Opinions

That's a wrap! Drop everything!

Een avondje op stap met Cynthia Gibb, Virginia Madsen en Daphne Zuniga.

En alsof dat op zich al niet de moeite was, geeft de film ook nog eens een geniaal tijdsbeeld van de late jaren 80, het hoogtepunt wellicht van de big-hair kapsels. Icehouse in de soundtrack, hoe lang geleden lijkt dat wel niet. Het doet me denken aan mijn wat al te ver uit de hand gelopen nachten in Amsterdam ooit, en ook aan de film After Hours (1985) - epischer, beter en mooier, en ongetwijfeld heeft Jerry Kramer wel met een schuin oog naar dat voorbeeld gekeken, al is zijn variant dan wat menselijker en bereikbaarder - of misschien moet ik dan zeggen dat mijn buurmeisje indertijd best voor Daphne Zuniga had kunnen doorgaan, maar niet voor Linda Fiorentino.

Een film als dit een niemendalletje noemen is enerzijds de kern van de zaak, anderzijds gaat het volledig voorbij aan wat voor veel van ons een van de belangrijkste momenten van ons leven zal blijken te zijn. Waar je zoals ik af en toe met een lichte weemoed aan terugdenkt, of waar je zoals een van mijn andere buurmeisjes je liefde voor het leven mee vindt, en zoveel andere mensen naar op zoek zijn - al dan niet in de zin die Frank Boeijen bedoelde met zijn 'Reis naar het Einde van de Nacht'.

Verder is de kritiek op de leegheid van de Bekende Nederlander, kuch Amerikaan wellicht wat te dun om echt goed over te komen. Maar wel genoteerd, en fraai gedaan. Jammer dat Jerry Kramer niet veel meer van dit soort films heeft mogen maken. En ja, inderdaad, de poster is geweldig.

Modern times.

Chaplin twijfelde of hij van deze film zijn eerste 'talkie' zou maken, maar na enig nadenken zag hij er toch maar van af. Vooral omdat de Tramp als sprekend karakter niet zou werken, dacht hij. Maar het was wel tijd voor meer integratie tussen beeld en geluid, en daar zijn een paar bijzonder fraaie voorbeelden van te vinden aan het begin van de film als de big boss door zijn scherm tegen de werknemers spreekt. Erg slim gedaan overigens ook, die beelden van het scherm, en geweldige beeldkwaliteit als je bedenkt hoe lang geleden het alweer is. Wel even iets anders dan wat klikken in DaVinci Resolve.

Vast wel veertig jaar of meer geleden dat ik de film voor het laatst zag, maar zoveel scenes die me daar van bijgebleven zijn. De eetmachine, het rolschaatsen in het warenhuis, het wrakke huisje met de bezem als steun, het geplette horloge. Maar ook de bittere armoede en hoe de Tramp en zijn medezelfkanters daar mee omgaan - altijd op zoek naar een manier om op een eerlijke manier een bestaan op te bouwen voor hunzelf en hun makkers. Met simpele oplossingen voor simpele problemen, zoals de tekst van het lied dat de Tramp zingen moet geschreven op zijn manchet - en wellicht was dat de inspiratie die mijn vader op het idee bracht om op een van zijn manchetten te schrijven 'Let op! dit is het overhemd met de bisonkit!'

Als film is dit wellicht Chaplin's beste - voor mij beter dan The Great Dictator, al komt dat misschien omdat ik die veel vaker gezien heb. Wellicht is het het innemende van de Tramp die hier op zijn best is, en het samenspel met Goddard - de vonken vliegen er van af, de lol die ze er beiden in hebben is zichtbaar - en reflecteert ongetwijfeld ook in de hele film, want alles is eigenlijk mooier, beter en leuker dan voorheen in zo'n film ooit gezien was.

En ik heb het nog niet eens gehad over het narratief van de film. Een karikatuur op wat toen de doorgedraaide moderne tijd was, maar vandaag nog even actueel als toen - sterker, de arbeidersklasse heeft zich sinds die tijd nogal wat rechten laten ontnemen. Slecht hebben we het hier niet, maar van de Tramp kunnen we wel zijn levenshouding leren. Kan zomaar dat dat nog eens van pas komt.

Een tamelijk verbijsterend verhaal. En toch is het waargebeurd, en de film houdt zich ook nog eens behoorlijk goed aan dat verhaal. Je zou denken dat zoiets alleen in de film kan…

Maar dus ook echt, hoe ongelooflijk dan ook. En dat levert een hele serie leuke situaties met mooie stukken tekst op, en verwijzingen naar personen die we de afgelopen jaren in de krant hebben zien staan. Wellicht, want net als het boek wordt daar niet heel expliciet over gedaan - en terecht ook. En terwijl we dat geheel in flarden te zien krijgen ontspint het spel over de afloop zich, hoe het verder moet met onze brave heldin, zo fraai tot leven gebracht door Jessica Chastain in het ene na het andere mooie maar misschien net iets te kleine jurkje. En de brave advocaat, al even stemmig ingevuld door Idris Elba - maar dan in een perfect passend net advocatenpak. Jammer dan wel dat het einde niet heel goed verteld wordt - de spanning valt op het verkeerde moment weg, als een soufflé die op het verkeerde moment uit de oven gehaald wordt zakt het verhaal futloos in elkaar. Jammer, want met dat gevoel ga je toch de zaal uit. En daar kan je dan over vinden wat je wilt, voor mij gaat deze film toch echt over het absurde verhaal van Molly Bloom. Daarom ook die titel.

Nouja.

Het is een tamelijk geniaal idee, deze twist op de zombiefilm. En er zijn een paar echt erg mooie en leuke scenes ook, met ook weer een paar erg goeie ideeen er in. Maar de timing slaat te vaak dood, Cage is verkeerd gecast, en er is net te weinig humor om het zaakje lopend te houden. En dan dat slappe einde nog. Jammer, want het had veel meer kunnen zijn.

Een ietwat gemakzuchtig gedoetje, Cluzet en Cassel laten in ieder geval geen blijk zien van dat ze diep gegaan zijn om deze karakterrollen in te kunnen vullen. Het verhaal heeft dan ook niet echt veel om het lijf, meer dan een luchtige verzameling cliches is het niet. Hoe dat met het origineel vergelijkt is op zich wel een interessante vraag - Claude Berri als regisseur, dat belooft toch wel wat. Maar deze versie vond ik toch wat onder de maat, ondanks de leuke rol van Lola Le Lann als Louna.

Als ik het goed heb de eerste film waarin Jean Seberg in kleur te zien is, en wat een sprankelend Technicolor is het meteen. Zoals het was in die tijd, met oververzadigd rood, en dat past mooi bij dat jurkje dat ze aanheeft, wat haar blonde haar zo mooi oplicht. Allemaal vrij irrelevant voor haar acteerprestaties vanzelf, en hoewel die zo ongeveer perfect zijn, doet de film daar maar een erg beperkt beroep op.

Wel een grappig tijdsbeeld van het leven in de Provence, al is het dan maar door een Amerikaanse bril en erg oppervlakkig. Het is dan ook nogal een suf plotje, en zonder Seberg in een van de hoofdrollen zou de film allang vergeten zijn. Zonde van alle inspanning om het te maken, en evenzeer nu nog om het te kijken, eigenlijk. Alleen in de verte interessant voor wie zichzelf als fan van Seberg ziet. Nouja, er zijn ergere dingen, en je doet er niemand kwaad mee.

Momentje.

Een beetje onevenwichtig, deze film. Het verhaal is veel te onwaarschijnlijk, maar wel voldoende om het zaakje op gang te brengen - en waar het om gaat is overduidelijk om Kurylenko in staat te stellen een rol als beginnende actieheldin te spelen. Dat gaat haar overigens erg goed af vond ik, en zolang ze in beeld is vallen de foutjes in het plot meteen een stuk minder op. Purefoy vond ik dan weer knap onvoldoende, als bad guy miste ik toch teveel de overtuiging en de sinisterheid. Teveel automatische piloot en te weinig aandacht, zo kwam het op me over.

Het hangt dus allemaal wat veel aan de verschijning van de mooie Olga, dus. Waarmee het natuurlijk lang geen goede film wordt, maar als kijkvoer voor een verloren momentje ruim goed genoeg.

Vervelend ADHD-achtig gedoe van een stelletje overspannen huisvrouwen. Misschien leuk en herkenbaar als je dat zelf bent. Voor alle andere kijkers niet te verteren - en in ieder geval voor mij niet. Dan heb ik me niet echt geërgerd aan de christelijke noot die gauke opmerkt - wellicht was ik toen al wat minder aan het opletten. Komedie is in ieder geval een voor mij onjuiste genreklassificatie, ik heb mezelf nog niet op een flauwe glimlach betrapt.

De makers van deze film hebben wellicht even gemist dat het internet overloopt van de schattige kattenfilmpjes. En aan filmpjes van schattige meiskes is ook niet echt een gebrek. Hadden ze dat ingezien, dan was er misschien een besef ontstaan dat deze film gedoemd was te mislukken - en hadden ze misschien een sterker verhaal geprobeerd te verzinnen. Wellicht zelfs over de hekserige buurvrouw, want dat is zo ongeveer het enige wat werkt in de hele film.

Aan de titelrollen te zien heeft er een verbazingwekkend aantal katten meegewerkt aan de productie, maar ik ben bang dat ze geen van allen een pootje op de walk of fame gaan zetten.

Wat een prachtige film is dit.

Het verhaal gaat over een erg gevoelig onderwerp in de recente Franse geschiedenis - de onafhankelijkheid van Algerije. De historische gebeurtenissen en de narigheden daarvan - martelen, executies, gepruts ver over de rand van wat wettelijk uit te leggen valt - worden mooi verweven in het verhaal van de luitenant en zijn gewetensbezwaren. En het verhaal van de luitenant wordt ook weer prachtig aan de tegenwoordige tijd verbonden - met een geniaal gevonden plottwist die de film echt nog een extra geeft.

Heel mooie rollen van Olivier Gourmet, Robinson Stévenin en ook Charles Aznavour. De zwart-wit beelden spreken daarbij misschien wat meer dan de kleuren van de tegenwoordige tijd. Maar dat komt misschien omdat de nadruk wat meer op de historie ligt - tenminste, dat lijkt zo, totdat de plottwist het verhaal afmaakt.

En als het verhaal dan teneinde is, en alles duidelijk is, is er nog maar een ding te doen, een enkele mogelijke reactie - frituur eten aan zee, met de tranen op je wangen. Prachtig.

De misdaden van Ozon.

Hij doet best wel een aantal dingen goed met dit verfilmde toneelstuk - production values, locaties, cast - zelfs Huppert speelt eindelijk weer eens een subtiel andere rol, voor het eerst sinds, ehh, Ma Mere? Toch pas zo'n twintig jaar geleden.

Maar het narratief, de sfeer, de mise en scene, de hele regie zit volstrekt mis. Alsof Ozon het in zijn hoofd heeft gekregen dat hij de reïncarnatie van Woody Allen is. Zo ongeveer alles wat de films van Allen tot een verschrikking maakt is ongedoseerd en voluit aanwezig, tot en met het foute lettertypetje in de aftiteling, de verstikkende spruitjeslucht en de oubollige muziekkeuze. De zelfoverschatting druipt er vanaf, net als bij het grote voorbeeld. Bah.

Komedie zonder grappen, beter dan in de verte leuk wordt het niet. Vakkundig gespeeld, mooi gefotografeerd, daar ligt het niet aan.

Nog op het randje van grappig.

Poelvoorde en Huppert zijn allebei geweldig. Dat dit zwakke beeldprentje nog iets in zich heeft is zonder enige twijfel alleen aan hun genialiteit te danken. Nergens anders aan. Alsof je Einstein je huiswerk laat maken, zoiets is het. En de twee genieen komen als stel nog haast geloofwaardig over ook. Dat is het bewijs toch wel.

Suspense zonder doel.

Het begin van de film is geniaal, belooft van alles. Maar er komt niet meer van uit dan een uurtje ronddobberen en veel richtingloos gedoe. Tot het einde, met de portier die het slobberen van zijn oestertje moet onderbreken - en bij gebrek aan inhoud in de film moet ik dan ineens weer onstuitbaar denken aan die keer dat ik voor mijn toenmalige werk in een ongetwijfeld veel te duur restaurant in San Francisco na het voorgerecht even naar buiten wilde om te roken - dat deed ik toen noch, en dat mocht daar toen al niet meer binnen. Trof ik de portiers, valets, street side hostesses en al aan terwijl ze hun avondmaaltijd uit zakjes en bakjes aan het binnenwerken waren. Het beste, leerde ik, was de gebakken rijst van het zaakje honderdvijftig meter verderop. Maar de geniale verse tonijn sushi waar ik nog helemaal vol van was hadden ze nog nooit geproefd.

Dat is het gevoel dat, terecht of onterecht, deze film in me boven brengt. Het aanschouwelijke en schrijnende verschil tussen de onder- en de bovenklasse, ondanks dat de film daar wellicht helemaal niet over gaat, en ook niet over wil gaan - het is misschien met de beste wil alleen maar die laatste scene die dat motief in mijn ziel brandt. Maar het is er toch, en daarmee gaat deze film voor mij daarover, soit.

Ik ben uiteindelijk drie keer voor mijn werk in SF geweest - en hou me ten goede, het waren niet echt pleziertripjes, ik heb die focking brug alleen vanuit het vliegtuig gezien. Maar dit blijk van kasten, rangen en standen is wel heel diep in mijn ziel gegrift. Ik voelde ergens in het gesprek met die parkeerbodes een heel dringende nood om alles wat op de kaart van 'hun' restaurant te bestellen als extra - 'make me a plate of everything here, but give me a couple extra forks for every dish' - something like that. Om ze het tenminste ooit eens te laten proeven... maarja, ik ben ook maar een mens, en het moment was niet daar.

Ohja, de film dan. Nouja, er zijn wel een paar ok momenten, en het is leuk om Hudson weer eens te zien en te zien dat ze nog niks van haar kracht kwijt is. En Jeon Jong-seo is leuk, zonder meer, al voelt het ook wel alsof het af en toe net een beetje te gemakzuchtig, te simpel is wat er met haar rol, haar, by lack of a better word, fucking superpowers gedaan wordt. Want in dat volstrekt uitgetreden genre moet je toch echt met een behoorlijk verhaal komen, en daar walst deze film echt volstrekt ingenue overheen.

Een feelgoodsprookje.

Uit de tijd dat de toekomst de belofte in zich droeg van ondenkbare mogelijkheden, bevrijding van alle beperkingen, en machines die alle nare werk als het wassen van poepluiers van ons zouden overnemen. En dan iets met een school, en een charismatische lerares die haar leerlingen wel even op het juiste pad zet - het juiste pad, tegen de conservatieve mening van de school, de samenleving, de ouders, en wellicht het ergste nog, de kinders zelf.

Het dankbaarste werk ooit wellicht - niet gewoon dat je zelf probeert dingen te doen zoals jij vindt dat het zou moeten, maar ook dat je dat overdraagt. Een van de mooiste complimenten die ik ooit gehad heb en die ik in mijn ziel draag is dan ook 'dat je me zo'n goede opleiding hebt gegeven'.

Wellicht daarom ook dat deze film voor mij werkt. En natuurlijk ook omdat zo ongeveer alle actrices waar ik ooit een crush op had meedoen. En een mooie rol van ons'Zjuul natuurlijk, want daar ging het vanzelf nu om. Een van de toch eigenlijk weinige films waarin haar rol gewoon goed werkt en ze er ook fraai uit komt.

Jammer dat het verhaal wat verzandt in de nietszeggendheid. De eerste helft is verreweg het beste.

Ietwat flauw en te gekunsteld.

Het is vooral door het fraaie spel van Blanc en Bonnaire dat het op zich nog wel uit te zitten valt, maar achteraf voelt dat niet echt als iets om trots op te zijn. Van een Franse film uit deze periode had ik toch wat meer venijn gehoopt, wat meer ouff. Leconte probeert er iets bijzonders van te maken, maar verliest zich zodanig in het getruc dat de personages niet meer werken, en daarmee valt zijn kaartenhuis toch wat in elkaar.

Niet dat dat nou per definitie érg is - je moet tenslotte af en toe eens wat proberen, anders blijft altijd alles bij hetzelfde. En een cliché werkje van de Franse cinema is het in ieder geval niet.

Hartverscheurend mooi, met perfecte rollen van Lewis MacDougall en Felicity Jones. En wellicht de beste rol ooit van Liam Neeson - als stem komt hij beter tot zijn recht dan met zijn smoelwerk of zijn gebruikelijke personages. Ook het monster is verbluffend fraai gemaakt.

De rol van Sigourney Weaver - waarvoor ik eigenlijk de film opgezocht had - is maar klein en vrij overbodig, had wellicht weggelaten kunnen worden. En hoe die afgrijselijke kinderen het toch in hun hoofd halen - misschien dat dat in het boek duidelijker wordt. Behalve dat is ook het narratief welhaast perfect.

In een vrij korte periode zijn er drie films verschenen die een vergelijkbaar verhaal hebben - een soort reis of zoektocht door een postapocalyptisch landschap. Ik heb het dan over The Book of Eli (2010), budget $ 80.000.000, The Road (2009), budget $20.000.000, en over deze film - budget $800.000. En toch is het wat mij betreft verreweg de beste film van de drie.

Een niet onbelangrijk aandeel daarin heeft het verhaal - geloofwaardig, zonder dat er sensatie nodig is in de richting van gruwelijkheid (Road) of hulp nodig is van het geloof (Eli). Maar ook de prima beelden van de landschapjes, de kapotte gebouwen, achtergelaten wapentuig en afgeleefde voertuigen maken indruk, het laat weer eens duidelijk zien dat je geen megabudget nodig hebt om een goeie film te maken.

De grens - ik denk niet heel toevallig tussen Mexico en de VS - kan je ook nog eens mooi relateren aan de grens rond Mordor in de LotR-films, het doet mij er van vormgeving tenminste heel sterk aan denken. En dan kom je heel makkelijk bij een politieke boodschap over Amerika uit, en de houding die de Amerikanen zich in de omgang met de rest van de wereld nogal eens aanmeten. Of je die diepgang er in zoeken moet, tsja, dat mag iedereen voor zichzelf uitvinden.

Goed geacteerd door Whitney Able en Scoot McNairy, die sympathiek en herkenbaar spelen. Ook daarin zie ik een wereld van verschil met de andere twee films...

Ik heb eigenlijk nooit veel aandacht besteed aan het genre van de animaties - alleen Shrek was daar op een of andere manier tussendoor gekomen, maar dat was echt wel een uitzondering. Maar voor mijn huidige vriendin en haar dochters is ongeveer alles van de afgelopen jaar of twintig jeugdsentiment, en ja, dan krijg je toch wel eens het gevoel dat je wat gemist hebt.

Zoals deze. Want het is best een aardige film, en al stellen de animaties in technische zin nu wellicht niet zoveel meer voor, het kleurgebruik is wel precies goed gedaan, het verhaal is aardig, en er is genoeg detail in verwerkt om het ook voor de wat agnostische en cynische oudere kijker af en toe grappig is. Fijn filmpje.

Ik had kennelijk een betere bui tijdens de film, want ik vond het niet zo slecht. Het verhaal is dan wel wat cliche, maar wel goed uitgewerkt. Ongeloofwaardig zeker, maar niet zo erg dat ik daarover struikel. Lars Mikkelsen zet een goede wreker neer, zoals het hoort gaan de bad guys als witjes, en het einde duurt net iets te lang. Zonder verrassingen in het verhaal en cinematografie, maar dat hoeft ook niet altijd.

Wat iemand toch in Selena Gomez zien kan is me een raadsel... Echt mijn type niet. En dan nog met zo'n mooi karakter als ze in haar tweede rol speelt, tsja, dat zou echt niet lang duren. Ik sluit me bij stinissen aan - doe mij Leighton Meester dan maar in de hoofdrol.

Het filmpje zelf is wel erg plat en simpel - een enkele dimensie is echt wel genoeg voor de karakters lijkt het, en het ene cliche is nog niet af of het volgende komt alweer langs. En we hebben hetzelfde verhaal ook al eens eerder gezien denk ik. Maarja, zeker weet ik dat eigenlijk ook niet... Vraag me over een week om het verhaal na te vertellen, en ik garandeer je dat ik er al niks meer van weet - het is echt een film van ene oog in, andere oog uit.

Nou hoor ik geloof ik ook niet echt bij de doelgroep. Misschien dat het daar aan ligt.

Branagh en Firth aan het begin van hun carrière.

Talent te over, dat is al wel duidelijk. De film leunt ook wel zwaar op de acteerprestaties, het is een nogal stereotype Britse televisiefilm met alle stijlfiguren van de periode waarin het verhaal speelt, en de nostalgische normen en waarden die je daarbij verwachten zou. Niks mis mee, maar ook wat weinig opzienbarend.

Klein subtiel foutje wel in de omschrijving, het is natuurlijk de 1e wereldoorlog. Maar eens even een correctieverzoekje voor ingestuurd.

Toch werkelijk de eerste keer van m'n leven dat ik de hele film zie, in plaats van een paar korte fragmenten.

Je moet de jaren '70 meegemaakt hebben om de hallucinatoire idioterie te begrijpen, denk ik dan maar. Precies hetzelfde idee als wat ik altijd bij Jiskefet heb gehad - de spelers zelf vonden het vast erg leuk, maar het komt niet over. Op mij niet, dan toch. En waar ik sommige van de teksten - niet de situaties - dan leuk heb leren vinden doordat mijn vriendenkring daar hun eigen idiote situaties omheen gebouwd hebben, de film zelf blijft toch tamelijk onleuk. Een stelletje over het paard getilde dronken halve garen, meer is er niet aan de hand. De enige vondst die ietwat werkt, al is het dan in de verte, is de scene met het konijn en de Holy Hand Grenade of Antioch. De rest is eigenlijk gewoon prut - de echo van iets wat grappig was, maar het zelf nooit kan zijn.

Een opgeleukte documentaire.

Gezien de cast zou je toch wat meer vuurwerk verwachten. Maar het is een wat saaie, slome film zonder echte uitschieters. Wel met een wat sentimentele saus er over. Wel gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar nou ook weer niet precies letterlijk zo gebeurd. En er mist ook wel wat de diepgang die je in een gewone documentaire wel verwachten zou - en dat wordt niet gecompenseerd doordat het verhaal opgeleukt is. Gemiste kans daarmee eigenlijk.

Mooie beelden - meestal. Wat ik best lelijk vind is de wat absurdistisch-abstracte stijl waarbij het lijkt alsof de acteurs losstaan ten opzichte van de achtergrond - als bordkartonnen poppetjes in een kijkdoos.

Maar erger nog is dat het verhaal me zo weinig raakt dat ik er bij in slaap val. De beeldstijl past misschien wel bij een nogal kabbelend verhaal, maar vandaag trek ik dat blijkbaar niet.

Niet mijn film. Over een jaar misschien een herkansing. Moet ik wel goed uitgerust zijn.

Zwak.

De conspiracy theory van de Kubrick-tapes is allang bekend en best rijk uitgewerkt. Het variantje dat er hier bij gezocht wordt maakt het niet echt beter. Wellicht een soort keuze uit armoede, een acteur die ietwat op Kubrick lijkt is niet heel makkelijk te vinden. Erger is wel dat het verhaal een komische benadering kiest, maar daar toch best weinig komische inhoud bij weet te presenteren.

De psychedelische beelden zijn op zich wel weer leuk, verder blijft het een wat twijfelachtige B-film.

Flauwe mix van Gooische Vrouwen en Flodder, en dan ook nog eens een slap verhaal en humor die voor mij niet echt werkt. Visueel vrolijk gekleurd, maar de lelijk opgetakelde dames helpen daar niet echt bij - zal wel een bewuste keuze geweest zijn om dat zo te overdrijven, maar mooi kan ik het niet vinden.

Mooie locaties, en grotendeels prima acteurs - in theorie dan, want ik vind het er maar matig uitkomen. Vooral het verhaal maakt het tot een wat teleurstellende en ook wat lang aanvoelende zit. Met een wat weinig overtuigende en ook best lelijke, ehh, artificiele persoon, noemen we dat geloof ik. Eigenlijk alleen Kate Mara zet haar rol aardig neer, maar ook alweer wat weinig overtuigend hoewel dat niet beslist aan haar ligt.

De kunst om mooie plaatjes te maken heeft zoon Scott wellicht van zijn vader, de rest moet misschien nog iets uit de ervaring gaan komen.

In het begin echt wat twijfel - ga ik deze film toch maar eens niet uitzien. Maar aan het einde toch wel blij dat ik dat wel gedaan heb.

Het is niet echt een komedie - tenminste geen dijenkletser. En een drama is het ook niet. Wat wel spreekt is het enthousiasme van Rachel McAdams - dat maakt de film leuk om naar te kijken. Daar staat het geknor van Harrison Ford mooi tegenover.

Leuk bijrolletje voor Jeff Goldblum - al een tijd niet gezien, en dat was ook goed geloof ik - maar deze rol doet hij echt leuk.

Twilightkloon.

Alweer een wat moeizame liefdesbedoening, verteld vanuit een meisje - pardon, jonge vrouw. Met wat bovennatuurlijk gedoe erbij om het wat specialer te maken dan het al is.

Op zich irriteert het verhaal minder dan het grote voorbeeld, is de verhouding kwezelig verlangen vs. romantiek wat volwassener, en is de bovennatuurlijkheid wat beter te verteren - niet geloofwaardig, maar wel beter passend als een soort modern sprookje, met symboliek van geloof en legende. Maar de filmversie ervan voelt toch vooral aan als een televisiefilm.

Aan Lily Collins ligt het niet. Ze doet het prima, en ziet er geweldig uit in haar wat te korte jurkje. Dat is eigenlijk ook het enige dat de film te brengen heeft, en heel voorspelbaar ook het enige wat me over een jaartje of wat nog bijgebleven zal zijn. Sorry.