Opinions

Vervelend ADHD-achtig gedoe van een stelletje overspannen huisvrouwen. Misschien leuk en herkenbaar als je dat zelf bent. Voor alle andere kijkers niet te verteren - en in ieder geval voor mij niet. Dan heb ik me niet echt geërgerd aan de christelijke noot die gauke opmerkt - wellicht was ik toen al wat minder aan het opletten. Komedie is in ieder geval een voor mij onjuiste genreklassificatie, ik heb mezelf nog niet op een flauwe glimlach betrapt.

De makers van deze film hebben wellicht even gemist dat het internet overloopt van de schattige kattenfilmpjes. En aan filmpjes van schattige meiskes is ook niet echt een gebrek. Hadden ze dat ingezien, dan was er misschien een besef ontstaan dat deze film gedoemd was te mislukken - en hadden ze misschien een sterker verhaal geprobeerd te verzinnen. Wellicht zelfs over de hekserige buurvrouw, want dat is zo ongeveer het enige wat werkt in de hele film.

Aan de titelrollen te zien heeft er een verbazingwekkend aantal katten meegewerkt aan de productie, maar ik ben bang dat ze geen van allen een pootje op de walk of fame gaan zetten.

Wat een prachtige film is dit.

Het verhaal gaat over een erg gevoelig onderwerp in de recente Franse geschiedenis - de onafhankelijkheid van Algerije. De historische gebeurtenissen en de narigheden daarvan - martelen, executies, gepruts ver over de rand van wat wettelijk uit te leggen valt - worden mooi verweven in het verhaal van de luitenant en zijn gewetensbezwaren. En het verhaal van de luitenant wordt ook weer prachtig aan de tegenwoordige tijd verbonden - met een geniaal gevonden plottwist die de film echt nog een extra geeft.

Heel mooie rollen van Olivier Gourmet, Robinson Stévenin en ook Charles Aznavour. De zwart-wit beelden spreken daarbij misschien wat meer dan de kleuren van de tegenwoordige tijd. Maar dat komt misschien omdat de nadruk wat meer op de historie ligt - tenminste, dat lijkt zo, totdat de plottwist het verhaal afmaakt.

En als het verhaal dan teneinde is, en alles duidelijk is, is er nog maar een ding te doen, een enkele mogelijke reactie - frituur eten aan zee, met de tranen op je wangen. Prachtig.

De misdaden van Ozon.

Hij doet best wel een aantal dingen goed met dit verfilmde toneelstuk - production values, locaties, cast - zelfs Huppert speelt eindelijk weer eens een subtiel andere rol, voor het eerst sinds, ehh, Ma Mere? Toch pas zo'n twintig jaar geleden.

Maar het narratief, de sfeer, de mise en scene, de hele regie zit volstrekt mis. Alsof Ozon het in zijn hoofd heeft gekregen dat hij de reïncarnatie van Woody Allen is. Zo ongeveer alles wat de films van Allen tot een verschrikking maakt is ongedoseerd en voluit aanwezig, tot en met het foute lettertypetje in de aftiteling, de verstikkende spruitjeslucht en de oubollige muziekkeuze. De zelfoverschatting druipt er vanaf, net als bij het grote voorbeeld. Bah.

Komedie zonder grappen, beter dan in de verte leuk wordt het niet. Vakkundig gespeeld, mooi gefotografeerd, daar ligt het niet aan.

Nog op het randje van grappig.

Poelvoorde en Huppert zijn allebei geweldig. Dat dit zwakke beeldprentje nog iets in zich heeft is zonder enige twijfel alleen aan hun genialiteit te danken. Nergens anders aan. Alsof je Einstein je huiswerk laat maken, zoiets is het. En de twee genieen komen als stel nog haast geloofwaardig over ook. Dat is het bewijs toch wel.

Suspense zonder doel.

Het begin van de film is geniaal, belooft van alles. Maar er komt niet meer van uit dan een uurtje ronddobberen en veel richtingloos gedoe. Tot het einde, met de portier die het slobberen van zijn oestertje moet onderbreken - en bij gebrek aan inhoud in de film moet ik dan ineens weer onstuitbaar denken aan die keer dat ik voor mijn toenmalige werk in een ongetwijfeld veel te duur restaurant in San Francisco na het voorgerecht even naar buiten wilde om te roken - dat deed ik toen noch, en dat mocht daar toen al niet meer binnen. Trof ik de portiers, valets, street side hostesses en al aan terwijl ze hun avondmaaltijd uit zakjes en bakjes aan het binnenwerken waren. Het beste, leerde ik, was de gebakken rijst van het zaakje honderdvijftig meter verderop. Maar de geniale verse tonijn sushi waar ik nog helemaal vol van was hadden ze nog nooit geproefd.

Dat is het gevoel dat, terecht of onterecht, deze film in me boven brengt. Het aanschouwelijke en schrijnende verschil tussen de onder- en de bovenklasse, ondanks dat de film daar wellicht helemaal niet over gaat, en ook niet over wil gaan - het is misschien met de beste wil alleen maar die laatste scene die dat motief in mijn ziel brandt. Maar het is er toch, en daarmee gaat deze film voor mij daarover, soit.

Ik ben uiteindelijk drie keer voor mijn werk in SF geweest - en hou me ten goede, het waren niet echt pleziertripjes, ik heb die focking brug alleen vanuit het vliegtuig gezien. Maar dit blijk van kasten, rangen en standen is wel heel diep in mijn ziel gegrift. Ik voelde ergens in het gesprek met die parkeerbodes een heel dringende nood om alles wat op de kaart van 'hun' restaurant te bestellen als extra - 'make me a plate of everything here, but give me a couple extra forks for every dish' - something like that. Om ze het tenminste ooit eens te laten proeven... maarja, ik ben ook maar een mens, en het moment was niet daar.

Ohja, de film dan. Nouja, er zijn wel een paar ok momenten, en het is leuk om Hudson weer eens te zien en te zien dat ze nog niks van haar kracht kwijt is. En Jeon Jong-seo is leuk, zonder meer, al voelt het ook wel alsof het af en toe net een beetje te gemakzuchtig, te simpel is wat er met haar rol, haar, by lack of a better word, fucking superpowers gedaan wordt. Want in dat volstrekt uitgetreden genre moet je toch echt met een behoorlijk verhaal komen, en daar walst deze film echt volstrekt ingenue overheen.

Een feelgoodsprookje.

Uit de tijd dat de toekomst de belofte in zich droeg van ondenkbare mogelijkheden, bevrijding van alle beperkingen, en machines die alle nare werk als het wassen van poepluiers van ons zouden overnemen. En dan iets met een school, en een charismatische lerares die haar leerlingen wel even op het juiste pad zet - het juiste pad, tegen de conservatieve mening van de school, de samenleving, de ouders, en wellicht het ergste nog, de kinders zelf.

Het dankbaarste werk ooit wellicht - niet gewoon dat je zelf probeert dingen te doen zoals jij vindt dat het zou moeten, maar ook dat je dat overdraagt. Een van de mooiste complimenten die ik ooit gehad heb en die ik in mijn ziel draag is dan ook 'dat je me zo'n goede opleiding hebt gegeven'.

Wellicht daarom ook dat deze film voor mij werkt. En natuurlijk ook omdat zo ongeveer alle actrices waar ik ooit een crush op had meedoen. En een mooie rol van ons'Zjuul natuurlijk, want daar ging het vanzelf nu om. Een van de toch eigenlijk weinige films waarin haar rol gewoon goed werkt en ze er ook fraai uit komt.

Jammer dat het verhaal wat verzandt in de nietszeggendheid. De eerste helft is verreweg het beste.

Ietwat flauw en te gekunsteld.

Het is vooral door het fraaie spel van Blanc en Bonnaire dat het op zich nog wel uit te zitten valt, maar achteraf voelt dat niet echt als iets om trots op te zijn. Van een Franse film uit deze periode had ik toch wat meer venijn gehoopt, wat meer ouff. Leconte probeert er iets bijzonders van te maken, maar verliest zich zodanig in het getruc dat de personages niet meer werken, en daarmee valt zijn kaartenhuis toch wat in elkaar.

Niet dat dat nou per definitie érg is - je moet tenslotte af en toe eens wat proberen, anders blijft altijd alles bij hetzelfde. En een cliché werkje van de Franse cinema is het in ieder geval niet.

Hartverscheurend mooi, met perfecte rollen van Lewis MacDougall en Felicity Jones. En wellicht de beste rol ooit van Liam Neeson - als stem komt hij beter tot zijn recht dan met zijn smoelwerk of zijn gebruikelijke personages. Ook het monster is verbluffend fraai gemaakt.

De rol van Sigourney Weaver - waarvoor ik eigenlijk de film opgezocht had - is maar klein en vrij overbodig, had wellicht weggelaten kunnen worden. En hoe die afgrijselijke kinderen het toch in hun hoofd halen - misschien dat dat in het boek duidelijker wordt. Behalve dat is ook het narratief welhaast perfect.

In een vrij korte periode zijn er drie films verschenen die een vergelijkbaar verhaal hebben - een soort reis of zoektocht door een postapocalyptisch landschap. Ik heb het dan over The Book of Eli (2010), budget $ 80.000.000, The Road (2009), budget $20.000.000, en over deze film - budget $800.000. En toch is het wat mij betreft verreweg de beste film van de drie.

Een niet onbelangrijk aandeel daarin heeft het verhaal - geloofwaardig, zonder dat er sensatie nodig is in de richting van gruwelijkheid (Road) of hulp nodig is van het geloof (Eli). Maar ook de prima beelden van de landschapjes, de kapotte gebouwen, achtergelaten wapentuig en afgeleefde voertuigen maken indruk, het laat weer eens duidelijk zien dat je geen megabudget nodig hebt om een goeie film te maken.

De grens - ik denk niet heel toevallig tussen Mexico en de VS - kan je ook nog eens mooi relateren aan de grens rond Mordor in de LotR-films, het doet mij er van vormgeving tenminste heel sterk aan denken. En dan kom je heel makkelijk bij een politieke boodschap over Amerika uit, en de houding die de Amerikanen zich in de omgang met de rest van de wereld nogal eens aanmeten. Of je die diepgang er in zoeken moet, tsja, dat mag iedereen voor zichzelf uitvinden.

Goed geacteerd door Whitney Able en Scoot McNairy, die sympathiek en herkenbaar spelen. Ook daarin zie ik een wereld van verschil met de andere twee films...

Ik heb eigenlijk nooit veel aandacht besteed aan het genre van de animaties - alleen Shrek was daar op een of andere manier tussendoor gekomen, maar dat was echt wel een uitzondering. Maar voor mijn huidige vriendin en haar dochters is ongeveer alles van de afgelopen jaar of twintig jeugdsentiment, en ja, dan krijg je toch wel eens het gevoel dat je wat gemist hebt.

Zoals deze. Want het is best een aardige film, en al stellen de animaties in technische zin nu wellicht niet zoveel meer voor, het kleurgebruik is wel precies goed gedaan, het verhaal is aardig, en er is genoeg detail in verwerkt om het ook voor de wat agnostische en cynische oudere kijker af en toe grappig is. Fijn filmpje.

Ik had kennelijk een betere bui tijdens de film, want ik vond het niet zo slecht. Het verhaal is dan wel wat cliche, maar wel goed uitgewerkt. Ongeloofwaardig zeker, maar niet zo erg dat ik daarover struikel. Lars Mikkelsen zet een goede wreker neer, zoals het hoort gaan de bad guys als witjes, en het einde duurt net iets te lang. Zonder verrassingen in het verhaal en cinematografie, maar dat hoeft ook niet altijd.

Wat iemand toch in Selena Gomez zien kan is me een raadsel... Echt mijn type niet. En dan nog met zo'n mooi karakter als ze in haar tweede rol speelt, tsja, dat zou echt niet lang duren. Ik sluit me bij stinissen aan - doe mij Leighton Meester dan maar in de hoofdrol.

Het filmpje zelf is wel erg plat en simpel - een enkele dimensie is echt wel genoeg voor de karakters lijkt het, en het ene cliche is nog niet af of het volgende komt alweer langs. En we hebben hetzelfde verhaal ook al eens eerder gezien denk ik. Maarja, zeker weet ik dat eigenlijk ook niet... Vraag me over een week om het verhaal na te vertellen, en ik garandeer je dat ik er al niks meer van weet - het is echt een film van ene oog in, andere oog uit.

Nou hoor ik geloof ik ook niet echt bij de doelgroep. Misschien dat het daar aan ligt.

Branagh en Firth aan het begin van hun carrière.

Talent te over, dat is al wel duidelijk. De film leunt ook wel zwaar op de acteerprestaties, het is een nogal stereotype Britse televisiefilm met alle stijlfiguren van de periode waarin het verhaal speelt, en de nostalgische normen en waarden die je daarbij verwachten zou. Niks mis mee, maar ook wat weinig opzienbarend.

Klein subtiel foutje wel in de omschrijving, het is natuurlijk de 1e wereldoorlog. Maar eens even een correctieverzoekje voor ingestuurd.

Toch werkelijk de eerste keer van m'n leven dat ik de hele film zie, in plaats van een paar korte fragmenten.

Je moet de jaren '70 meegemaakt hebben om de hallucinatoire idioterie te begrijpen, denk ik dan maar. Precies hetzelfde idee als wat ik altijd bij Jiskefet heb gehad - de spelers zelf vonden het vast erg leuk, maar het komt niet over. Op mij niet, dan toch. En waar ik sommige van de teksten - niet de situaties - dan leuk heb leren vinden doordat mijn vriendenkring daar hun eigen idiote situaties omheen gebouwd hebben, de film zelf blijft toch tamelijk onleuk. Een stelletje over het paard getilde dronken halve garen, meer is er niet aan de hand. De enige vondst die ietwat werkt, al is het dan in de verte, is de scene met het konijn en de Holy Hand Grenade of Antioch. De rest is eigenlijk gewoon prut - de echo van iets wat grappig was, maar het zelf nooit kan zijn.

Een opgeleukte documentaire.

Gezien de cast zou je toch wat meer vuurwerk verwachten. Maar het is een wat saaie, slome film zonder echte uitschieters. Wel met een wat sentimentele saus er over. Wel gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar nou ook weer niet precies letterlijk zo gebeurd. En er mist ook wel wat de diepgang die je in een gewone documentaire wel verwachten zou - en dat wordt niet gecompenseerd doordat het verhaal opgeleukt is. Gemiste kans daarmee eigenlijk.

Mooie beelden - meestal. Wat ik best lelijk vind is de wat absurdistisch-abstracte stijl waarbij het lijkt alsof de acteurs losstaan ten opzichte van de achtergrond - als bordkartonnen poppetjes in een kijkdoos.

Maar erger nog is dat het verhaal me zo weinig raakt dat ik er bij in slaap val. De beeldstijl past misschien wel bij een nogal kabbelend verhaal, maar vandaag trek ik dat blijkbaar niet.

Niet mijn film. Over een jaar misschien een herkansing. Moet ik wel goed uitgerust zijn.

Zwak.

De conspiracy theory van de Kubrick-tapes is allang bekend en best rijk uitgewerkt. Het variantje dat er hier bij gezocht wordt maakt het niet echt beter. Wellicht een soort keuze uit armoede, een acteur die ietwat op Kubrick lijkt is niet heel makkelijk te vinden. Erger is wel dat het verhaal een komische benadering kiest, maar daar toch best weinig komische inhoud bij weet te presenteren.

De psychedelische beelden zijn op zich wel weer leuk, verder blijft het een wat twijfelachtige B-film.

Flauwe mix van Gooische Vrouwen en Flodder, en dan ook nog eens een slap verhaal en humor die voor mij niet echt werkt. Visueel vrolijk gekleurd, maar de lelijk opgetakelde dames helpen daar niet echt bij - zal wel een bewuste keuze geweest zijn om dat zo te overdrijven, maar mooi kan ik het niet vinden.

Mooie locaties, en grotendeels prima acteurs - in theorie dan, want ik vind het er maar matig uitkomen. Vooral het verhaal maakt het tot een wat teleurstellende en ook wat lang aanvoelende zit. Met een wat weinig overtuigende en ook best lelijke, ehh, artificiele persoon, noemen we dat geloof ik. Eigenlijk alleen Kate Mara zet haar rol aardig neer, maar ook alweer wat weinig overtuigend hoewel dat niet beslist aan haar ligt.

De kunst om mooie plaatjes te maken heeft zoon Scott wellicht van zijn vader, de rest moet misschien nog iets uit de ervaring gaan komen.

In het begin echt wat twijfel - ga ik deze film toch maar eens niet uitzien. Maar aan het einde toch wel blij dat ik dat wel gedaan heb.

Het is niet echt een komedie - tenminste geen dijenkletser. En een drama is het ook niet. Wat wel spreekt is het enthousiasme van Rachel McAdams - dat maakt de film leuk om naar te kijken. Daar staat het geknor van Harrison Ford mooi tegenover.

Leuk bijrolletje voor Jeff Goldblum - al een tijd niet gezien, en dat was ook goed geloof ik - maar deze rol doet hij echt leuk.

Twilightkloon.

Alweer een wat moeizame liefdesbedoening, verteld vanuit een meisje - pardon, jonge vrouw. Met wat bovennatuurlijk gedoe erbij om het wat specialer te maken dan het al is.

Op zich irriteert het verhaal minder dan het grote voorbeeld, is de verhouding kwezelig verlangen vs. romantiek wat volwassener, en is de bovennatuurlijkheid wat beter te verteren - niet geloofwaardig, maar wel beter passend als een soort modern sprookje, met symboliek van geloof en legende. Maar de filmversie ervan voelt toch vooral aan als een televisiefilm.

Aan Lily Collins ligt het niet. Ze doet het prima, en ziet er geweldig uit in haar wat te korte jurkje. Dat is eigenlijk ook het enige dat de film te brengen heeft, en heel voorspelbaar ook het enige wat me over een jaartje of wat nog bijgebleven zal zijn. Sorry.

Heerlijk niemendalletje.

Van de ene onzin in de andere. Slapstick haast. Moet je misschien voor in de stemming zijn, maar dat was ik. En hoe idioot het verhaal ook is, het is tenminste weer eens iets origineels, en er is in ieder geval genoeg werk in gestoken om de intriges goed los te laten komen.

Waarbij het dan vooral knap is (ehh, vind ik dan toch) dat Depp wel een volstrekt overdreven typetje neerzet met een heleboel overacting, maar niet in de maniertjes van zijn vorige rollen vervalt. Mooi tegenspel van Bettany, McGregor en Paltrow ook.

Een beroemde klassieker.

Maar ik kan het er niet mee worden. Voor het begrip van de vertelling is het wellicht noodzakelijk dat je inderdaad net als de hoofdpersoon Tadzio als de ultieme schoonheid ziet, maar ik zie er vooral een vervelende en over het paard getilde puber in. De schoonheid van de jeugd komt met de treurnis van de cognitieve ledigheid, zoiets. Zonder daar verder een waardeoordeel over te hebben, maakt het de film toch tot een wat lange zit, en overkomt het me op te merken dat de cinematografie weliswaar hier en daar echt prachtig is, maar de editing met de spreekwoordelijke hakbijl lijkt te zijn gedaan.

Evenzo is het met de muziek. Soms mooi, maar vaak ook te ver over de rand van ergerlijk slecht, en dan niet op een manier dat ik daar iets van een bedoeling in herken - of tenminste niet een die bijdraagt aan mijn waardering van de film als geheel.

Als tweede deel van de Duitse trilogie van Visconti nogal een bars contrast met het eerste deel. Dat was toch van een heel andere orde.

Once I had believed in Father, and the world seemed small and old. Now he was gone and the world seemed limitless

Ik kwam bij deze film terecht door een interview over 1923, waarin Ford en Mirren aanhaalden dat ze bijna veertig jaar geleden al eens eerder hadden samengewerkt. Dan denk je, Ford in de tijd van Indiana Jones, en Helen Mirren in het prille begin van haar carriere, toen ze nog maar in enkele tientallen films had gespeeld. Dat kan toch niet mis gaan.

Maar dat doet het dus toch. Niet alleen omdat het onderwerp een loodzwaar drama over iemand met een ernstige narcistische persoonlijkheidsstoornis is, maar ook omdat dat dat uitvoerig en langdradig getoond wordt, zodat je je aan het einde van de film zelf als een van zijn slachtoffers voelt. Knap gespeeld door Ford, dat zeker wel, maar daar wordt het nog lang geen aangename of plezierige film van. Sterker nog, ik zat me behoorlijk te irriteren - het is tenslotte niet alsof we niet al genoeg narcistische Amerikanen langs zien komen in het wereldnieuws de laatste tijd. Constant weer het gedraai en gelieg waardoor het zoveelste voorspelbare probleem toch weer iemand anders' schuld is - het is precies wat Ford hier laat zien. Als een soort voorspelling van de ziekte die de VS tot zo'n onmogelijk en onaangenaam land heeft gemaakt de afgelopen jaar of twintig.

Ik vond het daardoor een moeilijke en nare film om te kijken, en er is zo ongeveer niets wat enige verlichting brengt tot aan het einde. Zoals je zou verwachten in een film over een narcist krijgen de andere acteurs nauwelijks ruimte - die zijn er alleen maar ter meerdere glorie van hemzelf. Jammer voor Mirren dus - haar grootste bijdrage is de quote waarmee ik begon.

I’ve seen bongo films better than that Mosquito rubbish!

Een aantal best mooie en indrukwekkende beelden van de V1 in actie, van de vliegerij met de Mosquito, en de supermooie auto - een Godsal V8 Corsica, no less. Maar het verhaal is nogal teleurstellend, en het blijft onduidelijk waarom de makers niet gewoon voor een van de vele waargebeurde verhalen over het 619 Squadron gekozen hebben. En kennelijk vond David McCallum dat ook, want van hem is het citaat dat ik hierboven quote.

Slecht is het op zich ook weer niet, het is vooral dat het zonder veel moeite zoveel béter had kunnen zijn, en de vraag waarom onbeantwoord blijft.

Eerlijk duurt het langst.

Het geheel voelt achteraf nogal aan als een twee uur durende uitleg van het beroemde gezegde, maar een heel indrukwekkende film levert het eigenlijk niet op. Ondanks dat het mooi gespeeld wordt en zorgvuldig in de tijd geplaatst in beeld gebracht is, blijft het toch wat vlak overkomen, komen de personages behalve Morales nauwelijks los van het bordkarton, en ook Morales' karakter blijft erg eenzijdig in zijn eigen opvatting van de moraal van de juiste manier van zakendoen. Alsof iemand probeert de American Dream te rechtvaardigen. Wat dan onmiddelijk de vraag bij me oproept waarom dat nodig zou zijn, als iedereen zich aan dit soort normen en waarden zou houden.

Net ietsje te clean om een goed verhaal op te leveren, naar mijn smaak.

Geniale film.

Met een enorm sterke sfeer, prachtige beelden - van Corbijn verwacht je ook niet anders -, perfect acteerwerk van een mooie cast, en een erg sterk verhaal van John le Carre. Misschien niet het soort spanning-en-sensatie spionage van James Bond, maar wel uitermate realistisch. John le Carre is tenslotte spion geweest, en nog in Hamburg ook, dus de man weet wel zo'n beetje waar hij over schrijft.

De cast is erg sterk, vooral Philip Seymour Hoffman als de uitgerangeerde en ietwat opgebruikte hoofdspion. Schokkend wel te zien hoeveel hij achteruit gegaan was al ten opzichte van de vorige film waarin ik hem zag - A Late Quartet (2012). Niet allemaal gespeeld lijkt me. Willem Dafoe zet ook een geniale rol neer als bankier van duistere zaken rijdend in zijn veel te dure Mercedes, en Rachel McAdams is een haast perfecte tegenpool daarvan als de frisse jonge en idealistische advocate die overal op de fiets naartoe gaat.

Het verhaal, hoe sterk dat in de sfeer ook is, laat wel een steekje of wat vallen. De laatste scene bij de bank bijvoorbeeld, dat zou in het echt nooit zo gaan natuurlijk, en de terloopse manier waarop het appartement bezocht wordt door de spionnen gaat er bij mij ook niet in. Maar de hoofdzaak, het over elkaar heen rollen van met elkaar concurrerende dienstjes met eigen verborgen agenda's en belangetjes is, hoe triest ook, maar al te geloofwaardig. Wat ik ook wat jammer vind is dat het karakter van Issa Karpov wat vlak blijft. Mooie acteur ook, Grigoriy Dobrygin, maar dat komt wat weinig uit de verf zo.

Waar ik nogal wat kritiek op gehoord heb is dat Corbijn zijn favoriete muziek wat teveel gebruikt in de soundtrack. Is me nergens opgevallen - kennelijk is het verhaal daar sterk genoeg voor. Voor mij dan.

Deze film is precies wat ik ergens al verwacht had - de zoveelste liefdeloos afgeraffelde onleuke 'komedie'. Brooke Shields, het mooie meisje wat we allemaal nog kennen van The Blue Lagoon (1980) en wellicht de serie Suddenly Susan (1996-2000) is niet mooi oud geworden, en erger dan dat, haar karakter lijkt te zijn verworden tot een soort super-Karen. De andere personages zijn zo mogelijk nog onsympathieker, het verhaal struikelt van het ene cliche naar het andere. Nageaapt van het origineel en een paar remakes daarvan, maar zonder enig inzicht in wat die films goed maakte. Regisseur Waters is kennelijk ergens zijn ambities kwijt geraakt.

Anderhalve ster, en dat is gul.