Opinions

Degelijk.

Ik heb het enorm voor liefdesverhalen zoals hier, waar de liefde (on)mogelijk is en de hoofdpersonen verbitterd achter blijven.
Ook de vertelstructuur kan goed werken, maar dat is hier niet het geval. Zoon en dochter zijn meermaals een onaangename afwisseling op het idyllische liefdesverhaal van de mama en haar fotograaf. Daarnaast worden hun huwelijksperikelen door je strot geramd, wat een anticlimax.

Clint Eastwood zet voor zijn doen een verrassend breekbaar personage neer, al is hij soms een tikje te stijf. Zeker in de matig geschreven uitmaakscène is het net niet.
Meryl Streep heeft een boeiender personage en ondanks haar drukke gedoe komt zij beter uit de verf.
De acteurs die zoon en dochter spelen komen nog niet tot aan de hielen van het duo Eastwood - Streep, dat naast de individuele kwaliteiten vooral geruggesteund wordt door de chemie.

Als regisseur doet Eastwood wat ik van hem verwacht had. De film ziet er degelijk gemaakt uit, maar is ook erg klassiek - de moeilijke blik in de regen, seks voor het haardvuur etc.
Het camerawerk benut evenwel de fantastische locatie, hetgeen voor een geslaagde zomerse sfeer zorgt en ook opmerkelijk is dat de verouderingsmake-up er beter uitziet dan in latere films van Eastwood.

Dikke 3

Kansloos.

Viel het eerste deel nog mee, is dit vervolg ronduit slecht. Alle ontwikkelingen uit deel 1 ten spijt: Bridget Jones maakt een uur lang rare kronkels als het om haar relatie gaat, met de verwachte uitkomst, om nadien snel-snel heel de eerste film terug te beleven - inclusief knokpartijtje tussen de heren. Met het intermezzo in de gevangenis lijkt het dieptepunt bereikt, maar ik heb gehoord dat het derde deel nog slechter is, dus die laat ik aan mij voorbij gaan. Deze film kan al genoeg tellen als tijdverspilling.

1

Eindelijk gezien.

Een must-see voor de gemiddelde filmliefhebber en m'n madam was allang verbijsterd dat ik deze nog nooit (volledig) gekeken had. Ik begrijp in elk geval wel waarom deze film goed scoort bij mijn madam en haar vriendinnenkring. Het is een vrouwenfilm pur sang. Renée Zellweger die 'normaal' is - molliger dan de Hollywoodstandaard, vloekend en rokend, en vol zelfmedelijden; het scoort bij een bepaald publiek. Voeg daar nog zo'n Hugh Grant in z'n goede jaren aan toe en je weet het wel.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik dit eerste deel nog net kan pruimen. Ik vermoed dat het de Britse toon is die het nog behapbaar maakt. De ontwikkelingen zijn immers niet zo interessant en de keuzestress tussen playboy Grant en houten klaas Colin Firth is ook maar dat. Niettemin is het nog vlot genoeg. De speelduur vordert aardig en dan kan het er allemaal nog net mee door. Voor 'n keertje.

2,5

Matig.

Bij momenten sfeervol geregisseerd, met dank aan een perron in zwart-wit. Ook de vertelstructuur met de flashback is geen al te slechte keuze. De voice-over is dan wel weer een storend element, want dat komt niet verder dan beschrijven wat je op het scherm ziet. Vreemd. Verder doet de romantiek mij eigenlijk niets, want beide hoofdpersonages zijn niet bijster interessant of sympathiek, noch is hun onderlinge chemie spectaculair.

2

Slecht.

Ik heb geen idee wat men juist trachtte te bereiken: Bright is een kakofonie van alles en nog wat. Gedurfd voor de ene, voor mij vooral chaotisch. Een warboel van ideeën en invloeden. Wat eerst een wat grauwere/ cynische film lijkt te worden over rassenclassificatie (in een fantasy-setting), ontaardt al snel in een Mummy-achtige queeste om een toverstaf.

Het script is een rommeltje. Ik kon tijdens het kijken geen lijn ontdekken in het verhaal. Will Smith bakt er bovendien niets van. Met een onherkenbare Joel Edgerton , Noomi Rapace en Edgar Ramirez lopen er nog een aantal bekende namen bij, zij het voor spek en bonen.

1,5

Redelijk.

Brimstone is enerzijds vrij ambitieus qua opzet, hetgeen ik er wel in kan waarderen, maar het is anderzijds ook hetgeen wat zorgt voor bepaalde verwachtingen die niet ingelost raken. Want de film is in zijn totaliteit niet goed genoeg om een echt goede film te zijn. Er zitten te veel zaken in die matig uitgewerkt zijn. Aktes 1 en 2 zijn veelbelovend, akte 3 gaat soms de mist in (geklungel met de 2 outlaws die in de verste verte niet gevonden, laat staan opgemerkt worden), akte 4 al helemaal.
Dat The Reverend een eendimensionale viespeuk blijkt te zijn, kan ik zeker hebben. Het ontbreken van een motief is zelfs een goede keuze. Laat hem maar lekker slecht en hypocriet en wreed zijn. Doorheen de film is hij alleszins ellendig genoeg. Doodzonde dat de finale dat allemaal teniet doet. Dan gaat ie zitten huilen als een wolf (?!), speek aflekken, en een halve parabel afratelen als hij in brand staat (?!). Subtiel had hij nooit neergezet kunnen worden (’t is een hypocriete, moordzuchtige pedofiel voor iets natuurlijk), maar dit maakt van hem een regelrechte karikatuur.
De epiloog die nadien volgt had voor mij ook niet gehoeven, maar bon, het slot had op dat moment toch niet gered kunnen worden.

Dakota Fanning en zeker haar jongere ik Emilia Jones doen het uitstekend. Ze worden met wisselend succes bijgestaan door een aantal bekende gezichten. Guy Pearce slaagt erin een ontzettend ellendige rol neer te zetten, grotendeels doordat hij het gewoon goed doet maar ook wel omdat zijn accent nergens op trekt. Beetje spijtig.

Martin Koolhoven scoort punten door zijn film er te laten uitzien zoals het eruitziet. De vuile look ondersteunt het verhaal en alle ellende dat het met zich meebrengt. Het westerngevoel is er wel, zij het in een ander jasje dan gewoonlijk, wat ik dan ook weer leuk vind. Als schrijver daarentegen laat hij steken vallen. De film weet de hele speelduur wel door te komen, maar net iets te veel met dezelfde kunstjes.

3

Goed.

Prima filmpje vol platte humor, maar tegelijkertijd is dat soort platte leegheid nog best te rijmen met de realiteit. Hoewel het uitgangspunt uiteraard voor een voorspelbaar verloop zorgt stoort dat niet. Er zitten een aantal geslaagde typetjes in de film en sowieso vind ik de wisselwerking Tim Haars - Sylvia Hoeks wel tof. Naar het einde kakt het, hoe kan het ook anders, een beetje in maar met de beperkte speelduur heeft de film daar eigenlijk amper last van.

3,5

Goh ja.

Bergwandelen doet mijn hart altijd wel sneller slaan. Om die bergen te beklimmen, dat is een ander paar mouwen. Ik kan me maar moeilijk inleven in de drijfveren van dergelijke types zoals deze Pool die x-aantal jaren na een mislukte expeditie zijn doel alsnog wil bereiken. Er is weinig struggle en ik denk, als ik het verhaal zo'n beetje diagonaal gelezen heb, dat de film het allemaal beter had kunnen doen. Nu blijft het niet veel meer dan wat gezapig naar een koppige Pool kijken.

2,5

Mooi.

Het eerste gedeelte begint veelbelovend. De heren leren mekaar kennen en het kabbelt allemaal gezellig voort. Mede daarom dat de fameuze tentscène misplaatst aanvoelt. Uit al het voorgaande heb ik geen homoseksuele verlangens van Ennis Del Mar gemerkt, maar dan opeens zit ie in een andere vent. Dat plotse contrasteert met al het voorgaande, en ook met wat nog komen moet.

Want ook na het gedeelte op Brokeback Mountain kabbelt het allemaal gezapig verder. Eén en ander springt wat van de hak op de tak - vooral de tijdssprongen zijn niet altijd duidelijk. Toch is de pijn bij beide heren - vooral Ennis - duidelijk merkbaar en bezorgt de slotscène in de caravan toch voor een droge keel.

Heath Ledger is zonder twijfel de uitblinker. Zijn binnensmonds gemompel stoort geen moment, misschien doordat zijn non-verbale acteren subliem is. Jake Gyllenhaal is ook niet onverdienstelijk, maar valt in het niet naast Ledger.

In de bijrollen zijn Randy Quaid en Michelle Williams erg goed. Anne Hathaway daarentegen is geen moment geloofwaardig, zeker niet als de oudere versie van Lureen.

Ang Lee's regie is zeer degelijk. Het tempo is aangenaam, de muziek erg mooi en de cinematografie verzorgd. Enkel op de make-up van de oudere versies heb ik commentaar. De snor van Jack Twist heeft nog effect, maar Ennis Del Mar lijkt op het einde een soort huidziekte te hebben - om van Lureen's pruik nog maar te zwijgen.

Maar dat mag het kijkplezier vooral niet bederven.

3,5

Platjes.

Hetgeen mij vooral tegen de borst stoot zijn de voorspelbare dingetjes, waarbij de romance overbodiger is dan je je kan voorstellen. Dergelijke zaken zijn storend: het haalt het tempo eruit, overtuigt geen voor meter en heeft ook niks met het eigenlijke verhaal te maken.

Soit, er zit ook nog wat intrige in, maar echt schokkend, laat staan boeiend wil het nooit worden.

Mark Wahlberg en Russell Crowe zijn geen goede acteurs en ik voel mezelf een kieken dat ik ze toch een kans gegeven heb. Crowe probeert nog een beetje, maar Wahlberg is ongelooflijk zoutloos.

Rest nog een goede Jeffrey Wright en Catherine Zeta-Jones, mooi als altijd, inhoudloos als altijd.

Visueel valt er nog e.e.a. te bevelen. New York bij nacht is altijd wel sfeervol, maar dat is wel het minste dat je mag verwachten. De soundtrack is niet slecht, maar past niet bij het genre.

2

Niet mijn ding.

Na Drive en Warrior - twee films die ik kan waarderen - wou ik meer zien van Refn en Hardy. Bronson leek me dus de ideale film. Het tegendeel is waar.

Hetgeen me het meest tegen de borst stuit is de karikaturale, clowneske afspiegeling van één van de grootste Engelse criminelen ooit. Ik had op voorhand niets gezien over Michael Peterson/ Charles Bronson, dus ik weet niet hoe de man zich gedraagde, maar het is hier zodanig over-the-top dat ik het na een half uur wel gezien had.

Van het geweld had ik trouwens meer verwacht. Het gebruik van geweld in Drive komt heel dicht bij mijn ideaalbeeld van geweld in cinema; weinig, maar wel rauw en hard. Hier is het geweld continu aanwezig, maar het komt bijlange niet zo hard aan. Spijtig.

Aan alles zie je dat Tom Hardy een groots acteur kan worden. Ook hier heeft hij enkele momenten van genialiteit - ik denk aan de "theater"-scènes -, maar weer stuit het clowneske me tegen de borst. Ik zie hem liever ingetogen spelen.

Qua vormgeving is het allemaal nog net oké. Het ziet er net wat goedkoper uit dan Drive, maar dat blijft binnen de perken.

De muziek ligt in de lijn van mijn verwachtingen - af en toe bombastisch, af en toe electric feel.

1,5

Matig.

A Bronx Tale begint anders erg goed met een sfeerschepping om u tegen te zeggen. Het New York van de jaren 60 is dubbelzijdig: het ons-kent-onsgevoel ligt perfect in balans met de criminele ondertoon.
Die dreiging had uiteindelijk veel beter uitgewerkt moeten worden. Sonny is niet bepaald een maffiosi die veel uitstraalt. Behalve de keer dat hij een vent neerschiet houdt hij zich vrij weinig bezig met misdaden, tenzij met dobbelstenen spelen en daarover gokken een misdaad is.
De tijdsprong zorgt overigens ook voor een kloof in het geheel. De jongvolwassene Calogero is een wreed irritant manneke en zowat alles wat hij doet werkt op de zenuwen. Het liefst van al had ik gezien dat ie een lap rond z'n oren kreeg van z'n vader. Het romantisch subplotje werkt ook langs kanten; enig spatje chemie ontbreekt volledig.
Het einde sleept iets te lang aan. Na de moord op Sonny hadden de endcredits meteen moeten verschijnen. Nu dooft de impact van de climax uit nog voor het einde daar is.

Het acteerwerk valt vrij hard tegen. Robert De Niro brengt het er het beste van af. Chazz Palminteri kan niet overtuigen als maffialeider en beide acteurs die Calogero vertolken doen dat met weinig succes. Vooral de oude versie is tenenkrommend.

Robert De Niro als regisseur is vrij succesvol. Qua look en opbouw is A Bronx Tale een ouderwets gangsterdrama waarop het rise & fall-concept lichtjes van toepassing is.
Vooral in het begin wordt New York belachelijk sfeervol in beeld gebracht. De geweldige soundtrack is daar niet vreemd aan.
De speelduur van 2 uur vormt ook geen probleem, maar een iets boeiendere inhoud had geen kwaad gedaan.

2,5

Redelijk.

Antoine Fuqua is best een stabiele regisseur. Hij levert veelal dezelfde kwaliteit af. Er zitten weinig (extreme) uitschieters in z'n oeuvre, positief dan wel negatief. Met Brooklyn's Finest begeeft hij zich op bekend terrein, dat van goede en minder goede agenten.

Die personages worden gelukkig niet al te zwart-wit gebracht. Er zit nog, zij het niet echt subtiel, een zekere nuance in. Ook de acteurs, zeker Don Cheadle en Ethan Hawke, kunnen hun personages net een beetje interessanter maken. In z'n geheel blijft het wel gewoon een Fuqua-film. Erg vernieuwend is het geenszins, maar Fuqua staat meestal ook voor strak geschoten (actie)beelden en dat is hier niet anders.

3

Grijze middelmaat.

Disney kan beter. De setting is anders wel mooi vormgegeven (en ligt mij ook gewoon), maar eigenlijk is de film op elk vlak bandwerk. Dat gevoel overheerst toch. Van een flauw verhaaltje over de bijzonder matige voice acting van onder meer Joaquin Phoenix tot de liedjes. Bij dat laatste lijkt men te willen teren op het succes van films als Pocahontas of Tarzan. Alsof men daar een soort mengelmoes van gemaakt heeft en dan maar dacht dat het sowieso zou werken. Niet dus.

2,5

Behoorlijk goed.

De grootste troef van Brothers is de ineenvloeiing van situaties en emoties. E.e.a. had wat subtieler uitgewerkt kunnen worden, maar slecht is het zeker niet.
De kritiek op ongeloofwaardige (karakter)ontwikkelingen volg ik niet. Als je een paar maanden gevangen zit in een Afghaanse woestijn, mishandeld word en uiteindelijk een medesoldaat moet doodknuppelen, kan ik best geloven dat je elke zin voor realiteit verliest.
Ook het zijsprongetje met de dochters is zeer geslaagd. Door het "verliezen" van hun vader zijn ze sneller volwassener, maar hebben ze ook veel vragen. Dat de oudste dochter emotioneel en jaloers reageert draagt alleen maar bij aan de geloofwaardigheid. Natuurlijk gaan de makers wel in de fout door de oudste dochter aan tafel te laten kwaad worden en haar moeder valselijk te beschuldigen van overspel.
Het rouwproces van vrouw, kinderen en broer wordt elk voldoende aandacht gegeven en komt verrassend oprecht en overtuigend over. Clichévrij is het niet, maar van vals sentiment is nergens sprake.

Tobey Maguire zet een behoorlijk overtuigende prestatie neer. In de eerste helft is hij mogelijk nog beter dan in de tweede. Hoewel hij dan nog steeds erg goed is, is het allemaal minder subtiel.
Over wie ik ook erg te spreken ben is Natalie Portman. Ik heb haar altijd graag bezig gezien (behalve in Star Wars, bweik) en hier bevestigt ze weer. Het rouwproces is ongelooflijk interessant voor een acteur/actrice om geloofwaardig te brengen, maar gemakkelijk zal het niet zijn aangezien ik nog maar weinig geloofwaardige rouwprestaties heb gezien. Portman doet het echter uitstekend.
Van Jake Gyllenhaal had ik het meeste schrik. Hij heeft nogal een babyface en om dan een soort van crimineel te spelen, is een risico, maar hij brengt het er verrassend genoeg beter van af als 'tough guy' dan als kindvriendelijke, sympathieke nonkel.
Ook een pluim trouwens voor de kindacteurs, die behoorlijk wat potentie laten zien.

De regie van Jim Sheridan is subtiel en ingetogen. Het mooie en beheerste camerawerk helpt daar aan mee. De scènes is Afghanistan en de scènes 'thuis' zijn erg vergelijkbaar in die zin dat ze beiden erg gevoelig en breekbaar zijn.
Muzikaal blinkt Brothers een pak minder uit. Vooral in het begin zitten er enkele draken tussen, om van dat U2-nummer tijdens de end credits nog maar te zwijgen.

3,5

Niet best.

Peter Dinklage is ferm vervelend als crimineel broertje van de grijze muis Josh Brolin, die iets beter uit de verf komt maar ook niet meer dan dat. Sowieso krijgen beide heren een matig script waarmee ze moeten werken. Brothers creëert vaak momenten waarop het grappig had moeten zijn, maar men mist die kansen. Die vallen gewoon keer op keer dood door een slechte grap of schmierende personages. Brendan Fraser spant daarin de kroon. Wat een wanprestatie, maar hij doet dat meer dus het zal wel gewoon aan hem liggen.

2

Slecht.

Bijzonder infantiel avonturenfilmpje. Matt Damon en Heath Ledger bakken er absoluut niets van, maar de vraag rijst of het wel hun schuld is. Het script is namelijk een zootje van jewelste, waar zelfs een doorwinterde en doorgaans creatieve regisseur als Terry Gilliam amper een eigen draai aan kan geven. Enkele leuke ideetjes raken volledig ondergesneeuwd door de talloze foute beslissingen. Teleurstellend.

1

Twee gezichten.

Een dik uur lang is Bruce Almighty een topper. De moppen zijn geweldig - enkele scènes zijn top. Had dit niveau zich doorgetrokken tot het einde, was dit één van de beste komedies geweest die ik ooit heb gezien.

Helaas geitenkaas begint een half uur voor het einde het moralistische gewauwel. Dat ligt er zo dik op dat het de komische toon tenietdoet. Zonde.

Jim Carrey is in het komische gedeelte outstanding. Zijn fysieke spel is niet te vatten. Alles is zo overdreven, maar zo hilarisch. Je moet het maar kunnen.

Morgan Freeman is een geslaagde casting als God en ook Steve Carell irriteert eens niet. Helaas wordt die irritatie wel opgewekt door Jennifer Aniston.

Perfecte komedie tot ongeveer minuut 75. Dan zet je de film beter af.

3

Matig.

Mocht ikzelf filmmaker geweest zijn, zou de film qua thematiek in mijn straatje liggen. Ik kan daar in zekere zin wel van genieten, van dat melancholische en zwaarmoedige gevoel. Daar kan men volgens mij ook betere films van maken dan deze Brussels by Night.

Sowieso had ik wel verwacht dat het effectief Brussels by Night ging zijn, maar de film gaat niet over één nacht in Brussel, maar beslaat enkele dagen. Hoe dan ook is dat te kort voor het plot, want dat rare trio (of kwartet) is een opmerkelijke combinatie waarbij ik het totaal niet snapte waarom ze samen op sjok gaan. De personages beschikken in ieder geval niet over veel logica.

In het geval van Max is dat weinig verrassend, maar eerder dan nihilistisch vind ik zijn persoonlijkheid vervelend en destructief. Aan het einde blijkt waarom. In de tussentijd had ik wel wat meer nuance verwacht, zowel qua karakterschets van Max, alsook zijn relationele beslommeringen met elk van de bijrollen.

De soundtrack is bij tijd en wijlen sfeervol, maar daar had nog wel wat meer kunnen uitgehaald worden. Hetzelfde geldt voor de fotografie. Grijs is het zeer zeker, maar dat kan nog wel wat beter in beeld gebracht worden. De sfeerbom die het had kunnen en moeten zijn is dat slechts op spaarzame momenten.

2,5

Matig.

Judd Apatow heeft een behoorlijk goeie reputatie, maar dat vind ik op basis van zijn laatste, pakweg 10 jaar niet gerechtvaardigd. Ook The Bubble is een dubbeltje op z'n kant en ik vermoed dat deze film bij de meeste stemmers heel erg laag zal scoren, ofwel aan de hogere kant. Ik zit daar een beetje tussen.

De film is immers zo onevenwichtig als maar zijn kan. Met wederom een flinke speelduur (waarom toch?) valt er genoeg grappigs te bespeuren, maar is het even vaak gewoon pijnlijk slecht. Bepaalde acteurs of hun personages komen, met al die zelfbewuste humor, best goed tot hun recht, anderen dan weer totaal niet. Ik denk aan een Karen Gillan die leuk is, of aan die verschrikkelijke Leslie Mann met haar eeuwig geroep die nog maar eens zwaar irritant is.

Uiteindelijk valt er niet echt een touw aan vast te knopen. Er zit op geen enkel moment een lijn in het niveau. De setting is leuk, het concept is leuk, dat werkt nog wel. De uitwerking is zo grillig als maar zijn kan. Behalve een redelijk lange speelduur (voor een parodie) is het ook het aantal personages dat veel te hoog ligt, met alle gevolgen van dien.

Geen topper - al zal deze productie Netflix toch wel wat gekost hebben -, maar af en toe toch te leuk zodat het geen ramp geworden is. En nog dit: David Duchovny trekt tegenwoordig als twee druppels water op Walter Matthau. Dat kreeg ik tijdens het kijken maar niet uit mijn hoofd.

2,5

Erg goeie film, vind ik.

Het verhaal is allemaal eenvoudig en je weet al vanaf het begin hoe het zal eindigen, maar toch. Bij mij werkte het.

Freeman en Nicholson zetten beiden een ge-wel-di-ge rol neer. Freeman in de gekende, meer filosofische rol en Nicholson een beetje een raar typetje. Voor mij waren beiden uitstekend, maar Nicholson nog dat tikje meer, hij legt gewoon zoveel persoonlijkheid in zijn acteren. Het acteren brengt de film naar een hoger niveau.

De humor vind ik best goed, beetje flauw af en toe, maar kon er best mee lachen, vooral in die scene dat Nicholson z'n kan-en-klaarmaaltijd niet openkrijgt. Als een acteur van zo'n pietluttige dingetjes iets kan maken, is ie een topper.

Het is een beetje sentimenteel allemaal, akkoord, maar dat weet je voor je de film bekijkt.

Ik twijfel tussen een 4* en een 4,5*. Het verhaal is eenvoudig, maar de acteerprestaties zijn schitterend en het totaalplaatje was best mooi.

Een 4,5*

Tja.

Een keer of 4 moeten lachen, dus compleet hopeloos is het net niet, maar veel meer kan ik er niet over zeggen. Althans, toch niks positiefs. Verder vooral flauw, niet grappig wanneer het dat wel had moeten zijn, een beetje vervelend zelfs. De vriendengroep is geen moment leuk en bepaalde typetjes zijn dusdanig luid dat ze andere ondersneeuwen. Snel vergeten maar.

1,5

Goed genoeg.

Bullet To The Head duurt nog geen anderhalf uur dus als tussendoortje is dit goed te doen. Hetgeen men kan verwachten is simpel: actie en wat opvulsel. Het opvulsel is hier het buddy-gegeven, iets dat voor geen meter werkt. Niet de acteurs zijn daar voor verantwoordelijk, maar wel het script, dat naast een hoop matige oneliners dialogen bevat alsof deze film over een bejaard en chagrijnig koppel gaat.

Sylvester Stallone loopt er als een wassen beeld bij en gromt af en toe een onelinertje op. Echt goed vind ik hem evenwel niet. Sung Kang als sidekick wordt zo te lezen met de grond gelijk gemaakt, maar veel valt hem ook niet te verwijten gezien de rol die hij heeft.

Steler van de show is Jason Momoa, die van mij dé actieheld van de komende 10 jaar mag worden. Zijn présence maakt van Sly een mier.

Walter Hill brengt de actie ongeremd in beeld, al vind ik enkel de schietgevechten goed gefilmd. Het eindduel heeft met de bijlen iets leuks te bieden, maar benut dat niet ten volle.

De soundtrack is pure nonsense maar wel leuk; qua look oogt de film authentiek - maar m.i. niet jaren tachtig.

3

Amusant.

Weinig opzienbarend filmpje. Actiekomedie pur sang. Volgens sommigen in de lijn van Guy Rithcie's werk. Ik zie wel enige gelijkenissen, maar vind het verder toch heel anders. Vooral veel Amerikaanser. Ook best lelijk geschoten bij momenten. Potsierlijke tussentitels, die lukraak gebruikt worden om dat warrige begin schwung mee te geven. Dat is niet goed gelukt, want ondanks regelmatige overgangen komt de film moeizaam op gang.

Ook later in het verhaal heb ik mij af en toe gestoord aan het onsamenhangende verhaaltje dat alle personages aan elkaar verbindt. Dat is nogal met haken en ogen aaneen geschreven, om ze toch maar aan elkaar te linken. Daar had ik op meer gehoopt. Hetzelfde geldt voor de personages. Leuk bedoelde typetjes die lang niet allemaal leuk zijn. Brad Pitt doet het wel goed in de hoofdrol - hij heeft ook wel wat komisch talent en zelfspot. Maar minstens de helft van de personages is evengoed mislukt. Ik denk dan aan die flauwe Zoey King bijvoorbeeld.

Dat gezegd zijnde is Bullet Train wel behoorlijk vermakelijk. Met het verstand op nul kan ik nog best genieten van zo'n komische actieprent op één locatie. Enkele actiescènes zijn amusant, al mag David Leitch zijn lat toch nog wat hoger leggen. Zeker als er CGI bij kijken komt. Die is spuuglelijk. Een jaar of 4, 5 geleden leek Hollywood mij richting het hoogtepunt van CGI te gaan, maar dat is intussen toch al weer afgebot. Maar voor een keertje best leuke kost.

3

Vermakelijk.

Transformers, maar dan wat meer ingetogen. Michael Bay is immers niet de regisseur van dienst en dat komt deze film ten goede. Less is more in dit soort van origin story. Maar het is allemaal wel onderhoudend genoeg om een kleine 2 uur te vermaken.

Hailee Steinfeld is eens wat anders dan een drukke Shia LaBeouf of macho als Mark Wahlberg, maar het is vooral de setting die het hem doet: 1987, met muziek van The Smith e.d.. Ik kan die tijdsperiode wel hebben. Het zorgt er allemaal voor dat Bumblebee een prima tussendoor is in z'n genre.

3

Episch.

Gisteravond de 3e keer dat ik deze klassieker zag. De vorige keer was reeds een jaar geleden, dus stak ik gisteren de haard aan, plofte ik me in de zetel en genoot met een zakje chips en een fles Ice-Tea van dit wonder.

Met een 3e kijkbeurt komt alles nog beter tot z'n recht. Het verhaal kende ik dus al, maar toch let je steeds op iets anders.
Na de legendarische kennismaking met the Good, the Bad en the Ugly, wordt het verhaal ingezet. Het is echter nadat Blondie en Tuco uit de woestijn zijn dat het écht meeslepend wordt. Dat komt door de verweving met de Burgeroorlog (iets wat me sowieso al ontzettend interesseert). Waar ik vroeger dit monument eerder als een wat luchtigere western zag, kwam nu de zinloosheid en het drama van de oorlog erg goed over. Scènes als de kapitein aan de brug die sterft en aan de gewonde soldaat die sterft na een trekje van Blondie's sigaar kwamen erg echt over.
Die scène betekent ook de inleiding van de beste scène ooit gemaakt, namelijk de grafscène. Of dat nog niet genoeg is, krijgen we nog de meest epische shoot-out ooit voorgeschoteld.
Het gevoel dat ik - zelfs bij een 3e kijkbeurt - had, is onbeschrijflijk. Puur genieten.

Clint Eastwood speelt de beste rol uit z'n carrière. Ook Lee Van Cleef schittert weer - dit keer in de rol van slechterik. Beiden worden echter overvleugeld door Eli Wallach. Wat een rol zet die man toch neer. Hij ís zijn rol, hij ís Tuco. Al z'n tics, z'n gezichtsuitdrukkingen, ... Heerlijk. Wat mij betreft is dit één van beste personages ooit vertolkt.

Nog zo'n geweldig pluspunt is de muziek van Ennio Morricone. Niet alleen de soundtrack, maar ook de muziek tijdens Burgeroorlog-scènes is schitterend. Wat echter z'n beste stuk blijft, is het geweldige 'The Ecstasy of Gold'. De opbouw van dat lied is hemels.
Sergio Leone regisseert top. Zijn acteurs zijn op topniveau, zijn aankleding en kostumering zijn perfect, maar ook hijzelf laat geen steek vallen. Als ik zou beginnen tellen hoeveel prachtige beelden en camerastandpunten hij in deze film stopte, zou ik al snel de tel kwijt raken.

Ik zeg het nogmaals: woorden schieten me tekort om het gevoel dat ik bij deze klassieker heb te beschrijven. Voor mij is dit de beste film ooit gemaakt. Puur genieten.

5

Tof.

Nog voor mijn beginjaren op MovieMeter reeds gezien en de buis van toen is nu geenszins nog van toepassing. Met een heel aantal Coens die ik intussen gezien heb, rangschik ik deze redelijk hoog in hun oeuvre. Qua absurditeit, bizarre scènes, ludieke personages en zotte toestanden is dit gewoon goed gemaakt. Elk personage en elk twistje komt optimaal tot z'n recht.

Ook qua cast en rolbezetting is dit top. Brad Pitt en John Malkovich vind ik nog altijd de betere typetjes neerzetten, maar zelfs pietluttige rolletjes als die van J.K. Simmons of Richard Jenkins zijn eigenlijk prima neergezet. Kurkdroog of zielig: larger than life is het sowieso en ik ben blij dat ik het nu beter kan waarderen.

3,5

Niet slecht, maar ...

... ook weer niet echt overtuigend. Er wordt getracht om wat onduidelijkheid te zaaien door de verhaallijnen tegen elkaar te laten afsteken, maar dat had niet gehoeven. Het geeft de film een pretentieuze toon, terwijl ik mozaïekfilms liever simpel maar oprecht zie.
The Burning Plain is dan ook de moeite gemaakt door enkele sterke, op zichzelf staande scènes, maar als geheel mist het kwaliteit om te blijven hangen.

Aan de cast zal het echter niet gelegen hebben. Hoewel enkel Jennifer Lawrence echt indruk maakt, zijn Charlize Theron en Kim Basinger ook niet slecht. De casting van Theron en Lawrence als eenzelfde persoon vind ik dan weer een serieuze misser, want ze hebben een heel ander soort gezicht.

Maar The Burning Plain is vooral een prachtig in beeld gebrachte film. Cinematografisch valt hier alleen maar te genieten: het contrast tussen het broeierige en zonovergoten verleden met het grijze heden kan niet groter. Vooral de scènes uit de eerste groep zijn fantastisch gefilmd. De vliegtuigscènes en de ontploffing springen er bovenuit.
Muzikaal ben ik dan weer op m'n honger blijven zitten.

3

Weinig hoogstaand.

Burnt is minder komedie dan ik verwacht had, er zitten slechts sporadisch wat cynische dingetjes in. Veel meer is het een portret van een Amerikaanse Gordon Ramsay, tenminste als ik afga op de enkele keren ik hem op televisie zag passeren, de schreeuwlelijk. Behalve het ellendige gedrag van zo’n perfectionistische egoïst heb ik mij ook verbaasd over het gebrek aan subtiliteit waarmee de ommezwaai tot stand komt. Misschien is dat bewust gedaan om het bedje van drama en gevloek alsnog van een sausje van feel good te voorzien. Ik had dat hoe dan ook op een andere manier willen zien gebeuren, of gewoon helemaal niet, had ook goed geweest.

Bradley Cooper doet zijn best als schreeuwerige controlefreak, zonder meer. In de bijrollen passeren heel wat bekende gezichten, waarbij ik tevergeefs op een grotere rol van Alicia Vikander had gehoopt. Het is vooral Sienna Miller die met de minuten gaat lopen, alsook Daniel Brühl, maar beiden laten me koud.

De regisseur van dienst, John Wells, probeert Burnt visueel nog wat scherp te houden. De keukenscènes zijn inderdaad enerverend, maar dat vind ik nogal snel als je samen met een brulaap in een te kleine ruimte wordt gezet. Iets meer gastronomische gezelligheid, evt. door wat mooie plaatjes van Londen en/of minder kille kleuren, had welgekomen geweest. Hoe dan ook, al bij al makkelijk te behappen zonder te imponeren.

2,5

Goed, maar net iets te luchtig.

Butch Cassidy and the Sundance Kid bevat genoeg elementen om een topper te zijn. Zo is het verhaal goed genoeg. Het geeft immers voldoende ruimte om spanning op te bouwen. Dat lukt bij momenten aardig - ik denk hierbij aan de achtervolgingsscène -, maar uiteindelijk is het geheel me een beetje te luchtig. De door velen gesmaakte fietsscène vind ik tenenkrommend (een fiets in een western??).

Als kijker wil ik een voldaan gevoel hebben als de film eindigt, en dat voldaan gevoel geven lukt de film wél. Dat komt voornamelijk door shoot-out en het fraaie eindshot.

Paul Newman stelt mij hier een beetje teleur. Ik zie hem nochtans graag bezig, maar hier wordt hij overklast door Robert Redford - van wie ik nochtans niet de grootste fan ben. Vooral in de grimmigere stukken komt hij goed over. Hij heeft hier ook zo'n karakterkop met die snor en bakkebaarden, ook niet onbelangrijk natuurlijk.

Het is misschien ook de moeite Katharine Ross even te vermelden. Ik sta nogal sceptisch tegenover vrouwen in een western (ik zie ze graag, hoor, maar er zijn te veel westerns waarin vrouwen irriteren), maar zij staat wel redelijk te acteren. Ik zag ook de naam Sam Elliott verschijnen in de credits, maar die heb ik (helaas) niet opgemerkt.

George Roy Hill maakt - net als in The Sting - geregeld gebruik van foto's die dan zo mooi 'gefilterd' zijn. Zoiets is wel sfeervol, en past wel in een western - de kleuren, bedoel ik dan, niet al die foto's. Bepaalde scènes zoals de achtervolgingsscène zijn fraai in beeld gebracht, maar hier en daar ontbreekt het echte, authentieke westerngevoel.

Qua muziek valt het mij tegen. Ik ben al niet voor gezongen liederen in een western, maar hier is het gewoon slecht.

Butch Cassidy and the Sundance Kid heeft op papier alles om een topper te zijn (degelijke regisseur, goeie cast, redelijk plot), maar wijkt meermaals af van het serieuze en daar knelt - voor mij dan toch - het schoentje.

3,5

Tergend saai.

Vrij lange zit voor hetgeen het te bieden heeft. De leegte van een bestaan, in welke vorm dan ook, vind ik nog wel best leuk om te zien, maar niet zoals hier gebracht. Hier wil het toch ietsje meer zijn, maar ik vind het saai.

Brad Pitt en Angelina Jolie lijken ook maar wat te doen. Pitt vind ik sinds hij met Jolie begon aan te pappen steeds beter acteren, des te cynischer het is dat dit toch weer een stuk minder is.

Audiovisueel best aardig wel, al is de locatie daar ook niet vreemd aan. Het voyeurisme past ook in dit soort broeierige omgevingen.

2

Vrij zwak.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het intussen maanden geleden is dat ik Byzantium zag, maar goede films blijven hangen dus dat mag geen probleem zijn. Helaas vind ik Byzantium niet echt een goede film. Hetgeen ik me nog voor de geest kan halen is vooral wisselvallig, met een vlot begin maar veel verslapping naarmate het einde vordert.

Aan het acteerwerk van de leading ladies zal het niet gelegen hebben. Saoirse Ronan lijkt altijd goed te zijn en Gemma Arterton vind ik de meest charismatische actrice sinds Sarah Jessica Parker. Zo'n corset speelt uiteraard ook niet in haar nadeel.

Audiovisueel zit het vermoed ik wel snor, al is die lelijke rode rivier me helaas wel bijgebleven. Andere kleurencombinaties vind ik beter geslaagd.

Meer herinnering biedt mijn geheugen me op dit moment niet. Dat kan twee dingen betekenen: of de film is pover of deze recensie is dat.

2,5