Opinions

Goed.

Het enige probleempje dat ik heb is het aantal personages. Daar verliest men wat focus en tijd mee.

Verder valt hier weinig op aan te merken: een standaardverhaaltje, maar wel een erg sfeervol. De balans tussen het misdaadluik en de familieperikelen is goed in evenwicht en leidt tot een behoorlijk slot, waar alles vrijwel geruisloos samenkomt.

Billy Crudup en Clive Owen acteren best sterk - al heb ik de indruk dat Owen's accent niet altijd klopt. Bijrollen zijn er ook genoeg en dan kom ik ook bij Matthias Schoenaerts, die hier een mooi cadeautje krijgt om zich in zijn eerste Hollywoodrol te profileren. Zijn personage vind ik er soms wat bij de haren bijgesleurd, maar qua acteren kan het wel tellen.

Zoe Saldana en Marion Cotillard - ook geen pretje om aan te horen - zijn ook sterk, Mila Kunis is overbodig.

Sterkste punt is ongetwijfeld het audiovisuele aspect. De mooie shots zijn niet bij te houden, ook de soundtrack is goed. Die scène met Cotillard en Owen in die bar is wellicht de meest geslaagde en een goed voorbeeld van hoe goed de sfeer gepakt wordt. Verder druipen de seventies - hoewel ik daar eigenlijk niet over kan oordelen - van de set- en kostuumdesigns af. Ook het wat onorthodoxe laatste shot zet dat nog even fijntjes in de verf.

3,5

Fout vermaak.

Het begin sleept nogal lang aan - iets wat eigenlijk niet gerechtvaardigd is gezien het plotje van niets -, maar na een poosje begint het toernooi en kan het knokken beginnen.

Tot het einde is het niet anders dan knokken, karatétrappen uitdelen en langgerekte kreten slaken. Het subplotje met de twee "jagers" had best achterwege gelaten kunnen worden.

Jean-Claude Van Damme is wederom uitstekend op dreef. Zijn pogingen om enige tragiek in z'n acteren te leggen werken uitstekend op de lachspieren en vechten kan hij ook, maar toch zijn het de veel te foute kreten na elke slag of trap waarmee hij imponeert.

De meeste bijrollen zijn vervangbaar, maar Donald Gibb komt af en toe eens grappig uit de hoek.

Bloodsport is - nog meer dan z'n opvolger Kickboxer - typisch jaren 80. Vooral de muziek is hét van hét. Ik heb zelden zoveel foute brol in anderhalf uur film gehoord. Dat is op zich wel nodig, want de look van deze film is ondertussen wel vrij gedateerd.

Hetzelfde geldt voor de gevechten, die er bij momenten erg nep uitzien. Ook de choreo's zijn weinig inventief - die spagaat wordt eindeloos herhaald.

3

Doorsnee.

Het eerste halfuur is best goed: de zoveelste arme jongen die zich opwerkt in de drugswereld wordt deze keer buiten het maffiagebeuren gehouden. Geloofwaardig is het niet echt (hoe Jung aan z'n drugs komt, om maar een voorbeeld te geven), maar het feit dat het maar om wiet gaat maakt het gemakkelijker om te slikken.
Maar de film kan hetzelfde niveau niet aanhouden, want na de dood van Jung's eerste vriendin kakt het wat in. Het cocaïnegebeuren gaat gepaard met wat meer karteldreiging en al snel valt het allemaal in herhaling: goed momentje, probleempje, terug goed, eens verraden, terug goed, ...
Het (grootste deel van het) tweede uur is dan ook taaie kost. Zo nu en dan neemt familiedrama de bovenhand en dat werkt wonderwel. Het einde is dan ook mooi, al had het gerust een halfuur vroeger mogen komen.

De cast doet het eveneens doorsnee. De van een erg lelijk kapsel voorziene Johnny Depp is oké, maar blinkt niet uit. Enkel op het laatste heb ik écht van hem kunnen genieten.
Ray Liotta is wellicht de uitblinker, zij het in een beperkt rolletje. Andere bijrollen zijn vaak geen onverdeeld succes. Zo doet iemand als Franka Potente (ook al is het een rolletje van niks) het niet slecht, maar zakt Penélope Cruz bij momenten door de mand.

De periode waarin de film zich afspeelt (eind jaren 60 - begin jaren 80) blijft vrij anoniem. Een echte seventies-vibe ontbreekt, al zal ik uiteraard nooit weten wat een seventies-vibe echt is.
Het hele marihuana - en later cocaïnehandeltje van Jung oogt wel vrij gemakkelijk, alsof iedere persoon met gezond verstand wat drugs gaat verkopen: leveranciers lopen er overal, het levert veel op en enige interne dan wel externe dreiging blijft uit.

3

Degelijk.

Vintage Brian De Palma. Al z'n gebruikelijke ingrediënten zijn aanwezig en dan krijg je toch al gauw een erg degelijke film. Niet erg spannend, daarvoor ziet het er tegenwoordig iets te gedateerd uit. Maar de boel houdt zich gemakkelijk staande en De Palma krijgt zowaar een deftige acteerprestatie uit John Travolta geregisseerd.

3

Meh.

Zoals verwacht is ook Blue Jasmine mij te nerveus. Ik kan uiteraard wel genieten van het scherpe kantje dat er af en toe aanzit, maar over het algemeen kan ik voor dit soort film niet rustig gaan zitten. Dat typische neurotische ligt mij niet.

Daardoor kan ik ook niet ten volle genieten van Cate Blanchett, die hier sterke (breekbare) momenten afwisselt met over-the-top acteerwerk. Ik hou er niet echt van. Sally Hawkins acteert beter, me dunkt.

Verder heeft dit zo'n typisch Woody Allen-sfeertje al heb ik lang niet al z'n films gezien. Zijn immer neurotische hoofdpersonages in acht genomen verwacht ik ook niet dat dat snel zal gebeuren. De flashbacks brengen de voor mij nodige afwisseling, al is de inhoud ervan niet echt boeiend. De soundtrack is gezellig achtergrondmateriaal, zonder meer.

2,5

Heel vroeger eens gezien, nu herzien, en in zijn context valt het nog wel mee.

Het verhaal is simpel en voorspelbaar, maar eigenlijk zit er nog wat in. De makers kozen er echter voor om het zo mierzoet te houden als mogelijk, dat er met de boeman niets gedaan wordt. Zonde.

Het acteerwerk is inderdaad om de wenkbrauwen van te fronsen, maar vooral het laatste half uur zijn er vooral beelden (en dus geen geforceerde dialogen), en dat komt het allemaal ten goede.

De locatie is uitstekend gekozen, de beelden daarvan zijn mooi in beeld gebracht. De muziek was wat bombastisch van tijd tot tijd, maar viel ook nog wel mee.

Deze film moet je zien in z'n context, niet te veel van verwachten. Gewoon goed om een middagje van een avontuurlijk filmpje (Brooke Shields incl.) te genieten.

3

Redelijk.

Typische eind jaren '90-actiekomedie. Met Martin Lawrence, als exponent daarvan, in de hoofdrol. Verder ook een TLC-achtige hiphop/pop-soundtrack en een hoop lawaaierige misverstanden waarmee Lawrence zich een weg door de film baant.

Het zorgt in ieder geval voor een vlot filmpje. Ik ben niet de grootste fan van Lawrence, of het genre zelf, maar het kijkt allemaal toch vlot genoeg weg. De speelduur is vrij beperkt, en ik dacht zelfs even dat de dubbelrol niet ging uitkomen (wat raar zou zijn). In elk geval prima verteerbare tussendoor.

3

Goed drama dat helaas inzakt naar het einde toe.

Het eerste uur is vlot, snedig, interessant. De gezinssituatie wordt geschetst en er wordt met flashbacks ingegaan op het vroegere leven beide personages. Dat is allemaal goed en wel, maar na het 'hotel'-gedeelte - dat ik anders had verwacht - zakt het stevig in mekaar. Beide hoofdrolspelers worden een hoopje ellende ("I can't do this anymore.").

Het einde is dan ook logisch.

Ryan Gosling doet het behoorlijk goed. Michelle Williams is m.i. één van de grootste beloften in Hollywood, en ook hier vind ik haar geweldig. Heel naturel, en niet storend; iets wat een grote verdienste is als je haar personage bekijkt.

Het camerawerk is wat teveel met de losse hand gedaan, waardoor het soms wat goedkoop en rommelig oogt. Toch zijn enkele scènes best wel de moeite.

3,5

Tegenvaller.

Klassieker, zo je wil. Maar absoluut niet mijn ding. Druk, best lijvig van speelduur en met een duo dat ik geen moment leuk, laat staan grappig vind. De ode aan de muziek, want dat lijkt de film toch vooral te willen zijn, is bewonderenswaardig maar komt niet echt tot leven. De film is naast komedie af en toe een musical, waarin plots Aretha Franklin als personage opduikt en een Aretha Franklin-hit van de jaren 1960 brengt.. terwijl andere artiesten zichzelf spelen.

Best vaag allemaal. Dan Aykroyd en John Belushi komen in hun musicalscènes ook niet verder dan wat potsierlijke bijtrekpasjes. Spijtig (en pijnlijk). Regelmatig komt wel eens een achtervolgingsscène langs en bijvoorbeeld de bizarre rol van Carrie Fisher is ook nog wel oké. De film dooft dus niet helemaal als een nachtkaars uit, maar veel scheelt het niet.

2

Middelmaat.

Ik had er iets meer van verwacht. De ingrediënten om er een succesrecept van te maken zijn immers sterk aanwezig, niet in het minst door de aanwezigheid van Bill Nighy en consoorten. Aan hen zal het ook niet gelegen hebben - de cast acteert over de ganse lijn uitstekend.

Enige manco is dat de film niet echt lijkt te kunnen kiezen tussen komedie en drama. Leuke typetjes worden afgewisseld door flauwe slechteriken, maar voor je het weet krijg je er wat coming-of-age-drama bovenop. Dat drama komt totaal niet uit de verf en bijgevolg dobbert de film wat roerloos rond. Met een speelduur die vlot over de 2 uur gaat, is dat niet best. Spijtig van het potentieel.

2,5

Gaat nog net.

Gemakkelijk uitgangspunt, waar men ook de gemakkelijke weg kiest door homo's veelal verwijfd neer te zetten. Dat zegt gelijk ook alles over het niveau van deze film: het is gemakkelijk en vlot. Zeer flauw ook, maar al bij al nog best goed te behappen. De speelduur is niet al te lang en een verrassend bijrolletje van iemand als Roger Moore kan er dan ook nog wel bij.

2,5

Goed.

Ik heb niets met autoracen - het een sport noemen gaat mij een paar bruggetjes te ver - en ben dan ook blij dat Bobby Deerfield daar niet om draait. Waar het wél omdraait is simpel: twee totaal verschillende mensen vinden elkaar, al loopt niet alles van een leien dakje.

De film doet vrij realistisch aan. Sommige zaken krijgen wat minder aandacht - na een dik uur kakt het zelfs eventjes in -, maar ik onthoud toch het pure van deze film.

Al Pacino acteert vlekkeloos. Zonder echt uit te blinken zoals hij dat in films uit dezelfde periode wel doet, maakt hij van Bobby Deerfield een interessant personage: eerst uitgeblust, dan weer levendiger, maar de hele film lang blijft hij een onzekerheid uitstralen, menselijker kan bijna niet.

Het moet wel gezegd dat Marthe Keller een meer dan degelijke tegenspeelster is. Ze heeft haar accent wat tegen, maar weet zich ondanks/ dankzij een complex personage goed staande te houden tegen Pacino.

De speelduur is iets te lang - een kwartiertje had er wel vanaf gekund -, maar Bobby Deerfield verveelt nergens. Daarvoor heeft de film te veel sfeer. Sydney Pollack benut de locaties ten volle, laat autoraces links liggen en zorgt ervoor dat de twee hoofdrolspelers elkaars niveau hoog houden. Meer moet je als regisseur niet doen, zo blijkt.

3,5

Mja.

Ik had de film wellicht iets minder abstract verwacht - en ook met meer focus op voyeurisme. Body Double lijkt vrij rechtlijnig, maar of het dat ook effectief is, durf ik niet zeggen.
Meer dan een vermakelijk identiteitsplotje is er in mijn lauwe beleving helaas niet overgebleven.

Gregg Henry heeft een te beschimmelde kop voor een rol zoals hier. Hij ziet er gewoon te louche uit om als 'verrassende' slechterik uit de hoek te komen. Hoofdrolspeler Craig Wasson is al een pak doorsnee-er, iets té naar mijn goesting.

Op visueel vlak lijkt Brian De Palma mij al beter te hebben gedaan. Scènes zoals die in het winkelcentrum zijn natuurlijk wel de moeite waard, maar ik had graag meer van dat gezien. De voyeuristische telescoopshots zijn wat aan de magere kant: de hoofdrolspeler ziet er te gerust uit en wat sexy is aan een magere vrouw die veel te opzichtig met haar kont staat te schudden weet ik ook al niet.

Een beetje teleurstellend.
2,5

Spannend.

Het eerste gedeelte waarin Ned en Matty elkaar leren kennen en een gepassioneerde relatie beleven is van hoog niveau. De erotische spanning spat van het scherm. Het werkt ongemakkelijk en relaxerend tegelijkertijd.
Nadat de eerste liefdestaferelen wat gaan liggen zijn komt het hoofdplot aan bod. Hoewel de seksuele spanning dan wat naar de achtergrond verdwijnt weet het voor de volle pond te boeien. De enkele plottwists zijn misschien niet bijster origineel, maar desondanks laat het de kijker lange tijd in het ongewisse.

William Hurt komt charismatisch voor de dag en zet met verve de rol van vrouwenversierder neer. Daarbovenop heeft hij een stevige portie chemie met Kathleen Turner, die op het eerste zicht een anticast lijkt (ze is/ was mooi, maar een femme fatale heb ik nooit in haar gezien) maar haar rol eveneens erg sterk neerzet.
Ook de bijrollen zijn niet mis - een jonge en naturelle Mickey Rourke passeert ook nog eventjes.

Regisseur Lawrence Kasdan levert een sterk staaltje regie af, waarbij de ode aan de film noir zeer geslaagd is. De sfeer is sexy, beklemmend, zwoel en bovenal spannend. De bezwete acteurs in combinatie met de meeslepende muziek en zomerse taferelen zijn een succesvolle mix.

Aangenaam.
3,5

Vlotte actiethriller.

Het verhaal zit redelijk in mekaar. Het verveelt nergens, en zodoende kan je als kijker je aandacht erbij houden. Da's ook wel nodig, denk ik. Het einde leek wel nogal simpel.

Normaal gezien ben ik niet zo voor die romances die veel regisseurs er bij de haren bij trekken, maar hier werd het goed uitgewerkt. Misschien ook omdat het personage Aisha een sympathiek dametje is.

Leonardo DiCaprio acteert meer dan goed. Daartegenover staat die patattenzak Russell Crowe, die wederom erg belabberd speelt en altijd de coole wilt uithangen met die vieze rokersstem van hem. Mark Strong tot slot speelt het beste van al. Hij heeft bovenal een interessant personage, maar zet hem ook gewoon uitstekend neer. Alleen spijtig van z'n slecht gecamoufleerd toupet.

Het tempo zit er stevig in, de actiescènes zien er verzorgd uit. De locaties waren nogal druk, maar dat zal zo zijn in het Midden-Oosten, zeker?

3,5

Vrij slecht.

Willens nillens zal dé love ballad der love ballads een rol hebben in mijn leven. 't Is te zeggen: toen ik met mijn op dat moment nog aanstaande de trouwzaal binnen wandelde, werd I Will Always Love You afgespeeld. Had ik het geweten; ik had de schepen en haar assistente 1001 andere opties kunnen geven, maar het zij zo. Het deed me toen wel denken dat ik The Bodyguard nog nooit gekeken had.

En het heeft uiteindelijk nog maanden geduurd, maar het is er dan toch van gekomen. En ik ben allesbehalve onder de indruk, al kan ik niet zeggen dat dat een verrassing is. Kevin Costner is zo'n saaie klaas dat je het bijna niet voor mogelijk houdt. Maar Whitney Houston gaat daar toch nog grandioos over en is héél erg belabberd als verwend nest.

Onderlinge chemie is niet genoeg aanwezig en het slaat gewoon nergens op dat de stoïcijnse bodyguard zo'n strekenmadam achterna holt. Het misdaadgegeven errond is eveneens zoutloos, maar daar is de film uiteraard niet bekend door geworden. Blij dat ik hem van m'n lijstje kan vinken en nooit meer hoef op te zetten.

1,5

Gaat wel.

Typische biopic. Iets te fragmentarisch wel, waardoor het wat springen is van een hit naar een persoonlijke crisis, naar een andere hit, naar een bandcrisis, naar nog een andere hit, enzoverder, enzovoort. Door de periode 1970 - 1985 te willen overspannen heeft men z'n hand overspeelt. Die periode is gewoon net te lang om er een echt compacte en frisse biopic over te maken, waardoor Freddie een typetje blijft en de andere bandleden amper uitgewerkt zijn.

Los van de gemankeerde personages: ze worden wel goed neergezet. Rami Malek is prima, maar ook bv. die kerel die Brian May neerzet vind ik zeer verdienstelijk. Dat is een beetje de teneur die ik heb na het kijken: het is allemaal degelijk, goed geacteerd, maar net wat te vlak en fragmentarisch om een echt goede film te zijn. De finale met Live Aid is fan service pur sang en Malek's moment de gloire als Freddie-imitator, maar ik kan me er wel iets bij inbeelden dat de aanwezigen toen de tijd van hun leven gehad hebben - door Queen, of de andere bands.

3

Goed.

Niet dat het per se iets is wat punten scoort, maar ik ben wel een liefhebber van lange takes. Een one-take is dan nog een stapje verder. De keuze om dat te doen in een 'kleine' setting werkt gewoon perfect. Het is bovendien uitstekend uitgevoerd. De film kijkt vlot weg, de camerabeweging is vlot. Het helpt voor het nerveuze sfeertje, om zo van personage naar personage (en dus naar verschillende plekjes, tafels, ..) te springen.

Stephen Graham is simpelweg een goede acteur, die past perfect in een setting als deze. Dat het inhoudelijk soms iets te gemakkelijk drama is, neem ik er voor 'n keertje wel bij. Het werkt uiteindelijk ook een geslaagde climax niet tegen. Leuk.

3,5

Goed.

Als snotaap van een jaar of 16 had ik op mijn katholieke school een leraar godsdienst die weinig tot niks onderwees over religie en dergelijke. In plaats daarvan deed hij groepsgesprekken over maatschappelijke toestanden, politiek en dergelijke meer. Als gespreksleider was hij weliswaar een flapdrol, maar ik vond het niettemin aangenaam dat er ruimte gegeven werd om zelf eens na te denken. In die optiek toonde hij af en toe een film: Requiem for a Dream, District 9 en, jawel, Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat een klaslokaal en lesuren van 50 min (dus ongeveer een dik half uur film per keer) verre van de beste kijkervaring oplevert. Ik heb lang gedacht dat deze film daaronder leed en vandaar dat ik reeds enkele jaren geleden mijn stem van 3 sterren verwijderde.

Uiteindelijk blijkt die score nog redelijk stand te houden. Ik kom ietsje hoger uit, maar heb wel even getwijfeld. Het meesterwerk dat de gemiddelde MovieMeter-user hierin ziet, zie ik er niet in. Mijn score is aan de gevleide kant en dankt het aan een uitmuntend slot.

Na de vrij gezapige en weinig subtiele 'Spring'- en 'Summer'-hoofdstukken, waarin de film niet veel meer is dan simpele moraallessen, stijgt het niveau vanaf het 'Fall'-hoofdstuk. Ik moet hierbij eerlijk bekennen dat ik de herfst sowieso al het mooiste seizoen vind, en Kim Ki-Duk maakt daar handig gebruik van, al is het visueel over de ganse lijn wel oké.

Vanaf de herfst zijn de moraaltjes ook wat volwassener, al wordt dat hoofdstuk wat ontsierd door erg belabberd acteerwerk van de terugkerende jonge monnik. Het slot van dit hoofdstuk zet de toon naar het afsluitende 'Winter'-hoofdstuk, dat grandioos in beeld gebracht is en verhalend veruit het sterkste is. De finale tocht met het Boeddha-beeld is geweldige cinema. Met de korte epiloog wordt de cyclus mooi afgesloten.

Dus eindelijk eens herzien. Mijn toenmalige leraar is in de tussentijd meermaals onderwerp van roddels over relaties met (minderjarige) studentes geweest. Als daar een grond van waarheid in zit, zal hij niet echt wakker gelegen hebben van zijn eigen moraaltjes maar ik ben alvast blij dat zijn onderricht toch nog een filmtip of 3 heeft opgeleverd.

3,5

Goed.

Dit is Hollywood, dus het onderwerp indachtig weet je op voorhand dat het niet het meest genuanceerde verhaal vertelt. De balans tussen serieus drama en satire is ook een moeilijke. Dat blijkt de eerste twintig minuten, als de film nogal van de hak op de tak enkele personages wil introduceren en Fox en Trump(isme) op de dijen wil kletsen. Veel indruk maakt dat niet echt. Ik wil immers gewoon een goeie film.

Dat krijg ik uiteindelijk. Nadat men Roger Ailes niet echt kan neerzetten als meer dan een wat boertige ouwe vent, geeft de 'casting' van Margot Robbie de film een schop onder z'n kont. Opeens gaat het wél ergens over. De sfeer wordt een beetje grimmiger en er lijkt eindelijk iets op het spel te staan.

Dan nog komen enkele personages amper uit de verf - Nicole Kidman is daar het grootste slachtoffer van. Andere zaken komen wel tot z'n recht. De rol van Charlize Theron is erg sterk. Goede actrice. Haar personage is ook een stuk interessanter dan een hoop andere. Af en toe faalt de film nog in z'n keuzes. Het geroddel bij de andere vrouwen en de frontvormingen overstijgt nauwelijks het niveau van een doordeweekse soap - dat had wat venijniger gekund.

Al bij al toch een interessant drama. Sterk geacteerd. Als sneer naar bepaalde tendensen wat mij betreft niet helemaal gelukt, maar de poging is verdienstelijk.

3,5

Licht.

Ik ben niet zo'n liefhebber van documentaires, maar deze is vrij licht en daardoor makkelijk te verteren.

Veel heeft het allemaal niet te bieden. Maryam d'Abo, één van de slechtere Bondgirls, interviewt een resem actrices (onder meer dan toch) die in de afgelopen 50 jaar in een Bondfilm hebben gespeeld.

In haar interviews probeert d'Abo om diepgang te zoeken bij de doorgaans vlakke Bondgirls. Ik vind dat vrij opmerkelijk daar zowat elke Bondgirl zo vlak als een panlat is. Sommige actrices hebben dat ook begrepen en tonen de nodige dosis zelfrelativering (Honor Blackman, Lois Chiles, Rosamund Pike, ...). Anderen (Maryam d'Abo zelf, Halle Berry, Naomi Harris, ...) denken dan weer dat ze iets in gang gezet hebben.

Het hele semi-feministische geneuzel en de vergeefse zoektocht naar diepgang is dan ook de spijtige rode draad doorheen deze documentaire. Enkele scènes uit de films zijn evenwel leuk ter herkenning (al hadden er wel wat meer achter-de-schermenbeelden getoond mogen worden), het interview met Judi Dench is erg amusant en sommige dames zouden zelfs vandaag niet misstaan in een Bondfilm (Carey Lowell, uit Licence To Kill, om maar een voorbeeld te noemen).

3

Goed.

Flinke meevaller, deze Bone Tomahawk, te meer ook omdat ik de horror wel erg vind meevallen. In mijn ogen is dit gewoon een volbloed western, zij het dat de 'vijanden' dit keer kannibalen zijn.
Nu goed, qua spanningsboog wordt het allemaal prima opgebouwd. De traagheid helpt hier aan mee, en bepaalde dingen worden slim aangepakt zodat de spanning in luttele seconden stijgt (denk maar aan de scène waarin de back-up deputy het kruisteken van de dode Mexicanen ziet).
Helaas boet de film wat aan kwaliteit in eenmaal ze het kamp van de kannibalen bereikt hebben. Ik ben blij dat het geen massieve shoot-out is geworden, maar eerder een zenuwachtig tafereel waarbij het laden van een pistool best zo snel mogelijk gebeurt, alleen had ik meer verwacht dan wat holbewoners die met boomstammen tralies maken en uiteindelijk weinig tegenstand blijken te zijn voor een kreupele revolverheld. Dat Samantha O'Dwyer ook weinig tekenen van afmatting vertoont, staat me ook wat tegen.

Nu goed, de cast met heel wat bekende gezichten doet het zeer aardig. Kurt Russell is geknipt voor zijn rol (en heeft met die snor ook echt een westernkop) maar ook Richard Jenkins is zeer goed op dreef. Matthew Fox en Patrick Wilson vind ik dan weer iets minder.

S. Craig Zahler maakt met een krap budget een film waarbij het niet te zien is dat het budget krap is: visueel is dit een volwaardige western, qua opbouw weet hij bovendien perfect wat hij doet. Zijn spanningsboog klopt, mede door de vrij realistische (keuzes en gedragingen van zijn) personages. De speelduur van een dikke 2 uur lijkt aan de lange kant, maar in mijn beleving heeft de film die nodig gehad.

3,5

Slecht.

Ontiegelijk saaie film. Beetje horror vermengd met coming-of-age, maar het blijft toch echt een tergend trage bedoening, met een als vanouds zagerige Timothée Chalamet en een tegenspeelster die al even zagerig is. Enige animo in acteerwerk komt van een overacterende Mark Rylance. Met een speelduur van boven de twee uur sleept de film zich naar het einde. Enkele mooie plaatjes zijn er zeer zeker, maar ik had ook graag wat spanning gehad.

1,5

Leuk.

Warme en kleurrijke film die eigenlijk lange tijd nergens echt over gaat. Manlief is vrolijk verliefd op een andere vrouw en pist naast de pot alsof het een lieve lust is. Het wordt vrolijk gebracht, dat dubbelleven, alsof het een lieflijk uitje is. Het cynisme dat daar in schuilt werkt prima.

Echt grappig of zo is de film dan wel niet, ik vroeg me een beetje af wat men nu eigenlijk wilde tonen. Maar dat wordt het laatste kwartier erg duidelijk met de bedrogen vrouw die daar toch iets zwaarder aan tilt dan gedacht en, aansluitend de montage met hernieuwd gezinsgeluk. Allemaal nog steeds kleurrijk, zomers en lieflijk gebracht, maar het zwart komische druipt ervan af. Tof.

Visueel ook schitterend gebracht. Zelfs nu nog oogt Le Bonheur behoorlijk modern. Tof tempo, leuk gemonteerd, een paar toffe, kleurrijke shots waar latere filmmakers als Wes Anderson overduidelijk inspiratie uit geput hebben. Zeker een aanrader en dan te bedenken dat ik nog nooit van Agnès Varda had gehoord.

3,5

Oerdegelijk misdaaddrama.

Hoewel voorspelbaar heeft het verhaal een degelijke opbouw. In het begin is de kennismaking tussen Bonnie en Clyde wat te gemakkelijk, maar uiteindelijk is de aanloop naar de climax zorgvuldig opgebouwd.

Een paar momenten zijn wat aan de saaie kant of gewoon slecht (en dan bedoel ik de meeste scènes met Estelle Parsons).

Faye Dunaway doet het uitstekend. Tegenspeler van dienst Warren Beatty is dan weer een stuk minder. Hij schijnt ook niet te kunnen praten daar hij altijd z'n kiezen op elkaar houdt.

De bijrollen zijn bezet met wisselend succes. Gene Hackman en de hobbit-helper doen het redelijk, maar Estelle Parsons zet één van de slechtste acteerprestaties neer die ik ooit gezien heb. Wat een irritant schreeuwwijf.

Bonnie & Clyde ziet er over 't algemeen gedateerd uit. De autoscènes zijn gewoon heel slecht gedaan. Gelukkig zijn de schietpartijen wél van een redelijk niveau en draagt ook de soundtrack bij tot een goeie sfeer.

3,5

Goed, maar weinig meer dan dat.

De film begint lekker vlot. Als kijker maak je snel kennis met een hele hoop personages en hun verhaal. Het is allemaal luchtig en het eerste uur vliegt razendsnel voorbij.
Maar hoe vlot de eerste helft is, zo zwaar is de tweede. 't Is allemaal zo voorspelbaar. Ook het einde vind ik er dan wat bij de haren bijgesleurd (Dirk Diggler komt met hangende pootjes terug en Jack Horner vindt dat natuurlijk oke. Rollergirl gaat terug naar school, Buck heeft z'n zaak, ... Iedereen gelukkig.) Staat nogal zwaar in contrast met dat middengedeelte.

De acteerprestaties vind ik wat verdeeld. Van Mark Wahlberg zal ik nooit een fan worden. Aanvankelijk kan hij hier een macho-typetje spelen, maar in stukken waar emotie bij nodig is, valt hij door de mand. Ook van iemand als Burt Reynolds word ik warm noch koud van.
John C Reilly, Don Cheadle en William H Macy doen het al een pak beter, en ook Julianne Moore en Heather Graham mogen er wezen.

Qua regie zit het wel helemaal goed. PT Anderson deed me soms wat denken aan Scorsese en Kubrick met z'n langgerekte shots (zoals met dat zwembad).
Dus aangenaam kijken was het zeker wel, ook mede mogelijk gemaakt door af en toe een leuk muziekstukje.

3,5

Best leuk.

Minder actiefilm dan verwacht, maar ook minder roadfilm dan ik had verwacht. Het is iets te veel vleesch noch visch. De actie is ondanks een drietal luidruchtige scènes vrij spaarzaam, en ook het religieuze is maar een kapstokje van iets en niks. Mad Max in de mix met The Road, zoiets is het.

Denzel Washington - van wie ik niet zo'n fan ben - is oké, terwijl Mila Kunis als sidekick dient als eye candy. Acteren wil niet lukken en plotgewijs heeft haar personage evenmin betekenis. Gary Oldman zet wel een geslaagde slechterik neer.

De Hughes-broers zetten een vuile apocalyptische wereld neer. De filter is goed gekozen en de film beheerst geschoten. De scène waarin het huis van de oudjes vernield wordt is mooi gedaan, zo'n langgerekte shots - al dan niet met behulp van technologie - is altijd leuk om te zien.

3

Onevenwichtig.

Niet eens heel erg slecht, maar ik heb werkelijk geen idee welk soort film Colin Trevorrow wilde maken. Het is van verscheidene genres een beetje en het loopt maar wat losjes door elkaar. Er een touw aan vastknopen is onbegonnen werk.

Weinig verrassend is het eindproduct dan ook eentje van vleesch noch visch. Er is geen enkel stuk dat echt tot z'n recht komt, want vooraleer dat kan wordt alweer een andere weg ingeslagen. De cast doe het niet onaardig maar is mee het slachtoffer van het gebrek aan rechtlijnigheid.

2,5

Nog net oké.

Toegegeven: Boomerang is niet de meest evenwichtige film. Er worden plotgewijs nogal wat kronkels gemaakt. Zo is het samenspel tussen Eddie Murphy en Halle Berry wel leuk, maar doet de film minstens de helft lang alles om ze niet samen te brengen, iets wat dan uiteindelijk wel gebeurt, zij het door wat kortere, snel opeenvolgende scènes.

Niettemin kijkt het allemaal nog wel aardig weg. Murphy vind ik op zich wel getalenteerd (al gebruikt hij dat talent meer niet dan wel). Opvallend ook dat men in 2018 zoveel hype maakte rond Black Panther en diens overwegend donkere cast, terwijl een overwegend Afro-Amerikaanse cast in 1992 ook gewoon kon. Niet dat het mij veel uitmaakt - ik ben niet zo van quota en opgelegde 'diversiteit', ik pak het gewoon zoals het komt.

2,5

Ergerlijk.

Waar het eerste deel nog net overeind blijft door een leuk personage en vette actiescènes, buist dit deel op die vlakken. Het Dafoe-personage is vervangen door een verschrikkelijk irritant vrouwmens met een al even verschrikkelijk irritant accent.

De tweelingbroertjes die nog minder op mekaar lijken dan vorige keer zijn wederom dom en leeg.

Om dat gebrek aan inhoud op te vangen wordt er wat meer tijd gespendeerd aan Il Duce. Het plotje daaromtrent en de flashbacks moeten het geheel staande houden, maar voelen voornamelijk amateuristisch aan.

Sean Patrick Flanery en Norman Reedus zijn twee grijze muizen met 0,0 acteertalent. Billy Connelly heeft wél wat aanleg, maar in het eerste deel is hij mysterieuzer en beter.

Julie Benz is van het slechtste dat ik ooit heb gezien.

De actiescènes zijn een pak minder origineel dan in het eerste deel en worden ook niet al te best in beeld gebracht. Desalniettemin zijn het lichtpuntjes in een twee uur lange drolfilm vol slecht getimed gevloek.

Bah.

1