Opinions

Misschien op het verkeerde moment gekeken, maar in tegenstelling tot de schijnbaar unanieme verrukking van mijn voorgangers ben ik niet zo heel enthousiast over de film. Het verhaal raakte me niet echt, de ontwikkeling van de hoofdpersoon werd me niet eigen, van de acteerprestaties of cameravoering was ik niet diep onder de indruk. Een wat cliché film over een al te vaak bediscussieerd onderwerp, zo komt het even op me over.

Jammer, ik heb wellicht iets gemist. Op een later moment nog maar eens kijken dan. Tot het zover is ben ik niet zo positief.

Goh is de film al zo oud. Je ziet het er niet aan af.

De beschrijving is wel een beetje achterhaald. Tobias is dan wel een dwaas, maar een onderzoek naar kettingrokers is me niet opgevallen. Hij is in plaats daarvan zieltjeswinner voor de plaatselijke kerk die wat aan het leeglopen is. Verder is het allemaal best schattig, al is het einde echt wel wat al te mierzoet. Maar tot dat toeslaat is het best te doen, en dat komt wellicht vooral door het aanstekelijke spel van Karllson en Millhagen.

Misschien dat het indertijd wel werkte - de film, bedoel ik dan, niet zozeer Dogma 95. Of dat voor een filmmaker wel of niet werkt is een persoonlijk dingetje lijkt me, geen absoluut gegeven. Festen was best leuk, deze film vind ik wat minder. Heeft dat wat met het dogma te maken? LIjkt me niet.

Dat deze film me dus minder goed ligt is misschien vooral een dingetje van de tijd, er zijn ondertussen een hele serie Deense films geproduceerd over buitenbeentjes en vreemde families. Sommige daarvan zijn beduidend beter dan Mifune - en niet alleen qua production values. Wat heeft deze dan als onderscheidende eigenschap? Achteraf niet zo heel veel, vind ik als ik heel eerlijk ben.

Ondertussen ingehaald door de tijd lijkt Dogma 95 volstrekt vergeten, en regisseur Kragh-Jacobsen ook - Mifunes Sidste Sang was dan wel niet zijn laatste liedje, maar wel een one hit wonder.

Een uiterst prettige actrice in een heel fijne film.

Op zich heeft Hoeks een wat kleine rol - dat wil zeggen, ze is niet heel veel in beeld. Wel erg aanwezig in het verhaal, en in het hele mysterie, waardoor de momenten dat ze in beeld komt des te meer lading krijgen. Maar er is meer. Geoffrey Rush die de film draagt, bijvoorbeeld. Altijd mooi om een zo monomaan karakter tot leven te zien komen, zowel in de diepte van z'n monomanie als ook in de betekenis dat daar beweging in komt. Net als Hoeks' personage eigenlijk, wat dat betreft. Voor elkaar gemaakt, zou je haast zeggen.

Qua fotografie erg veel moois - het begint al met de perfecte symmetrie van Rush met z'n verjaardagstaartje. En hoewel dat niveau niet constant zo hoog blijft, is er toch heel veel te zien. Knap gedaan. Net als de soundtrack van Ennio Morricone - het kan je smaak wel of niet zijn, maar het is duidelijk dat de man zijn talent niet kwijtgeraakt is onderweg, zo mooi als hij de emoties van het verhaal weet te onderbouwen, weet aan te vullen.

Nogal bijzonder allemaal. En waar ik eerder niet zo onder de indruk was van de films van Giuseppe Tornatore, ben ik dat nu wel. Een film om meteen nog eens te zien, en de details die je eerder over het hoofd gezien hebt in je op te nemen. Want hoewel er natuurlijk meteen alweer mensen zijn die beweren dat ze alles allang zagen aankomen - en zelfs als dat al zo is - dan nog is het een feest om alle puzzelstukjes aan elkaar te passen.

Als een kunstwerk.

Het is toch al een tijd geleden dat ik zo'n lelijke film gezien heb.

Wellicht is het verhaal dan nog leuk voor mensen die graag een weekendje in een stuk of wat escape rooms doorbrengen. Met de ene ongeloofwaardige plottwist na de andere, jawel. Maar waar het vandaan komt, je moet het maar willen geloven. Aan de karakters ligt het in ieder geval niet, die blijven als bordkarton zo dun, daar kan je alle kanten mee uit. Of niet, en dat ligt me dan beter.

Bij de actie is het veel geschiet en veel geren, maar erg geloofwaardig wordt dat ook al niet. En arregadde, wat lelijk gefilmd - het lijkt wel of Peter Berg nog nooit een film in het actiegenre gezien heeft. Ofwel dat, ofwel hij is het echt volledig kwijt, want dit is gewoon echt troep, de eerste de beste Aziatische vechtfilm is daar wel het bewijs van.

Het enige waar ik dan nog iets mee heb is dat de almachtige en van sleepnet voorziene inlichtingendienst boel toch echt elke keer weer kansloos te kakken gezet wordt. Dat komt dan wel ietwat overeen met wat ik daarvan verwacht. Laat dat dan dat halve puntje zijn.

Aardig niemendalletje met een paar aardige vrouwen in niemendalletjes. En wat jongens die wat te jong voor ze zijn, als je je daar wat van aantrekken wilt. Hoewel er in de film meer uitgetrokken wordt, al zie je daar vrij weinig van.

Goed, de beelden zijn fris en vrolijk, en de ouwe fietsen doen het nog prima - nauwelijks een rimpeltje aan te zien. Vrolijk vermaak, meer moet je er vanzelf ook niet van verwachten. En ja, een film met Marie-Josée Croze begint wel al met een voorsprong.

Boek ooit gelezen, en nooit doorgehad dat er ook een film van gemaakt is.

Daardoor kijk ik er wel heel anders naar dan mijn voorgangers, en het helpt wellicht ook dat Kris Kristofferson bij mij wel altijd een held zal blijven. Dat krijg je als je in de jaren-70 en -80 opgegroeid bent. Dan is ook Daniel J. Travanti een bekende kop en een geliefd acteur, en voor Cheryl Ladd bleef je toen thuis. Als ze op tv kwam, bedoel ik.

Het verhaal van John Varley komt er precies uit zoals ik het in mijn hoofd had nog. Toch niet alles wat ik in die tijd gelezen heb staat me nog zo goed bij, en de kracht van het boek wordt misschien bij lange niet gehaald in de film, maar daar staat wel de heerlijke sfeer en campy uitwerking tegenover. Dat de effecten ook voor die tijd bedenkelijk zijn past daar ook weer bij.

Fijne film waar ik met veel plezier naar gekeken heb, dus. Maar dat zal wel niet voor iedereen opgaan.

Het verhaal is zo oud als de wereld, en dat is meteen ook de grote makke van deze film - het heeft zo ongeveer geen enkele verrassing in zich. Dat het toch nog een min of meer kijkbare film oplevert is volledig voor rekening van Freeman en Ortega die hun rollen goed spelen - en Ortega ziet er geweldig uit in dat jurkje, dat ook. Het camerawerk is ook prima op orde.

Verder weinig te melden eigenlijk - jammer dat er niet een twist gevonden is.

Mijn bloed.

Een simpel verhaal dat sterk op de emotie speelt. Eenvoudig als een western, met een messcherpe scheiding tussen goed en kwaad zonder dat daar ook maar een enkele twijfel of nuance in is te bekennen. En dat dan zo geniaal goed uitgewerkt dat er werkelijk geen speld meer tussen te krijgen is, en geniaal gespeeld - van de van het scherm af spattende energie van Swank tot de vadergevoelens van Eastwood. En waar ik me normaal meteen erger aan een voiceover, werkt het hier met de stem van Freeman wel goed. Cliche, jawel - dat is de hele film, maar als het zo volstrekt foutloos gebracht wordt blijkt het gebruiken van cliches welhaast een hogere kunstvorm.

Westernparodie.

Af en toe is het wel super flauw, maar er zijn ook behoorlijk wat grappen die wel goed werken. Die schuur waar die lichtflitsen uitkomen, hilarisch - met zo'n scene in de film kan het niet echt meer kapot.

Seth MacFarlane is op zich wel op zijn plek als antiheld, maar Charlize Theron maakt de film. Liam Neeson heeft eigenlijk maar een teleurstellend klein rolletje - en ik had wel wat meer boosaardigheid willen zien. Maarja.

I'd love to change the world, but I don't know what to do

In de eerste paar minuten verdient deze film al alle denkbare prijzen. Geniale beelden, geniale muziek, echte karakters. Hoe de moeder zingt voor haar kind, met een onbreekbare en blinde liefde die niets terug verlangt, en ook nooit iets terug zal krijgen. Hoe een veteraan schrikt van een geluidje. Terug in de jaren 70, ver voordat het ongezond werd om met je blote vingers in de ontwikkelaar je foto's te agiteren - volgens het voorschrift van de fabrikant, de eerste tien seconden van elke minuut. Terug in de jaren 70, ver voor alle schandalen van de chemische industrie, die in naam van het kapitalisme geen enkele regel of norm kende. De onwerkelijkheid van het gewone leven op straat, de onmogelijkheid om een plaats te vinden in de wereld waarover je verslag legt. Een van de vergeten liedjes van de jaren-70 - Ten Years After, met hun achteraf zo geniale ‘I’d love to change the world’. De echo van een van mijn collega-fotografen, een van mijn strijdmakkers waarvoor ik door het vuur ga - ‘c’mon lets take the picture that will change the world!’. Hoe graag elk van ons dat niet zou willen - en niet omdat we daar zelf dan beter van worden, maar voor de wereld waar we zo zielsveel in geloven, de verandering die zo overduidelijk zo nodig is.

De film raakt hoe dan ook in alle aspecten enorm persoonlijk. Om al maar met het makkelijkste te beginnen, W. Eugene Smith is een van mijn helden met zijn iconische beelden en zijn monomatische manier van werken. Maar ook de viscerale waarheid van het citaat dat een foto niet alleen de ziel van de gefotografeerde in zich heeft, maar ook die van de fotograaf - hoeveel turven heb ik daar niet van ondertussen, van de mensen die op de verkeerde manier niet meer onder ons zijn. Een foto maken is nooit vrijblijvend, je ziel ligt er in vast, je gaat er een verplichting mee aan die onvermijdelijk terugkomt, en zoals dat soort dingen gaan is dat vaak midden in de nacht of op een ander moment als er nergens enig houvast of troost te vinden is. Maar nog veel dieper dan dat, de handicap van mijn zus die in ongemakkelijk veel opzichten precies lijkt op de aandoeningen van Tomoko.

Los van al dat is het ook op zich voor mij een erg goede film. Depp die zijn maniertjes bijna ontstijgt, de perfecte bijrollen van Minami en Iwase, de cameo van Nighy. Een onderwerp dat raakt, wereldwijd relevant en met wellicht een kleine aanpassing hier en daar onverminderd actueel is. De beelden van een wereld die we eigenlijk niet kennen, maar waar we wel bij betrokken zijn met ons gemaksgebruik van de chemische industrie en alle verborgen pijpleidingen die daar bij horen. De wereld van mijn vader en mijn moeder die daar in de jaren-50, 60, 70 hun carriere op bouwden, die van mijn zus, en bij verstek die van mij. Waar de maatschappij op een onbegrijpelijke manier nog steeds een afstandelijke en afhoudende houding in aanneemt, in naam van het kapitalisme. Omdat iemand daar rijk van wordt kennelijk. Iemand. En de rest van ons allemaal blijft achter met de ellende.

Flauwe boel.

Het begin is nageaapt van Guns of Navarone, de rest van Inglorious Basterds - maar dan zonder alles wat die films leuk of indrukwekkend maakte. Met de geschiedenis heeft het ook allemaal niet zo heel veel te maken, en wellicht het ergste van alles: de actiescenes lijken er gewoon niet op. Maar dan ook echt helemaal niet. Niet alleen in dat het er af en toe absoluut niet uitziet, maar narratief klopt er ook al geen steek van.

Het enige wat nog een klein beetje werkt is het segment van het feestje en de rol van Eiza González daarin. Voor de rest is het gewoon prut.

BB #15

BB als Poppea, het liefje van keizer Nero in een mega flauwe klucht die als enige call to fame heeft dat BB op verzoek van regisseur Steno haar haar blond verfde - en daar nooit meer op terugkwam. Nouja, het is nog steeds een redelijk bruine tint blond geloof ik, maar goed, slecht staat het haar niet.

Verder totaal oninteressant, en ook de aanwezigheid van stomme-film vedette Swanson of een oude filmheld als De Sica brengt geen verlichting in de flauwe drab. Zelfs als je zonodig àlle films met BB wil zien, ik zou deze gewoon overslaan. Voor haar rol hoef je ook al niet te kijken, ze heeft nauwelijks iets te doen anders dan in beeld zijn - wàt een verschil met #12 La Lumière d'en face en #14 Cette sacrée gamine.

Voelt aan als een TV-film. Misschien dat dat door de aanwezigheid van Edward James Olmos komt. Toch doet hij het niet echt slecht. Het helpt niet dat het plot wat zwak is. Maar wat me echt mateloos irriteert is de muziek. Arregadde, tenenkrommend, nagels op het schoolbord.

Meh.

Er zijn over de geschiedenis van de emancipatie toch denk ik echt wel interessantere verhalen te vertellen dan dit, en hoe bespottelijk de missverkiezingen ook zijn, ze gaan nog steeds door. Dus wat is het punt nu precies, vraag je je dan af. De tegenstelling van enerzijds man en vrouw, anderzijds blank en zwart? Als dat de bedoeling was, dan had dat toch wel wat beter uitgewerkt kunnen worden.

Eigenlijk het enige positieve punt wat me zo te binnen valt is de laatste minuut, waarin de portretten van de échte personen na die van de acteurs worden getoond. Daar komt dan net een ietsje extra's uit, waarvan je het gevoel krijgt dat er in de productie wel degelijk aandacht is geweest om de karakters waarachtig neer te zetten, want de oogopslag en uitstraling klopt gewoon precies. Jammer dat de film zelf nauwelijks zo aanvoelt.

Tsja.

Nee, dit is niet best.

Renny Harlin doet weer eens een miskleun, dat is wel de makkelijkste samenvatting. Nou heb ik niet alles gezien, maar Cliffhanger (1993) lijkt het laatste wat er nog een beetje mee doorkan. En dan zie ik de cultstatus in de klimwereld maar even door de vingers - want bij dat publiek is die film meer slapstick dan iets anders, zo weinig klopt er van.

Terug naar deze dan maar. Triest overtrokken gedoe dat nergens ook maar in de schaduw komt van de originele versie van The Italian Job - want dat is toch wel overduidelijk het voorbeeld. Of Harlin daar nou niets van begrepen heeft, of was er wat anders aan de hand? ik weet eigenlijk niet eens of ik daar een antwoord op wil. Maar gauw vergeten, dat lijkt het beste.

Tell me now, even if it isn't true

What on Earth would be the point?

Jammer dat het toch vooral een tv-film is, ondanks de production value die de BBC daar ook in dit geval weer rijkelijk toepast. En wat een geniale cast - Williams in de hoofdrol, en wat past die haar goed. Scacchi als haar oudere zus, en ook die past perfect. En hoe mooi, onherkenbaar haast is Poots als Fanny. Hugh Bonneville, Tom Hiddleston - zo'n beetje zijn eerste serieuze rol.

Als film is het net een beetje te langdradig, te zeurderig, misschien voor een te klein publiek. En dan moet ik toch met het schaamrood op mijn kaken toegeven dat ik Austen's werk alleen ken van de films die ernaar gemaakt zijn, en over haar eigen leven al helemaal niets weet - terwijl daar toch duidelijk zo'n parallel in zit. Misschien toch eens een deeltje op mijn leeslijst zetten.

Via dezelfde route als Theunissen bij deze film terecht gekomen. Wel een volstrekt ander soort film, en een heel andere benadering van het onderwerp - waar Sicario mikt op het morele vraagstuk of je de wet een beetje buigen mag in de strijd tegen de onderwereld, is Miss Bala geheel vanuit het slachtoffer geredeneerd. Vergelijkend is deze film daarmee veel minder op spektakel gericht, en hangt veel meer op sterk en geloofwaardig acteren.

Dat zit wel goed bij Stephanie Sigman. Niet een heel gebruikelijk soort rol, en weinig dialoog misschien voor een hoofdrol in een film van bijna twee uur - maar is wel volstrekt geloofwaardig. Het is meer haar verhaal dat af en toe wat aan de moeizame kant is en van net een tikkie teveel toeval en/of ongeloofelijk veel pech aan elkaar hangt. Maar je kan er overheen kijken, en de film maakt ook weer een heleboel goed door een sterk einde.

Na een hele reeks films over dit onderwerp gezien te hebben - Sicario, deze, El Sicario Room 164, en The Counselor, geloof ik dat ik die laatste toch het sterkste vind. Maar deze is ook niet mis, en de combinatie van die twee is op zich ook wel leuk - de een benadert de bovenkant van de kartels, de andere de onderkant. En de ene neemt een nogal grafische en verzadigde benadering van de cinematografie, de andere weer een eenvoudige en fletse. Alsof ze dat zo bedoeld hebben.

Onbedoeld af en toe toch wel iets van grappig, maar grotendeels echt te flauw en te voorspelbaar. Inderdaad, wat een dom wicht is die Georgina. En de rest van de rollen is niet heel veel beter.

Wat het dragelijk maakt is het aardige spel van Heather Graham - die kan ik altijd wel goed hebben. Maar dit is toch zeker een van haar mindere films.

Mia Kirshner was me overigens niet meer opgevallen sinds Exotica (1994). Da's alweer een tijdje geleden. En hier heeft ze maar een klein rolletje.

Tsja

Een overdosis puberale platte humor. Gelukkig niet standaard preuts Amerikaans, er valt wel eens een onvertogen woord en de camera draait af en toe best langzaam weg. Niet dat je daar alleen prettige beelden aan overhoudt - de poep- en plasgrappen worden ook nogal expliciet in beeld gebracht. Het totaal is soms wel grappig, maar niet echt de moeite om voor wakker te blijven. En Hugh Hefner mag dan een stijlicoon zijn, acteren is zijn sterke punt niet.

En het einde is een beetje te flauw, vind ik. Ook in dit genre zijn echt wel leukere films te vinden.

Sterk en grappig begin, maar ergens na de helft is de gimmick wel bekend en komt er te weinig nieuws in het spel - wordt het een beetje zoeken naar de grens tussen komedie en drama. Blijft toch wel een aardig filmpje, de maniertjes en het spel van Holmes zijn daar wel genoeg van, maar de genialiteit waar ik even op hoopte komt er niet echt uit.

Ines weet niet zo goed waar het heen moet, en komt al dobberend in Japan terecht. Haar beweegredenen zijn volstrekt onduidelijk, en verveelt vrij snel net als het stereotype Japan wat we te zien krijgen, van capsulehotels tot de hedendaagse variant van de geisha. Niet onaardig gespeeld wellicht, en Sonne is ook best een mooie meid, dat helpt ook wel wat. Maar te weinig om de film de moeite te laten zijn. Wat wellicht wel een leuk onderwerp zou kunnen zijn is hoe de film ondanks de setting in Japan toch erg Scandinavisch aanvoelt. Voor de liefhebber.

Ik vond het een bijzonder knap gespeelde en onderhoudende film. Veel gepraat, maar wel de moeite om te volgen ook want er zitten af en toe best goede vondsten tussen. Waarbij ik dan niet precies geinteresseerd ben in de politiek, en ook niet heel erg in de Amerikaanse wapenliefhebberij, maar toch geboeid blijf door het gebeuren. Chastain vooral vond ik een mooie rol neerzetten, maar dat is niet zo verrassend misschien want dat vind ik eigenlijk meestal wel.

Raar om Danny Glover en Linda Hamilton - toch bekende sterren met hoofdrollen in blockbusters - hier zo slecht, zo krampachtig te zien acteren. Met het drakerige verhaal kunnen ze dan ook nog eens geen kant op. De regie is ook om te janken - neem bijvoorbeeld ergens in het begin van de film een kennelijk 'vergeten' scene, die dan maar even met een voice-over in een anders klinkende stem wordt dichtgelopen.

En er was uit het basisgegeven toch echt wel wat te halen geweest. Wat er nu overblijft is een schoolvoorbeeld van dat je met goede bedoelingen niet vanzelf een goede film krijgt.

Tommy Lee Jones is geloof ik langzamerhand een van mijn favoriete acteurs aan het worden, en in deze film is goed te zien waarom. Wat een mooie rol speelt hij hier, als de vervreemde en zelfzuchtige vader van Cate Blanchett.

Een mooie western, ook. Behalve het gebruikelijke spel tussen de goeden en de slechten nog een heleboel extra detail in het verhaal waardoor het toch een extra diepte krijgt. Bevolkt met kleurrijke personages die goed ingekleurd worden. En het geheel is natuurlijk geplaatst in een erg mooi stuk natuur, waar in de cinematografie dankbaar gebruik gemaakt wordt. En een mooie soundtrack erbij - misschien wel erg cliche, maar in een western mag dat natuurlijk.

Een van de dingen die me in het hele ruimteprogramma altijd erg geinteresseerd heeft is hoe men wist om te gaan met de uitdaging om het schijnbaar onmogelijke ervan te overwinnen en om te buigen in positivisme en succes. Deze documentaire laat daar een interessant onderdeel van zien - en ook nog eens een onderdeel dat niet eerder erg goed belicht is geweest. Met voldoende technisch detail erin verweven om daar ook voor een doorgewinterde nerd als Blurp nog iets nieuws van te leren.

En ook los daarvan is het best leuk om de ouwe knarren zo enthousiast te horen vertellen over wat voor de meesten van hen overduidelijk hun 'finest hour' geweest is. Na zoveel jaren nog steeds vol trots dat zij erbij waren, en volkomen terecht vanzelf. Een mooi stelletje karakters.

Wat beslist waardering verdient in de hele serie is de opvolging van de karakters doorheen de afleveringen. Ook hier weer acte de presence van de hoofdrollen door hun originele vertolkers. Hoeveel series nemen daar niet een loopje mee. Evengoed het sterke plot, waar je echt moeite moet doen om er bij te blijven. Ook dat is toch wel een zeldzaamheid tegenwoordig, men lijkt er als vanzelf van uit te gaan dat je toch wel driekwart van de tijd met je telefoon aan het spelen zal zijn.

Als kritiek dan veelal dat er te weinig nieuws zou zijn. Maar de film biedt wel prima vermaak, en daar gaat het toch in de eerste aanleg om. Ik heb me er in ieder geval fijn mee vermaakt, en zonder enige twijfel op naar het volgende deel.

Op zich geen slechte film voor een vijfde deel in een serie - er zijn al niet zoveel series die met dezelfde hoofdrolspeler tot deel vijf komen, en dat zegt ook al wel iets. Net als in de eerdere delen is het verhaal niet echt iets wat me bij gaat blijven, het komt vooral over als iets wat er maar een beetje bijbedacht is om al eerder bedachte scenes aan op te hangen. De actie is dan wel weer heel aardig, en daar gaat het ook om. Geheel in stijl van de serie, allemaal te mooi om waar te zijn en te toevallig voor woorden.

Cruise vond ik wat weinig indrukwekkend, Pegg was beter in vorm. Ferguson was me eerder in Hercules niet opgevallen, maar speelt zich hier wel wat in de kijker - dat er maar vele mooie rollen mogen volgen.

- 1964.

Not forgotten.

Mis.

Het gedoe in de winkel met de constante voiceover is slaapverwekkend. Aishwarya Rai, die in The Last Legion (2007) oogverblindend mooi en mysterieus was, komt hier niet erg uit de verf, en speelt eigenlijk nogal matig. Maar het ergste is dat ondanks alle kruiden er nogal wat pit ontbreekt.