Opinions

Een nieuwe take op het apocalypse lost genre - want het zijn onze eigen hulpjes in de huishouding deze keer, in plaats van terminator-achtige vechtersbazen met een minigun die nooit leeg raakt. En nog zo eens wat, Georgia (CGM vanzelf) loopt op alle dagen.

In de uitwerking best ok eigenlijk - de verplichte twists komen voldoende verrassend uit de hoge hoed, en al te ongeloofwaardig wordt het voor mij niet. Tenminste, als je al met het basisgegeven meegaat, dan kan de rest ook allemaal wel. En CGM en haar tegenspeler/filmvriendje Smith doen het eigenlijk gewoon best goed, de beelden zijn behoorlijk, de muziek irriteert niet.

Nouja, mij niet. Kennelijk denken veel mensen er anders over, want de gemiddelde score is best laag - en zeker als je imdb daar bij neemt. Dat valt me wel eens vaker op bij de films van CGM, Shadow in the Cloud was daar recent ook al een voorbeeld van. Misschien hebben veel kijkers een andere verwachting van haar dan dit soort film? Hoe dan ook, ik heb me hier wel weer mee vermaakt - misschien niet heel goed, maar zeker ook niet slecht.

Musicals zijn echt mijn ding niet, en dat geldt ook voor deze. Niettemin is het wel knap hoeveel trucjes er met de muziek uitgehaald worden, en het visuele spektakel is ook best mooi gemaakt. Toch, een duet van Kidman en McGregor kan nog zo schattig zijn, bij mij levert het geen punten op eigenlijk. En het verhaal waar het geheel aan opgehangen is is wel wat al te simpel om daar nog iets in te kunnen zien.

Laat ik me met mijn stem maar een beetje op de vlakte houden, ik heb me tenslotte wel een beetje vermaakt, al was het dan mijn genre niet.

Voor de kritiekloze fan.

Daar ben ik er een van, kennelijk. Want de mooie plaatjes van Ozturk - wellicht grotendeels wat hij al had liggen - verbergen vrijwel volledig dat de hypnotiserende stem van Dafoe eigenlijk weinig inhoudelijks te brengen heeft, geen echt inzicht geeft in de onderwerpen die aangesneden worden. Is dat erg? nauwelijks, want ook zo is het een overdonderende en verstillende ervaring. Als enige punt wat me wel wat dwars zat, de wat oubollige en te veilige keuze in de klassieke soundtrack. Dat had toch wel wat gedurfder gemogen.

Mooie ouwe film.

Prachtige plaatjes van de bergen, en mooie sterke ouwe held in Spencer Tracey. Geloofwaardig als een echte ouwe niet kapot te krijgen bergboer. Zijn broertje Robert Wagner is zijn absolute tegenpool - en da's wel een van de wat minder goede details in het verhaal, hij weet zijn weg niet in de bergen en kan niet klimmen. Niet heel geloofwaardig, als je daar geboren en getogen bent.

In het verhaal worden de karakters op de ouderwetse manier van een western uitgediept - tot zover als nodig is om de goeien en de slechten duidelijk op hun plek te zetten. Hoe dat afloopt is misschien wel wat voorspelbaar, maar voor het zover is is het verhaal toch best bloedstollend. De klimonderdelen zijn bovengemiddeld goed voor een speelfilm, hoewel de technieken natuurlijk volstrekt verouderd zijn - ai, uit de hand zekeren, en we zien ook nog waarom dat tegenwoordig anders gaat.

Da's in een hele serie latere films toch best wat slechter gedaan. Dan houdt dit ouwetje zich goed. Net als de held die de hoofdrol speelt.

Een mooie integere behandeling van een moeilijk onderwerp. Super mooi gespeeld door een prima cast met Seyfried als bekend boegbeeld. Maar pas op, het is geen vrolijke film, de waarschuwing die je vooraf te lezen krijgt is zonder meer terecht.

Ik vraag me dan achteraf wel een beetje af voor wie deze film precies is. Niet voor de mensen die zelf aan deze of een vergelijkbare vorm van depressie lijden, denk ik, want die weten al wel hoe het werkt. En ook niet voor hun familie misschien, want een beter of dieper inzicht in het hoe en waarom krijg je er niet van, evenmin als handvaten of hulp over hoe je er dan mee om moet gaan. Het blijft gewoon een heel vervelende en nare ziekte - maar zelfs die boodschap wordt niet echt helder, dat het een ziekte is, niet zomaar iets waar iemand zelf even iets aan kan doen.

Daarmee twijfel ik nogal of ik deze film wel aan iemand zou aanraden. Misschien is het beter om een stevige wandeling te gaan maken, of een puzzel te doen. Alleen als je overtuigd fan bent van Seyfried, dan misschien.

Het begin vond ik bijzonder sterk en erg leuk tegendraads - het was wel ietwat een teleurstelling dat dat zich niet doorzet over de hele film heen, en het net iets braver en daarmee minder scherp is in het grootste deel. Wel is het einde dan weer geniaal. Schneider en Birkin zijn oogverblindend mooi en doen je verlangen dat je in de jaren-70 terug kon stappen. Van Trintignant was ik dan wat minder onder de indruk, maar dat komt misschien omdat hij nogal op iemand lijkt waar ik wat moeite mee heb. Storend.

Poep- en plashumor.

Als een soort parodie op de veelluik- fragmentenfilm. Jammer dat er niet nog een of andere bespottelijke poging bijkomt om de fragmenten bij elkaar te laten komen, dan was het een mooie dikke vinger geweest naar alle elitaire prutswerk dat er de laatste jaren op dat gebied langs komt. Ook jammer dat een net te groot deel van de grappen niet echt werkt. Toch is er nog genoeg over waar ik echt wel om lachen kan. Bijvoorbeeld de Steve Jobs parodie is eigenlijk stiekem best goed. En in elk fragment zit eigenlijk wel haast zo'n moment dat dan weer zo goed werkt dat het eigenlijk alle missers van daarvoor goed maakt. En zeker makkelijk te verteren, want heel lang duurt het allemaal niet - de fragmenten niet, en de hele film ook niet.

En wat ook wel helpt is de hele serie erg bekende namen die meedoet - en in een aantal gevallen ook zeker uitstraalt dat ze daar voor hun plezier zijn. Een andere verklaring is er ook eigenlijk niet voor wat ze daar aan het zoeken zijn - gezien het beperkte budget kan het nauwelijks zo zijn dat ze voor het grote geld gekomen zijn.

Toch is als je het resultaat optelt de som wat mager. Was er een mooie rode draad geweest die het hele zooitje samenbracht, dan was het een meesterwerk geweest. Nu is het toch eigenlijk meer een poep- en plasfilm. De overheersende negatieve kritiek zal wel vooral komen doordat haast niemand wil toegeven dat dat af en toe best leuk is.

Donker. Zwart. Cynisch.

En daar bovenop nog eens echt ouderwets vakwerk. Want alles klopt, als de film teneinde is zitten alle puzzelstukjes in elkaar en blijkt er geen detail overbodig geweest te zijn. Met een verhaal dat uit het leven gegrepen is - letterlijk. Waar bij de meeste films 'based on true events' de alarmbellen al afgaan, is deze film een voorbeeld dat het ook de andere kant uit kan gaan, want het verhaal is zo ingewikkeld, invoelbaar, en vooral ook herkenbaar echt dat het daardoor aan waarde wint. Het gaat over echte mensen, zoals wij allemaal - wat we zien is wat er met onszelf gebeuren kan, als we in zo'n situatie terecht komen - en hoe extreem die misschien ook lijkt, de kranten staan er regelmatig vol mee. De motieven en reacties van de acteurs liggen daarmee dichter bij onszelf dan we misschien willen toegeven. Zo kruipt de film echt onder de huid, laat je geen moment los uit het verhaal dat er te vertellen is.

Prachtig vakwerk ook krijgen we te zien in de cinematografie. Mooie kunstige beelden - nergens voeren ze de boventoon, maar ten dienste aan het verhaal. In een perfect uitgewerkte blauwzwarte kleurzetting die de sfeer bepaalt - haast meer nog dan dat het verhaal zelf dat al doet. Net als de muziek - perfect ten dienste aan de sfeer, de stemming, het moment in de film.

Daniel Auteuil speelt weer eens een grimmige figuur die ver van het normale pad zijn leven doormaakt. Dat ligt hem kennelijk goed, ook hier is hij perfect op zijn plaats en op de top van zijn metier. Vakwerk. Geen speld tussen te krijgen. En de rest van de cast wordt daar wellicht door meegetrokken, door meegenomen in de perfectie - ik kan eigenlijk geen enkele scene vinden waar ook maar de geringste twijfel aan is. Wie daar zeker nog bij genoemd moet worden is Philippe Nahon, die met zijn uitstraling zonder enige moeite - schijnbaar - de griezeligheid en verwerpelijkheid van een Hannibal Lecter waarmaakt. Zonder daar eigenlijk echt iets expliciets voor te hoeven laten zien. Nogmaals - vakwerk, en geinspireerd en verlicht vakwerk. Alsof de hele crew hier op hun tenen loopt, het uiterste van zichzelf vergt en dat ook kan laten zien.

Het einde past daar ook volledig in. Zoals het hoort, geen Hollywood-onzin met happily ever after, maar een passend einde aan een diep-cynisch, inktzwart verhaal. En dat daar toch een sprankje hoop bijhoort, waar je haast van zou gaan zitten janken.

Beter dan dit wordt het niet.

Aardig.

Behalve op het laatst is de muziek goed te harden, en buiten dat is Dreyfus erg goed op dreef. Jammer wel dat de verhaallijnen voor een deel vergeten worden, en in plaats daarvan was los sentiment wordt opgedist. Dat doet toch wel wat af aan het geheel, en zeker bij herziening. Verder vooral eigenlijk wat te weinig bijzonder, de vergelijkingen met Forrest Gump missen dan vooral ook dat deze film de vonk ontbeert die die film tot iets geniaals maakte.

Weer zo’n stukje relatief recente geschiedenis waar we eigenlijk niets van weten. Weggedrukt door de bedoening van WW2 die daarna kwam, en tsja, het was in een ander land een heel stuk verderop. Of toch door kwade bedoelingen weggecensureerd, ook nu nog. De doofpot draaide toen in ieder geval overuren, en dat komt nu ook best nog wel eens voor - het bestuur van de meeste landen leeft tenslotte niet volgens het motto ‘eerlijk duurt het langst’. En vergelijkbare dingen gebeuren vandaag de dag nog steeds - denk maar even aan de arme Oeigoeren.

Of de film behalve het onderwerp nou zo verschrikkelijk goed en interessant is, mwah - in ieder geval is de interactie tussen Jones en Orwell interessant. Ook daar wist ik eigenlijk niet echt van. En een fraai tijdsbeeld is het zeker ook, en het geeft ook wel een beeld - zij het minder dan fraai - van de vroege jaren van de Sovietunie. Het kapitalisme is dan niet alles, het communisme blijft toch een moeizaam ideaal wat in de praktijk niet te verwezenlijken is.

Meloenenman.

In de jaren-80 werd deze film nogal eens op TV vertoond, en dat had een wat onverwacht effect: mijn vader werd fan van Bronson. Dan wel beperkt tot zijn rol in deze film geloof ik, maar niettemin, met het woord 'Meloenenman' kon je hem moeiteloos naar de televisie lokken. Daarom met behoorlijk wat nostalgie en weemoed herzien, voor het eerst in een jaar of dertig.

En ja, wat zal ik eens zeggen. Een van de eerste films volgens het recept wat later zo'n cliche zou worden voor alle Bronson films, en waarschijnlijk wel de beste uit die hele reeks. Maar dat maakt het nog niet meteen tot een goede film. Het verhaal komt eigenlijk niet heel veel boven het niveau van een aflevering van The A-Team uit, en de acteerprestaties zijn nou ook niet heel bijzonder - ook niet de fysieke acteerprestaties. In de actie - vooral tijdens de achtervolging - daarnaast ook nogal wat getruc dat indertijd misschien geloofwaardig gevonden werd, maar nu echt genadeloos door de mand valt. Ford heeft kennelijk indertijd nogal reclame gemaakt met dat Majestyk's gele pickup een standaard fabrieksmodel was - maar ik vraag me dan wel af hoeveel ze er daarvan kort gereden hebben bij de opnames van de achtervolging.

Niet echt een goede film dus. Maarja, met nostalgie valt niet te spotten.

Een mooi en lief verhaal over een wat onwaarschijnlijke relatie. Michael Caine is geniaal als de wat krakkige en narrige oude Mr. Morgan, en Clémence Poésy is ontwapenend schattig als Pauline. Erg mooie beelden van het stelletje in Parijs en St. Malo. Het einde vond ik een beetje indutten, maar het kan ook zijn dat ik dat zelf deed. En cliche is het einde ook wel ietwat. Maar toch een erg fijne film, en dat komt vooral door Clémence Poésy en Michael Caine.

Het begin was wat flauwtjes en wat mak, maar na een halfuurtje in de film begint het wat vlotter en leuker te worden en tegen het einde vond ik het best goed. Kendrick irriteert me wel eens maar doet hier goed werk, Rockwell was wel wat irritant af en toe. De actiescenes zijn wel het sterke punt van de film, samen met de humor en absurde situaties.

Meh.

We vallen van het ene cliche in het andere, maar de rollen van de priesters zijn wat zwakjes, hun motieven en de wroeging die daar bij hoort wat te makkelijk bij het verhaaltje meedraaiend. De excentrieke karakters die de omschrijving belooft hadden wel wat excentrieker gemogen ook, het is allemaal wel wat erg braaf. Wat dan overblijft is wat mooie plaatjes van het besneeuwde dorp en de ondergaande zon, maar die heb ik ook wel eens mooier gezien.

Als televisiefilm in de nadagen van kerstmis voldoet het misschien nog net. Maar alleen als het regent.

Shakespeare.

Niet meteen wat je verwacht van Joss Whedon, de man achter Firefly en Buffy. Maar hij blijkt een hobby te hebben, en maakt in plaats van twee weken op vakantie te gaan even dit filmje tussendoor in zijn eigen huis en tuin. Een vakantieproject. Weinig verbazend dat al zijn matties daar graag aan mee doen, als je iets van de man weet.

En dat straalt er ook af ook, het plezier en enthousiasme waarmee de hele troep hier aan het werk is. Geen van deze mensen kennen we van oscarnominaties of acteerprijzen maar wat ze hier laten zien doet voor geen enkele gevierde acteur onder. Vooral de dames Jillian Morgese en Amy Acker - wie, zei je? - spatten van het scherm af. Waarbij ik dan het vermoeden heb dat in de casting erg goed rekening gehouden is met de mogelijkheden - ik denk dan even aan Nathan Fillion als Dogbert. Helemaal geen slechte acteur, en steengoed als Capt. Malcolm Reynolds, maar het verbaast me ook niet heel erg dat hij hier wat veel van dezelfde dingen laat zien.

Dat de dialogen vrijwel precies origineel zijn is bij Shakespeare een must, wat mij betreft - het gaat tenslotte niet om het verhaal, maar om de woorden waarmee het verteld wordt. Niet voor niets dat nog steeds mensen hele toneelstukken woord voor woord citeren kunnen. Daar iets aan veranderen is alsof je de lippen van de Mona Lisa felrood schildert - en ja natuurlijk kan dat, maar als je het doet heb je iets niet begrepen. Maar net als bij de 'echte' Mona Lisa maakt het wel dat de doelgroep wat kleiner is - heb je niets met Shakespeare, dan zal je deze film ook wel wat vreemd vinden.

Het zwart-wit past mij erg goed, klopt goed met de aankleding en de setting in huis en tuin. Dat de keuze misschien eerder is ingegeven door het budget dan door een artistieke keuze is daar misschien ook nog wel een wat verzachtende omstandigheid bij - want, als je er even bij weet dat het budget zo krap was dat een extra camera er al niet af kon, dan moet je toch wel echt bewondering hebben voor wat deze losse troep broodacteurs en hun televisieserie-regisseur hier neerzetten. Daar zit ongetwijfeld wel een stukje dikke-vinger naar de 'echte' filmindustrie bij. Doet Joss Whedon ook wel eens vaker, en hij komt er hier alweer heel goed mee uit de verf.

Het mooiste is natuurlijk wel dat het verhaal zo ongeveer echt gebeurd is. Breaking Bad voor ouwe knarren. Maar dat ouwe knarren nog niet bij voorbaat uitgerangeerd zijn, dat laat Eastwood hier wel weer zien - tien jaar na Grand Torino, terwijl die al een klein beetje aanvoelde als zijn afscheid van de filmwereld. Nog lang niet, mag ik hopen. En ook hier weer speelt hij zelf de hoofdrol in een film die hij regisseert - ook dat is al niet iedereen gegeven.

Jammer dat het einde net een tikkeltje teleur stelt. Aan de andere kant, wellicht moest het ook gewoon zo zijn. Verder is het verhaal wel buitengewoon sterk - wat op zich al een uitzondering begint te worden in het toch erg flauwe en matte Hollywood. Ook dat weet Eastwood toch handig te ontwijken.

Scherp opgemerkt door @ikkegoemikke hierboven dat er misschien een boodschap in de film zit, van Eastwood aan zijn familie. Ik had het er niet in gezien, maar het zou denkelijk wel passen.

Er zijn geloof ik maar weinig films die een beter passende titel hebben dan deze.

De film is tenslotte precies dat - een terugkeer naar deel 1. Met de minimale aanpassingen die nodig zijn om te voorkomen dat je ziet dat het eigenlijk gewoon twee keer dezelfde film is. Het verhaal is misschien niet letterlijk hetzelfde, maar de opbouw en de elementen wel. De cast is hetzelfde. De bad guy is hetzelfde.

De toevoeging van Dwayne Johnson als de Scorpion King is een foutje - te krampachtig gezocht om iets nieuws en spectaculairs toe te voegen, en het toppunt van lelijke cgi. Daar staat dan weer tegenover dat Rachel Weisz een stuk gegroeid is in haar rol.

Leuk om gezien te hebben, en in vergelijking met de moderne Mummy eigenlijk ook best een aardige film. Tenminste, dat dacht ik in de eerste paar minuten waar de stuipen me toch op het lijf sprongen, of hoe noem je dat ook alweer. Dat niveau blijft echter niet in stand, hoewel Karloff het wel mooi angstaanjagend brengt.

Opvallend zijn de hier en daar wat slordige overgangen en de tussengemonteerde stukjes die niet direct duidelijk iets met de film te maken hebben - enige voorbeeld dat me nog bijstaat is een soort rondwentelend stadsgezicht. Werd me niet heel duidelijk wat daar nou de bedoeling van was. Het laat misschien wel wat de leeftijd van de film zien.

Karloff was overigens ook een van de helden van mijn oma, wellicht zelfs door deze film. Hoewel, de man speelde nogal eens in een film - alleen in 1932 al in zo'n tien, en dat was nog lang niet zijn topjaar. Wellicht ook daardoor dat het voor de begrippen van nu hier en daar wat afgeraffeld aanvoelt.

Imhotep.

Indertijd met mijn buren samen zitten kijken. Misschien niet heel nuchter, en zeker in een jolige bui - precies de juiste stemming om deze onserieuze avonturenfilm te zien. Nog wekenlang kwam bij elke ongepaste gelegenheid weer het ritmische 'Imhotep! Imhotep!' langs...

De formule is natuurlijk schaamteloos gejat van Indiana Jones. Dat geeft overigens niks, beter goed gejat dan zelf geprutst, en de interacties tussen de held, de love interest, de sidekick en de bad guys werken allemaal prima. Knap werk. Eigenlijk is het enige wat ik een beetje mis een stel mooie stoere oneliners.

De effecten zijn ondertussen hier en daar wel wat gedateerd, maar het gebrek aan serieuze toon maakt dat dat eigenlijk nergens echt stoort. De timing van de actie houdt de vaart er ook behoorlijk in, een slechtere cgi is zo weer vergeten.

De mummy, deel 4. Nu zonder de bekende acteurs waar de serie mee begon, zonder het budget voor de effecten, de DOP, de screen writers, de muziek, de catering - het gaat er tenslotte maar om dat de titel van het wel gelukte eerste deel nog een beetje uitgemelkt wordt.

Euuhhhh... maar deze film heeft dan kennelijk wel een budget van 125 miljoen, tegen het eerste deel 80. En een zwik dure acteurs. En dat zal voor de rest van de crew ook wel gelden, dat het wat kosten mocht. Aan het resultaat is het in ieder geval niet te zien, want het is echt een stereotype overbodig zoveelste deel geworden - niks nieuws te brengen, maar de vonk en het enthousiasme waarmee het begon is volstrekt weg. Nogal voorspelbaar levert dat een stuk overbodig kijkvoer op. Goed voor een teleurstellende avond in de bioscoop. Trieste boel, en zonde van de moeite. Misschien dat 125 miljoen niet genoeg is om de wereldhonger mee op te lossen, maar een poging doen is allang veel beter dan deze film ermee maken.

Overbodig derde deel.

Kennelijk vond Rachel Weisz dat ook, want ze is in dit deel vervangen door Maria Bello. Die doet het op zich niet onaardig, maar waarom ze in het script niet iets hebben bedacht om te verklaren dat er een andere mevrouw meedoet is me een raadsel - het blijft de hele tijd opvallen dat ze het niet is.

Het verhaal vond ik ook wat erg vergezocht, en terracotta krijgers ineens mummies gaan noemen maakt het niet echt beter. Toch zijn precies die elementen die de eerdere twee films leuk maakten nu ook weer aanwezig - veel vaart, goeie interacties tussen de cliche karakters, en leuke actie. En de Yeti's bevielen me dan ook wel weer.

Toch voegt het nog maar erg weinig toe aan de eerdere delen. Een herhaling teveel, eigenlijk.

Een vrijwel perfecte film.

Spielberg weet het moeilijke onderwerp tot een grootse en meeslepende film om te vormen, waarin zowel de aanleiding - de tragische gijzeling - en de reactie daarop door elkaar verweven verteld worden. Waarbij zoals ik het zie Spielberg daar vooral een integer en beschouwende insteek in gezocht heeft - inhoeverre dat gelukt is is een onderwerp voor eindeloos debat waar ik maar niet aan begin. Wel is er nogal wat twijfel aan de mate van historische authenticiteit en of het hoofdmotief van de film wel ergens op gebaseerd is - dat wordt door betrokkenen in ieder geval ontkend. Opvallend blijft wel hoe doelgericht de agenten te werk kunnen gaan in een maatschappij waarin de massasurveillance van nu nog ondenkbaar was...

Maar buiten dat is de film wel een geniaal schoolvoorbeeld van de vertelkunst en cinematografie, van casting en acteurstalent. Als enige kritiekpuntje heb ik dan de rol van Michael Lonsdale, die is teveel hetzelfde karakter als in Ronin.

Peace for our time

Ik kwam in de Washington Post een verwijzing naar het boek van Robert Harris tegen - en dat bleek ik dus gewoon al te hebben. En niet alleen dat, er is ook een film van gemaakt die dus gewoon op Netflix blijkt te staan. Fraai toepasselijk voor de gang van zaken in de wereld van het moment, rondom de onderhandelingen over de oorlog in Oekraine - en dat dat zonder Oekraine gebeurt, net zoals de onderhandelingen in Munchen wel zonder Tsjechoslovakije konden. Wat door de geschiedenis aan de andere kant wat vergeten en miskend wordt is dat Chamberlains levenswerk wel degelijk zin had achteraf - niet zozeer vanwege de vrede die maar kortstondig bleek, maar vanwege dat dat het VK de tijd gaf om te bewapenen voor de onmiskenbaar aanstaande oorlog.

Dat is wellicht ook de grootste waarde van de film - de historische les om de feitjes weer even op te halen, in combinatie met een wat korte en simplistische karakterschets van Chamberlain. En wellicht is het ook, en in meerdere opzichten, goed om af en toe even aan de kwestie van Sudetenland terug te denken. Parallellen te over tenslotte - zo was bijvoorbeeld een van de argumenten waarmee Hitler zijn expansionisme rechtvaardigde dat de mensen daar Duits spraken. Waar hebben we dat ook alweer vaker gehoord.

Jammer wel dat er net iets teveel en net te overheersend een jongensboekmotiefje over de film ligt, en daarnaast dat het wat teveel een tv-film of streamingproductie is - de production values zijn toch wat magertjes. MacKay voldoet wel en op Irons is niks af te dingen vanzelf, maar bij de bijrollen en de Duitsers gaat het wel ernstig mis. Met als ernstigste voorbeeld Matthes - niet een makkelijke rol om een passende acteur voor te vinden vanzelf, maar sinds Der Untergang weten we dat het wel kan.

Wel treffend is hoe de gang van zaken getoond wordt - hulpjes die met briefjes heen en weer rennen. Dat gaat volgens mij grotendeels nog steeds zo, het idee dat de Hitlers van tegenwoordig zelf even een mailtje typen is wellicht wat te ver buiten de belevingswereld van dat soort mensen. En buiten dat, ik heb altijd eerder het idee dat ze al hun publieke uitingen aan een reclamebureau hebben uitbesteed.

Agatha Christie.

Ik durf geen vergelijk aan te gaan, want het is wel wat erg lang geleden dat ik een van haar boeken heb gelezen, en zelfs de laatste verfilming is alweer best een tijdje geleden. En, ik moet eerlijk zeggen, ik maakte me ook daarnaast - ik ben niet echt een fan - wel wat zorgen over deze film, want ook van Sandler en Aniston ben ik, ehh, echt geen fan. Een irritante B-acteur, en een van de allermooiste vrouwen, ahem, op zo'n uitspraak zal niemand me ooit betrapt hebben - en een goede actrice is ze wat mij betreft ook zeer zeker niet, met haar irritante maniertjes.

En ja, daar moet ik mijn woorden wel een klein beetje opeten, want zo slecht doen Aniston en Sandler het hier niet. Al ligt dat wellicht vooral aan de regie, die een paar echt goeie grappen met perfecte timing weet te brengen. Dat dan best goed, hoewel ik het wat jammer blijf vinden dat er wat weinig gebruik gemaakt wordt van Arterton. Als je dan al iemand 'een van de allermooiste vrouwen' moet noemen...

Remake, en het boek was er ook al.

En in dit geval is dat best een bummer, want als je de clou van het verhaal kent - en dat is er echt een die je bijblijft - dan is een erg groot deel van de charme toch al wel verloren, en is het gewoon afwachten terwijl de film zich naar een onafwendbare conclusie laat dobberen.

Misser van schrijver en regie, want die hadden er rekening mee moeten houden dat het verhaal erg bekend is en er meer in moeten steken om de aandacht vast te houden. De beelden zijn op zich best ok, maar voldoen daar niet echt voor. Net als de soundtrack, die is ook redelijk maar valt niet echt op. En de sterrencast, tjsa, die laten niet bepaald echt vuurwerk zien.

Kortom, jammer, een toch nogal overbodige remake die nergens in de buurt komt van de indruk die het origineel maakte.

Best een prettig filmpje.

Met de setting in de Adriatische zee is dat ook al vrij makkelijk natuurlijk, en de nogal vertederende verschijning van Gracija Filipović in haar strakke badpakjes helpt daar ook best wel bij. Toch, de spanningen tussen haar, haar ouders en de ‘vriend’ van de familie komen er fijn uit, niet in het minst door haar fraaie vertolking waarbij je de emoties van het smoeltje van Julija kan scheppen - daar hangt de rest van de acteurs dan maar een beetje bij.

Behalve dat heb ik toch wel wat moeite om er iets meer in te zien dan een prettig filmpje, als ik heel eerlijk ben. Heel subtiel is het allemaal niet, om maar even te noemen, de manier waarop papalief zijn dochter de hele tijd heen en weer schreeuwt maakt dat je al na een minuut of wat een aversie tegen hem ontwikkelt. En even een gewetensvraag, zouden we het nog steeds een interessante film vinden als de setting onze bevallige hoofdrolspeelster in vormeloze zwarte jurken had gekleed? Geef daar maar liever geen antwoord op eigenlijk.

Onleuk gedoe in een onleuke film over onleuke mensen. En romantisch wordt het ook niet, want het gaat eigenlijk nergens over liefde maar alleen over bezitterigheid en egoisme. Zonder dat dat ergens narratief echt tot uitdrukking komt, zoals eigenlijk wel ietwat verplicht is in het genre - of was ik tegen die tijd wellicht weer in slaap gesukkeld.

Indertijd ongetwijfeld de oorzaak geweest van de latente hekel die ik altijd aan Cameron Diaz gehad heb. Dat Roberts er wel mee weg komt geeft wel aan wat voor kaliber actrice ze precies is.

Hier en daar best super mooie beelden, met iets onwerkelijk moois eroverheen zelfs. Maar de film is wel best saai en voorspelbaar, en de acteurs - waarvan ik dan toch wel wat vuurwerk verwacht - stellen ook erg teleur. En dan kan ik met toch nauwelijks voorstellen dat dat aan een te zwak basisgegeven ligt, Daphne du Maurier is toch niet de eerste de beste schrijfster. Hoewel ik tot mijn schaamte moet toegeven dat ik nog nooit een boek van haar gelezen heb.

De wat minder populaire keerzijde van de oorlogsmisdaad.

Want, een paar kleine uitzonderingen daargelaten, oorlogsmisdaden worden begaan door de verliezende partij. De winnaar wast zijn handen in onschuld, en kijkt of er wellicht wat bruikbaar personeel te vinden is bij de verliezers - je weet maar nooit wanneer de volgende oorlog uitbarst. Voorbeelden te over, en je hoeft echt niet zo diep te graven in de laatste paar grote conflicten om ze te vinden - de advocaat van Barbie had beslist een punt toen hij zijn betoog baseerde op 'ja maar jullie hier in Frankrijk dan, kijk eens naar wat er in Algerije allemaal gebeurd is'. Goed dat de rechter dat genegeerd heeft, daar niet van.

Het onderdeel over de handelingen van Barbie in Lyon is kort, en dat valt mij prima - het gruwelkabinet hoeft niet vol uitgespeeld te worden. Evengoed best schokkend om te constateren dat ik zonder me ergens van bewust te zijn talloze keren langs de plaatsen van handeling gekomen ben - ik zou toch niet echt prettig slapen in het hotel wat nu in het oude 'Hotel Terminus' gevestigd is.

Een goede keuze dus, wat mij betreft, om meer in te gaan op wat er daarna kwam. Hoe de brave new world, met de VS voorop, wel nut zag in een aantal mensen die het niet zo nauw namen met regeltjes en menselijkheid. En wellicht is dat ook van alle tijden - als we even de recentere geschiedenis er bij halen. Niet dat ik er precies een anti-Amerika sentiment van wil maken, want hetzelfde gebeurt tenslotte zo'n beetje overal. Het gezegde is dat de waarheid het eerste slachtoffer van een oorlog is, maar misschien is het wel de moraal.

Autobiografisch werkje over de jeugd van de regisseuse. En dat is wel een vrij essentieel gegeven, anders zou het een heel bedenkelijke arthouse film zijn. Dat is het nu misschien nu ook nog wel, maar dan wel een die iets van inzicht geeft in de dolgedraaide en verdwaasde moraliteit van de jaren 60 en 70, en het soort onzin dat toen in artistieke kringen maar ook grotendeels wel door het grote publiek als acceptabel beschouwd werd. Gelukkig gaan mensen daar nu gewoon de cel voor in. Toen ging dat ook niet helemaal zonder slag of stoot - tenslotte is Irina Ionesco uit de ouderlijke macht gezet, en dat dat gebeurde - in de jaren 70 - wijst er denk ik ietwat op dat er nog wel wat meer aan de hand geweest is dan we in de film te zien krijgen.

Isabelle Huppert - we verwachten niet anders - overtuigt prima als de moeder die volstrekt het spoor kwijt is. Denis Lavant, als Ernst, vind ik ook volkomen geloofwaardig - en evenzeer het spoor kwijt, ondanks de huichelachtige rol die hij speelt achteraf. Wel heel herkenbaar voor die wereld, vind ik dan.

En dan natuurlijk de ster van de film - Anamaria Vartolomei, die erg sterk speelt. Wat natuurlijk nog maar even de vraag is of zij er over een jaartje of tien, twintig nog wel blij mee is dat ze dit heeft gedaan, ongetwijfeld op aansporing van ouders en regisseuse. Het is misschien niet hetzelfde, maar toch nog steeds niet niks - de emoties die ze hier speelt zou een kind van tien niet moeten kennen, vind ik eigenlijk.

Naar het schijnt gaat Ionesco haar verdere jeugd ook verfilmen, in nog eens twee delen van wat uiteindelijk een trilogie moet worden. Het tweede deel heeft ze aangekondigd als 'A much more funny time for me'. Da's dan een soort van troost, denk ik dan maar. Maar helemaal gewoon word je met zo'n verknipte jeugd nou ook weer niet, daarvan getuigt het geheel wel.