Opinions

Vermakelijk.

Beowulf & Grendel is tot mijn verrassing een leuk tussendoortje gebleken. Echt serieus neemt de film zich niet (Grendel is echt een heerlijk karikatuur) en het heeft z'n manco's, maar dat maakt het misschien wel een klein beetje een guilty pleasure.

De cast is ook meer dan prima. Gerard Butler is in z'n Schotse lompigheid meer grappig dan heroïsch en ook de meeste bijrollen zijn oké. Enkel Stellan Skarsgård is me niet meegevallen, al ligt dat wellicht aan de klagerige aard van z'n rol.

Verder schotelt de film een heleboel mooie plaatjes voor. De kostumering is trouwens ook top. Met ook nog wat typische muziekkeuzes en een speelduur van dik anderhalf uur is dit een gemakkelijke wegkijker, de lage score hier ten spijt.

3

Redelijk.

Het begin is vrij verfrissend en zorgt voor een vlotte inleiding. De film blijft nadien wel een beetje te veel inleiding. Ik heb nooit het gevoel gehad dat het écht ging losbreken. Misschien is dat wel te wijten aan de mengelmoes die het is: een beetje drama, een beetje thriller, een zwartkomisch sausje erbij, ...

Het is van alles nogal veel maar als geheel nogal weinig.

Dat doet evenwel niets af van de uitstekende acteerprestaties, waarbij vooral Jack Black een sterke rol aflevert. Ook Matthew McConaughey is goed op dreef en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dat voor Shirley MacLaine eveneens opgaat, al heb ik niet kunnen genieten van haar rol.

Richard Linklater kiest voor een docustijl. Enerzijds levert dat door de dorpsgenoten een aantal geslaagde komische taferelen op, anderzijds staat het een echt vlotte vertelling in de weg.

Wanneer na verloop van tijd ook nog eens tijdssprongen gemaakt worden wordt het fragmentarische alleen maar sterker.

Een twintigtal minuutjes minder en wat focus op een gestroomlijnde vertelling en dit had een stevige verrassing geweest kunnen zijn.

3

Best oké.

The Best Exotic Marigold Hotel - wat een lekker bekkende titel ook - is perfect wat je ervan mag verwachten: de karrenvracht aan Britse rasacteurs doen het uitstekend (Bill Nighy!) en tillen de film een niveautje hoger. Met zo'n Dev Patel en al z'n likability in een bijrol kan je ook weinig misdoen. Het verhaaltje heeft net iets te veel personages - de evenwichtsoefening is dan soms wat zoek. Met een hoop sentimentaliteit is het bovendien ook wat opletten. De balans daarin is net niet goed genoeg in evenwicht voor mij, anderzijds heb ik me er ook niet aan kunnen ergeren. Totaal niet zelfs. Daarvoor is het hoe dan ook te sympathiek en dat moet feel good uiteindelijk zijn.

3

Tof.

Een biopic die een vrij typisch verloop kent, maar door van Robbie Williams een aap te maken komt het toch origineel en verfrissend uit de hoek. Het is ook geen trucje dat na 2 minuten uitgewerkt is, integendeel. Het geeft de film de ganse speelduur lang wel een zekere schwung en de voorspelbare ups en downs in het artiestenleven zijn toch weer net ietsje interessanter als de artiest in kwestie een aap is.

Ik vraag me wel af waarom godbetert Williams een biopic nodig heeft. Bij figuren als Elvis kan ik dat nog begrijpen, maar artiesten die net de helft van hun leven gepasseerd zijn (nu ja), zie ik daar de waarde niet echt van in. De stempel die Williams tot dusver op de muziekindustrie gedrukt heeft, ontgaat me ook. Voor mij is hij een popster zoals er zoveel rondlopen.

3

Meh.

De immer irritante Zach Galifianakis verslikt zich in een poging zijn bij wijlen grappige interviews te rekken tot een 'langspeelfilm'. Het concept leent zich totaal niet voor een langere film. Er wordt dan zo'n soort nepdocu van gemaakt, maar dat is toch al stukken beter gedaan. De interviews zelf zijn nog geregeld leuk, maar worden naar de achtergrond verdrongen. Dat is zonder twijfel zonde van een aantal fantastische vragen. De bloopers tijdens de end credits zijn eigenlijk het hoogtepunt: dan is het ook echt grappig en ongedwongen.

2

Te doen.

Beverly Hills Cop heeft zo z'n charme maar steekt nooit boven de middenmoot uit. Qua actie is het nergens echt goed en ook de humor valt bij momenten wat tegen wegens herhalend.

Eddie Murphy is wel een dik pluspunt. Hij straalt ongelooflijk veel enthousiasme uit, zijn lach is hilarisch en hij combineert flauwheid en ironie alsof het niets is.

Het mag dan ook geen wonder heten dat de overige castleden in vergelijking met hem wat tegenvallen. Judge Reinhold heeft op het einde nog een droge opmerking die enig komisch talent vereist, maar meestal wordt hij weinig benut.

Naast Murphy is ook de stevig aangezette eightiessfeer een dik pluspunt. Het crazy frog-deuntje is uiteraard fantastisch: simpel, dom, aanstekelijk. Actiegewijs is het soms wat gedateerd, maar enkele lompe stukjes mogen nog steeds gezien worden.

Leuk voor 'n keertje.

3

Matig.

Alles is zo'n beetje hetzelfde als in deel 1, maar vooral nogal mak. Elk succesvol element uit het origineel wordt hier herhaald. Zo wordt het duo Rosewood en Taggart flauwer met de minuut.

Eddie Murphy is en blijft een geweldige komiek. Hij kan zonder moeite een film dragen. Zelfs als hij minder momenten krijgt - daarvoor lopen Judge Reinhold (al vind ik die wel droog) en John Ashton (toch wel erg matig) teveel in de weg.

Actiegewijs is Beverly Hills Cop ll 25+ jaar na datum nog steeds de moeite. Ook de eightiessfeer zit er goed in - dat deuntje blijft ook geweldig - en de speelduur is ook al om voordat je het goed en wel doorhebt.

2,5

Matig.

Komisch talent Eddie Murphy doet het allemaal te veel op automatische piloot om dit doorsnee actiefilmpje boven de middelmaat uit te tillen. Het tweede deel vond ik ook al niet bijster goed, en dit gaat simpelweg verder op dat elan.

Enige opvallende is dat het "Crazy Frog"-deuntje, ik noem het nu maar even zo, anno 1994 al veel te gedateerd aanvoelde en men de soundtrack wat hipper en meer elektronisch probeerde maken. Alleen moet die volgens mij reeds in 1995 al even gedateerd zijn geweest. Verder niet al te erg, ik hou wel van producten van een bepaalde tijd - als dat er aan te zien is.

2,5

Kan er mee door.

Niks hoogstaand en voor mij een overbodig en te voorspelbaar vervolg. Maar het tempo ligt hoog genoeg en mede daardoor kijkt het op zich vlotjes weg. Toonde Coming 2 America hoe het niet moet, dan is dit een beter voorbeeld van hoe het wel nog kan. Al moet van mij een 5e deel niet. Eddie Murphy is op z'n 63e gestript van het jeugdig charisma waar hij indertijd op teerde dus ik hoop dat hij zich tijdig inhoudt met typetjes van 40 jaar geleden te reanimeren. Maar voor nu: net oké voor 'n keertje.

2,5

Grijze middenmoot.

Niet zo heel bijzonder, deze verfilming, maar al bij al nog net genietbaar. Het is een familiefilm en dat is er duidelijk aan te merken. Alle scherpe kantjes die er aan zouden kunnen zitten, zijn eraf geslepen: weinig tot geen spanning, geen schrikmomentjes met een of andere eng uitziende reus, wat uitbundige kleurtjes en geurtjes, noem maar op.

De laatste 20 minuten zijn vrij zoutloos, zelfs voor een braaf kinderfilmpje als dit.

Vrij brave casting verder. Dat meisje doet het oké, evenals Mark Rylance die een goede stem heeft (en er ook juist gebruik van maakt) voor zijn rol.

Steven Spielberg is een veilige keuze om een kindvriendelijk filmpje af te leveren, wat hem spijtig genoeg ook heel voorspelbaar maakt. The BFG is gestript van elke verrassing of elk spatje originaliteit. Echt sfeervol is het zelden, al belooft het begin nog wel wat. In de designs van de reuzen en hun leefwereld ben ik wellicht nog het meest teleurgesteld.

2,5

Slecht.

Enerverende film over een hoop blaaskaken die veel babbelen maar niets te zeggen hebben. Ik verbaas me er telkens over dat dit genre toch nog z'n medestanders heeft, want alle personages die ik in dergelijke films tegenkom staan mijlenver af van wat ik 'normaal' vind, laat staan van hoe ik mensen ervaar. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de cast het best wel goed doet en, voor mij, de enige positieve noot is in een verder slepend drama vol belachelijke dialogen zonder nuances en opgeblazen situaties.

1,5

Goed te doen.

Big Daddy is 80 minuten lang vrij vermakelijk: de moppen zijn er en het gebruikelijke formulewerk stoort niet.

Helaas duurt deze film 90 minuten, en dat is 10 minuten te lang: ook al weet je dat het gaat komen, het gedeelte in de rechtbank is archislecht.

Adam Sandler is vrij grappig en heeft dat bijna volledig aan Leslie Mann te danken. Elke keer zij voorbijkomt gebeurt er iets: een cynisch mopje hier, een sneer daar, ...

Het jongetje (gespeeld door een tweeling, zowaar) doet het zeer verdienstelijk en Joey Lauren Adams is ook niet onleuk om bezig te zien. Steven Buscemi en Rob Schneider hebben nog bijrolletjes, maar zijn niet grappig, verre van zelfs.

Bijna het perfecte tussendoortje: licht, vermakelijk en kort.

3

Goeie film.

Hoewel echt hoge scores veelal uitblijven, ben ik toch wel een liefhebber van Tim Burton's werk. Met Big Eyes zet hij deze keer niet in op een wat bombastische, gotische sfeer, maar houdt hij het frisser en frivoler, met in het oog springende kleuren en een fijne aankleding van de sixties. Het zorgt m.i. voor een wat aparte biopic, eentje die niet saai geworden is terwijl daar wel risico op was. Burton houdt het eigenlijk de hele speelduur lang vermakend.

De karikaturen die er gemaakt zijn van de personages staan dat ook helemaal niet in de weg. Het is misschien zelfs goed geweest om bv. een Christoph Waltz zijn gekend rolletje weer te laten spelen. Dat vliegt enkel op het einde wat uit de bocht. Maar ik heb ook kunnen genieten van Amy Adams, ook niet meteen mijn favoriete actrice, in haar rol als kneusje.

Ook het muzikaal werk van Danny Elfman is eerder onopvallend en ingetogen, daar waar hij toch al eens wat bombastisch werk aflevert. Het past in ieder geval wel in deze vrij bescheiden Burton-film.

Na deze zou ik nog eens Dumbo moeten zien om weer mee te zijn met Burton's oeuvre. Benieuwd welke kant hij daar weer mee opgaat.

3,5

Niet echt goed.

Het grootste manco is dat het drama weinig tot geen impact heeft. Het uitgangspunt heeft wat van Forrest Gump weg, maar dan met een hoog sprookjes-gehalte. En toch ontbreekt het nog aan fantasy. Het breekt nooit echt helemaal los, want het drama staat in de weg.

Ook de verschillende personages hebben me niet bepaald kunnen bekoren. De familie Bloom is vrij saai en op de dichter na zijn de andere personages dat ook.

Ewan McGregor en Albert Finney als eenzelfde persoon doen hun best, maar geen van beide kan echt overtuigen.

Billy Crudup is redelijk, Marion Cotillard valt op door haar vreselijk accent en Jessica Lange loopt er voor spek en bonen bij. Helena Bonham Carter en Steve Buscemi zijn lichtpuntjes.

Ik heb Tim Burton graag als regisseur. Zijn gevoel voor humor in een mix met fantasy en/of horror hebben al een aantal zeer amusante films opgeleverd. Hier blijft het fantasy-luik beperkt en kiest hij vol voor drama, hetgeen niet al te best uitpakt. Vooral het eerste uur geeft nog goede hoop dat de fantasy de overhand zal nemen, maar meer dan een moralistisch drama met ingetogen sprookjeselementen is het niet geworden, de mooie muziek van vaste waarde Danny Elfman ten spijt.

2,5

Mwah.

Nog net oké, vooral omdat het niet meer wil zijn dan het ooit zou kunnen zijn. Samuel L. Jackson mag zijn ding doen in een ongebruikelijke combo met een Fins jongetje in een ongebruikelijke setting met de Finse bossen. Verder redelijk B-filmachtig, zeker qua CGI doet Big Game erg jaren 90 aan.

Ook goed om de speelduur beperkt te houden. Na 1u18 begonnen de credits van het scherm te rollen en da's prima. Een langere speelduur zou totaal geen toegevoegde waarde gehad hebben.

2,5

Redelijk.

Ik had het na het zien van Burn After Reading kunnen weten en toch maakte ik dezelfde fout, namelijk het proberen volgen van plot. Er zit namelijk geen plot in. Het hele opzet houdt geen steek.

Soit, wat overblijft is een hele hoop komisch bedoelde scènes. En er zitten effectief geslaagde stukken tussen, veel zelfs. Toch zitten er even vaak missers in. Walter die Donny voor de zoveelste keer het zwijgen oplegt is gewoon niet grappig en te veel dialoog bestaat uit "Dude, I mean... fuck, Dude, really, you know, man, shit,..." Dat getaffel steekt ook sneller dan gewenst tegen - en is ook helemaal niet nodig gezien het aantal geslaagde oneliners. De zogenaamde genialiteit van dergelijke dialogen ontgaat me volledig en haalt m.i. enkel en alleen het tempo uit een al relaxte film.

Over het acteerwerk valt weinig te klagen. Jeff Bridges is goed op dreef en ook de bijrollen worden behoorlijk ingevuld. John Goodman roept aanvankelijk te veel naar mijn goesting, maar wordt na verloop van tijd beter verteerbaar. Steve Buscemi doet eigenlijk niks, Sam Elliott is ook geen toevoeging en John Turturro is al helemaal een klucht. Iemand als Julianne Moore is dan een broodnodig lichtpuntje.

De Coens zorgen overigens wel voor een leuke regie. The Big Lebowski is best aangenaam kijken. Er zit genoeg afwisseling in - de bowlingstukjes zijn wel leuk - en de droom/tripsequences zijn erg tof vormgegeven en zorgen meer dan eens voor de slappe lach.

3

"Is this your homework, Larry?!"

Nipte voldoende.

Niks hoogstaand, maar Martin Lawrence sprong slim mee op de kar van de trend die er toentertijd was om ofwel in een vrouwenrol à la Mrs. Doubtfire te kruipen, dan wel een fat suit (The Nutty Professor). Big Momma combineert het en dan krijg je, zeker met Lawrence in de hoofdrol, een luidruchtige en dwaze komedie. Het neemt zich geen seconde serieus en maar goed ook. Met de niet te lange speelduur kan het wel voor "n keertje, zelfs als je geen fan bent van Lawrence.

2,5

Best oké.

Vooropgesteld dat dit in feite totaal niet mijn genre is, moet ik zeggen dat het minstens een uur meevalt. De film wordt hip en fris gehouden. Maar het tweede uur is er dan toch te veel aan. De materie interesseert me niet zo, maar meer moeite heb ik met praatfilms. Ik hou niet van dat non-stop gekwetter.

De cast doet anders aardig zijn best: Christian Bale en verrassend ook Steve Carell zijn op hun best. Ryan Gosling vind ik echt vervelend en Brad Pitt heeft helaas een nietszeggend rolletje.

Regisseur Adam McKay maakt er het beste van: de cameo’s die te pas en te onpas langs komen zijn leuk bedacht, de film is cynisch genoeg om het levendig te houden. Met definities van begrippen gewoon letterlijk op het scherm te tonen tracht hij iedereen mee te hebben. In mijn geval is dit een plus gebleken, want van zoveel gebabbel raak ik de film hoe langer hoe meer kwijt.

Kleine 3

Pfft.

Vrij druk en kinderachtig actiefilmpje, waar ik toch iets meer van had verwacht. Toegegeven: men is er grandioos in geslaagd om effectief over-the-top te gaan. Kurt Russell, hoewel ik dat niet echt een toffe acteur vind, doet z'n stinkende best als bezwete macho en Kim Catrall in haar goeie jaren is dan ook nog eens eye candy. De ingrediënten zijn er dus, maar het eindresultaat is er niet naar. De fun is beperkt. Daarvoor lopen er volgens mij iets te veel onbenullige figuren tussen. De film is ondertussen behoorlijk gedateerd, al had de tand des tijds milder geweest als er met de monsterdesigns wat meer was gedaan.

2

Matig.

Maar eigenlijk zijn mijn verwachtingen wel ingelost: snel, flauw, gemakkelijk, ongeïnspireerd. Iets meer geslaagde grollen hadden de boel wat kunnen opfleuren, maar helaas.

Trekpleister van The Big Wedding is de cast, al zijn enkel Robin Williams en Robert De Niro voorzien van komisch talent. Voor de verandering heb ik me niet geërgerd aan Katherine Heigl en Topher Grace en is Ana Ayora een extra troef. De irritante Diane Keaton en de onopvallende Amanda Seyfried en Ben Barnes nemen we er dan maar bij.

Snel tussendoortje.

2,5

Matig.

Hoewel dit een komedie is, is het eentje dat het niet van humor moet hebben - hoe raar dat ook mag klinken.

The Big Year wordt geruggesteund door een hoge dosis feelgood. De personages zijn in dat opzicht wel goed geschreven, want elk heeft zo z'n eigen verhaal met hoogtes en laagtes - zonder ooit lamlendig te worden.

Het trio Jack Black - Steve Martin - Owen Wilson klinkt aantrekkelijk. Stuk voor stuk zijn het acteurs die zich bewezen hebben als het aankomt op komedies. Ik had dan ook een wat grappigere film verwacht, maar dat is het dus niet. Het drietal moet hier echt acteren, en dat lukt behoorlijk. Jack Black en Steve Martin komen hier wel een stuk beter uit dan Owen Wilson.

Voorts zijn er nog een hoop andere bekende acteurs die de revue passeren, waaronder Rosamund Pike, Anjelica Huston en de stem van John Cleese.

Niet echt slecht, ook niet echt goed. Voldoende als tussendoortje.

2,5

Redelijk.

M.i. net niet sexy, spannend, uitdagend genoeg. Het heeft van al die dingen wel iets, maar gaat in geen enkel aspect ver genoeg. Enkel de uitbundigheid van Harry komt goed uit de verf. De overige personages zijn mij iets te vlak om het als geheel echt goed te maken.

Dat is ook te merken aan de cast. Ralph Fiennes is uitstekend, Tilda Swinton en Matthias Schoenaerts komen niet echt de verf. Dakota Johnson is van wel willen maar niet echt kunnen.

Visueel zeker wel de moeite. De broeierige omgeving wordt gebruikt zoals ze gebruikt moet worden. Speelduur had een half uurtje ingekort mogen worden, had het allemaal wat gestroomlijnder en compacter gemaakt.

3

Matig.

Verrassend flauw drama over een hoop venten die roken, drinken en motorrijden. Veel spanning heb ik niet ontdekt en ook het drama is veelal nietszeggend. Diverse personages komen nauwelijks uit de verf. Hier en daar flakkert de boel even op, maar dat houdt nooit aan. Spijtig.

2,5

Aangenaam.

Dat Bin-jip grotendeels van dialogen gespeend is, is tegelijk de grootste troef als grootste zwakte. Ik heb het niet echt voor kwebbelfilms, cinema is in de eerste plaats immers een emotionele ervaring en dan is een film als deze - ik denk niet dat de hoofdpersonages ook maar iets tegen elkaar zeggen - een zeer welgekomen afwisseling.
Maar dat gebrek aan dialoog is mij soms iets te ver doorgedreven. Op enkele sleutelmomenten (bv bij de bokser thuis of bij de politie) smeekt de situatie gewoon om verbale interactie. De beleving is ál sprookjesachtig (trouwens, wat een leuk einde!), dan hadden de personages in dergelijke situaties wel wat meer menselijkheid mogen tonen.

De mij volslagen onbekende cast staat goed te acteren, vooral de hoofdacteurs dan. De echtgenoot en enkele politie- en gevangenismannetjes komen nogal theatraal over. Dan verkies ik de emotiegedreven stilte van de hoofdpersonages.

Visueel is Bin-jip niet buitenaards mooi - daarvoor is het allemaal te gewoontjes. Het camerawerk is evenwel aangenaam rustig, hetgeen de sprookjesachtige sfeer sterk in de hand werkt.
Muzikaal ben ik niet zo overtuigd - sterke stukjes worden afgewisseld met weengejengel op de piano.

3,5

Slappe hap.

Ondanks de korte speelduur is Bingo een taaie hap gebleken. Ontzettend luidruchtig en vooral niet grappig in al die drukdoenerij. Heel af en toe kon er lachje vanaf, verder is vooral ergernis. De charme beperkt zich tot de setting, wat inderdaad het theatergevoel behoudt.

1,5

Goed.

Een beetje zoals A Quiet Place, maar ik ben verder niet zo thuis in het genre van de thriller/horror-met-scifi-sausje dus veel andere soortgenoten heb ik (wellicht gelukkig) niet gezien.
De volle 2 uur is net ietsje te lang, maar verder doet Bird Box wat het moet doen. Het is sowieso minder thriller/ horror dan gedacht, de focus ligt meer op de groepsdynamiek in een post-apocalyptische wereld. Dat biedt weinig nieuws onder de zon, maar is uiteindelijk wel gewoon keurig gedaan. Afgewisseld met de rivierscènes (hier had ik wel meer variatie verwacht), blijft het tempo er redelijk goed inzitten.

Met het einde ben ik het niet echt eens. Het is vrij klef en dramatisch, en een hint naar het hoe of wat had ook gemogen. Nu goed, verder zijn de keuzes van Susanne Bier verdedigbaar. Trouwens ook een goede rol van Sandra Bullock, voor mij iets te vaak een hit-or-missactrice.

3,5

Mwah.

Een film met veel gezichten. Na een kwartiertje lukte het me wel er redelijk in te rollen, maar het laatste half uur heeft me toch niet kunnen bekoren. Birdman is druk, chaotisch en nerveus. Het gedrum op de achtergrond moet de film enige schwung en tempo geven, maar dat is wat mij betreft een slechte keuze geweest.

Visueel is de film zeker qua kleurengebruik aangenaam kijken. De volgende camera zit dicht op de huid van de hoofdpersonages, die meestal wel goed vertolkt worden. Michael Keaton steekt er bovenuit. Emma Stone is de enige die er weinig van bakt. De psychologische toestand van de personages zorgt voor een heleboel komische scènes.

Ook het satirische ondertoontje komt er redelijk goed uit, zeker ook omdat het zich niet beperkt tot één personage. Het zit overal wat doorheen de film. Maar toch blijft Birdman voornamelijk een verzameling scènes, de ene al wat beter dan de andere. Een coherent en vlot kijkend geheel heeft Alejandro Iñarittu er m.i. niet van kunnen maken.

2,5

Flauw.

Birds of Prey is een erg flauwe poging om een ander soort superheldenfilm te maken dan waaraan we de afgelopen 10, 15 jaar gewoon zijn geraakt. Mij maakt het an sich niet uit of men een dolkomische of serieuze benadering doet van stripboekfiguren: zolang het maar goed gemaakt is. Deze film laat de sérieux varen en zet in op een clowneske, komisch bedoelde benadering. Margot Robbie mag zich voluit uitleven in de hoofdrol.

Alleen is Robbie vrij vervelend - ze is zeker over-the-top genoeg maar haar Harley Quinn is toch erg povertjes geschreven. Ze heeft amper leuke momenten of oneliners. Met een hoop vrouwelijke bijrollen, al even slecht geschreven en helaas nog veel slechter geacteerd, kijk je uiteindelijk naar de weinig vermakelijke avonturen van een hoop giecheltrutten.

Visueel druk en uitgesproken aangekleed. Men zet in op weinig verrassende kleurtjes om de boel levendig te houden. Qua montage is het ook ietsje hipper dan gewoonlijk, maar dat stelt ook niet al te veel voor. Het zorgt wel voor een behoorlijk tempo - als ik dan toch iets positiefs kan benoemen. De film vordert dus vrij goed en met een speelduur die gemakkelijk onder de 2 uur blijft is het ook weer niet zo'n slepende zit geworden. Geen saaie, wel een vervelende film dus.

1,5

Oerdegelijk.

The Birds kenmerkt zich vooral door de fantastische spanningsopbouw, die met name in het eerste uur erg sterk is. De scènes waarin de vogels niets doen, maar simpelweg groeperen zijn ronduit fantastisch. Vergeet actie en reactie, de spanning zoals die hier wordt opgebouwd en bespeeld is altijd beter.
Wanneer de vogels dan ook effectief beginnen aanvallen wordt er gelukkig niet gekeken op een wreed shot meer of minder. Zo is er in de speeltuinscène een meisje dat op de grond ligt en droogweg bepikt wordt door een meeuw. Zelfs anno 2012 vind ik dat best gedurfd.
Toch is de tweede helft wat minder. Zo nu en dan zit er een dood momentje tussen en het gewauwel met de schoonmoeder kan ook niet boeien.
Desalniettemin is het einde er eentje om in te kaderen - onze "helden" rijden verbijsterd en in angst weg en de vogels kraaien victory. Zo zouden er meer eindes moeten zijn.

Tippi Hedren is best aardig, maar zakt in haar laatste scène - die waarin haar personage op zolder aangevallen wordt - door de mand. Op dat vreselijk gilmoment na valt er weinig op haar aan te merken.
Rod Taylor en zeker Jessica Tandy zijn ook niet onaardig, maar hun rol stelt ook niet al teveel voor.

Bijna 50 jaar na datum oogt The Birds nog behoorlijk fris. De aanvallen van de vogels zien er erg gedateerd uit, maar de nadruk ligt op de spanning en daarin blinkt Alfred Hitchcock uit. De massascènes waarin tientallen meeuwen en kraaien bijeentroepen ogen verrassend goed.
Het ontbreken van muzikale ondersteuning is overigens ook een schot in de roos.

3,5

Best goed.

Adil El Arbi en Bilall Fallah maken met Black een eigen, op momenten harde, versie van Romeo en Julia. De achtergrond is het Brusselse, met alle 'problemen' die kennelijk eigen zijn aan die buurt. Hoewel weinig verrassend doet de film eigenlijk alles wel goed. De 2 jonge acteurs zitten prima in hun rol en brengen een zekere jeugdige naïviteit in de grimmige rivaliteit tussen de leefwerelden. Het is uiteraard cynisch dat die rivaliteit er is, aangezien de bendes zowat spiegelbeelden zijn; maar de film mikt m.i. toch vooral op het liefdesverhaaltje.

3,5