. Zijn auto-piloot is gekend, daar valt niks meer aan te beleven.

2,5

Uitstekend.

De score hier verbaast mij. Alleen al audiovisueel levert Steven Soderbergh met Solaris een pareltje af. De film ziet er fantastisch uit, elk shot is er wel iets moois te zien. Soderbergh combineert gestileerde beelden met blauwe filters en contrasterende kleuren. Zo is de film koel noch warm en immer mysterieus. De soundtrack is ook de moeite waard.

Inhoudelijk zal het vast en zeker niet ieders meug zijn, maar ik kon er wel van genieten. George Clooney zet een prima rol neer en zo'n Jeremy Davies in een bijrol is eveneens schitterend. Het mysterie blijft er de ganse speelduur lang inzitten en hoewel het aan het einde allemaal duidelijk is, was het voor mij ook wachten tot dat einde. Gissen hoe het zou aflopen was, in mijn geval, verloren moeite geweest.

4

Verrassend goed.

Soldiers Of Fortune is natuurlijk geen meesterwerk, maar na alle negatieve reacties had ik erger verwacht.
Het eerste kwartier is wat dom met een ongeloofwaardige reddingsactie die zichzelf veel te serieus neemt. Het herstelt zich echter snel. Het uitgangspunt is nogal absurd (rijke mannetjes vervelen zich en willen dan maar naar een oorlogsgebied gaan) en gelukkig is het script vanaf dat punt minder serieus (Bean's personage die tijdens een 'overval' onbeholpen wegloopt met dikke sigaar in de mond! Fantastisch) en minder slordig.
Een vermakelijke en foute actieboel volgt. De slechterik, locaties, babes van dienst hadden zo uit een Bondfilm kunnen komen.

De op het papier degelijke cast staat overigens ook niet onaardig te acteren. Christian Slater (die hoe langer hoe meer als Kevin Costner klinkt) is zowat de enige die niet begrepen scheen te hebben dat het allemaal met een dikke knipoog is. Over de anderen valt niet te klagen: Sean Bean is wederom badass, Dominic Monaghan mag de irritanteling uithangen en James Cromwell is ook op z'n plaats. Ving Rhames is dan weer wat minder. Die steeds terugkerende oneliner komt er nooit vlot uit.

De lelijkheid van de CG-effecten is nog goed binnen de perken gehouden. Enkele actiescènes zien er zelfs nog best goed - het messengevecht op het einde bv.
Zoals gezegd zijn de locaties de moeitie en - misschien een beetje sneu - ook de endcredits zijn wel tof gedaan.

Redelijk actievermaak.
3

Vermakelijk.

"Kleiner" dan de Skywalker-saga, in verhaal dan toch, maar zeker niet minder genietbaar. In vergelijking met de nieuwste trilogie zelfs beter dan 2 van de 3 films. Solo is een standaard originverhaaltje maar staat wel garant voor een hoop blockbusteravontuur-in-space - de CGI heeft daar het laatste decennium echt wel de nodige stappen in kunnen zetten. Het tempo en de schwung zitten er vrij snel goed in, al heb ik mij aan 2 dingetjes gestoord: de erbarmelijke pogingen tot humor en de wat geforceerde kronkels in de finale.

Verder is het allemaal wel geslaagd. Alden Ehrenreich is m.i. een even goede Han Solo als Harrison Ford, al is die laatste natuurlijk historisch gegroeid met dat personage. In de regisseursstoel is er een wissel geweest tijdens de filmperiode, maar eigenlijk valt daar amper iets van te merken. Het is een franchisefilm, veel eigen input merk ik niet - al staat Ron Howard in mijn ervaring ook vooral voor degelijke films zonder meer. Zo ook hier.

3

Gemiddeld.

Het begin is zwak en het einde is zwak. Daarin gaat het allemaal een stapje te ver. Alles wat daar tussenin zit is echter behoorlijk goed. Solomon Kane is feitelijk een moordlustige zak maar weet toch te evolueren in een diepgaander personage. Het plotje dat als omkadering dient kent weinig verrassingen.

James Purefoy's Solomon Kane doet uiterlijk erg hard denken aan Hugh Jackman's Van Helsing: ruig gezicht, getormendeerde mimiek, stoere praat, cowboyhoed en lange jas, ... niets ontbreekt. Qua acteren is Purefoy geen grootmacht, maar goed genoeg voor dit soort films.

Met Pete Postelthwaite en Max von Sydow loopt er ook in de bijrollencast nog wat talent rond.

Solomon Kane duurt wellicht iets te lang, maar is wel continu ongeremd. Ledematen vliegen in het rond, achterna gezeten door bloedspatten. Zoiets kan tegensteken, maar de aardig in beeld gebrachte gevechten rechtvaardigen een dergelijke insteek.

De gebruikte special effects vallen doorgaans mee, maar het beest op het einde gaat een stap te ver. Ik had bijna verwacht dat Solomon "You shall not pass!" ging roepen.

3

Goeie komedie en meer dan terecht een klassieker in het genre.

Some Like It Hot bevat bovenal een vlot verhaal waarin de grappige situaties zich in een degelijk tempo opvolgen. Het verhaal speelt zich af in 1929, en daarom was ik ook blij dat er een vleugje misdaad in gestopt werd. Die maffiakostuums, die geweren en die auto's vind ik echt heerlijk.

Naar het einde toe dreigt het een beetje in te zakken, maar dat gebeurt niet echt.

Tony Curtis is goed, Marilyn Monroe doet het eveneens goed als naïef blondje, maar Jack Lemmon is werkelijk schitterend.

Lekker sfeertje, vlot tempo, een heleboel komische momenten, een fijne locatie en een knappe hoofdrolspeelster; Some Like It Hot heeft het allemaal en wordt meer dan terecht zo hoog beoordeeld.

4

Verschrikkelijk.

Veel te lange en stroperige romcom. Alles wat de Amerikaanse romcom mij doorgaans tegen de borst stuit, biedt Something's Gotta Give. Ik heb de film enkel en alleen gekeken om een vinkje meer te kunnen zetten bij Jack Nicholson's oeuvre, maar dat is niet aan te raden. De man zelf doet het zoals je kan verwachten, op de automatische piloot geholpen door zijn charisma en womanizer persona. Tegenspelers Diane Keaton en Keanu Reeves doen mij een pak minder, misschien omdat hun rollen toch te serieus gebracht zijn. Enfin, goed voor een keertje en nu nooit meer.

1,5

Wat flauwtjes.

Son of a Gun is ietsjes anders dan verwacht, ietsjes gewaagder. Uiteindelijk houdt het plottechnisch wel vast aan de standaarden van het genre en dat is toch een dooddoener. De film breekt nergens echt los. De relatie tussen Brendan en JR is niet echt explosief en de verplichte romance enorm flauw.

Ewan McGregor doet het oké, maar komt nooit echt los. Brenton Thwaites is een te platte tegenspeler. Charisma is hem helaas niet gegeven. Met Alicia Vikander draaft één van mijn favorieten van het moment in een bijrol op, maar haar accent - wat is dat slecht, zeg - doet haar de das om. Nochtans een aangename actrice.

Julius Avery slaagt erin de film zo nu en dan een eigen smoel te geven. De overval e.d. zijn best goed in beeld gebracht en doet de film heel even wat rauwer lijken. Spijtig dat dergelijke scènes eerder uitzondering dan regel zijn.

2,5