Opinions

Weliswaar veel minder dan tijdens de gloriejaren van de grote Hollywood studio’s, maar een paar keer per jaar verschijnt er toch een film uit die contreien die kwalitatief doet denken aan de prachtige drama’s van vroeger. Dat geldt zeker voor dit psychologische misdaaddrama. Het scenario met een verhaal in het verhaal steekt knap in elkaar. Het zorgt ervoor dat de spanning bijna twee uur lang voelbaar blijft.

Een goede vondst om de alter ego van Amy Adams te laten vertolken door look-a-like Isla Fisher. Afgezien van de wanstaltige openingsscène met de groteske naaktmodellen —die weinig of niets met de rest van de film te maken heeft— een prachtige film, een van de betere uit 2016. Fraaie poster ook.

Een vroege Kerstfilm met een bouquetreeksverhaaltje dat alle clichés braafjes afcheckt. Als onschuldig tussendoortje niet goed, maar ook niet slecht.

Het regiedebuut van Sembene is gitzwart, in meerdere betekenissen van het woord. Deze eenvoudige, korte film komt met een schrijnend verhaal over een Senegalees kindermeisje dat in een nieuwe, blanke omgeving in een neerwaartse spiraal terechtkomt, vooral dankzij de bejegening door haar werkgeefster. Minpuntjes vind ik dat Diouana haar commentaar via een voice over helemaal voor zichzelf houdt en dat het groeiende conflict slechts eenzijdig belicht wordt.

Mijn tweede Sembene na het zien van het schitterende Moolaadé (2004) is meer interessant dan goed. Ik blijf benieuwd naar zijn andere werken.

Ook in de herkansing blijft dit een draak van een film. Een slordig scenario met hier en daar rondslingerende lijken, waar niemand zich om bekommert, en ronduit vervelend camerawerk. Deprimerend.

Jammer van het verjaardagsfeestje tegen het einde, dat naar mijn gevoel vloekt met de rest van deze film over de supersensuele relatie tussen een gescheiden vrouw en een veel jongere minnaar. Tot het moment dat het stelletje intrekt bij een vriendin, kent de film (te) veel expliciete seksscènes. Hoewel fraai in beeld gebracht, had dat best wat minder gemogen, want overdaad schaadt. Daarom vind ik het tweede deel van de film stukken beter tot aan het eerder genoemde verjaardagsfeestje. Dat past voor geen meter bij hetgeen eraan voorafgaat. In plaats daarvan hadden de filmmakers veel meer moeten doen met het gegeven dat er drie jonge mensen samenwonen. Het ontgoochelende einde zorgt ervoor dat ik mijn waardering benedenwaarts moet bijstellen.

Een totale verrassing. Prachtige satire op de hedendaagse Franse samenleving. De politieke tegenstellingen, de consumptiemaatschappij, pedofilie, het jachtige bestaan, de vogelgriep, de Algerijnse oorlog, schijnhuwelijken, vooroordelen en zelfs de holocaust om zo maar wat thema’s te noemen: ze komen in deze klucht-met-een-ernstige-ondertoon op een verfrissende wijze allemaal aan de orde.

Op superieure wijze vertolkt door Jacques Gamblin en Sara Forestier, die voor haar ongeremde, ontwapenende en aanstekelijke spel terecht een César in ontvangst mocht nemen. Het acteren, de strakke regie en de vlijmscherpe, vaak hilarische dialogen maken deze film tot een van de allerbeste komedies van de laatste jaren.

Waarlijk een juweeltje.

Een fascinerende road trip doorheen de achterkant van de Amerikaanse samenleving. De rol van een hedendaagse nomade is Frances McDormand op het lijf geschreven. Een ongegeneerde tour-de-force. Ik verwacht dat we van haar en van regisseur Chloé Zhao nog meer gaan horen wanneer de filmprijzen uitgereikt gaan worden.

Ik kende Leandra Leal al van een drietal oudere films, waaronder het prachtige O Homem Que Copiava (2003), maar in deze film overtreft ze zichzelf. Het is een emotierijke tour-de-force voor haar, waarin zij zichzelf letterlijk en figuurlijk helemaal bloot geeft en van de ene ongelukkige relatie in de andere belandt. Het acteren van Leal in dit rauwe psychologische drama is van uitzonderlijk niveau.

Af en toe beklemmend. Een klein pareltje uit Brazilië.

Merkwaardige film van het echtpaar Castelitto-Mazzantini, die het vooral moet hebben van het sterke acteerwerk. De rolbezetting waardoor de mooie Claudia Gerini ingeruild wordt voor de veel minder appetijtelijke Penélope Cruz helpt niet echt om het verhaal geloofwaardig te maken.

Mijn probleem met dit soort films is dat ik weinig affiniteit heb met films over witteboordencriminaliteit bedreven door gewetenloze geldwolven. Wat ze doen is interessanter dan hoe ze het doen. De lage straffen lijken mij een klap in het gezicht van de gedupeerden. Schandalig.

Reconstructie van de rechtszaak, die volgde op de zelfmoord van de seksueel misbruikte Koreaanse actrice Ja-yeon Jang in 2009. De film focust vooral op het werk van de openbare aanklager en van een onderzoeksjournalist, die op zoek gaat naar het dagboek van de overleden actrice. De zaak belandde in Korea min of meer in de doofpot vanwege de betrokkenheid van invloedrijke figuren. Ik heb niet het gevoel dat deze tamme film recht doet aan de overleden actrice.

Dong-seok Ma zet –zoals vrijwel altijd– een solide vertolking neer, maar de rest van de cast laat het nogal afweten.

Onevenwichtige film, waarin te veel de nadruk wordt gelegd op de verslavingen van MM en te weinig aandacht is voor haar huwelijken en filmcarrière.

Ashley Judd en Mira Sorvino proberen er het beste van te maken en dat lukt ze vrij aardig, waardoor de film het aanzien toch nog best waard is. Wel aardig dat Steven Culp, die de rol van Robert Kennedy speelt, dezelfde rol vier jaar later nog eens speelde in Thirteen Days (2000).

Het wordt zo langzamerhand wel tijd voor een echte biografie over het leven van MM, want de generatie die haar nog gekend heeft van het avondje uit in de bioscoop gaat van lieverlee op z'n laatste benen lopen.

Uiterst matige film zonder kop, staart en weinig boeiends daar tussenin. Deze film heeft overigens niets te maken heeft met Havoc. Bij het uitbrengen van de dvd wilde de distributeur meeliften op het succes van Havoc door aan de originele titel van deze film de woorden Havoc 2 toe te voegen. Hij had zich de moeite kunnen besparen.

Niet de spannenste film van Hitchcock, maar wel de leukste met bovendien een spectaculair slot. Mooiste scènes waren die op de verlaten landweg.

Ondanks zijn gevorderde leeftijd nog steeds een prima film, waarin vooral Cary Grant en James Mason prima op dreef zijn.

Seksuele intimidatie, treiteren, pesten: het gebeurt iedere dag opnieuw op ontelbare plaatsen. Slechts weinigen hebben de moed om daar tegenin te gaan.

What are you supposed to do when the ones with all the power are hurting those with none? Well for starters, you stand up. Stand up and tell the truth. You stand up for your friends. You stand up even when you're all alone. You stand up.

Lois Jenson (in de film Josey Aimes) had de moed om tegen de stroom in op te staan en het walgelijke wangedrag van haar mannelijke collega’s en de stuitende reacties daarop van de directie en leidinggevenden aan de kaak te stellen.

Niki Caro (Whale Rider, 2002) heeft over deze kwetsbare, maar dappere vrouw een hartverscheurende film gemaakt met schitterende rollen van Charlize Theron, Frances MacDormand en niet te vergeten Richard Jenkins.

Een topfilm!

Mijn tweede kennismaking met een film van Anh Hung Tran na het mooie en sfeerrijke Mùi Du Du Xanh is mij niet meegevallen. Het is een zwaarmoedig verhaal met een aantal niet of nauwelijks verklaarde verwikkelingen.
Waarom pleegt Kizuki zelfmoord? Waarom belandt Naoko plotseling in een psychiatrische inrichting, waar zo op het oog weinig of geen behandelende doktoren aanwezig zijn? Na de zelfmoord van Naoko gaat Watanabe met haar begeleidster naar bed. Hoezo? Midori verdwijnt plotseling uit beeld, maar keert na één telefoontje even plotseling weer terug...? enz.
Regisseur Tran probeert de zware kost nog wat op te leuken met een aantal fraaie buitenopnamen, maar het acteerwerk daarentegen valt erg tegen. Alleen Rinko Kikuchi (het meisje van de restaurantscène in Babel) scoort in mijn ogen een echte voldoende.

Na het succes van Intouchables was ik heel benieuwd naar eerdere films van Nakache en Toledano. Wel, deze film haalt bij lange na niet dat hoge niveau, maar het is toch ook een hartstikke amusante film, waar je een goed gevoel aan overhoudt. Deed me heel af en toe denken aan L’Argent de Poche, zij het dat deze film veel meer aandacht schenkt aan de tamelijk temperamentvolle kampbegeleiders, hun onderlinge agitatie en amoureuze avonturen.

Erg leuk om een keer gezien te hebben.

Doorgaans ben ik een liefhebber van Italiaanse familiedrama's, maar deze kon mij niet echt raken. Regisseur Luchetti haspelt te veel thema's door elkaar en vergeet vervolgens om die fatsoenlijk af te werken. Het blijft allemaal een beetje hangen. Wel een mooie rol van Elio Germano.

Italiaanse verfilming van Herman Koch’s “Het Diner”. Ik vind deze aangepaste versie een neuslengte beter dan de Nederlandse film, omdat de verschillende karakters meer uitgediept worden en ook vanwege het sterke acteerwerk i.h.b. van Giovanna Mezzogiorno (altijd goed!) en Luigi Lo Cascio. Een prima film.

Aardige satire over het wel en wee van een hedendaags fenomeen: influencers. Het meer serieuze tweede deel van de film is interessanter dan het slappe begin, dat te geforceerd komisch probeert te zijn.

Ondanks de soms wat hectische beelden een rustig voortkabbelende tragikomedie zonder veel hoogte- of dieptepunten. Jammer dat de film iets te vroeg en iets te nadrukkelijk voorspelbaar wordt.

Ik kan me voorstellen dat mannen, die een vergelijkbaar probleem hebben, de toonzetting van de film te lichtzinnig zullen vinden.

Na een paar jaar deze DVD weer maar eens afgestoft en terecht. Prachtige film naar het mooie boek van Nicholas Sparks.

Met voorsprong de beste rollen van Rachel McAdams en Ryan Gosling tot op heden.

Een echt Cassavetes-project trouwens, want regisseur Nick Cassavetes liet niet alleen zijn moeder Gena Rowlands opdraven, maar ook zijn vrouw Heather Wahlquist als Sara, de sexy jeugdvriendin van Allie.

Het wordt tijd dat ik de Blu-Ray versie aanschaf, want over een paar jaar zal ik de film nog wel eens willen zien.

Intens, intrigerend drama van de bovenste plank. Zoals vrijwel altijd zijn Cate Blanchett, Judi Dench en Bill Nighy subliem. Een absolute topfilm die beklijft.

Best spannende thriller met uitstekende rollen van Kate Beckinsale, Vera Farmiga en Alan Alda. De film is duidelijk geïnspireerd door het schandaal rond CIA-agente Valerie Plame, dat vanaf de andere kant belicht wordt in Fair Game (2010).

Het gelikte "Hollywood"-sausje doet niet helemaal recht aan het boek van Alicia Erian. Geen slechte film, maar ik denk dat een Europese regisseur er een veel betere film van zou hebben gemaakt. Het is moeilijk om enige affiniteit te krijgen met de acteurs (m.u.v. buurvrouw Toni Collette).

Kolderieke satire. Het schitterende scenario (van alleskunner Ben Hecht) en het enthousiaste acteerwerk van de kanjers Carole Lombard en Fredric March, die alle remmen losgooien, zorgen voor vijf kwartier uitbundig plezier. Ook de bijrollen dragen daaraan hun steentje bij, alsmede de speelse regie van William Wellman.

Lachen, gieren, brullen!

Een van Hitchcock’s betere films met een geslaagde mix van romantiek en suspense. Een redelijk voorspelbaar verhaal, dat zo kort na de Tweede Wereldoorlog helemaal paste in de toenmalige gedachtewereld over samenzweringen en spionage. Niettemin best boeiend. Ingrid Bergman speelt een van haar beste rollen.

Deze film over de pin-up carrière van Bettie Page is minder “notorious” dan je zou verwachten. Het is meer van grote stappen, snel thuis. De film mist diepgang. Zaken als misbruik thuis of de snelle overgang naar naaktmodel worden slechts vluchtig –haast terloops– aangeroerd zonder enige context. Lookalike Gretchen Mol doet haar best, maar kan niet voorkomen dat de film vanwege zijn magere verhaal in figuurlijke zin weinig om het lijf heeft en geen recht doet aan de “Queen of the Pin-up”.

Er is een tijd geweest —lang, heel lang geleden— dat ik verkikkerd was op Nathalie Baye. Van haar omfloerste blik en aanstekelijke lach raakte mijn hormonenhuishouding destijds steevast in de war. Geen wonder derhalve dat ik de meeste van haar films van vóór het jaar 2000 minstens één keer gezien heb.

Deze satire van Bertrand Blier over huwelijkstrouw kende ik echter nog niet. Het is een milde komedie over vreemdgaan. Hoewel Blier zoals gebruikelijk weer een aantal absurde ontwikkelingen inbouwt, is het verhaal van de film minder bizar dan ik van hem gewend ben.

Al met al een aangename film, goed voor meer dan een handvol lachsalvo’s. Alain Delon is helaas miscast. Die hoort naar mijn mening niet thuis in dit soort films.

Het fabuleuze boek van Victor Hugo over de Notre Dame is al talloze malen verfilmd. Deze versie blijft redelijk trouw aan de originele verhaallijn, inclusief het dramatische einde. Ondanks dat feit én ondanks de spectaculaire aanwezigheid van Gina Lollobrigida vind ik deze film stukken minder dan de meer romantische verfilming uit 1939 met Charles Laughton en Maureen O’Hara, waarin Hollywood zich ten opzichte van het originele plot de nodige vrijheden veroorlooft.