Opinions

Interessant oorlogsdrama dat een begin van inzicht geeft in de werking van represailles - hoe de lijst tot stand komt, en hoe de vriendjespolitiek daar weinig eervols meer aan doen kan nadat de haatdragende meeloper zijn nare werk gedaan heeft. Nogal feitelijk, denk ik - met uitzondering van de wel wat lang uitgesponnen laatste scene. Maar de kameraden hebben recht op een waardig einde, ondanks dat ik er wat twijfel bij voel of dat echt zo was. Voer voor denkwerk - wat zou jij doen. In elk van de rollen.

Jammer.

Ik had gehoopt op een echt goede, sterke film met een duidelijk Indonesische view op de onafhankelijkheidsoorlog waarin duidelijk werd uitgelegd dat wij Nederlanders daarin zo, zo enorm fout bezig waren - want dat dat zo was is onweerlegbaar, al is het nog steeds na een jaar of zeventig misschien moeilijk om dat toe te geven.

Maar de film waarop ik gehoopt had is niet deze. Ondanks het kennelijk - voor Indonesische begrippen tenminste dan - astronomische budget, zijn de production values nogal plat. De gewraakte belandas spreken brak Afrikaans - begrijpelijk wellicht dat de makers hun zuurverdiende budget liever niet aan echte Hollanders wilden uitgeven, maar toch. De vechtpakkies en andere militaire details lijken er ook echt niet op.

Wellicht het belangrijkste - het verhaal spreekt absoluut niet aan. Had er dan wat van de politiek bijgehaald, had er wat van de verwarring van de situatie van het moment bijgehaald, met alle partijen die hun rol wilden spelen, van Britten, Nederlanders, Amerikanen, tot en met alle mensen van alle eilanden aan toe. En als dat al te hoog gegrepen was, doe dan iets waardoor er in ieder geval mooie beelden komen. Of muziek die het ideaal van de onafhankelijkheid onderstreept, in plaats van een zwak Westers symfonieorkest.

Maar wellicht moet ik me daar voor al het andere bij bedenken dat ik niet de doelgroep ben - sterker, ik zit daar een halve wereld en een paar honderd jaar van verwijderd. Het hele punt van de film is dat Indonesie onafhankelijk wordt, en het verhaal raakt in Indonesie blijkbaar goed. Misschien is de boodschap wel gewoon dat het niet aan ons is om daar een oordeel over te hebben, dat kunnen ze heel best zelf daar.

Asylum-crap.

Als er nou nog een greintje van zelfspot te vinden zou zijn was het misschien nog te verteren geweest. Helaas, niets daarvan. Wel een suf verhaal, flauwe actie, derderangs acteurs en ietwat verlepte actrices. En vooral lelijk geproduceerd, slordig geedit en met belachelijk slechte effecten. Het geheel bereikt een aboluut dieptepunt aan het einde - het was kennelijk teveel gevraagd om de eindscenes in een echt vliegtuig te filmen.

Troep.

Het boek was beter.

Op de mooie locaties en een paar leuke actiescenes na is er niet zoveel te melden over de film, vind ik. Brown en Taylor zetten nog redelijk geloofwaardige rollen neer, maar de rest hangt er een beetje bij - inclusief Mimieux die er met de blonde haren bijgesleept lijkt. Van de motieven en achtergronden heeft iets teveel de vertaling van boek naar scherm niet gehaald lijkt het - het is wel een tijd geleden dat ik het las, maar ik meen me toch wat meer inhoud te herinneren.

Niettemin, de overval en de vechtpartij met kettingzaag zijn wel erg leuk. Daar scoort de film dan nog wat mee.

Niet mijn favoriete Shakespeare.

Hoewel het verhaal ijzersterk is, klopt de timing niet voor me - wat langdradig en af en toe verliest het zich wat veel in bijzaken. Misschien dat ik niet in de juiste stemming was, dat kan ook.

Gelukkig wel in de originele teksten, dat is wel min of meer een vereiste vind ik als het om Shakespeare gaat. Daar blijkt ook wel hoe sterk die zijn, ook iemand die nog nooit van Shakespeare gehoord heeft zou zo maar eens een paar van de teksten kunnen herkennen - ik noem maar even de woorden van Shylock als hij vraagt 'If you prick us, do we not bleed'. Wat overigens wat ongemakkelijke parallellen oproept met de huidige haat tegenover bankiers.

Wel geniaal mooi gespeeld. Vooral Pacino natuurlijk, hoewel hij erg dicht op de rand van overacteren balanceert. Maar ook de rest van de cast is in topvorm - overigens wel vaker bij Shakespeare-films. Dat geeft kennelijk een enorme extra motivatie om er iets moois van te maken, en dat komt er hier zeker ook uit.

Het verhaal is een stuk interessanter dan de film, en de documentaire Deep Water (2006) die Bélon al noemt (dank!) geeft daar eigenlijk een veel beter en veel diepgaander beeld van. Maar toch, hoe voyeuristisch het misschien ook is om deze geschiedenis weer op te rakelen - het zal je man of vader maar zijn - ik kende het niet, en het is een interessant en wellicht leerzaam en nuttig verhaal om te kennen, en de vertelling aan de hand van een acteur is daar een zinvolle toevoeging aan. Al is het in mijn ogen een minder goede dan de documentaire versie in Deep Water.

Heeft het verhaal je te pakken, google dan ook even naar de foto's van de boot, zoals ze ligt te vergaan op een suf eilandje in de Caraiben. Mooi beeld, in de zin van de vergankelijkheid van wat de mens zich droomt en wrocht, maar dat had toch naar Crowhurst toe wat beter gekund wellicht, en zeker met wat meer respect. Je zal maar in zijn schoenen gestaan hebben, ik geef het je te doen.

So I am to die for your sense of honor?

Het blijft me toch altijd een raadsel waarom wij Nederlanders en andere westerlingen zo weinig begrijpen van een concept als eer - en wellicht nog veel erger, hoe het kan zijn dat we maar zo weinig begrijpen van het eergevoel dat een heel groot deel van de wereld wel voelt.

Deze film blinkt wellicht uit in de uitleg van hoe dat mis gaat. De per definitie al eerloze Mr Lawrence die weigert zijn verantwoordelijkheid te accepteren, zijn lot probeert te ontlopen. Terwijl hij door zijn laffe en slappe gedrag toch geen enkele aanspraak meer kan denken te maken op welke status dan ook. En hoe hij dan ook nog weigert om zijn vriend, zijn strijdgenoot te vrijwaren. Vreselijk. Hoe kan iemand zo diep zinken, zo ver afdwalen.

Het contrast tussen Celliers en Lawrence had wel wat strakker aangezet kunnen worden wellicht, en Bowie vult die rol ook maar matig in - zeker in vergelijking met de Lawrence van Tom Conti. Niet bepaald een goede acteur, de man with the golden voice, ondanks zijn enorme schare fans waar ik overduidelijk niet bij hoor. Het zal wel iets persoonlijks blijven, met een paar uitzonderingen vind ik zijn muziek ook al niks. Zelfs van Sakamoto heb ik betere soundtracks gehoord dan in deze film.

Verder niet veel over te melden eigenlijk, voor mij is de film vooral een vergeetbaar stuk pulp dat zeker geen cultstatus verdient.

Ik herinner me de ophef nog wel die het boek waarop deze film gebaseerd is indertijd opleverde - en dat terwijl ik toen nog lang niet zo vaak als nu in Frankrijk kwam. Maar die ophef en maatschappelijke verontwaardiging kwamen nog niet in de buurt van deze film - wat een ongekend sterke aanklacht tegen de maatschappij is het, dit verhaal over de wat naieve en onhandige Laura die omringd door een zeldzame collectie hufters probeert zichzelf staande te houden.

Déborah François speelt dat met ongekende inzet en met haar hele fysiek. Toch zelden iemand gezien die in alle vezels van haar lichaam uitstraalt dat het echt, echt helemaal niet ok is wat er gebeurt - als een soort voorlichtingsfilm van de ‘nee is nee’ campagne zou je nauwelijks iets overtuigenders kunnen vinden. Ook in dat opzicht, je bent toch wel een zeldzame hufter als je dan toch alsnog misbruik gaat maken. Want dat is het toch overduidelijk, daar kan niemand ook maar een enkel argument tegenin brengen.

Een van de meest deprimerende films die ik ooit gezien heb. Aan de andere kant ook wel erg sterk gemaakt, maar verwacht niet dat je er een leuke avond mee hebt. Wat bij mij nog eens extra hard aankomt is dat de mooie François vrij sprekend lijkt op twee jonge Françaises die ik heb zien opgroeien. Ik moet er toch niet aan denken dat zij ooit in zo’n situatie terecht zouden komen.

Ach ja, de jaren-70 met het speciale genre rampenfilms wat je toen had. Gelukkig dat dat vergeten is, wellicht door het debacle van dit gedrocht.

Want dat het dat is, daar mag toch geen discussie voor nodig zijn. Wie tien jaar na de maanlandingen, en twee jaar na Star Wars nog met zulke tenenkrommend slechte beelden aankomt, daar is een berufsverbot nog veel te vriendelijk voor. En dat dat verdiend was, dat bewijst de film wel in alle opzichten - narratief, cinematografie, sound - dat toch iemand het in zijn hoofd gehaald heeft om daar een oscarnominatie op te plakken!

Leuk om de cast te zien, maar niet om het goede spel - dat laten ze ook maar nauwelijks zien. Beter een andere film, zelfs voor een verstokte fan van Connery of Wood zou ik zeggen, sla deze toch maar over. Sommige lijstjes moeten niet compleet zijn.

Alle verplichte cliches die horen bij het genre komen langs. Jammer wel dat de ramp zelf wat slordig verteld wordt, er rammelen wat teveel details en de natuurwetten worden voor het gemak maar over het hoofd gezien. Maar ook wel een lekker vlotte film die grotendeels behoorlijk gefilmd is, met een paar redelijke acteurs erbij en ondanks de lengte niet heel erg langdradig. Leukste vond ik wel de scenes van de cameraman en de journalist, die leuk tegendraads de boel aan het opruien zijn.

Style over substance.

Waar deze film wijd en zijd geroemd wordt als het beste en het eerste met van alles waaronder als eerste science fiction film, vind ik het boven alles het eerste voorbeeld van style over substance. Het verhaal is te dun voor woorden, het motief is naief en lijkt van het omslag van Das Kapital te zijn gejat, met wat ideetjes van H.G. Wells er slordigjes doorheen gemixt. Een toekomstvisie kan ik er met de beste wil echt niet in zien, en voor de moraal kan je ongeveer elke andere film ook dezelfde lof toedichten. Verder is er geen karakterontwikkeling, de personages krijgen geen inhoud van belang. Alleen de setbouw en wat trucjes die we nu special effects zouden noemen zijn goed - maar net zoals met alle films van zo lang geleden, moet daar echt wel de kwalificatie 'voor die tijd' bij. Eigenlijk de enige scene die me echt goed ligt is die waarin Freder in zijn hallucinatie de verwording van de machine tot Moloch ziet, en algemener is het eerste kwartiertje of zo het sterkst - wat daarna komt is toch vooral langdradig en veel, heel erg veel meer van hetzelfde. Niet voor niets dat er vrijwel meteen al drie kwartier uitgeknipt werd, en onder de invloed van de Nazi's bleek de film ook in 91 minuten te passen.

Wellicht is het de review van H.G. Wells die me het meest aanspreekt - die kende vanzelfsprekend indertijd al deze materie als geen ander, en zag in het script de ideeën van Shelley, Čapek en zichzelf gejat worden. "Quite the silliest film" zei hij, en daar ben ik het geloof ik toch echt wel mee eens.

Ja best wel slecht.

De timing werkt niet, het verhaal is matig, het embedded stukje geschiedenis is te lelijk gefilmd, de regie laat veel te veel steken vallen, de cinematografie is veel te vaak prut, en het is de verkeerde versie van de Deguello. Over de hele linie close, but no cigar. En dat dan met zo'n cast.

Het enige wat verbaast is dat Verbinski na deze misser nog aan de bak gekomen is. Het zal wel zijn dat mensen in de war waren met Vidal. Toch, hij heeft er kennelijk wat van geleerd, want zijn latere films waren wel wat beter.

Nou nee.

Het idee kan dan zijn dat Michael Mann door zijn rol bij de originele serie heel goed in zijn hoofd had hoe dat had moeten zijn, maar evengoed lijkt de film er in ongeveer niets op. Het ontbreekt aan de 'echte' Tubbs en Crockett, de panache van Johnson, de stille kracht van Edward James Olmos en de rijkdom van de hele originele cast - en over de Ferrari begin ik maar helemaal niet.

Wellicht eerlijker om de film als een op zichzelf staand iets te beoordelen, en dan valt op dat de sfeer wel degelijk sterk is en de soundscapes ook bij afwezigheid van Jan Hammer best sterk zijn. Gong Li die een hoop kritiek krijgt ligt bij mij best goed, en daarnaast altijd jammer als een klasbak als Naomie Harris een toch wat klein rolletje heeft.

Dat was het positieve nieuws overigens, want Colin Farrell is lomp miscast - en niet omdat hij een slechte acteur is, verre van. Maar hij past absoluut niet op deze rol, is overduidelijk uitgezocht omdat hij in de verte wel wat op Johnson lijkt maar qua spel, mimiek en dictie komt het gewoon nergens in de buurt van wat nodig is. En wellicht het ergste, die onderkin. De film is uit 2006, toen mocht fatshamen nog dacht ik zo?

Saaie boel.

Het grootste probleem is wellicht dat het script op niets trekt en het onderliggende gegeven ook al niet bijster aanspreekt. Probeer er dan nog maar iets van te maken - en dat lukt dus ook maar matig, ondanks de overweldigend zware cast, en allemaal ook fijn bezig en in een rol die ze ligt. Met uitzondering van Clooney eigenlijk, maar dat kan aan mij liggen - ik vind hem meestal niet zo enorm overtuigend.

Qua beelden spreekt het ook allemaal niet zo aan - grijze mannen in grijze pakken in donkere kantoortjes. Doet me wat veel denken aan mijn werk vroeger.

Sfeervol, grimmig, duister.

De doorleefde kop van Mads Mikkelsen met zijn vettige grauwe haar past prima in het verhaal. Een wat ongewoon verhaal wellicht - tenslotte, niet elke paardenhandelaar kwam indertijd zomaar even in opstand tegen de gevestigde orde. En als dat al wel gebeurde, had de plaatselijke landheer meestal wel de middelen en de neiging om daar op gepaste manier korte metten mee te maken. Dat Kohlhaas geen gemiddelde boer was, en zijn landheer niet al te handig, daaraan danken wij dit verhaal überhaupt.

De rauwe sfeer van de middeleeuwen komt er aardig uit, net als de gierende wind over het onbarmhartige landschap. Op het spel van Mikkelsen en de rest van de cast is weinig aan te merken vind ik, hoewel Denis Lavant niet precies zijn sterkste rol ooit neerzet. Wat me dan wel af en toe echt irriteert is het gebruik van ontoepasselijke geluidstrucjes in de soundtrack. Alleen de wind was daar wel genoeg geweest. En ook in de cinematografie af en toe van die overbodige trucjes, die uiteindelijk vooral irriteren, weinig toevoegen aan het totaal. Maar het laatste beeld is dan wel weer sterk, en maakt een hoop goed.

Toch is de vertelling wat te eenzijdig om echt boeiend te worden. Er mist net iets te veel diepgang in de beweegredenen van de bad guys, en ze zijn net niet abstract genoeg om dat maar helemaal buiten het oog te laten.

Toch leuk.

Voor Diane Kruger.

Want ze heeft toch echt de mooiste rol in deze prul. De volgende rol is voor de auto's. Die glimmen toch algauw minder mooi. En de andere rollen zijn absoluut bordkarton.

Jammer. De strips indertijd waren echt leuk en spannend. Dat is deze film niet echt. Wel moet ik zeggen dat ik best gecharmeerd ben van de mooie hard-contrast kleuren. Fijn primair. Zwart is zwart, rood is rood, blauw is blauw. Als de ogen van Diane Kruger. Ben ik daar weer terug. Dat was geen lange omweg, maar die maakt de film ook niet.

Kijkvoer.

Trieste boel, als je er even over nadenkt.

Ik zag net na deze een BBC-productie over een stukje Engelse historie. Dan wordt het verschil in klasse toch wel heel pijnlijk duidelijk.

Het meest irritant is dat de film wel met veel moeite decors, aankleding en gebeurtenissen uit de 17e eeuw behandelt, maar daar met een aan een flater naderende stijlfout de huidige normen, waarden en omgangsvormen bij gebruikt. Als de stadhouder-prins een opdracht geeft, dan zegt de dienaar niet 'komt goed' of zoiets stompzinnigs - ik geef maar een willekeurig voorbeeld. En wat ook al opgemerkt was - door Black Math - is het niet zo waarschijnlijk dat een gelovig iemand als Michiel de Ruyter luidkeels 'godverdomme' gaat lopen roepen. Wel het enige woord dat met behoorlijke dictie uit zijn keel komt, overigens.

Waarbij ik moet zeggen dat de cast me nog niet eens zo heel erg tegenviel. Met Frank Lammers had ik niet zo'n moeite bijvoorbeeld, en Sanne Langelaar is ook niet zo slecht. Wel jammer dat er voor de rest weer wat teveel uit het te kleine poeltje BN-ers gevist wordt, met als toppunt de zwak spelende Hauer. En ook wat pijnlijk dat in de scenes met de paar Britse acteurs alle Hollanders zo kansloos weggespeeld worden. Slordige regie vooral, die had daar beter op moeten letten.

Even triest is het bij de beelden op zee. De matrozen gaan als slakken door het want, om maar eens wat te noemen - terwijl de vijand binnen schootsafstand ligt. Niet echt overtuigend, om het heel zacht uit te drukken. Ook veel te veel herhaling van hetzelfde trucje als het op schieten aankomt. De cinematografie is saai en herhaalt ook teveel - alsof de cameraman net een slide gekocht heeft en die aan het uitproberen is, zo kwam het op me over.

Wat het echt afmaakte vond ik wel het gesjoemel met de toch vrij goed bekende historische gebeurtenissen rond Chatham, de moord op de gebroeders De Witt en de bijzetting van De Ruyter. Onnodig, maar wel wat bevestigend.

Om toch nog iets positiefs te zeggen als afsluiter, ik vond de locaties wel mooi - goed gevonden en aan- en opgevuld, en uitgezonderd een paar kleine slordigheidjes - modern gefreesde delen op de steiger - behoorlijk overtuigend. Maar dat maakt het niet tot een goede film.

Leuk.

Ik maakte me eerst wel wat zorgen of het met de casting van Pattinson niet te veel op die film van Denis zou gaan lijken, maar daar is gelukkig absoluut geen sprake van. Bong Joon Ho is wellicht niet heel erg origineel met deze film - doet een leuke mix van een serie genrecliches met een snufje Hunger Games en Starship Troopers. Daarmee lang niet zo geniaal als Parasite, maar wel fijn kijken. En met wat fijne maatschappijkritiek subtiel er tussen door.

Wat me niet heel duidelijk werd is wat de rol van Anamaria Vartolomei - Kai Katz - nou precies toevoegt. En man man man wat is die Ruffalo toch een irritante vent. Perfect gecast, dat dan weer wel.

En natuurlijk jammer van de overdosis voiceover.

De hele film is meer een sfeertekening dan een verhaal. Acteren en regie allebei echt vakwerk. Beelden mooi gedaan - maar wel op de rand van irriterend, er wordt net iets teveel voor gezorgd dat het licht uit de goede hoek komt.

Twee-en-een-half uur is wel lang voor een film waarbij het verhaal niet het grote ding is. Toch verveelt het niet.

De naam van Bruce Willis op de poster wekt misschien wat onterechte verwachtingen. Hij heeft een nogal klein rolletje dat past bij zijn leeftijd - geen Die Hard perikelen of woeste actie. Maar wel een behoorlijk degelijke thriller die toch vrij spannend blijft tot aan het wel wat voor de hand liggende einde - als er al kritiek moet zijn, dan is het misschien het meest terecht om te zeggen dat het allemaal wat weinig dapper en wat gewoontjes is.

Verder is het wel gewoon vakwerk, al moet me van het hart dat de cover versie van Brothers in Arms en de gejatte versie van Ace of Spades het niet echt redden bij de originele versies. Daar zal wel geen budget voor geweest zijn, en dat is misschien ook wel wat de hele film ietwat nekt. Hoewel, 15 miljoen volgens IMDB. Misschien was het beter geweest om iemand anders dan de brave Bruce te casten voor die rol.

Film kijken als onthaastingstherapie.

En eerlijk gezegd was ik halverwege de eerste run in slaap gevallen, en wat me er vanochtend van bijstond was zo ongeveer het gemiddelde van het niet al te positieve beeld dat in veel van de berichten hier doorklinkt. Daar had het bij kunnen blijven, maar iets intrigeerde me - en dus heb ik deze wat regenachtige en slome middag gebruikt voor een tweede kijkbeurt. En dat beviel bepaald beter.

Wat niet zo goed werkt voor mij is dat de flashbacks af en toe wat slecht passen in de hoofdlijn van het verhaal, en vooral doordat de oudere/jongere acteurs nogal eens niet bepaald lijken op hun andere versie. Dat maakt het lastig om het te blijven volgen, en zeker als je per ongeluk tegelijkertijd ook even je social media aan het checken bent. En een ander ding is dat er in de laatste 30, 40 minuten niet zo bijster veel gebeurt. Dat had toch echt wel wat korter gemogen. En dan Sweet Caroline nog, getver.

Verder is het eigenlijk wel een redelijk ok filmpje. Clooney werkt best goed als norse ouwe brombeer, Jones is gepast irritant met haar bekakte accent en pruilmondje. Maar de beelden zijn super, en dat maakt toch wel een hoop goed. Een heerlijk contrast met het natte grauwe landschap dat ik uit mijn raam zie.

Het komt er uiteindelijk op neer dat de timing en de spanningsboog niet werkt. Dat lijkt wel degelijk een bewuste keuze, gezien de laatste scene en hoe de aftiteling daar omheen loopt. Op zich wel positief eigenlijk, je moet af en toe iets anders proberen - ook als het misschien weinig kans van slagen heeft.

Veel te veel archiefbeelden, maquettes in een badkuip, stormen in een glas water. Veel sterren met bekende namen, maar nauwelijks een seconde behoorlijk acteerwerk - van de bordkartonnen Charlton Heston tot de tinnen soldaat Toshiro Mifune. Triest om ze zo te zien stuntelen. Gedateerd, jazeker - dit prutswerk mag gerust vergeten worden.

Want dit is toch denk ik met afstand de slechtste oorlogsfilm die ik gezien heb. Alleen interessant door het verhaal en de historie. Maar die kan je misschien beter gewoon even op de wikipedia nalezen. Daar staan dan ook nog eens wat interessante fotootjes bij van de echte schepen en Midway Island - de film heeft alleen namaak te bieden.

De gelijknamige versie uit 1976 was prut, maar deze sort-of remake is zo mogelijk nog erger.

Bordkartonnen karakters, zelfs voor de niet al te beste acteurs teveel echt slechte scenes, een overdaad aan slordige CGI, en veel te veel vals sentiment. Toch triest, dat in de hele filmgeschiedenis er nooit iets zelfs maar in de verte in de buurt van Tora! Tora! Tora! (1970) komt. En ik begin al helemaal niet over Midway (1976), en gerekend dat de technologie het toch zoveel makkelijker maakt om zo'n film te maken, is deze film eigenlijk nog slechter.

In de bezetting veel bekende namen - maar ik betwijfel of zelfs maar een enkele daarvan aan deze film herinnerd wil worden. De hypotheek moest betaald, meer dan dat komt er echt niet uit. Lokkertjes voor op de poster. Goedkoop winstbejag zonder moraal. En het is ook zonder meer een terechte vraag waarom Emmerich deze kans kreeg van de producers - want wat hij gepresteerd had op dat moment leek er ook al niet echt op. Daarna overigens ook niet, voor wat dat betreft.

Zo ongeveer elke oorlogsfilm is beter dan dit smakeloze, inspiratieloze en vooral zielloze prutswerk. Neem het van mij aan, kijk liever twee uur naar het testbeeld.

Misschien op het verkeerde moment gekeken, maar in tegenstelling tot de schijnbaar unanieme verrukking van mijn voorgangers ben ik niet zo heel enthousiast over de film. Het verhaal raakte me niet echt, de ontwikkeling van de hoofdpersoon werd me niet eigen, van de acteerprestaties of cameravoering was ik niet diep onder de indruk. Een wat cliché film over een al te vaak bediscussieerd onderwerp, zo komt het even op me over.

Jammer, ik heb wellicht iets gemist. Op een later moment nog maar eens kijken dan. Tot het zover is ben ik niet zo positief.

Goh is de film al zo oud. Je ziet het er niet aan af.

De beschrijving is wel een beetje achterhaald. Tobias is dan wel een dwaas, maar een onderzoek naar kettingrokers is me niet opgevallen. Hij is in plaats daarvan zieltjeswinner voor de plaatselijke kerk die wat aan het leeglopen is. Verder is het allemaal best schattig, al is het einde echt wel wat al te mierzoet. Maar tot dat toeslaat is het best te doen, en dat komt wellicht vooral door het aanstekelijke spel van Karllson en Millhagen.

Misschien dat het indertijd wel werkte - de film, bedoel ik dan, niet zozeer Dogma 95. Of dat voor een filmmaker wel of niet werkt is een persoonlijk dingetje lijkt me, geen absoluut gegeven. Festen was best leuk, deze film vind ik wat minder. Heeft dat wat met het dogma te maken? LIjkt me niet.

Dat deze film me dus minder goed ligt is misschien vooral een dingetje van de tijd, er zijn ondertussen een hele serie Deense films geproduceerd over buitenbeentjes en vreemde families. Sommige daarvan zijn beduidend beter dan Mifune - en niet alleen qua production values. Wat heeft deze dan als onderscheidende eigenschap? Achteraf niet zo heel veel, vind ik als ik heel eerlijk ben.

Ondertussen ingehaald door de tijd lijkt Dogma 95 volstrekt vergeten, en regisseur Kragh-Jacobsen ook - Mifunes Sidste Sang was dan wel niet zijn laatste liedje, maar wel een one hit wonder.

Een uiterst prettige actrice in een heel fijne film.

Op zich heeft Hoeks een wat kleine rol - dat wil zeggen, ze is niet heel veel in beeld. Wel erg aanwezig in het verhaal, en in het hele mysterie, waardoor de momenten dat ze in beeld komt des te meer lading krijgen. Maar er is meer. Geoffrey Rush die de film draagt, bijvoorbeeld. Altijd mooi om een zo monomaan karakter tot leven te zien komen, zowel in de diepte van z'n monomanie als ook in de betekenis dat daar beweging in komt. Net als Hoeks' personage eigenlijk, wat dat betreft. Voor elkaar gemaakt, zou je haast zeggen.

Qua fotografie erg veel moois - het begint al met de perfecte symmetrie van Rush met z'n verjaardagstaartje. En hoewel dat niveau niet constant zo hoog blijft, is er toch heel veel te zien. Knap gedaan. Net als de soundtrack van Ennio Morricone - het kan je smaak wel of niet zijn, maar het is duidelijk dat de man zijn talent niet kwijtgeraakt is onderweg, zo mooi als hij de emoties van het verhaal weet te onderbouwen, weet aan te vullen.

Nogal bijzonder allemaal. En waar ik eerder niet zo onder de indruk was van de films van Giuseppe Tornatore, ben ik dat nu wel. Een film om meteen nog eens te zien, en de details die je eerder over het hoofd gezien hebt in je op te nemen. Want hoewel er natuurlijk meteen alweer mensen zijn die beweren dat ze alles allang zagen aankomen - en zelfs als dat al zo is - dan nog is het een feest om alle puzzelstukjes aan elkaar te passen.

Als een kunstwerk.

Het is toch al een tijd geleden dat ik zo'n lelijke film gezien heb.

Wellicht is het verhaal dan nog leuk voor mensen die graag een weekendje in een stuk of wat escape rooms doorbrengen. Met de ene ongeloofwaardige plottwist na de andere, jawel. Maar waar het vandaan komt, je moet het maar willen geloven. Aan de karakters ligt het in ieder geval niet, die blijven als bordkarton zo dun, daar kan je alle kanten mee uit. Of niet, en dat ligt me dan beter.

Bij de actie is het veel geschiet en veel geren, maar erg geloofwaardig wordt dat ook al niet. En arregadde, wat lelijk gefilmd - het lijkt wel of Peter Berg nog nooit een film in het actiegenre gezien heeft. Ofwel dat, ofwel hij is het echt volledig kwijt, want dit is gewoon echt troep, de eerste de beste Aziatische vechtfilm is daar wel het bewijs van.

Het enige waar ik dan nog iets mee heb is dat de almachtige en van sleepnet voorziene inlichtingendienst boel toch echt elke keer weer kansloos te kakken gezet wordt. Dat komt dan wel ietwat overeen met wat ik daarvan verwacht. Laat dat dan dat halve puntje zijn.

Aardig niemendalletje met een paar aardige vrouwen in niemendalletjes. En wat jongens die wat te jong voor ze zijn, als je je daar wat van aantrekken wilt. Hoewel er in de film meer uitgetrokken wordt, al zie je daar vrij weinig van.

Goed, de beelden zijn fris en vrolijk, en de ouwe fietsen doen het nog prima - nauwelijks een rimpeltje aan te zien. Vrolijk vermaak, meer moet je er vanzelf ook niet van verwachten. En ja, een film met Marie-Josée Croze begint wel al met een voorsprong.

Boek ooit gelezen, en nooit doorgehad dat er ook een film van gemaakt is.

Daardoor kijk ik er wel heel anders naar dan mijn voorgangers, en het helpt wellicht ook dat Kris Kristofferson bij mij wel altijd een held zal blijven. Dat krijg je als je in de jaren-70 en -80 opgegroeid bent. Dan is ook Daniel J. Travanti een bekende kop en een geliefd acteur, en voor Cheryl Ladd bleef je toen thuis. Als ze op tv kwam, bedoel ik.

Het verhaal van John Varley komt er precies uit zoals ik het in mijn hoofd had nog. Toch niet alles wat ik in die tijd gelezen heb staat me nog zo goed bij, en de kracht van het boek wordt misschien bij lange niet gehaald in de film, maar daar staat wel de heerlijke sfeer en campy uitwerking tegenover. Dat de effecten ook voor die tijd bedenkelijk zijn past daar ook weer bij.

Fijne film waar ik met veel plezier naar gekeken heb, dus. Maar dat zal wel niet voor iedereen opgaan.