Opinions

Episch.

Gisteravond de 3e keer dat ik deze klassieker zag. De vorige keer was reeds een jaar geleden, dus stak ik gisteren de haard aan, plofte ik me in de zetel en genoot met een zakje chips en een fles Ice-Tea van dit wonder.

Met een 3e kijkbeurt komt alles nog beter tot z'n recht. Het verhaal kende ik dus al, maar toch let je steeds op iets anders.
Na de legendarische kennismaking met the Good, the Bad en the Ugly, wordt het verhaal ingezet. Het is echter nadat Blondie en Tuco uit de woestijn zijn dat het écht meeslepend wordt. Dat komt door de verweving met de Burgeroorlog (iets wat me sowieso al ontzettend interesseert). Waar ik vroeger dit monument eerder als een wat luchtigere western zag, kwam nu de zinloosheid en het drama van de oorlog erg goed over. Scènes als de kapitein aan de brug die sterft en aan de gewonde soldaat die sterft na een trekje van Blondie's sigaar kwamen erg echt over.
Die scène betekent ook de inleiding van de beste scène ooit gemaakt, namelijk de grafscène. Of dat nog niet genoeg is, krijgen we nog de meest epische shoot-out ooit voorgeschoteld.
Het gevoel dat ik - zelfs bij een 3e kijkbeurt - had, is onbeschrijflijk. Puur genieten.

Clint Eastwood speelt de beste rol uit z'n carrière. Ook Lee Van Cleef schittert weer - dit keer in de rol van slechterik. Beiden worden echter overvleugeld door Eli Wallach. Wat een rol zet die man toch neer. Hij ís zijn rol, hij ís Tuco. Al z'n tics, z'n gezichtsuitdrukkingen, ... Heerlijk. Wat mij betreft is dit één van beste personages ooit vertolkt.

Nog zo'n geweldig pluspunt is de muziek van Ennio Morricone. Niet alleen de soundtrack, maar ook de muziek tijdens Burgeroorlog-scènes is schitterend. Wat echter z'n beste stuk blijft, is het geweldige 'The Ecstasy of Gold'. De opbouw van dat lied is hemels.
Sergio Leone regisseert top. Zijn acteurs zijn op topniveau, zijn aankleding en kostumering zijn perfect, maar ook hijzelf laat geen steek vallen. Als ik zou beginnen tellen hoeveel prachtige beelden en camerastandpunten hij in deze film stopte, zou ik al snel de tel kwijt raken.

Ik zeg het nogmaals: woorden schieten me tekort om het gevoel dat ik bij deze klassieker heb te beschrijven. Voor mij is dit de beste film ooit gemaakt. Puur genieten.

5

Tof.

Nog voor mijn beginjaren op MovieMeter reeds gezien en de buis van toen is nu geenszins nog van toepassing. Met een heel aantal Coens die ik intussen gezien heb, rangschik ik deze redelijk hoog in hun oeuvre. Qua absurditeit, bizarre scènes, ludieke personages en zotte toestanden is dit gewoon goed gemaakt. Elk personage en elk twistje komt optimaal tot z'n recht.

Ook qua cast en rolbezetting is dit top. Brad Pitt en John Malkovich vind ik nog altijd de betere typetjes neerzetten, maar zelfs pietluttige rolletjes als die van J.K. Simmons of Richard Jenkins zijn eigenlijk prima neergezet. Kurkdroog of zielig: larger than life is het sowieso en ik ben blij dat ik het nu beter kan waarderen.

3,5

Niet slecht, maar ...

... ook weer niet echt overtuigend. Er wordt getracht om wat onduidelijkheid te zaaien door de verhaallijnen tegen elkaar te laten afsteken, maar dat had niet gehoeven. Het geeft de film een pretentieuze toon, terwijl ik mozaïekfilms liever simpel maar oprecht zie.
The Burning Plain is dan ook de moeite gemaakt door enkele sterke, op zichzelf staande scènes, maar als geheel mist het kwaliteit om te blijven hangen.

Aan de cast zal het echter niet gelegen hebben. Hoewel enkel Jennifer Lawrence echt indruk maakt, zijn Charlize Theron en Kim Basinger ook niet slecht. De casting van Theron en Lawrence als eenzelfde persoon vind ik dan weer een serieuze misser, want ze hebben een heel ander soort gezicht.

Maar The Burning Plain is vooral een prachtig in beeld gebrachte film. Cinematografisch valt hier alleen maar te genieten: het contrast tussen het broeierige en zonovergoten verleden met het grijze heden kan niet groter. Vooral de scènes uit de eerste groep zijn fantastisch gefilmd. De vliegtuigscènes en de ontploffing springen er bovenuit.
Muzikaal ben ik dan weer op m'n honger blijven zitten.

3

Weinig hoogstaand.

Burnt is minder komedie dan ik verwacht had, er zitten slechts sporadisch wat cynische dingetjes in. Veel meer is het een portret van een Amerikaanse Gordon Ramsay, tenminste als ik afga op de enkele keren ik hem op televisie zag passeren, de schreeuwlelijk. Behalve het ellendige gedrag van zo’n perfectionistische egoïst heb ik mij ook verbaasd over het gebrek aan subtiliteit waarmee de ommezwaai tot stand komt. Misschien is dat bewust gedaan om het bedje van drama en gevloek alsnog van een sausje van feel good te voorzien. Ik had dat hoe dan ook op een andere manier willen zien gebeuren, of gewoon helemaal niet, had ook goed geweest.

Bradley Cooper doet zijn best als schreeuwerige controlefreak, zonder meer. In de bijrollen passeren heel wat bekende gezichten, waarbij ik tevergeefs op een grotere rol van Alicia Vikander had gehoopt. Het is vooral Sienna Miller die met de minuten gaat lopen, alsook Daniel Brühl, maar beiden laten me koud.

De regisseur van dienst, John Wells, probeert Burnt visueel nog wat scherp te houden. De keukenscènes zijn inderdaad enerverend, maar dat vind ik nogal snel als je samen met een brulaap in een te kleine ruimte wordt gezet. Iets meer gastronomische gezelligheid, evt. door wat mooie plaatjes van Londen en/of minder kille kleuren, had welgekomen geweest. Hoe dan ook, al bij al makkelijk te behappen zonder te imponeren.

2,5

Goed, maar net iets te luchtig.

Butch Cassidy and the Sundance Kid bevat genoeg elementen om een topper te zijn. Zo is het verhaal goed genoeg. Het geeft immers voldoende ruimte om spanning op te bouwen. Dat lukt bij momenten aardig - ik denk hierbij aan de achtervolgingsscène -, maar uiteindelijk is het geheel me een beetje te luchtig. De door velen gesmaakte fietsscène vind ik tenenkrommend (een fiets in een western??).

Als kijker wil ik een voldaan gevoel hebben als de film eindigt, en dat voldaan gevoel geven lukt de film wél. Dat komt voornamelijk door shoot-out en het fraaie eindshot.

Paul Newman stelt mij hier een beetje teleur. Ik zie hem nochtans graag bezig, maar hier wordt hij overklast door Robert Redford - van wie ik nochtans niet de grootste fan ben. Vooral in de grimmigere stukken komt hij goed over. Hij heeft hier ook zo'n karakterkop met die snor en bakkebaarden, ook niet onbelangrijk natuurlijk.

Het is misschien ook de moeite Katharine Ross even te vermelden. Ik sta nogal sceptisch tegenover vrouwen in een western (ik zie ze graag, hoor, maar er zijn te veel westerns waarin vrouwen irriteren), maar zij staat wel redelijk te acteren. Ik zag ook de naam Sam Elliott verschijnen in de credits, maar die heb ik (helaas) niet opgemerkt.

George Roy Hill maakt - net als in The Sting - geregeld gebruik van foto's die dan zo mooi 'gefilterd' zijn. Zoiets is wel sfeervol, en past wel in een western - de kleuren, bedoel ik dan, niet al die foto's. Bepaalde scènes zoals de achtervolgingsscène zijn fraai in beeld gebracht, maar hier en daar ontbreekt het echte, authentieke westerngevoel.

Qua muziek valt het mij tegen. Ik ben al niet voor gezongen liederen in een western, maar hier is het gewoon slecht.

Butch Cassidy and the Sundance Kid heeft op papier alles om een topper te zijn (degelijke regisseur, goeie cast, redelijk plot), maar wijkt meermaals af van het serieuze en daar knelt - voor mij dan toch - het schoentje.

3,5

Tergend saai.

Vrij lange zit voor hetgeen het te bieden heeft. De leegte van een bestaan, in welke vorm dan ook, vind ik nog wel best leuk om te zien, maar niet zoals hier gebracht. Hier wil het toch ietsje meer zijn, maar ik vind het saai.

Brad Pitt en Angelina Jolie lijken ook maar wat te doen. Pitt vind ik sinds hij met Jolie begon aan te pappen steeds beter acteren, des te cynischer het is dat dit toch weer een stuk minder is.

Audiovisueel best aardig wel, al is de locatie daar ook niet vreemd aan. Het voyeurisme past ook in dit soort broeierige omgevingen.

2

Vrij zwak.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het intussen maanden geleden is dat ik Byzantium zag, maar goede films blijven hangen dus dat mag geen probleem zijn. Helaas vind ik Byzantium niet echt een goede film. Hetgeen ik me nog voor de geest kan halen is vooral wisselvallig, met een vlot begin maar veel verslapping naarmate het einde vordert.

Aan het acteerwerk van de leading ladies zal het niet gelegen hebben. Saoirse Ronan lijkt altijd goed te zijn en Gemma Arterton vind ik de meest charismatische actrice sinds Sarah Jessica Parker. Zo'n corset speelt uiteraard ook niet in haar nadeel.

Audiovisueel zit het vermoed ik wel snor, al is die lelijke rode rivier me helaas wel bijgebleven. Andere kleurencombinaties vind ik beter geslaagd.

Meer herinnering biedt mijn geheugen me op dit moment niet. Dat kan twee dingen betekenen: of de film is pover of deze recensie is dat.

2,5