My Enemy's Enemy (2007)

De wat minder populaire keerzijde van de oorlogsmisdaad. Want, een paar kleine uitzonderingen daargelaten, oorlogsmisdaden worden begaan door de verliezende partij. De winnaar wast zijn handen in onschuld, en kijkt of er wellicht wat bruikbaar personeel te vinden is bij de verliezers - je weet maar nooit wanneer de volgende oorlog uitbarst. Voorbeelden te over, en je hoeft echt niet zo diep te graven in de laatste paar grote conflicten om ze te vinden - de advocaat van Barbie had beslist een punt toen hij zijn betoog baseerde op 'ja maar jullie hier in Frankrijk dan, kijk eens naar wat er in Algerije allemaal gebeurd is'. Goed dat de rechter dat genegeerd heeft, daar niet van. Het onderdeel over de handelingen van Barbie in Lyon is kort, en dat valt mij prima - het gruwelkabinet hoeft niet vol uitgespeeld te worden. Evengoed best schokkend om te constateren dat ik zonder me ergens van bewust te zijn talloze keren langs de plaatsen van handeling gekomen ben - ik zou toch niet echt prettig slapen in het hotel wat nu in het oude 'Hotel Terminus' gevestigd is. Een goede keuze dus, wat mij betreft, om meer in te gaan op wat er daarna kwam. Hoe de brave new world, met de VS voorop, wel nut zag in een aantal mensen die het niet zo nauw namen met regeltjes en menselijkheid. En wellicht is dat ook van alle tijden - als we even de recentere geschiedenis er bij halen. Niet dat ik er precies een anti-Amerika sentiment van wil maken, want hetzelfde gebeurt tenslotte zo'n beetje overal. Het gezegde is dat de waarheid het eerste slachtoffer van een oorlog is, maar misschien is het wel de moraal.