Opinions

Overschatte, doch vermakelijke actiekomedie.

Wat me het meest ontgoochelt, is het plot. Dat is wel érg magertjes. Ik had meer verwacht dan enkel overreligieuze tweelingbroertjes die echt niet op mekaar lijken en die alle misdaad kapotschieten, achternagezeten door een homoflik met een voorliefde voor het maken van rare bewegingen op klassieke muziek.
Op het personage van Dafoe na, weten de personages niet echt te boeien. Die Rocco leeft minstens een uur te lang.

De acteerprestaties zijn algemeen gezien vrij belabberd. SP Flanery en Norman Reedus zijn te onopvallend. Willem Dafoe heeft een extravagant personage en maakt daar dankbaar gebruik van. Dankzij hem is er nog wat leven in de brouwerij der personages. Dat leven in de brouwerij wordt ook kracht bijgezet door de extreem irritante overacting van Roccoccocco.

Desalniettemin heeft deze prent een hoge amusementswaarde. De actie ziet er meer dan behoorlijk uit en levert enkele grappige momenten op (al is bv de katschietscène een copy-past van de 'I shot Marvin'-scène uit Pulp Fiction). Ook de vertelstructuur is wel boeiend, en houdt wat spanning en tempo in de film.

3

Degelijk.

Kennelijk een hoog aangeschreven film, Das Boot. Eéntje die ik lange tijd heb uitgesteld, want ik kijk mijn films liefst zonder enige tijdsdruk of stoorzenders en 3,5 uur is toch al een redelijk tijdsblok om in te plannen.

Het is echter ook een te lange speelduur voor hetgeen de film voorschotelt. Er gebeurt niet echt heel veel. Regisseur Wolfgang Petersen zet z'n geld op de claustrofobische sfeer in zo'n duikboot. Dat doet hij goed - het is redelijk beklemmend allemaal. Ook de steeds slechter uitziende bemanningsleden, geholpen door ingenieus lichtspel, versterken dat effect.

Maar er kon m.i. gerust een uur afgepitst worden. Het psychologische luik vind ik niet bijster sterk neergezet. Uiteraard is zo'n maandenlange tocht in een duikboot slopend, zowel mentaal als fysiek, dat is vanzelfsprekend. Inhoudelijk kan daar eigenlijk niet echt veel aan toegevoegd worden, met uitzondering van de eerste duikscènes en het eerste conflict. Het gekraak van de boot zorgt voor een extra spanningsveld.

Al bij al een film om zeker gezien te hebben, maar voor mij geen topfilm.

3

Amusant.

Een vervolg op Borat; hoe zeer ik als 14-jarige indertijd in de toenmalige Utopolis in Aarschot krom lag van het lachen, ik was er niet op aan het wachten. Het begint dan ook nog eens aarzelend. Bekende stukjes worden gauw over gedaan, maar da's wat flauw. Ook in Amerika is het te vaak hit-or-miss. Conservatief Amerika blijkt eens te meer een makkelijk doelwit. Niet dat ik het geheel onterecht vind, maar dat is toch gewoon te gemakkelijk.

Naar het einde toe wordt de film wel beter. Men werkt toe naar een nieuwe Pamela Anderson-scène, maar deze finale is beter. Een vettig ventje van bedenkelijk allooi dat zich zo op de hak laat nemen... Het is pijnlijk, vooral ook voor de politiek in het algemeen. Dat laatste stuk wordt Sacha Baron Cohen wel grandioos voorbij gestoken door Maria Bakalova. En zo is deze sequel toch een waardige en vooral amusante opvolger geworden.

3

Geslaagde komedie.

Vooral het begin is geweldig. De introductie van de personages is hilarisch, evenals scènes zoals het breken van het jodenei.

Ook de eerste scènes in Amerika zijn geweldig, de verborgen-cameramomenten op kop.

Na verloop van tijd echter (zeker als je de film al 2x gezien hebt) wordt het wat zagerig.

Gelukkig herpakt het zich, met een toch wel degelijk einde.

Sacha Baron Cohen is geweldig als Borat. Hij ziet er enorm fout uit en gedraagt zich echt pervers. Sommige mensen zullen dit niet smaken, maar ik kan het wel hebben.

Erg vermakelijk, maar ik raad aan om deze film niet meer dan 2x te zien.

3,5

Mwah.

Echt slecht is het niet en de waanzin van een oorlog wordt eens te meer luid en duidelijk verfilmd. Dat luidruchtige is meteen ook het grootste manco. De film is eigenlijk over de ganse speelduur vrij lawaaierig. Qua pacing lijkt mij niet alles goed te zitten.

Tom Cruise is bovendien echt matig. Uiteindelijk heeft hij na z'n doorbraak in Top Gun toch genoeg deftige rollen gekregen om te bewijzen dat hij wel echt kan acteren, maar ook hier overtuigt hij niet. Veel geroep en veel frustratie die van z'n gezicht staat af te lezen, dat zeker, maar het komt toch niet echt tot z'n recht.

Mede dus de fout van de regie van Oliver Stone, die met Platoon wél een echte Vietnamklassieker scoorde.

2,5

Amusant.

Joe Carnahan weet wel hoe een vermakelijke actiefilm te maken. Met Boss Level maakt hij vanaf de eerste seconde duidelijk wat voor film de kijker mag verwachten: een vlotte en bloederige actiekomedie. Frank Grillo - m.i. verre van de beste acteur die er rond loopt - doet het alleszins meer dan degelijk en kan de hele speelduur lang een amusante protagonist zijn.

Het plot zelf is weinig bijzonder en ook de game-vibe is weinig opzienbarend. De komische knipogen zijn vaak gemakkelijk scoren, maar scoren wel. Simpel en hersenloos actievermaak; meer kan ik er niet van maken, maar ik heb er alleszins best van genoten.

3,5

Goed.

Het lage budget heeft hier duidelijk in z'n voordeel gespeeld; met slechts twee (eigenlijk één) locaties wordt een spannend plotje opgezet. De eerste twintig minuten gaan wat snel - de lesbische aantrekkingskracht is wat te komisch -, maar wanneer het misdaadgedeelte het overneemt bouwt de spanning gestaag op en is het een dik uur genieten geblazen.

Jennifer Tilly met haar hijgstem is me niet écht meegevallen en ook Gina Gershon is gemiddeld, maar met die Joe Pantoliano loopt er wel een geslaagd karikatuur rond. Ook de andere bijrollen zijn dat wel - alleen die Christopher Meloni is me net iets té.

Die heeft ook zo'n totaal misplaatste oneliner ergens in de film. Verder is men er wel in geslaagd de film van behoorlijk wat humor te voorzien, iets wat niet zozeer de verdienste is van het script dan wel van de cast die qua delivery uitstekend werk doet. De Wachowski's zullen er ook wel iets mee te maken hebben, maar zijn hier toch serieus gebaat met het beperkte budget.

3,5

Degelijk.

Klassieke avonturenfilm in al z'n vezels. Groots gemaakt, met mooie shots van het schip, vaak ondersteund door het kenmerkende geluid van Vangelis' muziek. En, na een tijdje, exotisch aandoend, waardoor je dan toch het gevoel hebt dat de bemanning inderdaad ergens in the middle of nowhere terecht gekomen is.

Maar het is ook net wat te knullig. Anthony Hopkins is karikaturaal, Mel Gibson ook. Maar verder is die laatste wel prima gecast, als hersenloze adonis. De scène waarin hij ogenschijnlijk moeiteloos verleid wordt een stel giechelende trezebezen werkt, mogelijk onbedoeld, op de lachspieren. Het kan ook serieus bedoeld zijn, want als ik maandenlang op een schip zou zitten met geen vrouwen maar wel een hoop andere mannen, zou ik misschien ook overstag gaan na zo'n hartelijk monokini welkom van exotische schonen. Gevaar of een cultuurverschil lijkt niet meteen aan de orde.

Na een tijdje neemt de film een iets 'hardere' toon aan. Het wordt, logischerwijze, uitzichtlozer. Ondertussen zijn er films die de survival stukken beter hebben neergezet. Hopkins en de zijnen lijken vooral last te hebben van baardgroei. De twijfelachtige keuze van de muiters kan aan het einde nog een ietwat onheilspellende sfeer verzorgen. Het verhaal van Fletcher Christian was mij reeds bekend. De geschiedenisles vind ik vaak wel interessant, los van dat het te zot om los te lopen is wat er indertijd allemaal gebeurd is.

3

Erg vlot.

Ik heb de Bournefilms onbewust altijd gemeden. Zo nu en dan komt er eens eentje op televisie, maar ik heb altijd het idee gehad dat het ingewikkelde films zijn die je best vlak na elkaar ziet.

Uiteindelijk valt dat ingewikkeld zijn erg goed mee. The Bourne Identity is goed volgbaar, maar heeft genoeg om het lijf om de volle speelduur spannend te zijn.
Enkele zaken hadden evenwel beter uitgewerkt kunnen/ moeten worden - waarom weer zo'n doorzichtige romance? - en ook de ontknoping valt tegen - Bourne die de kinders van zijn doelwit ziet, en dan maar wegwandelt??.

De doorgaans wisselvallige Matt Damon zet een behoorlijke rol neer als getergde "patiënt" van geheugenverlies. Naast intens zoeken naar zijn verleden kan hij ook een behoorlijk potje knokken.
Franka Potente is opvulsel, maar de overige bijrollen worden vrij goed neergezet. Chris Cooper is uitstekend op dreef, maar ook Brian Cox weet raad met z'n rolletje en zelfs Julia Stiles weet te overtuigen. Het casten van Clive Owen lijkt op het eerste zicht onnodig - hij zegt tenslotte 3 zinnetjes -, maar het is duidelijk dat hij beter tot z'n recht komt in dit soort rollen dan in rollen waarvoor acteertalent nodig is.

Qua regie doet The Bourne Identity wat denken aan Steven Soderbergh. Niet alleen het camerawerk is vaak nerveus en schokkerig, ook de muziek is behoorlijk slecht.
Niettemin is de speelduur makkelijk door te komen, mede dankzij de zorgvuldig opgebouwde spanning.

Kleine 4

Matig.

De originele Bourne-films steunen al niet echt op een doordacht plot, maar het plot van dit vierde deel is toch wel héél erg gemakkelijk (lees de beschrijving hier en op het geheel overbodige medicijnengeneuzel na weet je alles). Aan spanning ontbreekt het dan ook.

De kennismaking met Aaron Cross is rustig, maar kan nog boeien door de locatie. Voorts wordt er getracht de boel staande te houden met een stortvloed aan actiescènes, maar op enkele uitzonderingen na werkt de duur ervan nefast.

Jeremy Renner is ook duidelijk geen Matt Damon. Mede door het lege script is zijn personage weinig boeiend, maar hij is ook puur qua acteren veel minder intens dan Damon.

Rachel Weisz daarentegen bewijst wederom dat ze bij de absolute top behoort. Zelfs van een cliché en leeg blockbusterpersonage kan ze nog iets maken.

De andere bijrollen zijn ook weinig speciaal. Edward Norton bv vind ik ook weer gewoon zichzelf spelen.

Hoewel doorsnee geregisseerd is The Bourne Legacy visueel aangenamer dan nummers 2 en 3 uit The Bourne-reeks. Het camerawerk is terug meer back-to-basic, het schokkerige en nerveuze wordt grotendeels achterwege gelaten. Pijnpunt zijn wel de actiescènes. Vooral de achtervolgingen zijn weer erg matig. Ze duren te lang, zijn erg cliché opgebouwd, zijn amper te volgen en ook de uitkomst is keer op keer dezelfde.

Lichte teleurstelling toch wel.

2,5

Goed, maar minder dan z'n voorganger.

The Bourne Supremacy begint vloeiend. Na een kwartiertje is heel de kapstok gezet waar de rest van het verhaaltje aan hangt, een plottwistje zo nu en dan daargelaten.

Toch is het allemaal minder boeiend ten opzichte van het eerste deel. Jason Bourne heeft natuurlijk nog steeds last van z'n geheugenverlies, maar dat staat niet meer centraal. Hij is namelijk meer een wraakheld geworden.

Ondanks dat het hier allemaal meer volgens de standaardformule verloopt zijn er genoeg scènes die kunnen boeien en spannend zijn. Het dramastukje aan het einde werkt zelfs.

Matt Damon is goed op dreef, maar heeft minder te doen dan in Identity. Franka Potente wordt al snel uit het verhaal geschreven en zodoende heeft hij geen praatpaal meer.

Voor de rest is het ook allemaal wat minder. Joan Allen mist de dreiging die Chris Cooper wél heeft, Brian Cox verliest al z'n subtiliteit en iemand als Karl Urban is een kloon van Clive Owen.

Het grootste minpunt van The Bourne Supremacy echter is de regie. Ik weet niet wat Paul Greengrass bezield heeft, maar hij heeft er een ongekend rommeltje van gemaakt. Het camerawerk is ongelooflijk irritant. De camera lijkt geen moment stil te staan en beweegt van hier naar ginder en weer terug en nog eens. Actiescènes zijn amper volgbaar - de belabberde editing helpt hier ook niet aan mee. In de lange auto-achtervolgingsscène op het einde springt het beeld honderd keer van de hak op de tak. Vreselijk irritant als je het mij vraagt. Dat er bij momenten toch nog een hoge dosis spanning wordt opgebouwd is des te knapper.

Ook de muziek is weinig bijzonder, de bijdrage van Moby daargelaten.

3,5

Uitstekend slot.

The Bourne Ultimatum heeft weer een wat beter plot dan The Bourne Supremacy. Het introduceren van enkele nieuwe personages - Naoh Vosen op kop - biedt weer wat nieuws en de vuile praktrijken en personen rond Treadstone komen terug meer in de belangstelling te staan.
Enige geloofwaardigheid is ver te zoeken, maar spannend blijft het tot het einde, dat net iets te lang aansleept en wat geforceerd happy aanvoelt.

Matt Damon is wederom uitstekend op dreef - na het zien van de trilogie is hij toch wel een stuk in mijn achting gestegen.
Deze keer krijgt hij ook weer een degelijke tegenspeler. Joan Allen blijft vrij matig, maar David Strathairn is een toffe slechterik.

Paul Greengrass tot slot levert hier een veel beter geregisseerd werkje af dan The Bourne Supremacy. Nu zijn het enkel de actiescènes die rommelig zijn - en dan nog valt dat beter mee dan in Supremacy. Voorts ziet alles er wat gelikter en gestileerder uit.
Het opbouwen van spanning is voor geen enkel deel een probleem geweest, hier zeker niet. De scène waarin Bourne z'n informant instructies geeft spant de kroon.
Muziek van Moby is overigens ook altijd een pluspunt.

4

Het onderste blijft in de kan.

Zonder ook maar enige voorkennis stak ik deze door mijn klasgenoten (allemaal vrouwen) aangerade snotterfilm in de dvd-speler en ik schrok dan ook even toen na enkele oer-Britse dialogen papa begroet werd met Heil Hitler.
Maar goed, de Engelse Duitsers terzijde, biedt The Boy In The Striped Pyjamas een verfrissende insteek op de horror van de werkkampen. De hekscènes hebben veruit de meeste charme - de jongensachtige naïviteit is de ruggegraat van de film -, maar ook enkele scènes thuis zijn wel redelijk. Alleen blijft het hier te braaf. De quasi-zenuwinzinking van de moeder had beter uitgewerkt kunnen en moeten worden, maar ook vaderlief blijft wel héél erg oppervlakkig.
Het einde is tamelijk voorspelbaar en ook wel klef, maar het enige juiste. De climax trekt het niveau zienderogen omhoog: het kinderlijke maakt plaats voor een meer volwassen beleving, en ook niet onbelangrijk: de aftiteling begint perfect op tijd.

De castingverantwoordelijke heeft zijn werk trouwens goed gedaan. Asa Butterfield heeft met z'n hemelsblauwe ogen een ongelooflijke aaibaarheidsfactor en de acteur die het joodse jongetje speelt is dan weer zo'n zielig figuur. Qua acteren is het allemaal nog niet denderend, maar hun leeftijd in acht genomen zie ik daar graag over.
Voor Vera Farmiga en David Thewlis vormt leeftijd uiteraard geen excuus meer. Eerstgenoemde vind ik erg sterk. Vooral op het einde als ze in huilen uitbarst scoort ze punten. Ik zeg altijd bij mezelf: 'een acteur is een goed acteur als hij of zij een komische rol kan neerzetten, en geloofwaardig een woede-uitbarsting heeft en kan huilen.' Wel, Farmiga kan dat laatste uitstekend en maakt mij eens te meer nieuwsgierig naar meer films van haar.

Mark Herman regisseert volgens het boekje. Inventieve truukjes zijn hier niet te vinden, maar alles kijkt wel aangenaam weg. De aankleding is wat netjes (ook het werkkamp) en de muziek is een catastrofe, maar het camerawerk is rustiggevend en voor de speelduur moet je 'm ook niet laten.
Mocht ik leraar geschiedenis of godsdienst geweest zijn, ik zou weten welke film ik aan de kinders zou laten zien. Voor volwassenen zou dit dan weer net niet genoeg te bieden kunnen hebben. Ik zit er een beetje tussenin.

3

Amusant.

Vlaamse cinema van niet eens zo heel lang geleden oogt vaak gedateerd. Ook Boys ontsnapt daar niet aan. Niettemin hoeft dat helemaal geen probleem te zijn. Dat gedateerde is eigenlijk ook het leuke aan deze film, die nog best dienst doet als zomers niemendalletje, met wat eighties vibes en een hoog aantal jonge gezichten die later bekend in Vlaanderen werden, al dan niet als acteur.

Goede acteerprestaties worden echter niet neergezet. Anno 1991 was het nog in om dat geforceerd AN te spreken. Daardoor krijgt alles al snel een schooltoneel-gevoel. In ieder geval is het dan wel niet slecht dat van preutsheid bv. geen sprake is, zo blijft het niet té afgeborsteld, al zijn die seksscènes allesbehalve sensueel, maar eerder fout en bovendien lang uitgesponnen.

3

Niet mijn ding.

Ik was benieuwd of Jim Parsons ook nog wat anders kon dan Sheldon spelen, het was de enige reden om dit op te zetten - gebaseerd op een theaterstuk, dat heeft me nog nooit positief kunnen verbazen. Parsons is m.i. verre van indrukwekkend - dat snelle gebabbel lijkt iets van hemzelf te zijn.

Maar ook zowat elke andere acteur - of personage, zo je wil - heeft me veelal geïrriteerd. Het over-the-top neerzetten van vervelende personages heeft mij nog nooit een aangename kijkervaring opgeleverd. The Boys in the Band is een verzameling homo's - de ene al wat uitbundiger en irritanter dan de andere - die mekaar eigenlijk 2 uur lang tegenwerken en irriteren.

Ik hoop van ganser harte dat Netflix met deze productie enkele verbitterde homo's kan helpen - ze doen er kennelijk veel moeite voor. Maar ik wil vooral goeie films zien, en dat is in deze helaas niet het geval.

2

Redelijk.

Britse onzin van korte speelduur. Zeker vermakelijk genoeg voor wat het is, maar het had ook weer niet langer moeten duren. De tofste dingetjes zitten, zoals wel vaker, in het eerste half uur. Nadien is het wat gemakkelijker scoren.

3

Best goed.

Boyz n the Hood is een heel ander soort film dan ik verwacht had. In plaats van een klassieke rise-and-fall in de getto, is het allemaal veel ingetogener geworden. In se is het veel meer een schets van het leven 'n the hood', dan een plot dat gevolgd wordt. Het is een keuze die ik wel kan smaken. Hier geen overdreven karikaturen of een hiphop/R&B/urban-achtige soundtrack, wel een poging tot een evenwichtige film met enige gelaagdheid. Het kabbelt uiteindelijk langzaam verder en wordt veelal gedragen door de uitzichtloze sfeer en het 'nietsnutten'-gehalte van een heleboel personages. Laurence Fishburne maakt indruk in z'n bijrol.

3,5

Zotjes.

Dat is wel het minst dat men over Peter Jackson's komisch gevoel kan zeggen. Met Braindead doet hij Bad Taste nog eens over, maar dan met zombies. Natuurlijk, de film ziet er ook wat minder studentikoos uit maar verloochent z'n roots niet. Braindead is goedkope, platte horrorhumor, waar men vér over-the-top gaat.

Dat is gelijk het grote respect dat Jackson hier verdient: hij komt echt met véél nieuwe dingetjes en zotte taferelen voor de dag. Elke keer je denkt "haha, dit kan toch niet?" is daar al de volgende vondst die er nog een schepje bovenop doet.

Ook mijn respect voor de effects - die zijn echt wel goed gedaan. Van de stop motion tot de props en liters nepbloed. De gore - of gewoon vettigheid - is talrijk aanwezig. Ikzelf kick daar niet zo op, maar ik kan me goed inbeelden dat liefhebbers van het genre watertanden van, bijvoorbeeld, die grasmachine-scène.

Jackson doet wel écht goed volgens het genre, en ik kan er me wel de ganse speelduur mee vermaken, maar ik vrees dat genre an sich me gewoon niet genoeg ligt om er ook meesterwerken in te zien. Deze films zijn amusant voor een keertje, maar dat is het dan ook.

3

Redelijk.

Technisch een meesterwerk, daar kan geen twijfel over bestaan, maar verder nogal doorsnee: ik ben dus niet van mijn sokken geblazen. Technische kundigheid staat natuurlijk niet synoniem voor geslaagde designs - daar wringt soms al eens het schoentje - en al zeker niet voor een tof verhaal, daar zit 'm de grootste misser. Met een prinsesje dat geen prins nodig heeft laat Disney wel een erg grote kans liggen om er een écht tof en avontuurlijk verhaal van te maken. Men krijgt nu een wat saaie moeder-dochterrelatie voorgeschoteld en de fun blijft te vaak achterwege.

3

Redelijk.

Johnny Depp als regisseur laat niet echt een erg duidelijke afdruk na, maar de film staat toch vrij ver van de veelal uitgesproken typetjes in vaak bombastische films die hij doorheen zijn carrière zou spelen. The Brave is een tragische schets van een man die het leven niet echt aankan en daardoor maar de beslissing neemt de hoofdrol te willen spelen in een snuff-film. Dat vergezochte en ietwat lugubere uitgangspunt is slechts in het begin en aan het einde sterk aanwezig. Al de rest is een nogal dramatisch verhaaltje over dat gezin.

Het dramagedeelte vind ik niet bijster sterk, hoewel Depp een behoorlijk neerslachtig portret kan schetsen - met de nodige traagheid en een soundtrack die bij tijd en wijlen goed bijdraagt aan die sfeer. Depp zelf doet het ook wel behoorlijk in de hoofdrol. Ik zie de Depp van de jaren '90 wel graag bezig - in veel rollen toch een stuk ingetogener dan wat hij zou laten zien vanaf de jaren 2000. In dit somber drama is het Marlon Brando die glansrijk over the top gaat - iets waar hij m.i. de plank serieus mee misslaat.

3

Het toppunt van narcisme.

Na de lange intro waarin we kleine William zien volgt dik 2,5 uur opgeklopt sentiment vol heroïsme, zo nu en dan afgewisseld met een flinke portie geweld.
Het is die portie geweld die het allemaal nog verdraagbaar maakt. Naast het geweld is er nog wat aandacht gegeven aan "politieke intriges" (oké, het beslissende verraad maakt nog wel wat indruk), maar de romantische subplotjes zijn gewoon te belachelijk voor woorden.

Mel Gibson houdt ongelooflijk veel van zichzelf. Als acteur is hij matig (dat Schotse accent ook...), maar krijgt hij wel alle gelegenheid om zich te profileren als held. Belachelijk is het.
In de bijrollen is het al even matig, maar Brendan Gleeson valt nog mee en ook Sophie Marceau - ondanks een vrij dom rolletje - laat een positieve indruk na.

Als regisseur heeft Mel Gibson veel te danken aan zijn cameraman(nen). Cinematografisch is Braveheart namelijk wél een plaatje. Niet alleen de landschappen zijn een lust voor het oog, ook de gevechtsscènes zijn goed gefilmd.
Helaas staat daar dan weer tegenover dat Gibson om de zoveel minuten een bombastisch doedelzakmuziekje onder een stoer shot van William zet. Zo hoort een film niet te zijn.

If only Mel Gibson uit het project gelaten was...
2

Slecht.

Jason Momoa's ietwat ruige look zorgt niet automatisch voor charisma en zo komt het dat hij wat lomp en dwaas rond zich heen kijkt en knokt in deze rechttoe rechtaan actiefilm. Het is allemaal best knullig geregisseerd, waardoor ik op een zeker moment het gevoel heb naar een goedkope Home Alone-spinoff te kijken. Het acteerwerk is over de ganse lijn behoorlijk slecht en actiegewijs valt er amper iets te beleven. De cast beweegt zich dusdanig knullig voort dat ik mij afvraag wat de regieaanwijzingen waren.

1,5

Best goed.

Erg mooi geanimeerd vooral, met een opvallende rol voor het verhaaltje-in-het-verhaal waarbij de kleuren nogal contrasteren (en dat voor een mooi effect zorgt). Ook een schrijnend verhaal, maar wel eentje dat aan authenticiteit inboet door het Engelstalig te maken. Niet dat de stemacteurs het zo slecht doen, maar ik had veel liever gewoon Afghaans gehoord. Zonde, want technisch valt hier niets op aan te merken. Het is enkel dat drama binnenkomt of niet en dat had het bij mij meer gedaan als het authentieker aanvoelde.

3

Misser.

Indertijd behoorlijk populair, althans in mijn herinnering toch. Voor mij helaas een beetje de romcom zoals ik het niet graag zie. Flauw, niet grappig (ondanks talrijke pogingen) en met hoofdrolspelers die noch individueel noch tezamen iets uitstralen en op hun plaats lijken in deze film. Er zijn er slechtere in het genre, maar dat redt deze film natuurlijk niet.

2

Slecht.

Eigenlijk van meet af aan een irritante film, niet in het minst door de bizar slecht geschreven en bizar slecht geacteerde typetjes. De film leunt dik anderhalf uur op dezelfde onzinnige scènes - stoere praat, kwetsbaar zijn, noem maar op. Naar het einde toe vind ik het ietsje beter worden, maar dat is misschien vooral omdat het duidelijk wordt dat de film op z'n einde loopt. De klassieker van The Simple Minds zal ik niet vergeten, deze film daarentegen..

1,5

Erg matig.

Agatha Christie met Charles Bronson als Hercule Poirot. Een echte westernvibe blijft spijtig genoeg achterwege. De whodunit krijgt de volle aandacht, maar spannend is het geen moment. De cast acteert stug tot slecht. Visueel ook amper iets te zien, terwijl een western in de sneeuw of een winterse treinreis best wat kansen te bieden heeft. Helaas. Snel vergeten, maar dat zal geen probleem zijn.

2

Matig.

Rare film. Zeker het eerste half uur is het echt gissen welk verhaal men nu eigenlijk wil vertellen. Er zit een hoop drama in, maar elk plotje lijkt er met de haren te zijn bij gesleurd. Men gooit allerhande relationele problemen in de mix met enkele maatschappelijke thema's.

Anthony Minghella weet verder wel een film te schieten, maar wat hij juist voor ogen had is niet echt duidelijk. De cast zit vol bekende koppen, waar o.a. Robin Wright wel goed van acteert. Toch is het zo'n soep dat het er eigenlijk niet echt toe doet. Verhaaltjes die de acties van de ene en de consequenties daarvan op de andere willen laten zien, kunnen interessant zijn. Mijn voorkeur gaat dan wel uit naar een meer compact verteld verhaal.

2,5

Vreselijk.

Indertijd las ik over Bridesmaids dat het een vrouwelijke tegenpool van The Hangover zou moeten voorstellen. Het zal allemaal wel. In ieder geval is het een verschrikkelijk irritante 'chickflick'. Van begin tot eind is het doorzetten, om toch maar volgens mijn eigen principe een film steeds volledig te zien. De pijnlijke momenten zijn talrijk aanwezig - wat als hilarisch bedoeld is, is meer dan eens beschamend in z'n uitwerking. Ik kan mij niet inbeelden dat je als acteur hier trots op kan terugkijken.

1

Oerdegelijk, maar het net-nietgevoel haalt toch de bovenhand.

Het verhaal is interessant genoeg. Dat komt mede door de schitterende locatie. Maar ook het idee van gevangenenkamp sprak me wel aan.
Helaas zie ik weinig oorlogsgruwelen. Alec Guinness wordt in een "oven" gestoken, maar het blijft voor een oorlogsdrama wel erg braaf.
Minpuntje zijn de vlakke personages. Saito is karikaturaal, over Nicholson weten we enkel dat hij 28 jaar in het leger zit, nooit thuis is, en een koppig karakter heeft. Shears wordt nog het meest uitgewerkt.
Ook een minpunt is het einde. Hoewel er uitstekend naar toegewerkt wordt, en met de komst van de trein ook de spanning stijgt, is de explosie ontgoochelend. De confrontatie tussen Guinness en Holden is een anticlimax. En Guinness die door de klap van een bom effe neervalt op die aansteker is pijnlijk om aan te zien. Heel erg toevallig en goedkoop van af gemaakt.

Die vlakke personages worden degelijk neergezet. Ik vond weinig tot geen acteurs ondermaats. Maar om nu te zeggen dat bv Alec Guinness z'n Oscar verdiende? Ik vond het vooral een makkelijk personage lijken, en van hoogstandjes inzake acteren bleef ik op m'n honger zitten.

Bekend fluitdeuntje, maar net iets te kinderlijk. De sfeer zit er desalniettemin goed in, maar zoals gezegd is dat voor 99% te danken aan de mooie locatie. De brug zag er ook best goed uit.

Slotconclusie is dat alles wat epischer, wat rauwer, wat dramatischer had gemogen. Zeker voor z'n speelduur.

3,5

Goeie oorlogsklassieker.

Van de 'bruggen' had ik eerlijk gezegd nog niet gehoord. Ik had dus geen voorkennis, al is de titel wel duidelijk, me dunkt.

Qua inhoud moet je niet te veel verwachten. De film wordt doorheen verschillende ogen gezien, maar van de hak op de tak springen doet het niet.

Wat wél had gemogen was wat meer wanhoop. Oké, de emotie onmacht komt goed aan bod, maar wat meer emotie wanhoop had gemogen - uiteraard zonder overdreven dramatisch te worden.

De film steunt voornamelijk op het acteerwerk. Met een ensemble cast met o.m. Sean Connery, Anthony Hopkins, Gene Hackman, Michael Caine, James Caan en Robert Redford kon het moeilijk anders dan van een hoog niveau zijn. Vooral Hopkins en Caan vond ik erg goed.

Hoewel de film er over het algemeen toch wel gedateerd uitziet, zijn de parachute-scènes om duimen en vingers van af te likken. Erg realistisch.

De actiescènes waren wat minder. Het was niet hard genoeg.

Het muziekdeuntje is erg bekend.

Krappe 4