Opinions

Het verhaal is zo oud als de wereld, en dat is meteen ook de grote makke van deze film - het heeft zo ongeveer geen enkele verrassing in zich. Dat het toch nog een min of meer kijkbare film oplevert is volledig voor rekening van Freeman en Ortega die hun rollen goed spelen - en Ortega ziet er geweldig uit in dat jurkje, dat ook. Het camerawerk is ook prima op orde.

Verder weinig te melden eigenlijk - jammer dat er niet een twist gevonden is.

Mijn bloed.

Een simpel verhaal dat sterk op de emotie speelt. Eenvoudig als een western, met een messcherpe scheiding tussen goed en kwaad zonder dat daar ook maar een enkele twijfel of nuance in is te bekennen. En dat dan zo geniaal goed uitgewerkt dat er werkelijk geen speld meer tussen te krijgen is, en geniaal gespeeld - van de van het scherm af spattende energie van Swank tot de vadergevoelens van Eastwood. En waar ik me normaal meteen erger aan een voiceover, werkt het hier met de stem van Freeman wel goed. Cliche, jawel - dat is de hele film, maar als het zo volstrekt foutloos gebracht wordt blijkt het gebruiken van cliches welhaast een hogere kunstvorm.

Westernparodie.

Af en toe is het wel super flauw, maar er zijn ook behoorlijk wat grappen die wel goed werken. Die schuur waar die lichtflitsen uitkomen, hilarisch - met zo'n scene in de film kan het niet echt meer kapot.

Seth MacFarlane is op zich wel op zijn plek als antiheld, maar Charlize Theron maakt de film. Liam Neeson heeft eigenlijk maar een teleurstellend klein rolletje - en ik had wel wat meer boosaardigheid willen zien. Maarja.

I'd love to change the world, but I don't know what to do

In de eerste paar minuten verdient deze film al alle denkbare prijzen. Geniale beelden, geniale muziek, echte karakters. Hoe de moeder zingt voor haar kind, met een onbreekbare en blinde liefde die niets terug verlangt, en ook nooit iets terug zal krijgen. Hoe een veteraan schrikt van een geluidje. Terug in de jaren 70, ver voordat het ongezond werd om met je blote vingers in de ontwikkelaar je foto's te agiteren - volgens het voorschrift van de fabrikant, de eerste tien seconden van elke minuut. Terug in de jaren 70, ver voor alle schandalen van de chemische industrie, die in naam van het kapitalisme geen enkele regel of norm kende. De onwerkelijkheid van het gewone leven op straat, de onmogelijkheid om een plaats te vinden in de wereld waarover je verslag legt. Een van de vergeten liedjes van de jaren-70 - Ten Years After, met hun achteraf zo geniale ‘I’d love to change the world’. De echo van een van mijn collega-fotografen, een van mijn strijdmakkers waarvoor ik door het vuur ga - ‘c’mon lets take the picture that will change the world!’. Hoe graag elk van ons dat niet zou willen - en niet omdat we daar zelf dan beter van worden, maar voor de wereld waar we zo zielsveel in geloven, de verandering die zo overduidelijk zo nodig is.

De film raakt hoe dan ook in alle aspecten enorm persoonlijk. Om al maar met het makkelijkste te beginnen, W. Eugene Smith is een van mijn helden met zijn iconische beelden en zijn monomatische manier van werken. Maar ook de viscerale waarheid van het citaat dat een foto niet alleen de ziel van de gefotografeerde in zich heeft, maar ook die van de fotograaf - hoeveel turven heb ik daar niet van ondertussen, van de mensen die op de verkeerde manier niet meer onder ons zijn. Een foto maken is nooit vrijblijvend, je ziel ligt er in vast, je gaat er een verplichting mee aan die onvermijdelijk terugkomt, en zoals dat soort dingen gaan is dat vaak midden in de nacht of op een ander moment als er nergens enig houvast of troost te vinden is. Maar nog veel dieper dan dat, de handicap van mijn zus die in ongemakkelijk veel opzichten precies lijkt op de aandoeningen van Tomoko.

Los van al dat is het ook op zich voor mij een erg goede film. Depp die zijn maniertjes bijna ontstijgt, de perfecte bijrollen van Minami en Iwase, de cameo van Nighy. Een onderwerp dat raakt, wereldwijd relevant en met wellicht een kleine aanpassing hier en daar onverminderd actueel is. De beelden van een wereld die we eigenlijk niet kennen, maar waar we wel bij betrokken zijn met ons gemaksgebruik van de chemische industrie en alle verborgen pijpleidingen die daar bij horen. De wereld van mijn vader en mijn moeder die daar in de jaren-50, 60, 70 hun carriere op bouwden, die van mijn zus, en bij verstek die van mij. Waar de maatschappij op een onbegrijpelijke manier nog steeds een afstandelijke en afhoudende houding in aanneemt, in naam van het kapitalisme. Omdat iemand daar rijk van wordt kennelijk. Iemand. En de rest van ons allemaal blijft achter met de ellende.

Flauwe boel.

Het begin is nageaapt van Guns of Navarone, de rest van Inglorious Basterds - maar dan zonder alles wat die films leuk of indrukwekkend maakte. Met de geschiedenis heeft het ook allemaal niet zo heel veel te maken, en wellicht het ergste van alles: de actiescenes lijken er gewoon niet op. Maar dan ook echt helemaal niet. Niet alleen in dat het er af en toe absoluut niet uitziet, maar narratief klopt er ook al geen steek van.

Het enige wat nog een klein beetje werkt is het segment van het feestje en de rol van Eiza González daarin. Voor de rest is het gewoon prut.

Voelt aan als een TV-film. Misschien dat dat door de aanwezigheid van Edward James Olmos komt. Toch doet hij het niet echt slecht. Het helpt niet dat het plot wat zwak is. Maar wat me echt mateloos irriteert is de muziek. Arregadde, tenenkrommend, nagels op het schoolbord.

Meh.

Er zijn over de geschiedenis van de emancipatie toch denk ik echt wel interessantere verhalen te vertellen dan dit, en hoe bespottelijk de missverkiezingen ook zijn, ze gaan nog steeds door. Dus wat is het punt nu precies, vraag je je dan af. De tegenstelling van enerzijds man en vrouw, anderzijds blank en zwart? Als dat de bedoeling was, dan had dat toch wel wat beter uitgewerkt kunnen worden.

Eigenlijk het enige positieve punt wat me zo te binnen valt is de laatste minuut, waarin de portretten van de échte personen na die van de acteurs worden getoond. Daar komt dan net een ietsje extra's uit, waarvan je het gevoel krijgt dat er in de productie wel degelijk aandacht is geweest om de karakters waarachtig neer te zetten, want de oogopslag en uitstraling klopt gewoon precies. Jammer dat de film zelf nauwelijks zo aanvoelt.

Tsja.

Nee, dit is niet best.

Renny Harlin doet weer eens een miskleun, dat is wel de makkelijkste samenvatting. Nou heb ik niet alles gezien, maar Cliffhanger (1993) lijkt het laatste wat er nog een beetje mee doorkan. En dan zie ik de cultstatus in de klimwereld maar even door de vingers - want bij dat publiek is die film meer slapstick dan iets anders, zo weinig klopt er van.

Terug naar deze dan maar. Triest overtrokken gedoe dat nergens ook maar in de schaduw komt van de originele versie van The Italian Job - want dat is toch wel overduidelijk het voorbeeld. Of Harlin daar nou niets van begrepen heeft, of was er wat anders aan de hand? ik weet eigenlijk niet eens of ik daar een antwoord op wil. Maar gauw vergeten, dat lijkt het beste.

Via dezelfde route als Theunissen bij deze film terecht gekomen. Wel een volstrekt ander soort film, en een heel andere benadering van het onderwerp - waar Sicario mikt op het morele vraagstuk of je de wet een beetje buigen mag in de strijd tegen de onderwereld, is Miss Bala geheel vanuit het slachtoffer geredeneerd. Vergelijkend is deze film daarmee veel minder op spektakel gericht, en hangt veel meer op sterk en geloofwaardig acteren.

Dat zit wel goed bij Stephanie Sigman. Niet een heel gebruikelijk soort rol, en weinig dialoog misschien voor een hoofdrol in een film van bijna twee uur - maar is wel volstrekt geloofwaardig. Het is meer haar verhaal dat af en toe wat aan de moeizame kant is en van net een tikkie teveel toeval en/of ongeloofelijk veel pech aan elkaar hangt. Maar je kan er overheen kijken, en de film maakt ook weer een heleboel goed door een sterk einde.

Na een hele reeks films over dit onderwerp gezien te hebben - Sicario, deze, El Sicario Room 164, en The Counselor, geloof ik dat ik die laatste toch het sterkste vind. Maar deze is ook niet mis, en de combinatie van die twee is op zich ook wel leuk - de een benadert de bovenkant van de kartels, de andere de onderkant. En de ene neemt een nogal grafische en verzadigde benadering van de cinematografie, de andere weer een eenvoudige en fletse. Alsof ze dat zo bedoeld hebben.

Onbedoeld af en toe toch wel iets van grappig, maar grotendeels echt te flauw en te voorspelbaar. Inderdaad, wat een dom wicht is die Georgina. En de rest van de rollen is niet heel veel beter.

Wat het dragelijk maakt is het aardige spel van Heather Graham - die kan ik altijd wel goed hebben. Maar dit is toch zeker een van haar mindere films.

Mia Kirshner was me overigens niet meer opgevallen sinds Exotica (1994). Da's alweer een tijdje geleden. En hier heeft ze maar een klein rolletje.

Tsja

Een overdosis puberale platte humor. Gelukkig niet standaard preuts Amerikaans, er valt wel eens een onvertogen woord en de camera draait af en toe best langzaam weg. Niet dat je daar alleen prettige beelden aan overhoudt - de poep- en plasgrappen worden ook nogal expliciet in beeld gebracht. Het totaal is soms wel grappig, maar niet echt de moeite om voor wakker te blijven. En Hugh Hefner mag dan een stijlicoon zijn, acteren is zijn sterke punt niet.

En het einde is een beetje te flauw, vind ik. Ook in dit genre zijn echt wel leukere films te vinden.

Sterk en grappig begin, maar ergens na de helft is de gimmick wel bekend en komt er te weinig nieuws in het spel - wordt het een beetje zoeken naar de grens tussen komedie en drama. Blijft toch wel een aardig filmpje, de maniertjes en het spel van Holmes zijn daar wel genoeg van, maar de genialiteit waar ik even op hoopte komt er niet echt uit.

Ines weet niet zo goed waar het heen moet, en komt al dobberend in Japan terecht. Haar beweegredenen zijn volstrekt onduidelijk, en verveelt vrij snel net als het stereotype Japan wat we te zien krijgen, van capsulehotels tot de hedendaagse variant van de geisha. Niet onaardig gespeeld wellicht, en Sonne is ook best een mooie meid, dat helpt ook wel wat. Maar te weinig om de film de moeite te laten zijn. Wat wellicht wel een leuk onderwerp zou kunnen zijn is hoe de film ondanks de setting in Japan toch erg Scandinavisch aanvoelt. Voor de liefhebber.

Ik vond het een bijzonder knap gespeelde en onderhoudende film. Veel gepraat, maar wel de moeite om te volgen ook want er zitten af en toe best goede vondsten tussen. Waarbij ik dan niet precies geinteresseerd ben in de politiek, en ook niet heel erg in de Amerikaanse wapenliefhebberij, maar toch geboeid blijf door het gebeuren. Chastain vooral vond ik een mooie rol neerzetten, maar dat is niet zo verrassend misschien want dat vind ik eigenlijk meestal wel.

Raar om Danny Glover en Linda Hamilton - toch bekende sterren met hoofdrollen in blockbusters - hier zo slecht, zo krampachtig te zien acteren. Met het drakerige verhaal kunnen ze dan ook nog eens geen kant op. De regie is ook om te janken - neem bijvoorbeeld ergens in het begin van de film een kennelijk 'vergeten' scene, die dan maar even met een voice-over in een anders klinkende stem wordt dichtgelopen.

En er was uit het basisgegeven toch echt wel wat te halen geweest. Wat er nu overblijft is een schoolvoorbeeld van dat je met goede bedoelingen niet vanzelf een goede film krijgt.

Tommy Lee Jones is geloof ik langzamerhand een van mijn favoriete acteurs aan het worden, en in deze film is goed te zien waarom. Wat een mooie rol speelt hij hier, als de vervreemde en zelfzuchtige vader van Cate Blanchett.

Een mooie western, ook. Behalve het gebruikelijke spel tussen de goeden en de slechten nog een heleboel extra detail in het verhaal waardoor het toch een extra diepte krijgt. Bevolkt met kleurrijke personages die goed ingekleurd worden. En het geheel is natuurlijk geplaatst in een erg mooi stuk natuur, waar in de cinematografie dankbaar gebruik gemaakt wordt. En een mooie soundtrack erbij - misschien wel erg cliche, maar in een western mag dat natuurlijk.

Een van de dingen die me in het hele ruimteprogramma altijd erg geinteresseerd heeft is hoe men wist om te gaan met de uitdaging om het schijnbaar onmogelijke ervan te overwinnen en om te buigen in positivisme en succes. Deze documentaire laat daar een interessant onderdeel van zien - en ook nog eens een onderdeel dat niet eerder erg goed belicht is geweest. Met voldoende technisch detail erin verweven om daar ook voor een doorgewinterde nerd als Blurp nog iets nieuws van te leren.

En ook los daarvan is het best leuk om de ouwe knarren zo enthousiast te horen vertellen over wat voor de meesten van hen overduidelijk hun 'finest hour' geweest is. Na zoveel jaren nog steeds vol trots dat zij erbij waren, en volkomen terecht vanzelf. Een mooi stelletje karakters.

Wat beslist waardering verdient in de hele serie is de opvolging van de karakters doorheen de afleveringen. Ook hier weer acte de presence van de hoofdrollen door hun originele vertolkers. Hoeveel series nemen daar niet een loopje mee. Evengoed het sterke plot, waar je echt moeite moet doen om er bij te blijven. Ook dat is toch wel een zeldzaamheid tegenwoordig, men lijkt er als vanzelf van uit te gaan dat je toch wel driekwart van de tijd met je telefoon aan het spelen zal zijn.

Als kritiek dan veelal dat er te weinig nieuws zou zijn. Maar de film biedt wel prima vermaak, en daar gaat het toch in de eerste aanleg om. Ik heb me er in ieder geval fijn mee vermaakt, en zonder enige twijfel op naar het volgende deel.

Op zich geen slechte film voor een vijfde deel in een serie - er zijn al niet zoveel series die met dezelfde hoofdrolspeler tot deel vijf komen, en dat zegt ook al wel iets. Net als in de eerdere delen is het verhaal niet echt iets wat me bij gaat blijven, het komt vooral over als iets wat er maar een beetje bijbedacht is om al eerder bedachte scenes aan op te hangen. De actie is dan wel weer heel aardig, en daar gaat het ook om. Geheel in stijl van de serie, allemaal te mooi om waar te zijn en te toevallig voor woorden.

Cruise vond ik wat weinig indrukwekkend, Pegg was beter in vorm. Ferguson was me eerder in Hercules niet opgevallen, maar speelt zich hier wel wat in de kijker - dat er maar vele mooie rollen mogen volgen.

- 1964.

Not forgotten.

Mis.

Het gedoe in de winkel met de constante voiceover is slaapverwekkend. Aishwarya Rai, die in The Last Legion (2007) oogverblindend mooi en mysterieus was, komt hier niet erg uit de verf, en speelt eigenlijk nogal matig. Maar het ergste is dat ondanks alle kruiden er nogal wat pit ontbreekt.

Potentieel een super mooie film over hoe moeilijk het is om je weg te vinden als op jonge leeftijd een van je ouders wegvalt. Subliem gespeeld door Gene Hackman, met Henry Thomas en Huckleberry Fox als zijn zoontjes en de mooie Maureen Kerwin als love interest. Super mooie beelden van de locaties, en een mooie supporting cast die prima werk levert.

Wat de film alleen genadeloos nekt is de slepende brij van over, over, over-dramatische muziek die je vanaf de eerste minuut de indruk geeft dat je naar de aftiteling van een Hallmark drama zit te kijken, en dat er net iemand heel, heel tragisch overleden is. Daardoor werkt de film voor mij zo slecht dat er geen sprake meer kan zijn van normaal kijken.

Is de film daarmee verkeerd begrepen? Wellicht, maar dan toch vooral door de makers.

Een indrukwekkende visuele krachttoer.

Prachtige beelden, die er op een of andere manier heel schilderij-achtig uitzien, in de net niet helemaal kloppende schilderstijl uit de tijd van Pieter Bruegel en de vreemde lichtval in zijn schilderijen. Een paar shots zijn echt onwerkelijk mooi en heel knap gemaakt. Het schilderij komt daarbij bijna letterlijk tot leven. De schilderachtige beeldstijl blijft heel consequent - echt onwaarschijnlijk mooi.

Het gaat wel volledig om de beelden. Die zijn echt bijzonder genoeg om me de hele speelduur te blijven boeien, maar dat zal zeker niet voor iedereen zo zijn. Het verhaal - dat we natuurlijk al kennen - wordt prettig langzaam verteld en valt af en toe minutenlang stil om je de gelegenheid te geven te kijken. Van acteren lijkt eigenlijk nauwelijks sprake, de acteurs staan net als alles in dienst van het beeld. Ook de muziek is subtiel op de achtergrond, maar blijft toch in m'n hoofd hangen.

Al met al een overdonderende film. Wel voor een klein publiek.

Een tijdje geleden zag ik Nomadland (2020), over de mensen die in de VS aan de zelfkant leven - uit 'keuze' of uit noodzaak, het is maar een beetje hoe je het uitlegt. Ik was bepaald niet onder de indruk, ondanks het aardige spel van Frances McDormand. Deze film is het volledige en complete, onweerlegbare antwoord op dat gevoel van onvrede - dit is de film die Zhao hàd moeten maken. Het is de eeuwenoude tragie van iemand die voor een dubbeltje geboren is en nooit een kwartje worden zal, de fabel van de mamabeer die haar jongen tot het uiterste toe zal verdedigen. Helaas, de werkelijkheid is onverbiddelijk. In de VS is geluk iets dat alleen voor de allerrijksten is weggelegd, de rest zijn slechts figuranten.

Dat de film werkt is grotendeels dankzij Poots die weer eens een erg fraaie rol speelt - timing, dictie, nonverbaal alles enorm sterk over weet te brengen. Daar hangt de rest dan maar een beetje bij, al is het jochie Oulton ook best goed bezig. In de gang van het verhaal is de grote actiescene voor mij wat ongepast, die had ook best geimpliceerd mogen worden. Maar aan de andere kant is de soundtrack wel weer erg fijn, het s/h bliepje blijft makkelijk hangen en voelt ook als enorm toepasselijk in de simpele eenvoud.

Nogal onbegrijpelijk dat deze film geen tractie heeft gevonden - je zou verwachten dat de rode loper overal uitligt en regisseur De Fontenay van gekkigheid niet weet welke aanbiedingen hij accepteren moet. Maar nee, kennelijk dus niet.

De Deense blik op de modellenwereld.

Maria Palm is een mooi meiske, maar niet echt een stereotype model in mijn ogen. Dat is eigenlijk ook wel het enige kritiekpunt dat er in me opkomt, want verder is het een erg sterk gespeeld en mooi drama. Misschien inderdaad een beetje cliche, zoals mijn voorgangers al opmerken, maar cliches hebben nou een keer in zich dat ze het gemiddelde van de werkelijkheid omschrijven. Het verhaal ligt me niet slecht in ieder geval. Hoewel de naïviteit wel van alle rollen afdruipt, om maar weer even aan mijn voorgangers te refereren, de domme gans is niet alleen de jonge Emma, ook haar liefde Shane kan voor die titel gaan.

Maar voorbij het wat suffe verhaal, hoe goed het ook verteld wordt, het irriteert nergens zodat er voldoende ruimte blijft om te genieten van de wel wat traditionele cinematografie, die maar wel in perfectie uitgevoerd is. Mooi plaatjes kijken. En belangrijker dan dat nog, Maria Palm, meiske dat ze is, zet een paar echt erg sterke scenes neer, en ook de bijrollen laten mooi werk zien. Overduidelijk het werk van een sterke regisseur die zijn cast goed weet te kiezen, en ze vervolgens ook goed aan het werk krijgt. Ben benieuwd wat Palm en Matthiesen hierna gaan doen.

Modern times.

Chaplin twijfelde of hij van deze film zijn eerste 'talkie' zou maken, maar na enig nadenken zag hij er toch maar van af. Vooral omdat de Tramp als sprekend karakter niet zou werken, dacht hij. Maar het was wel tijd voor meer integratie tussen beeld en geluid, en daar zijn een paar bijzonder fraaie voorbeelden van te vinden aan het begin van de film als de big boss door zijn scherm tegen de werknemers spreekt. Erg slim gedaan overigens ook, die beelden van het scherm, en geweldige beeldkwaliteit als je bedenkt hoe lang geleden het alweer is. Wel even iets anders dan wat klikken in DaVinci Resolve.

Vast wel veertig jaar of meer geleden dat ik de film voor het laatst zag, maar zoveel scenes die me daar van bijgebleven zijn. De eetmachine, het rolschaatsen in het warenhuis, het wrakke huisje met de bezem als steun, het geplette horloge. Maar ook de bittere armoede en hoe de Tramp en zijn medezelfkanters daar mee omgaan - altijd op zoek naar een manier om op een eerlijke manier een bestaan op te bouwen voor hunzelf en hun makkers. Met simpele oplossingen voor simpele problemen, zoals de tekst van het lied dat de Tramp zingen moet geschreven op zijn manchet - en wellicht was dat de inspiratie die mijn vader op het idee bracht om op een van zijn manchetten te schrijven 'Let op! dit is het overhemd met de bisonkit!'

Als film is dit wellicht Chaplin's beste - voor mij beter dan The Great Dictator, al komt dat misschien omdat ik die veel vaker gezien heb. Wellicht is het het innemende van de Tramp die hier op zijn best is, en het samenspel met Goddard - de vonken vliegen er van af, de lol die ze er beiden in hebben is zichtbaar - en reflecteert ongetwijfeld ook in de hele film, want alles is eigenlijk mooier, beter en leuker dan voorheen in zo'n film ooit gezien was.

En ik heb het nog niet eens gehad over het narratief van de film. Een karikatuur op wat toen de doorgedraaide moderne tijd was, maar vandaag nog even actueel als toen - sterker, de arbeidersklasse heeft zich sinds die tijd nogal wat rechten laten ontnemen. Slecht hebben we het hier niet, maar van de Tramp kunnen we wel zijn levenshouding leren. Kan zomaar dat dat nog eens van pas komt.

Een tamelijk verbijsterend verhaal. En toch is het waargebeurd, en de film houdt zich ook nog eens behoorlijk goed aan dat verhaal. Je zou denken dat zoiets alleen in de film kan…

Maar dus ook echt, hoe ongelooflijk dan ook. En dat levert een hele serie leuke situaties met mooie stukken tekst op, en verwijzingen naar personen die we de afgelopen jaren in de krant hebben zien staan. Wellicht, want net als het boek wordt daar niet heel expliciet over gedaan - en terecht ook. En terwijl we dat geheel in flarden te zien krijgen ontspint het spel over de afloop zich, hoe het verder moet met onze brave heldin, zo fraai tot leven gebracht door Jessica Chastain in het ene na het andere mooie maar misschien net iets te kleine jurkje. En de brave advocaat, al even stemmig ingevuld door Idris Elba - maar dan in een perfect passend net advocatenpak. Jammer dan wel dat het einde niet heel goed verteld wordt - de spanning valt op het verkeerde moment weg, als een soufflé die op het verkeerde moment uit de oven gehaald wordt zakt het verhaal futloos in elkaar. Jammer, want met dat gevoel ga je toch de zaal uit. En daar kan je dan over vinden wat je wilt, voor mij gaat deze film toch echt over het absurde verhaal van Molly Bloom. Daarom ook die titel.

Nouja.

Het is een tamelijk geniaal idee, deze twist op de zombiefilm. En er zijn een paar echt erg mooie en leuke scenes ook, met ook weer een paar erg goeie ideeen er in. Maar de timing slaat te vaak dood, Cage is verkeerd gecast, en er is net te weinig humor om het zaakje lopend te houden. En dan dat slappe einde nog. Jammer, want het had veel meer kunnen zijn.

Een ietwat gemakzuchtig gedoetje, Cluzet en Cassel laten in ieder geval geen blijk zien van dat ze diep gegaan zijn om deze karakterrollen in te kunnen vullen. Het verhaal heeft dan ook niet echt veel om het lijf, meer dan een luchtige verzameling cliches is het niet. Hoe dat met het origineel vergelijkt is op zich wel een interessante vraag - Claude Berri als regisseur, dat belooft toch wel wat. Maar deze versie vond ik toch wat onder de maat, ondanks de leuke rol van Lola Le Lann als Louna.

Momentje.

Een beetje onevenwichtig, deze film. Het verhaal is veel te onwaarschijnlijk, maar wel voldoende om het zaakje op gang te brengen - en waar het om gaat is overduidelijk om Kurylenko in staat te stellen een rol als beginnende actieheldin te spelen. Dat gaat haar overigens erg goed af vond ik, en zolang ze in beeld is vallen de foutjes in het plot meteen een stuk minder op. Purefoy vond ik dan weer knap onvoldoende, als bad guy miste ik toch teveel de overtuiging en de sinisterheid. Teveel automatische piloot en te weinig aandacht, zo kwam het op me over.

Het hangt dus allemaal wat veel aan de verschijning van de mooie Olga, dus. Waarmee het natuurlijk lang geen goede film wordt, maar als kijkvoer voor een verloren momentje ruim goed genoeg.