Opinions

Peace for our time

Ik kwam in de Washington Post een verwijzing naar het boek van Robert Harris tegen - en dat bleek ik dus gewoon al te hebben. En niet alleen dat, er is ook een film van gemaakt die dus gewoon op Netflix blijkt te staan. Fraai toepasselijk voor de gang van zaken in de wereld van het moment, rondom de onderhandelingen over de oorlog in Oekraine - en dat dat zonder Oekraine gebeurt, net zoals de onderhandelingen in Munchen wel zonder Tsjechoslovakije konden. Wat door de geschiedenis aan de andere kant wat vergeten en miskend wordt is dat Chamberlains levenswerk wel degelijk zin had achteraf - niet zozeer vanwege de vrede die maar kortstondig bleek, maar vanwege dat dat het VK de tijd gaf om te bewapenen voor de onmiskenbaar aanstaande oorlog.

Dat is wellicht ook de grootste waarde van de film - de historische les om de feitjes weer even op te halen, in combinatie met een wat korte en simplistische karakterschets van Chamberlain. En wellicht is het ook, en in meerdere opzichten, goed om af en toe even aan de kwestie van Sudetenland terug te denken. Parallellen te over tenslotte - zo was bijvoorbeeld een van de argumenten waarmee Hitler zijn expansionisme rechtvaardigde dat de mensen daar Duits spraken. Waar hebben we dat ook alweer vaker gehoord.

Jammer wel dat er net iets teveel en net te overheersend een jongensboekmotiefje over de film ligt, en daarnaast dat het wat teveel een tv-film of streamingproductie is - de production values zijn toch wat magertjes. MacKay voldoet wel en op Irons is niks af te dingen vanzelf, maar bij de bijrollen en de Duitsers gaat het wel ernstig mis. Met als ernstigste voorbeeld Matthes - niet een makkelijke rol om een passende acteur voor te vinden vanzelf, maar sinds Der Untergang weten we dat het wel kan.

Wel treffend is hoe de gang van zaken getoond wordt - hulpjes die met briefjes heen en weer rennen. Dat gaat volgens mij grotendeels nog steeds zo, het idee dat de Hitlers van tegenwoordig zelf even een mailtje typen is wellicht wat te ver buiten de belevingswereld van dat soort mensen. En buiten dat, ik heb altijd eerder het idee dat ze al hun publieke uitingen aan een reclamebureau hebben uitbesteed.

Agatha Christie.

Ik durf geen vergelijk aan te gaan, want het is wel wat erg lang geleden dat ik een van haar boeken heb gelezen, en zelfs de laatste verfilming is alweer best een tijdje geleden. En, ik moet eerlijk zeggen, ik maakte me ook daarnaast - ik ben niet echt een fan - wel wat zorgen over deze film, want ook van Sandler en Aniston ben ik, ehh, echt geen fan. Een irritante B-acteur, en een van de allermooiste vrouwen, ahem, op zo'n uitspraak zal niemand me ooit betrapt hebben - en een goede actrice is ze wat mij betreft ook zeer zeker niet, met haar irritante maniertjes.

En ja, daar moet ik mijn woorden wel een klein beetje opeten, want zo slecht doen Aniston en Sandler het hier niet. Al ligt dat wellicht vooral aan de regie, die een paar echt goeie grappen met perfecte timing weet te brengen. Dat dan best goed, hoewel ik het wat jammer blijf vinden dat er wat weinig gebruik gemaakt wordt van Arterton. Als je dan al iemand 'een van de allermooiste vrouwen' moet noemen...

You can't judge me! I am one of you!

Ik ben nooit echt een fan geworden van John le Carre - wellicht dat ik te vroeg aan zijn boeken begonnen ben, zo ergens tussen m'n 12e en 14e en daarmee te ver van zijn karakters af stond, en dat is nooit echt meer goed gekomen. Misschien nu, maar er is nog zoveel te lezen wat me meer trekt. Ik heb zelfs lang niet alle verfilmingen gezien - en ook al niet alle Smiley-films.

Het personage van Smiley aan de andere kant is wel genoeg motief om toch de moeite maar eens te nemen. Niet zozeer voor de films, want die zijn haast per definitie teleurstellend na deze, want een betere Smiley dan die van Denholm Elliott is welhaast ondenkbaar. Toch past hij ook niet echt perfect in het karakter, want zoals Le Carre hem omschrijft Obscurity was his nature, as well as his profession, daar is hij overduidelijk een veel te nette en veel te aardige gentleman voor - in deze film net als in bijna al zijn rollen.

Elliott krijgt in deze tv-film tegenspel van een van die andere Engelse acteurs die welhaast boven elke kritiek verheven zijn, elk karakter dat ze past schijnbaar moeiteloos aannemen alsof ze daar hun hele leven op geoefend hebben: ik bedoel vanzelf Joss Ackland. En even goed maar misschien net niet zo bekend en beroemd, Ronald Pickup. En een van de eerste rollen van Christian Bale, en geloof ik ook de eerste waarin hij niet meer precies een kind speelt.

Voor een tv-film zijn de production values verder ongekend, zat 'echte' films die lang niet in de buurt komen. Maar, de olifant in de kamer - en dat bekruipt me dus vaker bij John le Carre - vind ik vooral het verhaal wat aan de magere kant. Wellicht dat dat er in het boek beter uitkomt.

Remake, en het boek was er ook al.

En in dit geval is dat best een bummer, want als je de clou van het verhaal kent - en dat is er echt een die je bijblijft - dan is een erg groot deel van de charme toch al wel verloren, en is het gewoon afwachten terwijl de film zich naar een onafwendbare conclusie laat dobberen.

Misser van schrijver en regie, want die hadden er rekening mee moeten houden dat het verhaal erg bekend is en er meer in moeten steken om de aandacht vast te houden. De beelden zijn op zich best ok, maar voldoen daar niet echt voor. Net als de soundtrack, die is ook redelijk maar valt niet echt op. En de sterrencast, tjsa, die laten niet bepaald echt vuurwerk zien.

Kortom, jammer, een toch nogal overbodige remake die nergens in de buurt komt van de indruk die het origineel maakte.

Best een prettig filmpje.

Met de setting in de Adriatische zee is dat ook al vrij makkelijk natuurlijk, en de nogal vertederende verschijning van Gracija Filipović in haar strakke badpakjes helpt daar ook best wel bij. Toch, de spanningen tussen haar, haar ouders en de ‘vriend’ van de familie komen er fijn uit, niet in het minst door haar fraaie vertolking waarbij je de emoties van het smoeltje van Julija kan scheppen - daar hangt de rest van de acteurs dan maar een beetje bij.

Behalve dat heb ik toch wel wat moeite om er iets meer in te zien dan een prettig filmpje, als ik heel eerlijk ben. Heel subtiel is het allemaal niet, om maar even te noemen, de manier waarop papalief zijn dochter de hele tijd heen en weer schreeuwt maakt dat je al na een minuut of wat een aversie tegen hem ontwikkelt. En even een gewetensvraag, zouden we het nog steeds een interessante film vinden als de setting onze bevallige hoofdrolspeelster in vormeloze zwarte jurken had gekleed? Geef daar maar liever geen antwoord op eigenlijk.

Onleuk gedoe in een onleuke film over onleuke mensen. En romantisch wordt het ook niet, want het gaat eigenlijk nergens over liefde maar alleen over bezitterigheid en egoisme. Zonder dat dat ergens narratief echt tot uitdrukking komt, zoals eigenlijk wel ietwat verplicht is in het genre - of was ik tegen die tijd wellicht weer in slaap gesukkeld.

Indertijd ongetwijfeld de oorzaak geweest van de latente hekel die ik altijd aan Cameron Diaz gehad heb. Dat Roberts er wel mee weg komt geeft wel aan wat voor kaliber actrice ze precies is.

Hier en daar best super mooie beelden, met iets onwerkelijk moois eroverheen zelfs. Maar de film is wel best saai en voorspelbaar, en de acteurs - waarvan ik dan toch wel wat vuurwerk verwacht - stellen ook erg teleur. En dan kan ik met toch nauwelijks voorstellen dat dat aan een te zwak basisgegeven ligt, Daphne du Maurier is toch niet de eerste de beste schrijfster. Hoewel ik tot mijn schaamte moet toegeven dat ik nog nooit een boek van haar gelezen heb.

De wat minder populaire keerzijde van de oorlogsmisdaad.

Want, een paar kleine uitzonderingen daargelaten, oorlogsmisdaden worden begaan door de verliezende partij. De winnaar wast zijn handen in onschuld, en kijkt of er wellicht wat bruikbaar personeel te vinden is bij de verliezers - je weet maar nooit wanneer de volgende oorlog uitbarst. Voorbeelden te over, en je hoeft echt niet zo diep te graven in de laatste paar grote conflicten om ze te vinden - de advocaat van Barbie had beslist een punt toen hij zijn betoog baseerde op 'ja maar jullie hier in Frankrijk dan, kijk eens naar wat er in Algerije allemaal gebeurd is'. Goed dat de rechter dat genegeerd heeft, daar niet van.

Het onderdeel over de handelingen van Barbie in Lyon is kort, en dat valt mij prima - het gruwelkabinet hoeft niet vol uitgespeeld te worden. Evengoed best schokkend om te constateren dat ik zonder me ergens van bewust te zijn talloze keren langs de plaatsen van handeling gekomen ben - ik zou toch niet echt prettig slapen in het hotel wat nu in het oude 'Hotel Terminus' gevestigd is.

Een goede keuze dus, wat mij betreft, om meer in te gaan op wat er daarna kwam. Hoe de brave new world, met de VS voorop, wel nut zag in een aantal mensen die het niet zo nauw namen met regeltjes en menselijkheid. En wellicht is dat ook van alle tijden - als we even de recentere geschiedenis er bij halen. Niet dat ik er precies een anti-Amerika sentiment van wil maken, want hetzelfde gebeurt tenslotte zo'n beetje overal. Het gezegde is dat de waarheid het eerste slachtoffer van een oorlog is, maar misschien is het wel de moraal.

Autobiografisch werkje over de jeugd van de regisseuse. En dat is wel een vrij essentieel gegeven, anders zou het een heel bedenkelijke arthouse film zijn. Dat is het nu misschien nu ook nog wel, maar dan wel een die iets van inzicht geeft in de dolgedraaide en verdwaasde moraliteit van de jaren 60 en 70, en het soort onzin dat toen in artistieke kringen maar ook grotendeels wel door het grote publiek als acceptabel beschouwd werd. Gelukkig gaan mensen daar nu gewoon de cel voor in. Toen ging dat ook niet helemaal zonder slag of stoot - tenslotte is Irina Ionesco uit de ouderlijke macht gezet, en dat dat gebeurde - in de jaren 70 - wijst er denk ik ietwat op dat er nog wel wat meer aan de hand geweest is dan we in de film te zien krijgen.

Isabelle Huppert - we verwachten niet anders - overtuigt prima als de moeder die volstrekt het spoor kwijt is. Denis Lavant, als Ernst, vind ik ook volkomen geloofwaardig - en evenzeer het spoor kwijt, ondanks de huichelachtige rol die hij speelt achteraf. Wel heel herkenbaar voor die wereld, vind ik dan.

En dan natuurlijk de ster van de film - Anamaria Vartolomei, die erg sterk speelt. Wat natuurlijk nog maar even de vraag is of zij er over een jaartje of tien, twintig nog wel blij mee is dat ze dit heeft gedaan, ongetwijfeld op aansporing van ouders en regisseuse. Het is misschien niet hetzelfde, maar toch nog steeds niet niks - de emoties die ze hier speelt zou een kind van tien niet moeten kennen, vind ik eigenlijk.

Naar het schijnt gaat Ionesco haar verdere jeugd ook verfilmen, in nog eens twee delen van wat uiteindelijk een trilogie moet worden. Het tweede deel heeft ze aangekondigd als 'A much more funny time for me'. Da's dan een soort van troost, denk ik dan maar. Maar helemaal gewoon word je met zo'n verknipte jeugd nou ook weer niet, daarvan getuigt het geheel wel.

Forgot how fucking dense I was!

Normaal gesproken krijg ik bij voorbaat al bultjes van films waarin tijdreizen een onderdeel van het plot is. En ook hier zijn daar alle ingredienten voor aanwezig, want goedbeschouwd klopt er maar vrij weinig van het basisgegeven. Tenzij je het misschien opvat als een allegorie, of wellicht zelfs een antwoord op al die 'to my 16-year old self' gedoetjes - en dan blijft er ineens een vrij charmante en ontspannen coming-of-age film over, met een best schattige Maisy Stella en een wat klein rolletje voor Aubrey Plaza.

Meer dan prettig kijkvoer voor een saaie avond moet je er dan ook weer niet van willen maken, maar daar voldoet het dan ook prima voor.

Wat melancholiek overkomend spel over de lange historie die oude mensen in de liefde met zich meedragen. Haast een Franse film, want de hele familie komt erbij langs, en alles speelt in een nostalgisch en - alweer - melancholiek Parijs. Nogal tam en onderkoeld, en hoewel het vooral om het acteren lijkt te gaan ontbreekt echt vuurwerk op dat gebied nogal, en de situaties en dialogen hadden best wel een tandje scherper gemogen. Kevin Kline is goed, KST matig - doet een aantal scenes nogal slecht, vond ik - en Maggie Smith is boven elke twijfel verheven. Maar dat is misschien deels uit respect voor de ouderdom.

Pinguinfeelgood.

Het verhaal is vanzelfsprekend mierzoet, maar ook wel wat charmant als je er het goede moment voor vindt. En de beelden zijn gepast schattig, al wordt er misschien wat te veel moeite gedaan om er een kloppend verhaal mee te vertellen. Zeker naar het einde toe is het wat al te mooi.

Dat de acteurs geen wereldprestaties laten zien mag niet verbazen, zo'n film is dit tenslotte niet, en de voor de hand liggende doelgroep maalt daar ook niet om. Het gaat om de penguins, en die acteren alle tien prima.

Prachtig tijdsbeeld.

Ik mag Amsterdam altijd graag in de film zien, maar zeker op deze manier - waarop je je echt weer terug in de tijd waant. Qua sfeer en ook zeker wat betreft het gedrag van de mensen klopt het precies met hoe ik me de jaren-70 herinner, het krampachtige gedoe met de vrije liefde, nieuwe samenlevingsvormen en het volstrekte gebrek aan gezond verstand dat daarbij leek te horen. Maar ook het idealisme, de hoop op een betere toekomst - jammer dat dat zover weg lijkt nu. Met alle idioterie was het toch een erg positieve tijd.

Wel ook een erg herkenbaar onderdeel de achteloze manier waarop er in het tumult van de vrije liefde vaak met kinderen omgegaan werd. Daar deden mijn ouders dan niet aan mee - gelukkig maar - maar ik herinner me wel dat er af en toe kinderen een paar daagjes kwamen logeren omdat hun ouders er even niet uit kwamen, en de kringgesprekken bij de buren kon de hele straat meebeleven.

Het begin van een nieuwe tijd, eigenlijk - het verdwijnen van het gezin 'als hoeksteen van de samenleving', en de eerste aanzet naar het huidige individualisme - en daarbij ook de observatie dat de kinderen uit de vorige relatie daar nogal eens de dupe van worden. Pijnlijk scherp verteld aan de hand van de zelfzuchtige onachtzaamheid waarmee de ouders hun weg zoeken.

Onwaarschijnlijk goed geacteerd, door allemaal eigenlijk maar natuurlijk verdient Anna Franziska Jaeger daar nog wel een speciale vermelding bovenop. Zelfs als het niet zover van haarzelf af ligt wat ze hier speelt, dan nog is het een hele prestatie. En van zowel Matthias Schoenaerts als Déborah François - een dromerig en ietwat verwend mooi prinsesje is ze hier - valt me op dat ze echt andere rollen spelen dan in andere films. Altijd een teken van echt acteerwerk.

Mooi.

Mooi gespeelde en wat dromerig aandoende film, waarvan ik me halverwege wel wat begon af te vragen waar het nou allemaal heen ging. Op het einde wordt dat wel ietwat duidelijk, en dat geeft het verhaal iets van een inhoud. Ook los daarvan een aardige film, vooral door Emily Blunt en Natalie Press - toen nog vrij onbekende namen, en daardoor een wat meer indie- of underground filmpje dan je bij de naam van Blunt nu verwachten zou. Natalie Press is in vergelijking in wat minder grote producties terecht gekomen en nauwelijks bekend geworden - dat verschil zal toch niet uit deze film ontstaan zijn.

Suffe comedy. Maar toch wel grappig - als het zo'n moment is dat je niet afgeleid wilt worden door een verhaal, of slimme grappen, of mooie acteerprestaties. Alleen de bekende koppen - Uma natuurlijk, maar ook Rainn Wilson - voegen nog eeh heel klein beetje iets toe. Goed voor een regenachtige zaterdagachternamiddag.

Delpy volg ik al sinds haar rol als leuk blondje en love interest in Killing Zoe, maar wat een carrière heeft ze sindsdien gemaakt. Een van de meest overtuigende en beste actrices, en ook als regisseur heeft ze ondertussen een waslijst van indrukwekkende films neergezet. Waarvan deze eigenzinnige en wat rare en zeker niet flatteuze film alweer een mooi voorbeeld is. Tenslotte, welke regisseur presteert het om zichzelf te casten als een zo volkomen vervelend en naar k*wijf, en daar dan vervolgens ook nog de sympathie van de kijker mee wegslepen. Ga er maar aan staan. Sowieso al een enorm mooi en positief iets om bij uitzondering eens een actrice te zien met een rimpeltje. Rimpels heb je verdiend, daar mag je trots op zijn.

Ohja, de film. Of ik daar nou zo unaniem positief over ben weet ik eigenlijk niet, de discussie van de stemmetjes in mijn achterhoofd is na een paar dagen nog niet helemaal uitgewoed. Het is toch wel een beetje een rariteitenkabinet, en misschien was een ander einde wel interessanter geweest. En even zo zitten er een paar sprongetjes in het narratief die op zich wel interessant zijn maar me ook af en toe ietwat op het verkeerde been zetten. Opletten blijven, dat lijkt de verborgen boodschap daarvan.

In de verdere rollen - naast de hoofdrol die Delpy voor zichzelf houdt - is er nog Richard Armitage, die al een even volstrekt laakbaar persoon speelt. Ook daar knap hoe onsympathiek dat wordt - in het echt zouden mijn handen jeuken, en het zou me op de tong liggen dat het een perfect koppel is. Twee zulke etterbakken die elkaar gevonden hebben, kom er eens om.

Van daar af wordt het wel een klein tikkie minder. Daniel Bruhl krijgt een wat minder geloofwaardig personage dat een paar draaien maakt die misschien net iets beter gemotiveerd hadden kunnen worden. En evenzo de (nogal kleine) rol van Gemma Arterton, die ook niet heel begrijpbaar wordt. Heel erg is dat overigens nou ook weer niet, tegen die tijd zit je wel genoeg in het verhaal.

Rest nog een beetje de vraag ‘wat vond ik er nou van’, en dat is geen makkelijke. Indrukwekkend van acteren en regie, dat wel. Maar eigenlijk ook weer niet echt een fijne film om te kijken, wat mij betreft, en de filosofische vragen die het verhaal oproept behoeven voor mij ook niet zo’n discussie. Toch schiet me dan ook op dat aspect wel door m’n hoofd dat Delpy daar wel de beste keuze in maakt - laat die ruimte aan de kijker.

Bij een film uit IJsland had ik dan eigenlijk gehoopt wat meer landschap te zien. Maar helaas, het blijft een beetje hangen in wat grauwe vlaktes met een randje winterachtig moeras erbij. En af en toe een stukje snelweg. Nog steeds best mooi, maar toch veel minder dan ik toch stiekem kennelijk verwacht had.

Wat er dan daarnaast aan de film te genieten valt komt vooral over als een aflevering van een politieserie. Wel een heel goede, dat dan wel. En met een sfeer die al even grauw is als de landschapjes, als ik die flauwe vergelijking toch ook nog maar even maak. Daarmee toch eigenlijk weinig bijzonders - er zijn nogal wat films van boven de poolcirkel die dat gegeven veel beter benutten. Maar misschien moet er ook zoiets zijn als een 'gewone' IJslandse film.

Ai.

Ik dacht, een film met Rutger Hauer en Sylvia Kristel die ik nog niet gezien heb, dat moet ik dringend inhalen. Maar het blijkt dus zo'n typisch jaren-70 probeersel te zijn waar zo ongeveer niets aan gelukt is.

De beelden van de landschapjes en de oude gebouwen zijn misschien ooit mooi geweest. Kennelijk op de Isle of Man gefilmd. Maar er is niet veel van over, de kleuren zijn verfletst en uit balans - geen kritiek, want ik kom er zelf ook niet erg uit met beschadigd oud materiaal. Maar dat was het positieve nieuws, want het spel trekt op niets, een totaal oninteressant en saai kostuumdrama wat oorspronkelijk al weinig toegankelijk was maar nu helemaal niet meer kan boeien. De acteurs zijn nagelkrassend theatraal aan het overacteren - als je het al zo mag noemen, het komt af en toe over als de bonte avond van de plaatselijke toneelvereniging. Voorop Hauer, teleurstellend genoeg, en de rol past hem dan ook nog eens absoluut niet. Net zoals die snor hem absoluut niet staat. Maar ook Kristel en de rest van de cast bakt er niks van, de enige die er een beetje goed uit komt is Rita Tushingham - en, ok, Kees Brusse heeft een leuke scene. Maar ook dat is nog niet het ergste. Dat is dat de film - ja, ook in het Nederlands - achteraf is ingesproken, en dat is behoorlijk amateuristisch gedaan. Alsof je terug in de tijd naar een Duitse tv-zender zit te kijken, zo rommelig is het.

Eye had zich wat mij betreft de moeite kunnen besparen met deze restauratie. Zelfs als je met alle geweld àlle films van Hauer - of Kristel, wat mij betreft - gezien wil hebben, dan nog sla je deze beter over.

What the hell do you think Leona really puts in that pizza?

Nouja dat is wel duidelijk. Een klein beetje deeg, een tomaatje, een olijfje, en een enorme schep cliches. Zo’n film is dit natuurlijk ook wel, geen kritiek daarover, maar ook weinig wat het tot iets speciaals maakt - waarom zou je deze film van alweer bijna 35 jaar geleden opzoeken?

Het simpele antwoord zou dan zijn, nouja omdat Julia Roberts er in meespeelt, en ze heeft zo’n leuk strak jaren-80 jurkje aan, en met dat haar. Maar in deze film is het is eigenlijk natuurlijk Annabeth Gish. Jammer hoor, dat niemand dat gezien lijkt te hebben - ze speelt nog steeds in allerlei rollen, maar niet als de grote ster. Dan vraag ik me toch een beetje af waarom dat niet andersom is. En voordat iemand begint over de X-files, dat was toen toch ook al een aflopende zaak.

Soit, het is best een aardig filmpje al ben ik dan overduidelijk niet de doelgroep. Leuk als tegengas voor de oververtegenwoordigde highschoolfilm - en hoe noem je dat dan, ik blijf een beetje steken bij zoiets als de ‘kinderarbeidfilm’. Niet voor iedereen is school het meest indrukwekkende gebeuren van het bestaan tenslotte.

Oh en nee, Damon was me niet opgevallen eerlijk gezegd.

Ter ere van de tiende verjaardag van de uitreiking van de eerste Prix Lumiere aan Clint Eastwood werd afgelopen week Mystic River vertoond in de grote zaal van het Institut Lumiere in Lyon. Wat een mooie gelegenheid, en een perfecte film voor zo'n avond - ook nog eens ingeleid door iemand die daar een mooi verhaal van wist te maken. En op de een of andere manier had ik de film nog nooit gezien - waarom is me even een raadsel - zodat alle plottwists perfect uit de hoek kwamen.

De hand van Clint is duidelijk te herkennen, zowel in de ietwat traditioneel-ouderwetse manier van vertellen als in de beschouwing van de kleine gemeenschap waar het speelt. In het begin stoorde me dat wel wat, met de wat gedwongen aanvoelende introductie van de buurt en personages, maar zodra de intrige op gang komt en de acteurs beginnen te spelen is dat gauw vergeten. Waarbij het spel van de drie jeugdvrienden natuurlijk het makkelijkst opvalt, maar ik vond vooral ook de rollen van twee van hun vrouwen erg fraai gedaan - de derde is wat onzichtbaar, dus daar kan ik weinig van vinden. En wat een eng takkewijf weet Laura Linney van haar rol te maken. Je zal er maar zo een hebben.

De acteurs en het verhaal, dat is het dan ook wel zo'n beetje - ik vond het qua beelden wat mak en gewoon allemaal, en de soundtrack waar Clint-zelf aan geschreven heeft, mwah, veel indruk maakte dat ook weer niet op me. Maar ondanks dat, een perfecte avond naar de film, en erg leuk om in die setting te zien - in een zaal vol met enthousiaste die-hard Clint fans die de toespraak van de presentator uit hun blote hoofd konden aanvullen en verbeteren.

Anderhalf uur over een nacht waarin niets gebeurt.

Het idee van de sleepover-nacht is zoiets als wat we bij ons de ontgroening zouden noemen. Maar wat een saaie bedoening maken ze er hier van. Zoals de omschrijving zegt, "op zoek naar dé iconische tienerervaring, maar in plaats daarvan ontdekken ze de rustige momenten". Waar ze een half jaar later geen moment meer aan terugdenken, lijkt me dan. En ik vraag me echt ietwat af waarom wij daar dan iets anders van zouden moeten vinden.

En het idee van de mythe is dan denk ik vooral bedoeld om aan te geven dat er ook zonder woest en uit de klauwen gelopen feest evengoed toch banden-voor-het-leven gesmeed worden. Niet echt een sterk gegeven, en ook niet een heel volwassen blik op de wereld.

Als het zaakje nou leuk gefilmd of leuk geacteerd was had ik er misschien nog iets in gezien. Maar ik kan er niet meer van maken dan een tobberig en langdradig gedoe, zonder uitschieters en zonder een interessant gegeven. Middelmatig van uitvoering, en mislukt in de bedoelingen.