Opinions

Een sober, ingetogen drama over twee enigszins naïeve tieners, die naar New York trekken op zoek naar een kliniek, waar een van hen een abortus kan ondergaan. Dat brengt veel meer haken en ogen met zich mee dan waarop zij gerekend hadden.

Het eerlijke verhaal lijkt uit het leven gegrepen. De film wordt allengs beter door de toenemende onderhuidse spanning. De tamelijk zwijgzame relatie tussen de twee meiden is zonder meer aangrijpend. Hoogtepunt van de film vond ik het intakegesprek waarnaar de titel verwijst. Een alleszins opmerkelijk debuut van Sidney Flanigan.

Koekebakker wijst terecht op de parallellen met 4 Luni, 3 Săptămîni şi 2 Zile uit 2007, al is die Roemeense film nog net iets beter. Maar ook dit is sowieso een mooie film die gaandeweg helemaal in je kruipt en daarom een breed publiek verdient.

Mierzoet melodrama met een script dat geregeld allerlei kanten op schiet en dat niet alleen omdat het verhaal verteld wordt vanuit twee verschillende perspectieven.

Het is meerdere opzichten de film van de expressieve Dongyu Zhou met haar vlekkeloze stemmingswisselingen (het is niet zo moeilijk om gecharmeerd van haar te raken). Daarnaast dragen de fraaie opnamen van Shanghai en Sicilië en de liedjes eraan bij om de film uiteindelijk te behoeden van een onvoldoende.

Ik was met deze film aardig op weg, totdat ik bij een plottwist op pakweg eenderde van het einde de weg én de kluts kwijtraakte. Misschien heb ik wat gemist, maar ik geen zin om daarvoor heel te film nog een keer te bekijken. Daarvoor vind ik ‘m niet interessant genoeg. Een typisch voorbeeld van jammer maar helaas.

Sometimes bad things happen to good people

Dit op de draad versleten citaat is exemplarisch voor de kwaliteit van dit misdaadmysterie. Hoewel, mysterie? Dankzij het zwakke script ligt het er vrijwel vanaf het begin duimendik bovenop wie de “slechterik” is. De schoonheid van de dames kan niet voorkomen dat dit een matige film is en dan ben ik nog mild in mijn oordeel.

Waardeloze komedie, waarin je het aantal grappige of leuke momenten op de vingers van één hand kunt tellen. Er zijn best mensen te vinden, die hun conversatie regelmatig doorspekken met schuttingwoorden. Maar of er ook zijn, die dat om de andere zin doen, betwijfel ik. Ik ben ze in elk geval nog nooit tegengekomen.

Niet echt mijn ding. Daarvoor vond ik de personages en het hele verhaal niet interessant genoeg, hoewel de wraakactie van de meiden op ontrouwe jongens als idee heel aardig is. Matig.

Op voorhand weet je dat je dit soort films niet al te serieus moet nemen. Het is gewoon bedoeld als verstrooiend tussendoortje richting Oudejaarsavond.

Niet alle verhaallijntjes zijn even sterk en niet alle grappen komen aan, maar over het geheel genomen geeft de film je een fijn en ontspannen gevoel, mits je je daarvoor openstelt. Mutatis mutandis geldt dit laatste ook voor de opzichtige boodschap, die de film probeert achter te laten.

Atypische maar interessante Bollywoodfilm over de impact van de Patriot Act op het leven van niet-westerse allochtonen in de Verenigde Staten na 9/11.

Kijkt lekker weg, omdat het verhaal best aardig in elkaar zit en er ook goed geacteerd wordt. Het veelvuldig gebruik van vertraagde beelden om de spanning kunstmatig op te voeren had van mij niet gehoeven. Dat geldt trouwens ook voor de onzinnige tegeltjeswijsheden van Irrfan Khan na afloop van de baseballwedstrijd op het eind. Dat hele “6 months later” fragment had wat mij betreft beter achterwege kunnen blijven.

Katrina Kaif is natuurlijk een plaatje, maar dat wist ik al van andere films.

Aardige schetjes van het leven in de "city that never sleeps", waar de meeste contacten tussen mensen vooral vluchtig zijn. Niet alle fragmenten zijn geslaagd, maar de meeste zijn best leuk om te zien. Hoogtepunt voor mij: Eli Wallach en Cloris Leachman zijn 63 jaar getrouwd. Grappig en ontroerend tegelijk.
Paris, je t'aime vond ik net iets beter, maar dat komt wellicht omdat ik Parijs veel leuker vind dan New York.

Film - gemaakt met een budget van niet meer dan $9.000 - over een pasgetrouwd echtpaar (beiden voor de tweede keer), dat op indringende wijze overvallen wordt door de plotseling opduikende eigenzinnige halfzuster van de man én het al even onverwacht op de klippen lopen van het huwelijk van de zuster van de vrouw. De spanningen, die deze ontwikkelingen oproepen, zet de onderlinge verstandhouding van het pasgetrouwde echtpaar ernstig onder druk.

Film doet enigszins denken aan Husbands and Wives van Woody Allen, maar haalt lang niet dat niveau. Niet slecht, maar je moet er van houden.

Romantiek per smartphone. Digitale liefde… of hoe afstandelijk wil je ’t hebben. Op de keper beschouwd best zielig eigenlijk.

In het turbulente Amerika van kort na de Burgeroorlog neemt een nieuwslezer de taak op zich om een jong weesmeisje naar familie te brengen; een reis van een aantal weken vol gevaren door onherbergzame streken.

Regisseur Paul Greengrass maakt er een geslaagde mix van western en roadmovie van, resulterend in een goedgevoel film. Tom Hanks is echt in vorm, maar de grote verrassing was voor mij toch wel het optreden van de jonge Helena Zengel. Ik vermoed dat ik die nog wel vaker ga tegenkomen.

Je kunt natuurlijk over allerlei onderwerpen films maken, maar deze film over het deerniswekkende voetbalelftal van Amerikaans Samoa slaat de plank mis als komedie en als sportdrama. Flauw met net iets te veel leedvermaak naar mijn smaak.

Film komt maar moeizaam op gang, maar het laatste uur is heel erg spannend en maakt het meer dan de moeite waard. Jammer van die knoop. Toch?

Na een relatief rustig begin evolueert de film tot een gewelddadige actiethriller over een echtpaar dat tegen wil en dank verzeild raakt in een eerwraak kwestie met alle gevolgen van dien. In het tweede deel (met puntje-van-de-stoel kwaliteiten) loopt de spanning steeds verder op. Dat is vooral te danken aan het overtuigende optreden van Anushka Sharma (tevens producent). Niet altijd even geloofwaardig, maar de film lijdt daar niet onder.

Een aangename film over een wonderkind en het zelfvertrouwen dat hij overdraagt aan een gefrustreerde verkoopster, die na haar ontmoeting met hem eindelijk haar droom om danseres te worden durft na te streven. Een lieve, ingetogen film met mooi pianospel van de blinde Yu-Siang Huang, die zichzelf speelt. Daarnaast fraaie rollen van Sandrine Pinna en Lieh Lee.

Hoewel ik lang niet alles van hem gezien heb, komt het mij voor dat de Japanse regisseur Shunji Iwai een voorkeur heeft voor liefdesverhalen met een tragische ondertoon. Zo ook in zijn uitstapje naar Shanghai voor een melancholische terugblik op een ingewikkelde driehoeksverhouding tussen twee zusjes en een medescholier. Ik vind het acteerwerk —zeker van Xun Zhou— beter verzorgd dan het verhaal, dat best wat meer pit of venijn kan gebruiken.

Na Vive l’Amour en The Wayward Cloud mijn derde Tsai en ik weet zeker dat het m’n laatste is. Tegen beter weten in ben ik eraan begonnen vanwege de hoge waardering hier op MM, maar al bij de openingsscène voelde ik dat het voor mij foute boel was. Een irritant trage film over oninteressante personages die in een zelfgecreëerd vacuüm lijken te leven. Gekunsteld, zelfgenoegzaam en vooral slaapverwekkend. Ongeveer halverwege heb ik een pauze ingelast om eerst maar eens wat commentaren te lezen. Het werd er daarna niet beter op. Uiteindelijk is het mij niet gelukt wakker te blijven. Omdat ik het einde niet heb gehaald, ken ik geen waardering toe.

Het ontbreekt in het laatste beeld van de film eigenlijk alleen nog aan een vette knipoog van Marie Gillain, want net als de ludieke titel duidt die afsluiting erop dat regisseur Klapisch nooit de bedoeling heeft gehad om een serieuze misdaadfilm te maken. Hij is in die opzet goed geslaagd. Deze luchtige melange van humor, misdaad en spanning is erg vermakelijk, vooral dankzij het acteerwerk van een kostelijke cast onder aanvoering van Marie Gillain, die in het laatste deel haar rol in Tavernier’s L'Appât nog eens dunnetjes overdoet. Een leuke, onderhoudende film.

Bijna zeventig jaar oud heeft deze film nog maar weinig van zijn charme verloren. Het verhaal mist allicht wat diepgang en is daardoor aan de magere kant, maar daar staan de prima rollen van Joseph Cotten, Marilyn Monroe en vooral Jean Peters én het imposante decor van de Niagara Falls tegenover. De overenthousiaste Max Showalter is een beetje een dissonant in dit geheel, maar dat is misschien de bedoeling. Al met al nog steeds een boeiende film. En ja, dat loopje van MM hè…

Ik ben het niet zo vaak met Onderhond eens, maar deze keer onderschrijf ik zijn conclusie dat dit een erg fijn Taiwanees drama is over een broer en zuster, die elkaar tijdens hun jeugd volkomen uit het oog verliezen door toedoen van hun ouders. Fraai camerawerk en dito muziek omlijsten een pakkend verhaal dat vooral beklijft vanwege het optreden van Isabella Leong, die ik tot nu toe enkel kende van haar mooie rollen in Yi Sa Bui Lai (2006) en Ci Qing (2007). Een groot deel van de film heb ik zitten wachten op de hereniging van broer en zus. Met de subtiele vormgeving van de ontroerende slotscène werd mijn geduld rijkelijk beloond. Erg mooi.

Ontzettend domme komedie, die geforceerd z’n best doet een beetje ondeugend te zijn, maar daar geen moment in slaagt. Zonde van mijn tijd, want slappe hap.

Aanstekelijke misdaadklucht, aardig in lijn met de “Lethal Weapon”-cyclus. Ik ben doorgaans niet zo geporteerd van het acteren van Ryan Gosling, maar in deze film is hij mij goed bevallen, inclusief de geslaagde imitatie van Lou Costello. Samen met de al even kostelijke Russell Crowe vormt hij een onverbeterlijk duo, dat goed is voor bijna twee uur kijkplezier. Een aanzienlijke bijdrage daaraan levert ook de schattige Angourie Rice met haar ontnuchterende logica. Een heerlijke film; de beste tot nu toe van Shane Black. Een eventuele sequel zou erg welkom zijn.

Het lijkt me niet zo ingewikkeld om van de boeken van Charles Dickens een film te maken, want je kunt beschikken over prachtig basismateriaal. Toch is deze verfilming van Nicholas Nickleby naar mijn gevoel niet helemaal geslaagd, omdat hij boeiender en pakkender had moeten zijn.

Daniel Brühl laat zien een van de betere Duitse acteurs van het huidige tijdsgewricht te zijn. Maar hij verdient wel beter materiaal en een betere regisseur. Wat hier tentoongespreid wordt oogt nogal warrig, omdat het verhaaltje geregeld alle kanten op schiet. Het rommelige camerawerk draagt ook al niet bij aan een goed eindresultaat. Zonde.

Gewoon een leuke film, zonder veel poeha of pretenties en met goede muziek. Michael Cera en Kate Dennings zijn beide goed op dreef en dat geldt ook voor Ari Gaynor (Caroline).

Kroniek over studenten, die in hun leven vol drank, drugs en seks van tijd tot tijd geconfronteerd worden met de rauwe werkelijkheid van het dagelijks leven en weer met beide voeten op de grond worden geplaatst. Volwassen worden gaat nu eenmaal van “au”.

Er zit weliswaar een handvol leuke of ontroerende scènes in deze degelijke film, maar ik vrees dat het geheel niet erg beklijft.

Trage film over een verveelde vrouw, die op zoek is naar de uitgang van het liefdeloze huwelijk en het verveelde bestaan op het Noord-Duitse platteland. Saskia Rosendahl probeert er nog wat van te maken, maar is redelijk kansloos vanwege het oppervlakkige script.

Iedereen die de zaak een beetje gevolgd heeft, weet dat de onderzoeken naar de “Bende van Nijvel” aan alle kanten stinken. Deze film is één grote aanklacht tegen de autoriteiten, die 40 jaar na dato nog steeds geen antwoord kunnen of willen geven op de vele vragen over de moordlustige bende. Ik heb zo mijn twijfels of de waarheid überhaupt ooit boven tafel zal komen.

Geïnspireerd door het autobiografische boek van overlever David van de Steen heeft regisseur Stijn Coninx een film gemaakt over de impact van de overvallen op de nabestaanden, dat nog versterkt wordt door het misselijk makend ontwijkgedrag van de autoriteiten. Ondertussen gaat het “Niet schieten. Dat is mijn papa!” door merg en been. Goed beschouwd geldt dit laatste voor de hele film, die naast zijn beklemmend verhaal vooral opvalt door het uitmuntende acteerwerk.

Stijn Coninx, die eerder opviel door aansprekende films als “Daens”, “Sœur Sourire” en “Marina”, heeft opnieuw een pareltje afgeleverd.

Ik ben niet zo enthousiast als al die mensen hierboven. Oké, het verhaal zit aardig in elkaar en ook de cinematografie is prima, maar ik vind het acteerwerk van een belabberd niveau m.u.v. Sullivan als de nachtclubeigenaar en Zbyszko als de worstelaar op z’n retour. Daarnaast vind ik het erg jammer dat Gene Tierney zo weinig screentijd krijgt, want juist voor haar wilde ik deze film zien. Enkel in het begin en aan het eind van de film komt ze even in beeld. Een misser wat mij betreft, die er voor zorgt dat mijn waardering toch een stukje lager uitvalt.