Opinions

Middelmatig.

Zeer kleurrijke maar net iets te lege film waarin Matthew McConaughey zich kan en mag uitleven. Het doet aan als een videoclip en veel shots zijn zeer zeker de moeite. Inhoudelijk had ik echter best wat moeite om in de film te komen en uiteindelijk lukte dat slechts gedeeltelijk. Harmony Korine slaagt er niet in om mij echt mee te krijgen in zijn wereldje hier.

2,5

Goed.

The Beach maakt vooral het eerste uur indruk. Het verhaal is vaag, de toon mysterieus, de drie hoofdpersonages vrank, vrij en onwetend. Alle ingrediënten om een naargeestige avonturenthriller te maken zijn aanwezig.
Daarom is het ook een beetje spijtig dat ze al snel bij een afgesloten gemeenschap belanden.
Maar uiteindelijk is dat ook gewoon goed uitgewerkt. Het leven op het eiland is er eentje om van te dromen: veel mooie mensen, veel wiet en niets doen behalve wat vissen.
Vanaf het moment dat Richard en Sal van de beschaafde wereld terugkeren zakt het allemaal wat in. De verbanning van Richard is best onnozel, het vriendinnetje dat boos is omwille van zijn scheefpoepen (hoewel ze het zelf ook al gedaan heeft) ook.
Het paranoïde worden is niettemin boeiend om te volgen en ook het einde heeft - hoewel een beetje toevallig - genoeg impact om de film met een positieve noot te eindigen.

Ik deel Leonardo DiCaprio's carrière altijd onbewust in twee. In zijn vroegere jaren is hij bijna constant uitstekend, ook hier is hij fantastisch op dreef; vanaf zijn samenwerking met Martin Scorsese teert hij te veel op gekweld en boos kijken. Als hij zoals hier een vrijgevochten en uitbundig personage mag spelen is hij top.
Maar ook enkele bijrollen zijn erg goed ingevuld. Tilda Swinton is perfect gecast en ook Guillaume Canet en Virginie Ledoyen zijn redelijk, maar het is overduidelijk dat Robert Carlyle iedereen naar huis speelt, zelfs ondanks de beperktheid van z'n rol.

Danny Boyle heeft dankbaar gebruik gemaakt van de prachtige locatie. Wie zou er geen tijd willen doorbrengen op zo'n zonovergoten, wit strand met een zee als kraantjeswater? Op visueel vlak is The Beach dan ook genieten geblazen. Het is wel redelijk hip - iets wat altijd kan mislopen bij mij -, maar dat levert hier net geniale vondsten op (de gameboy-scène).
Ook muzikaal is The Beach waterdicht.

3,5

"Trust me, it's paradise."

Meh.

Járen geleden al eens gekeken, een opfrissing drong zich op. Eigenlijk zou ik de serie ook nog eens moeten kijken, al was het maar als vergelijking, maar dat ga ik me toch niet aandoen. Beter dat die in de vijver van nostalgie blijft drijven.

De opfrissing deed Bean - de film - geen goed. Ik had het wel gevreesd, maar een personage dat uitermate geschikt is voor een sketchprogramma in een langspeelfilm plaatsen werkt simpelweg niet (goed genoeg). Niet dat het aan Rowan Atkinson en z'n Mr. Bean ligt. Tuurlijk, de gekke bekken waren als kind grappiger, maar het is vooral de saaiheid rondom hem die dodelijk is. De film prikkelt niet - de bijrollen niet, de setting niet. Dan is het dweilen met de kraan open.

1,5

Middelmatig.

Iets te doorsnee actiefilmpje. Men vs nature, in dit geval vormgegeven door een behoorlijk wraakzuchtige leeuw. Spannend is het eigenlijk nooit, maar de film duurt niet echt lang en puur als actietussendoortje kan ik het dan wel hebben. Idris Elba die uiteindelijk een leeuw tegen de grond tracht te boksen past zo in het rijtje van Arnold Schwarzenegger en z'n kameel, alleen moet dit een spannende actiethriller zijn.. Tja.

2,5

Goed.

Heel evenwichtig gemaakt, deze Beasts of No Nation. Inhoudelijk kan het al snel erg zware kost worden, want het thema kindsoldaten is nu eenmaal een geladen onderwerp. Maar Beasts of No Nation pakt dat goed aan, want wanneer Agu vlucht voor zijn leven en zijn vader en grootvader, en even later ook broer, doodgeschoten worden, had dat gepaard kunnen gaan met een zware soundtrack en wat slomo hier en daar.
Dat gebeurt niet, en ook later in de film wordt die fout niet gemaakt. Het maakt deze film een keurig geregisseerd drama. Dat jongetje doet het trouwens uitstekend, beter dan Idris Elba, die m.i. zijn zwaar Brits accent af en toe niet goed genoeg verstopt.

Ook wel goed dat ervoor gekozen is de Commandant zo zielig en cynisch te laten eindigen, zonder er te veel heisa rond te maken. Zo blijft de focus op Agu en ook al is de voice-over niet echt sterk, kan zijn verhaal bevredigend afgesloten worden.

3,5

Erg matig.

Ik ben sowieso al geen fan van Russell Crowe en dat is er na het zien van A Beautiful Mind niet minder op geworden. Hij is gewoon zwak en legt veel te weinig subtiliteit in z'n acteren. Enkele zenuwachtige tics en af en toe de ogen afwenden zijn écht niet voldoende om indruk te maken als getroebleerd wiskundig genie. Ik heb meer genoten van de uitstekende Jennifer Connelly.

Het is ook na het twistje halverwege dat de film wat minder de onemanshow van Crowe is en de andere personages wat meer tot hun recht komen. Ik had wel wat meer ambiguïteit verwacht in die fase, maar Ron Howard houdt ook dat deel erg standaard en braaf. Zo is het eindproduct eigenlijk een stoffige en weinig interessante biopic over John Nash, behalve wiskundig genie ook schizofreen dus.

2

Matig.

De animatiefilm heb ik - denk ik - slechts één keer gezien tijdens mijn kinderjaren, wat wil zeggen dat het mij nooit veel zei. Deze live action doet geregeld belletjes rinkelen, maar het doet ook geregeld zuchten en fronsen. Twee grote manco’s: de liedjes, die zijn gewoon slecht. De teksten en klemtonen worden gebogen en gedaan om er toch iets melodieus van te maken maar het trekt vaak echt op niks. En het tweede manco is de saaiheid van enkele sleutelpersonages, waaronder Belle.

Emma Watson is een totale miskleun in de hoofdrol. Heel saai gebracht, met een eeuwige sippe blik. Gelukkig voor haar zijn er enkele stemmen in de bijrollen die het voortreffelijk doen, vooral Ewan McGregor spant de kroon.

Kleurrijk is deze versie zeker wel. Het kasteel van het beest is een goede locatie. Maar van uitwerking had het iets beter gekund. Zeker de CGI valt bij momenten lelijk tegen. Het beest had levensechter gemoeten. Pluspunt aan hem is wel zijn stem, ofwel komt dat door Dan Stevens ofwel door een geslaagd effect in de post-productie, ik weet het niet, maar het maakt van hem wel het leukste personage om bezig te zien.

2,5

Onevenwichtig.

The Beaver heeft anders wel wat potentieel, maar wordt op cruciale momenten de nek omgewrongen, meestal door opgeklopt drama (de vader-zoonrelatie, het vriendinnetje met het moeilijke verleden, ...).

En hoewel ik de bever met dat irritante accent niet erg kon smaken, had de focus beter meer op Walter gelegen en wat minder op de verplichte subplotjes.

Of ik de film dan beter had gevonden, laat ik in het midden. Wat ik wél weet is dat het dan tenminste niet moest eindigen met die tenenkrommende speech.

Mel Gibson doet het verdienstelijk als de depressie zelve en ook Jodie Foster - wiens manier van acteren mij niet altijd kan bekoren - is niet slecht.

De jonge garde acteert eveneens op niveau, hoewel ik wellicht nooit fan van Anton Yelchin zal worden.

Jodie Foster als regisseuse neemt geen risico's en doet alles volgens het boekje: teveel bijzaken, opgeklopt drama, ... Het mag dan ook bijna een wonder heten dat The Beaver soms klein aanvoelt.

De speelduur van een krappe 90 minuten is evenwel lang genoeg.

2,5

Aanfluiting.

Een Netflix-tussendoortje met Alicia Vikander in, wat ik dacht, een hoofdrol: dat kon op voorhand niet echt mislopen. Helaas speelt Vikander een bijrolletje van iets en niks en is de film, hoewel gelukkig geen doorrazende Hollywoodblockbuster, toch een aardige tegenvaller.

Vooreerst is John David Washington echt wel een poor man's Denzel. Met z'n stem en uiterlijk doet hij wel eens denken aan vaderlief, maar in spel en charisma zal hij wellicht nooit in de buurt komen - en dan ben ik al niet 's werelds grootste fan van Denzel.

Net zoals in Tenet, de enige andere film die ik mij zo-even voor de geest kan halen met Washington jr., is hij hier ook een erg bleek hoofdpersonage; een houten klaas die wat rond strompelt en op het einde toch nog een bovengemiddelde fysiek blijkt te hebben.

Dat het allemaal zo stuntelig oogt, is natuurlijk slechts deels zijn fout. Hij wordt ook grandioos in de steek gelaten , door het script maar ook door de wat onbeholpen regie. De kleine opzet kan ik anders wel smaken, maar komt als een boemerang terug als het naar amateurisme begint te neigen.

1,5

Vermakelijk.

Uitbundige komedie met Brendan Fraser, die ik doorgaans weinig speciaal vind. Ook hier had hij even goed door pakweg Ben Stiller vervangen kunnen worden, het zou niet veel aan de film veranderd hebben. Hij is luid en over-the-top, maar dat deel gaat 'm beter af dan waar er toch een beetje 'gevoel' in de film moet zijn. Ik had me wel iets anders voorgesteld bij de Duivel. Elizabeth Hurley die als een soort Spice Girl in een 'sexy' pakjes rondhuppelt doet het 'm niet voor mij. Verder is Bedazzled gewoon de definitie van hap-slik-weg. Niets mis mee, voor één keertje.

3

Saai.

Kleurrijke, maar toch verrassend saaie kinderfilm met een eco-boodschap. De animatie ziet er wat steriel uit, wat in schril contrast staat met wat het had kunnen en moeten zijn. Qua verloop wordt er uiteraard volgens het boekje gewerkt, wat dit toch een beetje als bandwerk doet aanvoelen. Van de voice-acting ben ik niet kapot, en al zeker niet van die schreeuwerige Jerry Seinfeld in de hoofdrol.

1,5

Redelijk.

Net als vorig jaar begint mijn bioscoopjaar met een Jason Statham-film. En ook nu levert dat een vermakelijk, doch simpel avondje op. The Beekeeper is zeker niet z'n beste film, noch is dat die van David Ayer. Daarvoor gaat het, zeker in het begin, allemaal erg snel en gebeuren de zaken veel te gemakkelijk. Allemaal om alles 'klaar' te zetten voor de wraaktoer van Statham.

Alle gebreken daargelaten heb ik me toch wel geamuseerd als de Bijenhouder in actie schiet en als een eenmansleger verscheidene teams uitschakelt. Uiteraard lijkt dat allemaal gemakkelijk te gaan, maar ik heb er me alleszins geen moment aan gestoord. Plotgewijs krijgt het nog een draai met dat ettertje dat de presidentsverkiezingen blijkt te regelen e.d. Een tikkeltje te vergezocht, maar het staat een bloederige finale niet in de weg. De knokpartij met die vent in het geel die plotsklaps het verhaal binnen komt verdient nog een eervolle vermelding. En Statham, tegenwoordig een rijpe vijftiger, staat nu al een dikke 20 jaar eenzaam aan de top als actieheld, maar bij leven en welzijn mag die er van mij nog 20 jaar bij doen.

3

Erg leuk.

Het begin is een beetje te kinderachtig, maar na een tijdje wordt de humor beter en als Beetle Juice dan eindelijk geïntroduceerd wordt is het hek helemaal van de dam.
De meest onwerkelijke situaties en gekke creaturen passeren de revue. Het merendeel daarvan is erg geslaagd. Dat hoofdpersonages Barbara en Adam (en ook de nieuwe eigenaars) eigenlijk niet boeien en het verhaaltechnisch allesbehalve inventief is maakt totaal niets uit. Scènes zoals die in de wachtkamer of alle scènes met Beetle Juice maken dat ruimschoots goed en tillen de film naar een hoger niveau.

Michael Keatons rol als Beetle Juice is vrij klein en dat is misschien net de reden waarom ik het zo'n geslaagde rol vind. Zijn beperkte screentime wordt opgevuld met de ene na de andere oneliner tussen al de drukdoenerij door. Meer screentime zou hem wellicht irritant gemaakt hebben.
Maar ook Winona Ryder is verrassend goed. I.t.t. Keaton is zij vrij ingetogen, maar dan wel op een droge manier - neem die scène waarin ze een spin ziet en dan zegt dat ze het hier wel leuk zal vinden; in 99 op de 100 gevallen zou ik zoiets zwaar gefaald vinden, maar hier werkt het gewoon.
Alec Baldwin en Geena Davis lopen er uiteindelijk voor spek en bonen bij, maar irriteren niet.

Ik moet stilaan erkennen dat ik Tim Burton één van de grappigste regisseurs vind. Ook hier combineert hij feilloos fantasy met zwarte komedie en horror.
De decors zijn overigens erg fijn vormgegeven, hetzelfde geldt voor de reeds overleden mensen - die rokende begeleidster of platgereden 'secretaris' zijn hilarisch. Qua kleuren is het fleuriger dan ik verwacht had, maar het werkt hier wel beter dan in Dark Shadows, om maar een voorbeeld te geven.
Ook de stop-motion animatie werkt erg goed. Aanvankelijk had ik mijn twijfels, maar na afloop moet ik toegeven dat dit gewoon een erg originele en creatieve vondst is die uitstekend in het geheel past.
De muzikale bijdrage vind ik dan weer niet zo speciaal. Typisch Danny Elfman, dat wel, maar hij heeft al beter gecomponeerd.

Niettemin is lachen met de dood nog nooit zo leuk geweest.
3,5

"Go ahead, make my millenium."

Best oké.

Uiteraard wordt de charme van het origineel niet geëvenaard, maar ik vind toch dat Tim Burton er best dichtbij komt. En dat is verrassend. Maar het is ook logisch, want de gekende ingrediënten van weleer zijn gewoon terug aanwezig: een bombastische, gotische score van Danny Elfman, 'lugubere' dingetjes die licht gebracht worden en een voorkeur voor practical effects in plaats van een lading CGI. Zeker dat laatste is echt een pluspunt.

Maar Beetlejuice is helaas zelf een bijrol in z'n eigen film. Michael Keaton doet z'n best, maar krijgt naar mijn mening weinig schermtijd. Er gaat te veel tijd verloren aan half gelukte of volledig mislukte personages als die van Justin Theroux en Wilem Dafoe.

In ieder geval is dit wel een geslaagde sequel, wat al geen evidentie is en al zeker niet als het origineel uit een ander tijdperk lijkt te komen. Maar Burton heeft dat al bij al niet slecht gedaan, al mag het voor mij hier ook wel bij blijven. Ik weet niet of er plannen zijn voor een derde deel - dat zou voor mij alleszins niet hoeven.

3

Goed.

De eerste twee delen zijn op zich al een afgesloten geheel. Before Midnight had zo maar het deel te veel kunnen zijn, maar is dat gelukkig niet geworden. De film bestaat maar uit enkele (lang uitgesponnen) scènes, maar kijkt toch weer prettig weg. Het begin voelt wat theatraal aan maar het laatste half uur is ijzersterk.

Ethan Hawke en Julie Delpy zijn dan ook een geoliede machine na de eerste delen. Het is eraan te zien. De dialogen zouden zo soapachtig kunnen zijn, maar voelen toch weer naturel aan dankzij hun spel. De ruzie is natuurlijk het hoogtepunt.

Na Wenen en Parijs situeert het verhaal zich nu ergens waar het rustig is. Het idyllische decor ondersteunt het verhaal prima en levert ook gewoon een leuke sfeer aan.

Geen idee of er een deel 4 komt, maar als deze de verwachtingen na de eerste twee inlost, moet een vierde deel m.i. de verwachtingen na dit deel ook kunnen inlossen.

3,5

Redelijk.

Een film over iemand waar van toeten noch blazen van gehoord had: Reinaldo Arenas. Het is best tragisch allemaal. En dat sleept in de film ook wel een beetje aan.

De meest interessante periodes zitten voor mij aan het begin van de film en het einde.

Javier Bardem is trouwens weergaloos. Heel subtiel acteerwerk levert hij af. In de bijrollen passeren nogal wat bekende gezichten, vaak in rolletjes die zo weer vergeten zijn. Deze film is hoe dan ook de Grote Bardemshow.

De mij vooralsnog onbekende regisseur Julian Schnabel schotelt tal van subtiele shots voor. De speelduur maakt ie wat mij betreft een tikkeltje te lang. Binnen de 2 uur had dit verhaal ook verteld kunnen worden.

3

Hoewel een lief en sympathiek filmpje, had ik toch net dat ietsje meer verwacht.

Over het verhaal kan ik niet veel zeggen, want er is geen verhaal. Twee jonge mensen ontmoeten elkaar en van het één komt het ander. Daarmee is alles gezegd. Toch is het uitgangspunt daarvan wel leuk. Veel mensen zouden wel iets dergelijks willen meemaken, denk ik.
De dialogen vielen me bij momenten wel wat tegen. Het zijn er ook zo veel, terwijl m.i. een romantische film het vooral nodig heeft van blikken. Acteurs die zo'n grote chemie hebben dat er geen woorden nodig zijn. Dat miste ook iets. De personages hier zijn wel lief tegen mekaar, maar ik miste -jawel- seks. Neen, ik hoef niet per se seksscènes, maar het mocht wel wat passioneler, vuriger zijn. Waarom? Céline zegt zelf dat ze seks wilde hebben nadat ze de trein uitstapte. Dan verwacht ik wel iets meer passie. Het blijft (te) braaf.
Op het einde had het afscheid wat bitterder gemogen. De nieuwe afspraak van "over 6 maanden" lag me niet zo. Ik had liever gezien dat ze zonder veel woorden, maar met verbitterde blikken afscheiden namen. Da's iets persoonlijk.

Ethan Hawke (die mij heel erg aan een andere acteur deed denken qua acteren, maar ik weet niet wie; soms dacht ik aan Depp, soms aan DiCaprio. Ik weet het niet.) doet het degelijk. Hetzelfde kan gezegd van Julie Delpy. Top is het niet, maar wel aangenaam.

Het visuele viel me wat tegen hier. Wenen moét gewoon een mooiere stad zijn dan hier getoond. Ik vond het nu nogal stil voor een hoofdstad.
Richard Linklater neemt geen risico met z'n camerawerk en houdt het basic. Van muziek heb ik niets gemerkt, behalve wat op het einde.

Benieuwd naar het 2e deel.

3,5

Net iets beter dan deel 1.

En dat terwijl het eigenlijk minder romantisch is. Komt waarschijnlijk ook omdat het nu overdag plaatsvindt, en niet 's nachts. Hoewel minder romantisch, vind ik het nu realistischer. Gedurende de hele film is er meer maturiteit aanwezig. Ook de dialogen - hoewel soms nog steeds te filosofisch- zijn beter.
Het einde vind ik het best mogelijke. Al was het inderdaad wel zonde dat de aftiteling zo snel kwam. Nog wat blikken vol genegenheid hadden niet slecht geweest.

Zowel Ethan Hawke als Julie Delpy doen het een stuk beter dan in Before Sunrise. Beiden komen meer naturel en volwassener over.

Parijs vind ik sowieso een mooiere stad dan Wenen, maar Linklater brengt het deze keer ook beter, mooier in beeld. Het is wat drukker en daardoor minder romantisch, maar het is wel sfeervoller.

4

Secuur.

Eigenlijk doet Sidney Lumet alles goed. Het spelen met de tijdslijn is goed gedaan. Dat is niet iedereen gegeven. Soms oogt dat een beetje aanstellerig en/of heeft het amper toegevoegde waarde. Hier versterkt dat de onderhuidse spanning. Die is zeker aanwezig, al beschouw ik deze film meer als drama dan als thriller.

Sterke vertolkingen ook, van de ganse cast. Philip Seymour Hoffman als grootste klootzak van de broertjes vind ik het sterkst, al doet niemand onder. Iedereen heeft z'n momentje, hoofdrol of niet. Lumet zorgt voor evenwicht en dat straalt af op elk aspect van z'n film.

Visueel zeer sfeervol gebracht. Ietwat grauw en deprimerend qua kleuren, perfect passend dus bij de rest van de film. Door de afwisseling in tijd en de afwisselende focus op telkens een ander personage brengt Lumet frivoliteit, al klinkt dat misschien als een te leuk woord voor een triest familiedrama.

3,5

Redelijk.

Sofia Coppola maakt er visueel en qua sfeerschepping een pareltje van, daar scoort The Beguiled hoe dan ook zijn hoogste punten mee. De creatie van de spanningsboog daarentegen verloopt stroever. Enkele personages en hun vertolkingen kunnen mij niet bekoren en dat weegt natuurlijk wel op de film.
De climax is wat raar gezien de overtuigingen van de dames, maar bon, ik had alleszins niet gedacht dat heer Soldaat op een dame ging kruipen dus verrassend is het zeker.

3

Mwah.

Als Behind The Candelabra het moet hebben van de relatie tussen Scott en Liberace, vind ik het geen te beste film. Als vaag tijdsbeeld is het al iets beter, maar echt interessant vind ik het allemaal niet.

Liberace zelf wordt afgebeeld als narcistische engerd. Ik hoop dat de beste man in't echt wat beter meeviel.

Van de hoofdrollen vind ik Michael Douglas beter meevallen dan Matt Damon - die trouwens véél te oud is om een prille twintiger te vertolken. Douglas verbaast wel, omdat die een rol neerzet die (ook qua acteren) ver verwijderd is van hetgeen ik hem eerder heb zien doen.

Maar stiekem vind ik Rob Lowe als plastisch chirurg de show stelen - zelden zoiets over-the-top gezien.

Steven Soderbergh zet alles in op kitsch en hoewel ik het niet bijster plezant vind daar naar te kijken, is die overdaad wel nodig. Zoals gezegd vind ik Liberace eng, maar door al die kitsch lijkt hij bij momenten larger-than-life en dan zijn die enkele scènes waarin hij wat breekbaarder is alsnog de moeite.

2,5

Degelijk.

Van het boek e.d. had ik nooit gehoord, maar na het zien van de film blijkt dat er met veel potentieel te weinig gedaan is.

Het grootste minpunt is besluiteloosheid. Men scheen niet te weten wat te doen met twee boeiende karakters tegen een al even boeiende achtergrond.

Rauw en hard is het zeker, maar Jonathan Flynn blijft een personage dat in cirkels dwaalt. Hij is zo onmenselijk - zelfs bijna karikaturaal - dat een fatsoenlijke relatie met zoon Nick nooit een optie is. Maar ook Nick zelf doet weinig. Zijn traumatische jeugd heeft duidelijk invloed gehad - iets wat mooi naar voren komt in het verhaal -, maar op relationeel vlak blijft hij maar oppervlakkig.

De vertelstijl haalt trouwens tempo uit de film. De voice-overs zijn niet storend, maar film is meer dan woorden. De makers hadden mogelijk meer gezegd gekregen door wat stille scènes.

Dergelijke karakterscènes hadden trouwens het niveau van Paul Dano en Robert De Niro kunnen opkrikken. Dano is iemand met veel potentieel, De Niro heeft zich allang bewezen. Mede door hun niet bijster sterk geschreven personages halen beide heren hun beste niveau niet.

Olivia Thirlby daarentegen (ontdekking!) is wél erg goed - hoe klein haar rol ook is - en ook op Julianne Moore is weinig aan te merken.

Paul Weitz valt als regisseur weinig te verwijten. De hele sfeer die Being Flynn uitademt is grauw en hard genoeg. Enkele scènes zijn best wel intiem en ook de cameravoering is in orde.

Het is alleen een beetje spijtig van zijn besluiteloosheid als schrijver.

3

Aangename tragikomedie.

Het eerste uur is tamelijk laks en bij momenten zelfs een tikkeltje saai, maar vanaf de ontmoeting met de president komt er wat meer vaart in de film en krijgen we ook meer leuke scènes voorgeschoteld.
Het gegeven is interessant en het is te zien waar een film als Forrest Gump de mosterd vandaan gehaald heeft.

Peter Sellers levert een zeer goeie acteerprestatie af. Het personage an sich vind ik niet echt toegankelijk en het is me nog steeds niet 100% duidelijk wat hij juist "mankeert", maar Sellers zelfs is helemaal één met het personage.
In de bijrollen zien we een uitstekende Melvyn Douglas en een zeer te pruimen Shirley MacLaine.

De sfeer is aangenaam relaxed. Het naïeve ligt er soms wat dik op (het duurt erg lang vooraleer iemand doorheeft dat Chauncey Gardiner gewoon Chance the gardener is), maar zorgt voor een feelgood-gevoel.

3,5

Best oké.

Brad Anderson maakt op zich een prima film in een genre dat mij eigenlijk zelden aanspreekt. Politieke thrillers, gemaakt door Amerikanen, over een conflict in het Midden-Oosten: het zorgt zelden tot nooit voor de beste cinema. Anderson slaagt er evenwel in om een sfeervolle en strakke film te maken. Hij maakt handig gebruik van Beirut als sfeervolle doch chaotische setting. Met Jon Hamm en Rosamund Pike beschikt hij over twee hoofdrolspelers die hun werk uitstekend doen. Enkel dat einde is me net wat te Amerikaans, wapperende vlag incluis, en zorgt ervoor dat mijn score net niet ietsje hoger ligt.

3

Zielloos.

De krampachtige openingsscène doet het al vermoeden: Belle De Jour is geen topper. Vooral hoofdpersonage Sévérine is een dooie mus, zij het eentje met een kinky gedachtegang.

Af en toe wordt geprobeerd fantasie en realiteit dooreen te halen, maar het wordt nergens intrigerend.

Het voorspelbare einde is daar een goed voorbeeld van.

Cathérine Deneuve is voornamelijk saai. Een beetje levenloos uit haar ogen turen is het enige dat schijnt te lukken.

De andere vrouwelijke bijrollen zijn stukken beter neergezet, daar zit op z'n minst een beetje leven in.

De mannelijke tegenspelers zijn van die arrogante Fransozen met een ongure uitstraling en beperkt acteertalent.

Ik ben niet thuis in de Franse cinema en heb zodoende geen flauw idee wie Louis Buñuel is, maar veel behoefte om dat te weten en zijn oeuvre te ontdekken heb ik na het zien van deze film niet gekregen.

Visueel doet het bij momenten soapachtig aan en sfeer ontbreekt meestal.

1,5

Matig.

Belle en het Beest, maar dan niet meer voor de allerkleinsten. Tenminste, op momenten lijkt het alsof Christophe Gans het wat duisterder wil aanpakken. Op andere momenten is het dan toch weer te kinderachtig om als volwassen film beschouwd te worden. Zo krijg je een vleesch-noch-visch verhaal dat na een tijdje begint aan te slepen.

Sowieso slaagt Gans er ook niet in om het belangrijkste inhoudelijke aspect enige kracht te geven, en dat is de romance die simpelweg leeg is. Er spat niet de minste romantiek van af. Dan wordt het een moeilijke bevalling.

Gans scoort evenwel veel punten als het om de aankleding van zijn film gaat. Het ziet er allemaal uiterst verzorgd uit: veel kleurtjes, veel details, veel leuke designs. Daar is men gelukkig niet bescheiden in geweest. De CGI laat geregeld te wensen over, maar dat mag nauwelijks verbazen. Muzikaal heeft men een strijkorkest aan het werk gezet, hetgeen een weinig verrassende maar soms wel mooie score oplevert.

2,5

Degelijk.

Enerzijds is het best interessant hoe Bens beleving met de realiteit matcht, anderzijds is dat hele pestgedoe te karikaturaal weergegeven. Daar verliest de film wat kracht aan. Als portret van een autist vind ik Ben X zeker geslaagd, als pestverhaal ondermaats.

Dat einde is me trouwens ook wat te ver doorgedreven.

De acteurs doen het best aardig, al vind ik Greg Timmermans en de twee pestkoppen miscast. 17-jarigen zijn puisterige schrielkiekens, geen volwassen venten van rond de 30. Laura Verlinden is immer aangenaam.

Nic Balthazar had schijnbaar nog geen enkele andere film geregisseerd. Als debuut kan dit wel tellen. Hij geeft direct zijn visitekaartje af, al blijf ik het bij tijd en wijlen te Vlaams vinden. Mij echt imponeren doet het niet, daarvoor zijn er te veel stoorzenders.

3

Meh.

Deze remake/ reboot/ herinterpretatie/ ... is een doorsnee avonturenfilmpje. Op zich volgt het keurig de geijkte paden van het genre, maar het voelt allemaal dermate plastic aan dat ik mij vooral daarin geënerveerd heb. De versie uit 1959 heb ik nog niet gezien, met uitzondering van de paardenrace, daar ontsnap je doorheen de jaren niet aan. Die paardenrace is ook hier het hoogtepunt van de film, maar is net al de ganse film een beetje leeg en fake.

1,5

Goh ja.

Er valt wel het één en het ander te zeggen over Benedetta. Het afdoen als een seksueel fantasietje van een ouwe vent is te kort door de bocht. Anderzijds is het ook simpelweg te lomp om écht serieus genomen te worden als aanklacht op religieus fanatisme.

Het eindresultaat is een onevenwichtige film. Een film die schippert tussen enkele thema's maar amper balans kan houden. Benedetta's visioenen zijn niet alleen inhoudelijk armtierig, maar zijn filmisch evenzeer onder de maat. Lachwekkend toneel zijn die scènes. De vraag is dan of dat zo bedoeld is door Paul Verhoeven of niet.

De romance zelf begint te snel en te abrupt. Gaandeweg komt die wat beter tot z'n recht als er wat psychologische lading bij kijken komt. Bartolomea wordt een interessanter personage en Benedetta ook, zij het op een andere manier. Eenmaal die weg is ingeslagen, vind ik de finale best geslaagd. De Kerk wordt niet gespaard.

En zo is Benedetta best een toffe kijkervaring, maar het is m.i. geen grootse film. Daarvoor zitten er toch echt te veel hiaten in. En hoewel ik nog maar een zevental films van Verhoeven gekeken heb, verbaas ik mij toch telkens met wat die man afkomt. Die zijn oeuvre moet toch best gevarieerd zijn?

2,5

Redelijk.

Benny & Joon kijkt gemakkelijk weg, maar moet het vooral van een paar scènes hebben die het geheel rechthouden. Ondanks de thematiek beklijft de film niet. Vooral het gebrek aan diepgang in de relatie tussen Joon en Sam lijkt mij de stoorzender.

Aiden Quinn doet wat hij moet doen - niks meer, niks minder -, maar hij sneeuwt ondanks zijn gegeven screentime onder tegenover de hoofdrolspelers. Johnny Depp is sympathiek in zijn naïviteit, maar de show stelen doet hij niet. Dat is weggelegd voor Mary Stuart Masterson, die er met kop en schouders bovenuit steekt.

Bijrolletjes zijn er nog voor Julianne Moore, Oliver Platt en William H. Macy.

De mij onbekende regisseur Jeremiah S. Chechik doet niks slecht, maar hij weet ook niks extra's te brengen, op een paar acteurscènes na.

Het lied 500 Miles kan ik wel smaken, maar wat het toevoegt aan de soundtrack is mij ontgaan.

3