Opinions

Forgot how fucking dense I was!

Normaal gesproken krijg ik bij voorbaat al bultjes van films waarin tijdreizen een onderdeel van het plot is. En ook hier zijn daar alle ingredienten voor aanwezig, want goedbeschouwd klopt er maar vrij weinig van het basisgegeven. Tenzij je het misschien opvat als een allegorie, of wellicht zelfs een antwoord op al die 'to my 16-year old self' gedoetjes - en dan blijft er ineens een vrij charmante en ontspannen coming-of-age film over, met een best schattige Maisy Stella en een wat klein rolletje voor Aubrey Plaza.

Meer dan prettig kijkvoer voor een saaie avond moet je er dan ook weer niet van willen maken, maar daar voldoet het dan ook prima voor.

Wat melancholiek overkomend spel over de lange historie die oude mensen in de liefde met zich meedragen. Haast een Franse film, want de hele familie komt erbij langs, en alles speelt in een nostalgisch en - alweer - melancholiek Parijs. Nogal tam en onderkoeld, en hoewel het vooral om het acteren lijkt te gaan ontbreekt echt vuurwerk op dat gebied nogal, en de situaties en dialogen hadden best wel een tandje scherper gemogen. Kevin Kline is goed, KST matig - doet een aantal scenes nogal slecht, vond ik - en Maggie Smith is boven elke twijfel verheven. Maar dat is misschien deels uit respect voor de ouderdom.

Pinguinfeelgood.

Het verhaal is vanzelfsprekend mierzoet, maar ook wel wat charmant als je er het goede moment voor vindt. En de beelden zijn gepast schattig, al wordt er misschien wat te veel moeite gedaan om er een kloppend verhaal mee te vertellen. Zeker naar het einde toe is het wat al te mooi.

Dat de acteurs geen wereldprestaties laten zien mag niet verbazen, zo'n film is dit tenslotte niet, en de voor de hand liggende doelgroep maalt daar ook niet om. Het gaat om de penguins, en die acteren alle tien prima.

Prachtig tijdsbeeld.

Ik mag Amsterdam altijd graag in de film zien, maar zeker op deze manier - waarop je je echt weer terug in de tijd waant. Qua sfeer en ook zeker wat betreft het gedrag van de mensen klopt het precies met hoe ik me de jaren-70 herinner, het krampachtige gedoe met de vrije liefde, nieuwe samenlevingsvormen en het volstrekte gebrek aan gezond verstand dat daarbij leek te horen. Maar ook het idealisme, de hoop op een betere toekomst - jammer dat dat zover weg lijkt nu. Met alle idioterie was het toch een erg positieve tijd.

Wel ook een erg herkenbaar onderdeel de achteloze manier waarop er in het tumult van de vrije liefde vaak met kinderen omgegaan werd. Daar deden mijn ouders dan niet aan mee - gelukkig maar - maar ik herinner me wel dat er af en toe kinderen een paar daagjes kwamen logeren omdat hun ouders er even niet uit kwamen, en de kringgesprekken bij de buren kon de hele straat meebeleven.

Het begin van een nieuwe tijd, eigenlijk - het verdwijnen van het gezin 'als hoeksteen van de samenleving', en de eerste aanzet naar het huidige individualisme - en daarbij ook de observatie dat de kinderen uit de vorige relatie daar nogal eens de dupe van worden. Pijnlijk scherp verteld aan de hand van de zelfzuchtige onachtzaamheid waarmee de ouders hun weg zoeken.

Onwaarschijnlijk goed geacteerd, door allemaal eigenlijk maar natuurlijk verdient Anna Franziska Jaeger daar nog wel een speciale vermelding bovenop. Zelfs als het niet zover van haarzelf af ligt wat ze hier speelt, dan nog is het een hele prestatie. En van zowel Matthias Schoenaerts als Déborah François - een dromerig en ietwat verwend mooi prinsesje is ze hier - valt me op dat ze echt andere rollen spelen dan in andere films. Altijd een teken van echt acteerwerk.

Mooi.

Mooi gespeelde en wat dromerig aandoende film, waarvan ik me halverwege wel wat begon af te vragen waar het nou allemaal heen ging. Op het einde wordt dat wel ietwat duidelijk, en dat geeft het verhaal iets van een inhoud. Ook los daarvan een aardige film, vooral door Emily Blunt en Natalie Press - toen nog vrij onbekende namen, en daardoor een wat meer indie- of underground filmpje dan je bij de naam van Blunt nu verwachten zou. Natalie Press is in vergelijking in wat minder grote producties terecht gekomen en nauwelijks bekend geworden - dat verschil zal toch niet uit deze film ontstaan zijn.

Suffe comedy. Maar toch wel grappig - als het zo'n moment is dat je niet afgeleid wilt worden door een verhaal, of slimme grappen, of mooie acteerprestaties. Alleen de bekende koppen - Uma natuurlijk, maar ook Rainn Wilson - voegen nog eeh heel klein beetje iets toe. Goed voor een regenachtige zaterdagachternamiddag.

Delpy volg ik al sinds haar rol als leuk blondje en love interest in Killing Zoe, maar wat een carrière heeft ze sindsdien gemaakt. Een van de meest overtuigende en beste actrices, en ook als regisseur heeft ze ondertussen een waslijst van indrukwekkende films neergezet. Waarvan deze eigenzinnige en wat rare en zeker niet flatteuze film alweer een mooi voorbeeld is. Tenslotte, welke regisseur presteert het om zichzelf te casten als een zo volkomen vervelend en naar k*wijf, en daar dan vervolgens ook nog de sympathie van de kijker mee wegslepen. Ga er maar aan staan. Sowieso al een enorm mooi en positief iets om bij uitzondering eens een actrice te zien met een rimpeltje. Rimpels heb je verdiend, daar mag je trots op zijn.

Ohja, de film. Of ik daar nou zo unaniem positief over ben weet ik eigenlijk niet, de discussie van de stemmetjes in mijn achterhoofd is na een paar dagen nog niet helemaal uitgewoed. Het is toch wel een beetje een rariteitenkabinet, en misschien was een ander einde wel interessanter geweest. En even zo zitten er een paar sprongetjes in het narratief die op zich wel interessant zijn maar me ook af en toe ietwat op het verkeerde been zetten. Opletten blijven, dat lijkt de verborgen boodschap daarvan.

In de verdere rollen - naast de hoofdrol die Delpy voor zichzelf houdt - is er nog Richard Armitage, die al een even volstrekt laakbaar persoon speelt. Ook daar knap hoe onsympathiek dat wordt - in het echt zouden mijn handen jeuken, en het zou me op de tong liggen dat het een perfect koppel is. Twee zulke etterbakken die elkaar gevonden hebben, kom er eens om.

Van daar af wordt het wel een klein tikkie minder. Daniel Bruhl krijgt een wat minder geloofwaardig personage dat een paar draaien maakt die misschien net iets beter gemotiveerd hadden kunnen worden. En evenzo de (nogal kleine) rol van Gemma Arterton, die ook niet heel begrijpbaar wordt. Heel erg is dat overigens nou ook weer niet, tegen die tijd zit je wel genoeg in het verhaal.

Rest nog een beetje de vraag ‘wat vond ik er nou van’, en dat is geen makkelijke. Indrukwekkend van acteren en regie, dat wel. Maar eigenlijk ook weer niet echt een fijne film om te kijken, wat mij betreft, en de filosofische vragen die het verhaal oproept behoeven voor mij ook niet zo’n discussie. Toch schiet me dan ook op dat aspect wel door m’n hoofd dat Delpy daar wel de beste keuze in maakt - laat die ruimte aan de kijker.

Bij een film uit IJsland had ik dan eigenlijk gehoopt wat meer landschap te zien. Maar helaas, het blijft een beetje hangen in wat grauwe vlaktes met een randje winterachtig moeras erbij. En af en toe een stukje snelweg. Nog steeds best mooi, maar toch veel minder dan ik toch stiekem kennelijk verwacht had.

Wat er dan daarnaast aan de film te genieten valt komt vooral over als een aflevering van een politieserie. Wel een heel goede, dat dan wel. En met een sfeer die al even grauw is als de landschapjes, als ik die flauwe vergelijking toch ook nog maar even maak. Daarmee toch eigenlijk weinig bijzonders - er zijn nogal wat films van boven de poolcirkel die dat gegeven veel beter benutten. Maar misschien moet er ook zoiets zijn als een 'gewone' IJslandse film.

What the hell do you think Leona really puts in that pizza?

Nouja dat is wel duidelijk. Een klein beetje deeg, een tomaatje, een olijfje, en een enorme schep cliches. Zo’n film is dit natuurlijk ook wel, geen kritiek daarover, maar ook weinig wat het tot iets speciaals maakt - waarom zou je deze film van alweer bijna 35 jaar geleden opzoeken?

Het simpele antwoord zou dan zijn, nouja omdat Julia Roberts er in meespeelt, en ze heeft zo’n leuk strak jaren-80 jurkje aan, en met dat haar. Maar in deze film is het is eigenlijk natuurlijk Annabeth Gish. Jammer hoor, dat niemand dat gezien lijkt te hebben - ze speelt nog steeds in allerlei rollen, maar niet als de grote ster. Dan vraag ik me toch een beetje af waarom dat niet andersom is. En voordat iemand begint over de X-files, dat was toen toch ook al een aflopende zaak.

Soit, het is best een aardig filmpje al ben ik dan overduidelijk niet de doelgroep. Leuk als tegengas voor de oververtegenwoordigde highschoolfilm - en hoe noem je dat dan, ik blijf een beetje steken bij zoiets als de ‘kinderarbeidfilm’. Niet voor iedereen is school het meest indrukwekkende gebeuren van het bestaan tenslotte.

Oh en nee, Damon was me niet opgevallen eerlijk gezegd.

Ter ere van de tiende verjaardag van de uitreiking van de eerste Prix Lumiere aan Clint Eastwood werd afgelopen week Mystic River vertoond in de grote zaal van het Institut Lumiere in Lyon. Wat een mooie gelegenheid, en een perfecte film voor zo'n avond - ook nog eens ingeleid door iemand die daar een mooi verhaal van wist te maken. En op de een of andere manier had ik de film nog nooit gezien - waarom is me even een raadsel - zodat alle plottwists perfect uit de hoek kwamen.

De hand van Clint is duidelijk te herkennen, zowel in de ietwat traditioneel-ouderwetse manier van vertellen als in de beschouwing van de kleine gemeenschap waar het speelt. In het begin stoorde me dat wel wat, met de wat gedwongen aanvoelende introductie van de buurt en personages, maar zodra de intrige op gang komt en de acteurs beginnen te spelen is dat gauw vergeten. Waarbij het spel van de drie jeugdvrienden natuurlijk het makkelijkst opvalt, maar ik vond vooral ook de rollen van twee van hun vrouwen erg fraai gedaan - de derde is wat onzichtbaar, dus daar kan ik weinig van vinden. En wat een eng takkewijf weet Laura Linney van haar rol te maken. Je zal er maar zo een hebben.

De acteurs en het verhaal, dat is het dan ook wel zo'n beetje - ik vond het qua beelden wat mak en gewoon allemaal, en de soundtrack waar Clint-zelf aan geschreven heeft, mwah, veel indruk maakte dat ook weer niet op me. Maar ondanks dat, een perfecte avond naar de film, en erg leuk om in die setting te zien - in een zaal vol met enthousiaste die-hard Clint fans die de toespraak van de presentator uit hun blote hoofd konden aanvullen en verbeteren.

Anderhalf uur over een nacht waarin niets gebeurt.

Het idee van de sleepover-nacht is zoiets als wat we bij ons de ontgroening zouden noemen. Maar wat een saaie bedoening maken ze er hier van. Zoals de omschrijving zegt, "op zoek naar dé iconische tienerervaring, maar in plaats daarvan ontdekken ze de rustige momenten". Waar ze een half jaar later geen moment meer aan terugdenken, lijkt me dan. En ik vraag me echt ietwat af waarom wij daar dan iets anders van zouden moeten vinden.

En het idee van de mythe is dan denk ik vooral bedoeld om aan te geven dat er ook zonder woest en uit de klauwen gelopen feest evengoed toch banden-voor-het-leven gesmeed worden. Niet echt een sterk gegeven, en ook niet een heel volwassen blik op de wereld.

Als het zaakje nou leuk gefilmd of leuk geacteerd was had ik er misschien nog iets in gezien. Maar ik kan er niet meer van maken dan een tobberig en langdradig gedoe, zonder uitschieters en zonder een interessant gegeven. Middelmatig van uitvoering, en mislukt in de bedoelingen.