Opinions

Goed.

Toffe spionagethriller. Gemakkelijk te volgen doordat het conflict klein gehouden wordt, maar zeer tof gebracht. Onderkoeld, maar toch gezellig genoeg aangekleed. Michael Fassbender is uitstekend als vanouds, maar Cate Blanchett had beter ook gewoon de koele kikker gespeeld. Ik vind haar beter in dat soort rollen dan de wat femme fatale-achtige typetjes zoals hier. Met de man-vrouw-constructie had men ook ietsje meer mogen doen. Iets meer twijfel zaaien, maar ergens ben ik wel blij dat er niet nog 2 of 3 extra krulletjes aan het plot gegeven worden. Visueel ziet de film er prima uit en met een speelduur van goed anderhalf uur kan je ook al niet sukkelen.

3,5

Redelijk.

Het onderwerp is loodzwaar en ik vind het dan ook knap dat men de film een zekere luchtigheid heeft kunnen meegeven. Dat heeft echter ook een keerzijde, grandioos vertoond tijdens de massale pestscène die compleet ongeloofwaardig is.
Het einde vind ik evenmin bijster sterk, dan bedoel ik niet het slot in het bad, dan wel het optreden waar voor het eerst vals sentiment dreigt door te sijpelen.

Grootste troef is de cast, die over de ganse lijn sterk acteert. Luke Ford als autistische broer steekt er bovenuit, maar de rest is evenzeer verdienstelijk. Alleen het apenvriendje komt niet echt goed over.

Verder is dit een rustig drama. Qua sfeer zit het wel snor. Dingetjes als de Super Nintendo en cassettes hebben wel iets. Het tempo is aangenaam en de speelduur is perfect.

3

Moeilijk te beoordelen film.

Hoewel het eerste half uur oerdegelijk was (introductie van de personages,..) gaat het vanaf dan wat moeizamer. Als dan eindelijk het personage van Swank haar intrede doet, is er een opflakkering van een kwartiertje, om dan een erg rommelig gedeelte tegemoet te gaan. Gelukkig houdt het redelijk spannend slotkwartier het verhaal toch nog een beetje op niveau.
Over de ganse lijn zouden we kunnen zeggen: rommelig. Zo is mij het motief van Hilary Swank om Eckhart te vermoorden niet glashelder. "Gewoon" omdat hij haar vader ineensloeg?.

Van de cast komt alleen Hilary Swank echt uit de verf. Zij zet haar rol erg goed neer. Nooit gedacht dat zij sexyer voor de dag zou komen dan Scarlett Johansson, die ondanks haar presence wegkwijnt. Haar acteren an sich is van een belabberd niveau.
Bij de heren doet Josh Hartnett zijn best, en ook al is dit niet z'n beste rol, blijft het allemaal goed te doen. Aaron Eckhart viel amper op, en was eigenlijk wat opvulsel.

Het grote pluspunt van deze prent is de gehele film noir-sfeer. Daar slaagt De Palma erg goed in. De auto's, de omgeving, de kostumering, de muziek. Ik geloofde de jaren 40-sfeer. De trapscène was van een erg hoog niveau.
De film duurde wel iets te lang, maar dat komt volgens mij door het rommelige script.

Het is de sfeer die het hem doet: krappe 3,5.

Degelijk.

Het verhaal begint wel aardig, maar uiteindelijk is het voor mij persoonlijk te veel zever over god en christenen en hemel en hel. Dat boeit me gewoon niet, en uiteindelijk ging de film daar toch over.

Sean Bean is de man die de film staande houdt. Het kwam ook door hem dat ik deze film wilde zien. Hij is een topacteur en ik vind het echt spijtig dat hij niet meer grotere films doet.

Die Osmund viel goed mee. Carice van Houten was bijwijlen ongeloofwaardig, mede door dat verschrikkelijke Engels.

De locaties waren lekker grimmig gedaan. De sfeer zat er dus wel in.

Krappe 3

Meh.

Black Dynamite zal als parodie op blaxploitationcinema (waarvan ik geen jota ken) wellicht geslaagd zijn, maar ik heb me voornamelijk verveeld.

Af en toe passeert een leuke scène, maar als geheel is dit te plat: talloze 'moppen' zijn véél te kinderlijk.

Maar dat zal niet gelegen hebben aan de cast, want die vind ik best goed acteren. Vooral hoofdrolspeler Michael Jai White kraamt zo nu en dan een leuke oneliner uit.

En ook de regie valt weinig te verwijten. Black Dynamite doet effectief erg seventies aan: het camerawerk, de beeldkwaliteit, overgangen tussen scènes, de foute kutmuziek, noem maar op.

De gevechten zijn dan weer wat minder in beeld gebracht, waardoor veel kung fu verloren gaat. Maar dat is misschien ook weer deel van de parodie. Mij echter niet gelaten.

2

Redelijk goeie actiefilm

Het verhaal mag dan nog waargebeurd zijn; goed genoeg voor een film was het niet. De gebeurtenissen in de film waren nogal eentonig. Schieten, schieten, schieten, beschoten worden, bommetje hier, helikoptertje dat neerstort daar... Vooral door dat bezie ik dit als een actiefilm (in een oorlogsdecor) en niet als een oorlogsdrama. Gezien de eentonige gebeurtenissen had de film ook wel een kwartiertje vroeger gedaan mogen zijn, maar da's nu niet erg.

We zien de film ook niet uit de ogen van één bepaald personage. Veel bekende koppen passeren de revue; Sizemore, Hartnett, Bana, Bloom, Isaacs, McGregor, .. Daarnaast komen ook nog veel soldaten in beeld, maar ze waren amper uit elkaar te houden.

De aan bod gekomen acteurs doen het weliswaar allemaal goed, dus daar valt niet over te klagen.

Ridley Scott heeft in deze prent oog voor detail. De actie, de helikopters, de (vele) gevechtsscènes, de kleuren, de locaties .. alles klopt. Ondanks de vele actie wordt het ook nooit chaotisch of rommelig. Hoewel we hier en daar wat ledematen zien liggen, blijft het nog binnen de perken. Het was hard, ja, maar niet 'rauw'.

Minpuntje is ook wel het bij momenten heroïsche machogedoe. 'Leave no man behind'. Yeah right, als je daar 15 uur lang beschoten wordt, maak je je toch zo rap mogelijk uit de voeten.

3,5 wegens het gebrekkige verhaal/ karakterontwikkelingen.

Redelijk.

Niets nieuw aan de zon, deze Black Mass, maar wel een gewoon een degelijk gemaakt misdaadfilmpje, voorzien van de klassieke opbouw in dit soort films, maar een voor mij toch wel leerrijk einde. Die Whitey Bulger, nog nooit van gehoord, maar al bij al redelijk voor mekaar gekregen, die man, voor de dingen die hij deed.

Johnny Depp zet hem redelijk eenzijdig neer, steevast dat ijzige wat voor dreiging moet zorgen. Het is goed om hem nog eens 'ingetogen' te zien spelen, ware het niet dat hij ook dit keer weer onder een laag make-up en pruik schuil gaat.

Veel bijrollen worden ingevuld door grote namen, maar dat is m.i. vooral om de affiche te vullen. Enkel Peter Sarsgaard is van toegevoegde waarde.

Scott Cooper regisseert volgens de regels van het genre. Alles is audiovisueel degelijk gemaakt, maar daardoor ook wat saai. De tijdsgeest (70ies en 80 ies) blijft mij te vaag. Een stapje terug na Out of the Furnace, wat overloopt van sfeer.

3

Slecht.

Eén van de meest veelbesproken films uit de Marvelstal vanwege de overwegend donkere cast, maar kom. Het is ook één van hun slechtste films. Typisch formulewerk. Totaal niet verrassend en ook veel te serieus. In dat geval kan een charismatisch hoofdpersonage - of vertolker ervan - het vaak nog een beetje redden maar Black Panther noch Chadwick Boseman heeft enige uitstraling.

Ik vermoed dat hier nog wel een deel 2 en 3 van uitkomt - een heel klein beetje luchtigheid of wat schwung mag dan wel. En als het dan toch wat serieuzer moet, kijk dan naar The Winter Soldier: die film bewijst dat Marvel het wel kan.

2

Hopeloos.

Marvel begint nu toch echt aan z'n laatste stuiptrekkingen, mag ik hopen. In die grootse "eerste" fase (tot Endgame) zit al genoeg matigheid, maar wat nadien gekomen is, is toch vaak een stukje erger. Ook dit tweede gedeelte van Black Panther trekt nergens op. Het is net als zovele nieuwe Marvels simpelweg stuurloos. En oeverloos lang. Dat ook.

Natuurlijk zal de productie ongetwijfeld met de handen in het haar gezeten hebben toen Chadwick Boseman veel te jong overleed. Men had dan ook gewoon de film niet kunnen maken, maar dat is commercieel uiteraard niet interessant. In ieder geval spendeert men initieel niet al te veel aandacht aan de dood van Boseman. Geen beelden van hem, geen CGI of dergelijke om een achtergrondverhaaltje in elkaar te knutselen. Dat is te prijzen.

Anderzijds lijkt het verhaal ook nergens te beginnen. Halverwege is nog altijd niet echt duidelijk waarover het nu moet gaan. We hebben wel die vage maya-elf, maar die spreekt allesbehalve tot de verbeelding als grote villain. Het gebrek aan een uitgesproken hoofdpersonage breekt zuur op. Het schip is stuurloos en na dik 2 uur kan het zusje dan eindelijk dat pak aantrekken, helaas voor een finale die al even zoutloos is als de rest van de film. Het wisselende beeldformaat was het enige dat mij enigszins een verse prikkel gaf - niet dat ik die keuze snap, laat staan iets vind toevoegen.

Ik dacht nog te schrijven dat Marvel stemmig en dus respectvol is omgegaan met de dood van Boseman, tot Rihanna haar gekweel begon met die kleffe song op het einde. Past naadloos in dat rijtje met die Paul Walker-tribute van een paar jaar terug. Bah.

1

Matig.

Nogal lauwe duikbootthriller. Een paar voorspelbare keuzes aan het begin beloven voorspelbare kronkels eenmaal allen op de duikboot (gevangen) zitten. Men slaagt er niet in een groepsdynamiek te creëren. We blijven naar eilandjes zien, zelfs al gaat het met de duikboot zelf mis. Jude Law zie ik anders wel liever in dit soort pafferige rollen dan toen hij nog één van de knappe gezichten van Hollywood was. Ook de rest acteert degelijk, maar echt tot leven komen doet deze film niet.

2,5

Wow, psychologische thriller met vanaf het uur de vaart van een TGV.

Niet eens zo bijzonder verhaal, maar wel een erg meeslepend. Geweldig om die hersenspinsels van Nina proberen te doorgronden. Nooit verveeld, vanaf het begin tot het eind helemaal mee opgeslorpen. Vanaf de disco-scène komt er ook een geweldige vaart in de film. Bijna hallucinant met die draaiende beelden, de balletscènes, ..

Even indrukwekkend zijn de acteerprestaties. Natalie Portman zet hier haar beste rol ooit neer (die Oscar is gewoon logisch). Vincent Cassell speelde weer puik, hij kwam heel natuurlijk over als de nja, dansleraar met de eigen methodes om het beste uit z'n leerlingen te halen. Ook was het voor mij een aangename kennismaking met Mila Kunis na That 70s Show. Ik had haar nog nooit in een filmrol gezien (denk ik), maar dit beloofd. Echt een moordwijf, meer graag.

Darren Aronofsky ken ik al van Reqiuem of a Dream, die van mij een mooie 0,5* kreeg. Deze film echter kwam mij veel beter over. Veel interessanter.

Toch wel een 4,5*. Binnenkort nog eens zien, want dit is echt een zware film.

Goh ja.

Best wel oké. Niet echt goed, maar behoorlijk vlot. Qua verloop erg standaard en helaas ook zonder memorabele actie. Scarlett Johansson moet gelukkig niet de film dragen, daarvoor krijgt ze hulp van een hoop bekende gezichten in een bijrol, vaak voorzien van een fake Russisch accentje dat niet bepaald consequent wordt toegepast.

Niettemin wel vermakelijke kost, voor één keertje. Florence Pugh, hier al vaak genoemd, kan bekoren als fris gezicht en mag van mij, als Marvel blijft doorgaan met de gekende formule, het stokje van Johansson overnemen. Of ook gewoon interessante, minder formulematige projecten maken. Dat nog liever.

2,5

Matig.

Michael Mann kan beter. Moet beter. Blackhat is een iets te zoutloze thriller. Het prikkelt allemaal niet zoals had gekund. Toegegeven, Mann en nachtelijke opnames zijn altijd al een goede combo geweest. Ook de enkele shoot-ous zijn in goede handen bij Mann. Maar voor een film van meer dan twee uur had het ietsje meer mogen zijn. Chris Hemsworth is echt saai, zijn tegenspelers kunnen ook niks van hun rollen maken, maar het is amper hun fout. Ze lopen gewoon verloren in een matig script. Spijtig.

2,5

Aardig.

Als het niet op een waargebeurd verhaal gebaseerd was, had ik het wellicht niet geloofd. BlacKkKlansman lijkt verzonnen door sarcastische geesten, maar niets is minder waar. Spike Lee doet er eigenlijk een ganse film lang iets goed mee: het kijkt allemaal prima weg. De sérieux ligt er niet dik op. Het wordt komisch gebracht en dat is maar goed ook.

De speelduur van 2 uur en een klets vliegt zo voorbij; het seventies sfeertje, inclusief majestueuze afro's, is geweldig om te zien. Adam Driver en John David Washington zijn wel oké, al vind ik die laatste een tikje saai. Enige manco is dat Lee, maar dat had ik niet anders verwacht, na zijn film nog een statement moet maken - alsof de film dat zelf niet genoeg doet. Dat staat echt haaks op de cynische ondertoon. Ja, hij vindt Trump en bij uitbreiding politiek (exteem)rechts slecht, dat had ik wel door. Zonde dat hij zijn eigen film zo'n einde aandoet.

3

Of hoe een western gemaakt moet worden.

Blackthorn biedt een (voor mij) nieuwe insteek op het verhaal van Butch Cassidy. Ik vind het uitgangspunt - Butch leeft al jaren ondergedoken en is nu een ouwe vent - boeiend. Niet alleen omwille van de "verandering" van de legende, maar ook omwille van de verandering die de tijd met zich meebrengt, en hoe een voormalige bandiet daarmee omgaat.
Het verhaal speelt zich immers af in 1927, in Bolivia dan nog, en is dus zowel in tijd als in plaats verwijderd van het Oude Westen.
Het plotje dat de film behandelt is nog wel oké, maar die Spanjaard is bij momenten te irritant. Het plottwistje aan het einde is dan ook een verademing, vooral door de houding van Butch.
De flashbacks voegen absoluut iets toe. De scène waarin Butch de gewonde Sundance Kid uit zijn lijden verlost is behoorlijk indrukwekkend, moet ik zeggen.

Sam Shepard staat uitstekend te acteren als de doorleefde Butch Cassidy. Hij heeft een ouderwetse karakterkop en straalt western uit.
De acteur die zijn jongere versie speelt, Nikolaj Coster-Waldau (wie?!), doet het eveneens erg goed. Ook een pluim voor de dames en heren van de castingafdeling om de gelijkenis zo accuraat te houden én een goeie acteur te vinden.

De setting is eens wat anders dan een doorsnee western, maar is absoluut voor herhaling vatbaar. De Boliviaanse natuur wordt prachtig in beeld gebracht. De shoot-outs zijn vrij heftig gefilmd, die op de zoutvlakte imponeert. Je moet er ook maar opkomen; een western maken en dan een shoot-out op een zoutvlakte laten plaatsvinden.

Meer van dit, graag.
4

Erg matig.

Blade opent anders wel leuk, met die rave/ slachtpartij. Dat niveau blijft ongeveer een uur lang aangehouden, een uur waarin ik zeker wel kon genieten van dat foute sfeertje: blauwe filter, houten klaas Wesley Snipes in lederen outfit, en wat idiote zijtypetjes zoals dat van Donal Logue.

Maar de film duurt weer de volle 2 uur en dat tweede uur is toch best slecht en wordt met de minuut slechter. Het is een beetje slepen naar het einde, waar dan nog wat obligatoir slachtwerk aan bod komt. Slachtwerk dat trouwens niet goed in beeld gebracht wordt. Zowel qua cameravoering als editing is het erg triest. Door de slechte editing is de actie lomp noch gestileerd. En behalve het wat foute lederen sfeertje moet een film als deze het toch ook van deftige actie hebben. Lijkt me.

2

Redelijk.

Mijn favoriete franchise zal Blade wel niet worden, maar als hersenloos actievermaak kan het er nog wel mee door. Guillermo del Toro is in ieder geval de juiste man gebleken om een deftige sequel af te leveren na het wat povere eerste deel. Hij maakt de film stijvoller, maar vooral ook stijlvaster. Hij zal wellicht ook wat meer budget gehad hebben, maar het is er in ieder geval aan te zien dat het er allemaal wat gelikter uitziet.

Enkele heikele punten blijven wel overeind. De personages zijn amper de moeite - Blade zelf is ook best saai. Belangrijker is echter dat die de actie een beetje dienen, maar de actieregie blijft ook matig. Ik vermoed dat het ergens bij de editing misloopt, een euvel dat het eerste deel ook heeft. Van snel geknipte en slordig geplakte actiescènes word ik niet warm. Benieuwd of dat euvel in deel 3 alsnog rechtgezet is.

3

Dikke meevaller.

Hij heeft lang op de kijklijst gestaan, deze klassieker, maar er om een of andere reden nooit toe gekomen om hem te zien. Gisteren dan eindelijk aan gewaagd, met getemperde verwachtingen want een klassieker kan gemakkelijk tegenvallen.

Valt Blade Runner uiteindelijk tegen? Zeker niet. Helemaal kapot ben ik er nog niet van, dan ga ik wellicht moeten graven in filosofisch gewauwel en daar heb ik echt geen zin in. De Final Cut – da’s de versie waaraan ik me gewaagd heb – is mij duidelijk genoeg en levert een goede film op.

Harrison Ford levert een wat saaie vertolking af, maar die laksheid past perfect in het gezapige, onderhuids spannende noir sfeertje dat hier zo heerlijk aanwezig is. Mede dankzij Ford dus.

Ook de belangrijkste bijrollen worden sterk neergezet: Sean Young op kop. Rutger Hauer is mij dan net iets te karikaturaal, al geeft zijn bekende monoloog toch wat nuance in zijn vertolking.

Maar het is vooral visueel dat Blade Runner echt top is. Op dat vlak is het van begin tot eind genieten geblazen. Ik heb een 15-tal films gezien van Ridley Scott: dit is wat mij betreft zijn hoogtepunt op visueel vlak, nog voor Alien. Hoe hij speelt met de belichting is fenomenaal. De tsjingel-tsjangel soundtrack is dan weer erg 80ies maar kan er nog mee door in combinatie met de neonlichtjes die mooi contrasteren met het donkere, regenachtige klimaat van 2019.

Hoewel de combo Ford – Ryan Gosling mij niet aanspreekt, heeft deze kijkbeurt me toch overtuigd om de sequel binnenkort ook een kans te geven. Benieuwd wat dat gaat zijn en of die ook maar een beetje in de buurt komt van deze sfeerbom.

4

Goed.

Regisseur Denis Villeneuve maakt van een op het eerste gezicht overbodige sequel toch een waardige opvolger, al blijft het origineel ongeëvenaard, zeker qua sfeerschepping. Nu, Villeneuve kan mij wel bekoren met zijn meer moderne wereld. Visueel vind ik dit een schitterende film. Strak en kil wanneer het dat moet zijn, maar eveneens chaotisch en vuil op andere momenten. Zeker qua gebruik van kleuren vind ik dit een geweldige film.

Het verhaaltje zelf is wat van hetzelfde laken een pak. Er wordt weinig nieuws mee gedaan. Daar blijf ik toch op m'n honger bij zitten. Bovendien is Ryan Gosling een veel te beperkt acteur om ook maar enige indruk te maken als Blade Runner-met-vraagtekens. Verder ben ik niet te spreken over dat belachelijke karikatuur van Jared Leto - daar gaat men toch echt pijnlijk de mist in. De Gosling's en Leto's van deze wereld zijn niet de karakterkoppen die ik in dit soort film wil zien.

Ik ben benieuwd of er nog sequels komen. Niet dat ik het toejuich, integendeel, maar op zich kan het wel aantrekkelijke films opleveren.

3,5

Erg matig.

Was ik al geen grote fan van de eerste twee films, is Trinity toch wel de vreemde eend in de bijt. Absoluut niet beter, wel flitsender bedoeld. Een beetje als een gelikte videogame. De ledernicht Blade komt amper uit de verf. Wel krijgt hij enkele nieuwe sidekicks, matig vertolkt door Ryan Reynolds in een vroege Deadpool-rol en de non-actrice Jessica Biel.

Inhoudelijk heeft de film genoeg kapstok waaraan een hoop actie kan gehangen worden. Dat gebeurt ook - het tempo is goed. Veel iconische scènes zitten er helaas niet in. De CGI is intussen al flink gedateerd en met weinig tot de verbeelding sprekende vijanden is ook de tegenstand van Blade en co drie keer niks.

2

Sterk.

Inventief bedachte thriller met horrorelementen. Het is eens te meer het bewijs dat horror een genre is dat het m.i. niet van luidruchtige "scares" of enge clowns of nonnen moet hebben: er hoeft niet per se iets (visueel) te zijn om een benauwd sfeertje te creëren. Horror draait voor mij om de sfeer. Het gevoel van opgejaagd te worden is perfect gecreëerd, met dank aan de acteurs en de keuze voor een korrelige, vuile look - iets wat perfect past bij het studentikoze dat The Blair Witch Project in feite is.

Ik ben niet de man van de horror, ik zal dat ook nooit zijn. Ik ben evenmin de man van de lijstjes. Deze komt evenwel hoog binnen mocht ik wél een lijstje van beste horrors maken. Uit de losse pols zou ik zelfs top 3 durven zeggen.

4

Meevaller.

Visueel uitermate aantrekkelijke film, deze Netflix Original. Het is van de Originals wellicht de film die het meest 'anders' is: voor het jaartje dat ik Netflix kijk zijn die Originals vaak degelijk maar ook nooit meer, over de ganse lijn.

Blame! springt in ieder geval in het oog. Audiovisueel heb ik hier echt van kunnen genieten. Niet alleen van de ondersteunende muziek, maar ook van de vele sci-fi elementen, de contrasterende kleuren en de grauwe gezelligheid van een post-apocalyptische wereld.

De actie is leuk in beeld gebracht, al vind ik de animatie soms wat hoekig (al dan niet bewust?). Ondanks de vele geslaagde designs in decor, blijf ik de typische(?) Japanse stijl in het vormgeven van personages lelijk vinden. Blame! is anderzijds wel de eerste film waar me dat eigenlijk niet echt stoorde tijdens het kijken.

Het verhaal blijft ongeveer een uurtje interessant, dan wordt het iets te veel een inleiding tot. Ik heb de reacties op deze pagina er eens op nagelezen en dat verklaart natuurlijk wel wat. Een sequel zal misschien al in de pijplijn zitten.

3

Degelijk.

Hoewel ik het geheel wat subtiliteit vind missen, is de afwisseling tussen Lenny's filmische beleving en Leo's 'echte wereld uitstekend in beeld gebracht. Het verhaal van Leo is hard, maar mist iets - bij het begin van de film weet hij al dat Louise zwanger is, ik mis wellicht die scène. De stunteligheid van Lenny is broodnodige afwisseling, al is het einde tot twee keer toe ontzettend bruut. Honderd vuistslagen met boksbeugel komen nog niet in de buurt van zo'n HIV-besmetting, da's pas wreed.

De cast zorgt over de ganse lijn voor topprestaties. Kim Bodnia lijkt de scènes met het meeste potentieel te hebben, maar ik heb vooral weer genoten van Mads Mikkelsen, die het een stuk subtieler en gevoeliger doet.

Nicolas Winding Refn laat de kleur rood weer een prominente rol spelen. Het heeft bij momenten zijn effect, maar in bv Valhalla Rising komt het allemaal vakkundiger over. Bleeder is wat ruw, ook visueel en daar kunnen een paar mooie shots niet veel aan veranderen.

3

Mja.

Rutger Hauer mag z'n ding doen in een typisch jaren '80-actiefilmpje. In de glorieperiode van de Stallone's en Schwarzenegger's maar ook Lundgren's en Van Damme's van deze wereld doet Blind Fury toch een stuk onder. Niet dat ik Hauer daar verantwoordelijk voor zie; het is allemaal gewoon minder over de ganse lijn. Met halve aandacht vordert de film anderzijds nog redelijk en voor de speelduur van nog geen 90 minuten moet men hem ook niet laten.

2

Tranentrekker.

Tenminste, dat is overduidelijk de bedoeling. Het sentiment wordt er wel héél erg dik opgelegd. In dat geval zijn er bij mij ajuinen nodig om het gewenste effect te bereiken. Regisseur John Lee Hancock maakt het zich ook niet echt moeilijk: de ingrediënten zijn de gebruikelijke. Op deze manier werkt dat voor mij hoegenaamd niet.

Sandra Bullock is dan nog de verrassing. Hoewel ze intussen het tegendeel bewezen heeft, associeer ik haar toch met matig geacteerde rollen in vervelende komedies of hersenloos actievermaak genre Speed. Maar ze kan dus wel degelijk acteren en doet dat hier ook niet slecht. Het schijnt dat ze voor deze rol een Oscar gewonnen heeft. Dat zegt alles, ook over de film.

Oscar bait, dus: degelijk gemaakt, met een karrenvracht aan opgeklopt sentiment die men er gratis bijkrijgt.

2

Tussenin.

The Bling Ring draait net iets te veel in rondjes. Verder doet het wat aan een minder interessante versie van Spring Breakers denken. Het kijkt allemaal vlot weg, maar is over het algemeen iets te laks en ook het einde vind ik weinig impact hebben.

Ook de cast wekt net iets te veel op m'n zenuwen. Tuurlijk, dat nichterige gedrag hoort er allemaal bij, maar dan vind ik zo'n Emma Watson stukken slechter dan die Katie Chang of zelfs die kerel.

Grootste troef is dat het visueel allemaal dik in orde is. Dat ook de speelduur verwaarloosbaar is, is ook mooi meegenomen. De soundtrack vind ik vreselijk, maar dat is niet bepaald een verrassing te noemen.

Snel verteerbaar tussendoortje.

2,5

Gemiddeld.

Blitz is wat minder domme actie pur sang, en daar knelt wat het schoentje, want het motief van de Blitz wordt wat simpel afgerafeld en verdere slachtoffers zijn ook maar nummertjes op de lijst. Een Stathamfilm dus, zonder de domme actie maar met een dom plotje en helaas eveneens zonder spanningsboog.

Jason Statham zelf past in dit soort Britse producties misschien wel beter dan in de Amerikaanse tegenhangers. Alles is wat vuiler, of zo, en dat past hem wel.

Verder is Paddy Considine een aangename sidekick en de doorgaans wat irritante Aiden Gillen zet een erg geslaagde slechterik neer.

De speelduur is verder vrij kort - het tempo ligt gelukkig vrij hoog en af en toe kan Statham iemand een mep geven. Meer verwacht ik niet van zijn films, en ook al is het allemaal weinig meer dan doorsnee, is het middelmaat die ik wel weet te behappen.

3

Moeilijk.

Na een kwartier dacht ik een zware avond tegemoet te gaan: Andrew Dominik kiest voor een erg fragmentarische film. Ik fronste mijn wenkbrauwen bij het gedacht dat dit dan bijna 3 uur zou duren. Want Dominik houdt z'n stijl immers consequent aan. Tot mijn grote verbazing slaagt hij er wonderwel in om de speelduur korter te laten lijken.

Dat wil helaas niet zeggen dat ik kapot ben van Blonde. Men kiest er voor om een nogal labiel beeld van Marilyn Monroe (en haar omgeving) neer te zetten. Er gaat veel aandacht naar (seksueel en psychisch) misbruik. Ik weet niet goed wat daar van te denken. Of het nu waarheidsgetrouw is of niet, daar lig ik niet zo waker van. Ik weet alleen niet zo goed of zo'n opsomming van dergelijke gevallen, fragmentarisch aan elkaar geplakt, echt een goede film oplevert.

Ik blijf in mijn score daar dan ook wat tussen schipperen en ben vooral blij dat Netflix zo nu en dan toch films met een eigen smoel aanbiedt.

2,5

Gisteren herzien en m'n score stijgt van 3,5 naar een 4,5.

Pakkend verhaal. Een goeie mix van drama, avontuur, wat actie.. Ook mooi opgebouwd. Heel goed gedaan. Het einde vond ik gewéldig.

Acteerwerk vond ik zeer goed. Leo DiCaprio vind ik geen topacteur, maar wel eentje die zelden slecht is. Ook hier zit hij tegen z'n beste niveau aan. Djimi Hounsou was ook erg goed en Jennifer Connelly, tsja, uiteraard ook.

Geweldig gefilmd ook. Prachtige beelden van de natuur, de actiebeelden uitstekend gedaan (met die heli's etc.),..

Opperbeste sfeer en de juiste muziek op het juiste moment in de film.

Zoals gezegd, een mooie 4,5*.

Redelijk.

Niks nieuws onder de zon, wel een gemakkelijk te behappen actiefilmpje. Sowieso doet de film wat het moet doen: korte speelduur, simpel plotje, af en toe wat cynisme, … en meer moet dat niet zijn.

Mel Gibson met zijn verweerde kop zie ik het liefst in dit soort films: geen franjes en pogingen tot drama te acteren, neen, gewoon wat schieten en de macho uithangen. Erin Moriarty die zijn dochter speelt is vrij vervelend, al is dat het personage natuurlijk.

Jean-Pierre Richet zorgt voor wat leuke plaatjes nu en dan, maar houdt er vooral een duidelijk afgelijnde film op na. Hij verliest geen tijd aan overbodige uitstapjes of dramascènes. De focus ligt op het kat- en muisspel en dat hoeft inderdaad niet langer dan 88 minuten te zijn.

3