Opinions

Geschakeerde film over de implicaties van een ongewenste zwangerschap. Aanvankelijk dacht ik te maken te hebben met een komedie, maar ergens halverwege begint de toonzetting serieuzer te worden. Vanaf dat moment verliest de film een beetje van zijn charme. De geanimeerde conversaties tussen het zwangere meisje –een guitige rol van Kristine Kujath Thorp– en haar aanstaande baby voegen iets extra’s toe. Een geslaagd mainstreamdebuut van regisseur Yngvild Sve Flikke.

Vergeleken met haar uitstekende regiedebuut (XXY, 2007) is dit een teleurstellende film van Lucía Puenzo over een lesbische relatie. De protagonisten leveren op zich prima acteerwerk af, maar het verhaal zit na een goed begin te rommelig in elkaar. Een tegenvaller.

Zeer treffende analyse van yeyo.

Film kent weliswaar een aantal leuke grappen, maar zakt met name in het middengedeelte een beetje in. Mijn eerste kennismaking met Greta Garbo valt eigenlijk ook wat tegen.

Desondanks aangename tijdpassering, hoewel Ernst Lubitsch wel betere komedies gemaakt heeft. Niet in de laatste plaats, zoals yeyo al aangeeft, het hilarische To Be or Not to Be, dat men niet mag missen!

Zoals Flavio hiervoor al aangeeft, schetst Imamura in deze film een heel ander Japan dan bekende regisseurs voor hem lieten zien. Het is een rauwe film over de onderkant van de Japanse samenleving met ongepolijste personages, die ongegeneerd in het leven staan.

Het is daarnaast een film met een feministische inslag, vooral dankzij de ijzersterke titelrol van Sachiko Hidari.

Dat Imamura bij wijze van achtergrondverhaal regelmatig historische gebeurtenissen projecteert lijkt mij vooral bedoelt voor binnenlands gebruik. Als buitenstaander kan ik daar niet zoveel mee en daarom heb ik die korte intermezzo’s toch enigszins als storend ervaren.

Een rustige vertelling die niet alleen ruim aandacht schenkt aan de prachtige natuur van West-Kenya en de assimilatie van buitenstaanders in die fraaie omgeving, maar ook de tegenstelling laat zien tussen de altijd wat gespannen westerlingen en de bedaarde “Hakuna matata”-levensstijl van de inheemse bevolking met z’n heel aparte rituelen.

Ontroerend om te zien hoe snel en makkelijk de jonge Regina zich thuis voelt in haar nieuwe omgeving in scherp contrast tot de problemen, die haar moeder (en ook een beetje haar vader) daarmee heeft. Gelukkig neemt Caroline Link daarna de tijd om de ontwikkelingen in de karakters van de diverse hoofdpersonen over het voetlicht brengen.

Een erg mooie film met een goed verhaal en uitstekend acteerwerk.

Achteraf bezien was het fout dat ik vooraf de synopsis had gelezen. Nu zat ik heel de film te wachten tot het geweld zou losbarsten, temeer omdat de inleiding naar dat moment mij niet zoveel deed. Door de bank genomen kan ik waargebeurde verhalen wel waarderen. Met deze film is dat een stuk minder. Het waarom daarvan kan ik niet goed duiden.

Ik wilde deze film zien vanwege het meespelen van Golshifteh Farahani. Achteraf gezien heeft zij niet meer dan een bijrol als een soort reddende engel voor het hopeloos verdwaalde en verdeelde muziekgezelschap van een oude man en zijn zonen.

Het is een bijzonder soort road movie, waarin het rijkelijke gebruik van (soms absurde) humor de dramatische lotgevallen van de Koerden niet kan verhelen. Een beetje aan de lange kant, maar net als in eerdere films van Ghobadi zijn de beelden van de bergachtige, nagenoeg verlaten omgeving heel mooi.

Sinds de staatsgreep, die in 1973 een einde maakte aan het presidentschap én het leven aan Salvador Allende, heb ik altijd belangstelling gehad voor het reilen zeilen van het Chileense volk. Daarom verheugde mij vooraf heel erg op deze film, die het einde van het Pinochet-tijdperk zou laten zien.

Ik ben wat betreft bedrogen uitgekomen. De film focust voornamelijk op de campagnes, die aan weerszijde van de politieke scheidslijn gevoerd zijn in de voorbereiding op het beslissende referendum. Van het dagelijks leven in Chili tijdens de nadagen van de dictatuur is maar weinig te zien. Het ziet er ook niet echt uit als een speelfilm, maar veeleer als een docudrama met een heel aparte, tamelijk rommelige cameravoering.

Gelukkig heb ik de films Missing (1982) van Costa-Gavras en Machuca (2004) van Andrés Wood, want daarmee kom ik wel aan mijn trekken.

Een pakkend tienerdrama over een scholiere, die in verband met een spreekbeurt op school bevriend raakt met een dakloze tiener. Aanvankelijk een goedgevoel film, maar geleidelijk aan versombert de sfeer.

Bijzonder mooie rol van Nina Rodriguez, die heel naturel overkomt. Haar tegenspool Julie-Marie Parmentier doet nauwelijks voor haar onder. Regisseur Zabou Breitman, die zelf de depressieve moeder speelt, heeft een handvol mooie films op haar conto staan. Dit is een van haar beste, waarin zij louter registreert en zich onthoudt van commentaar.

Met voorsprong de zwakste film uit het Jennifer Lawrence repertoire. De geslaagde grappen zijn op de vingers van één hand te tellen. Het overige is niet meer dan een ordinaire komedie met een onnozel verhaaltje. De uitvoering is navenant, Miss Lawrence ten spijt.

Eenvoudig, pijnlijk, ongegeneerd filmpje over een Britse vrouw, die haar huwelijk achter zich laat om in de metropool Los Angeles op de zoek te gaan naar haar vader, die ze alleen maar kent van oude foto’s. De geschakeerde tour-de-force van protagoniste Gemma Brockis maakt meer indruk dan de film, die als geheel nogal rommelig overkomt.

De conversatie tussen een misdaadanalyticus en een vrouwenmoordenaar zorgt gaandeweg voor enige spanning, maar teleurstellend is hoe weinig je te weten komt over een beruchte mysogynist. Ik vind dit docudrama te afstandelijk en als film niet erg geslaagd. Lijkt wel een debatwedstrijd.

De film heeft moeite om te kiezen wat het eigenlijk wil zijn: een screwballkomedie, een drama of een romantische film. Het is zo’n beetje van alles wat en dat doet het geheel geen goed. Clark Gable en Carole Lombard hebben een handvol mooie scènes samen (zeker in de bibliotheek) en Carole Lombard en Dorothy Mackaill zien er fantastisch uit in de sexy jurken van de befaamde Travis Banton, maar dat is het wel zo’n beetje, want het verhaaltje stelt niet zo veel voor. Eigenlijk is het meest bijzondere dat het de enige film is, die het (later) legendarische Hollywood-paar Clark Gable en Carole Lombard ooit samen gemaakt heeft.

Met veel gevoel voor humor gemaakte aanklacht tegen de oorlog, de machteloosheid van de VN en het mediacircus daaromheen.

Dramatisch, cynisch en luchthartig tegelijk. Prachtig gefilmd en prima geacteerd. Een topfilm.

Zo'n beetje de Argentijnse tegenhanger van Lie with Me (2005). Film zonder verhaal of het zou de Kama Sutra moeten zijn. De sekslessen worden begeleid door onvolgbare dialogen, die vanuit het niets beginnen en nergens toe leiden. Enige verdienste van de film is de wel zeer fraaigebouwde Antonella Costa (bekend van het zeer aangrijpende Garage Olimpo). Heeft vooral letterlijk, maar ook figuurlijk absoluut niets om het lijf.

Deels fictieve, deels op waargebeurde feiten gebaseerde film over de corruptie in de Indiase politiek, die volgde op de moord door de zoon van een minister op fotomodel/serveerster Jessica Lall in 1999.

Zoals te doen gebruikelijk leveren Vidya Balan en vooral Rani Mukerji weer uitzonderlijk goede acteerprestaties af. Heel aardig gevonden om de fakkeloptocht, die het keerpunt vormde in de film Rang de Basanti (ook over corruptie), te gebruiken als keerpunt in deze film. Uitstekend werk van regisseur Gupta, die zich eerder onderscheidde met Aamir (2008).

Ondanks de voorspelbaarheid van het verhaal en het hoge soapgehalte best een aardig romantisch drama over verleiding en overspel. Vooral het bedachtzame acteerwerk van Cristine Reyes als de bedrogen echtgenote is mij goed bevallen.

Film met een niet alledaags verhaal over een internet hacker, die na zijn gevangenisstraf brievenbussen berooft en vervolgens een charmante oorlogsweduwe voor zich weer te winnen. Ondertussen vindt zijn reclasseringsambtenaar hem best een aardige man.

Iedereen verdient een herkansing, maar dit verhaal wil er bij mij niet in. Als de film bedoeld was om er een goed gevoel aan over te houden, dan is dat bij mij niet gelukt.

Energieke tragikomedie, die op het einde helaas verpest wordt door een abrupte afloop dat voor geen meter past bij het voorafgaande verhaal. De als regisseur debuterende Eugenio Derbez speelt op uitstekende wijze zelf de morsige, flegmatieke hoofdrol. Het is echter de jonge Loreto Peralta die de show steelt. Jammer van dat onverwachte einde, waarvoor ik een vol punt aftrek van de waardering die ik oorspronkelijk in gedachten had.

Ik kan het niet beter verwoorden.

Hoe kan het zijn dat de persoon, die het meeste van mij houdt, dezelfde is die mijn leven heeft verwoest?

Hoed af voor Michelle Jenner. De ingetogen en goeddeels zwijgzame wijze waarop zij invulling geeft aan haar slachtofferrol van kindermisbruik en incest, bezorgde mij van tijd tot een tijd een beklemmend gevoel. Beelden zeggen vaak meer dan woorden. Naast Jenner zijn charmeur Lluís Tomar en Belén Rueda ideaal gecast als de perverse wolf in schaapskleren, resp. de bitse afstandelijke moeder.

Een ongemakkelijke film. Gezien het onderwerp had ik niet anders verwacht. Ik ben niet onverdeeld gelukkig met de gespreksintermezzo’s, omdat die m.i. onnodig inbreken in de verhaallijn.

Soms loop je in een film tegen een scène aan, die inslaat als een bom. De perplexe blik in de ogen van de jonge Silvia, wanneer zij na een plezierig uitje voor het eerst door haar vader wordt aangerand, zal mij zonder twijfel nog lange tijd bijblijven. Dit geldt trouwens voor heel de film.

In mijn beleving lijken alle James Bond-films op elkaar. Het zijn gelikte films over de eenling die –met aan zijn zijde een verblindende schoonheid en met behulp van de nieuwste technologie– de strijd aangaat tegen het dreigende kwaad. De verhaaltje zijn te vaak onderling uitwisselbaar.

Het wordt tijd dat de filmmakers wat minder formulematig te werk gaan.

Oude Hollywoodfilm met racisme als centraal thema. Maar, daar waar het destijds gebruikelijk was de namen van de hoofdrolspelers bij de openingscredits “above the title” te zetten, komt de naam van protagonist Sidney Poitier toch nog ná de titel. Zo ver waren ze in die tijd nog niet.

Het knappe scenario zorgt voor een meeslepende film, waarin Mankiewicz de tijd neemt om de karakters te tekenen en om de spanning langzaam maar zeker op te voeren, al is het slot van de film niet bepaald sterk.

Mooie rollen van Sidney Poitier, Linda Darnell en vooral Richard Widmark.

Een aanrader.

Verrassende wendingen komen een film vaak ten goede, maar je kunt ook overdrijven. Daar is hier sprake van. Er zitten zoveel twists in het verhaal dat je er tureluurs van dreigt te worden. Ik heb het idee dat al die veranderingen mede bedoeld zijn om het gebrekkige acteerwerk te maskeren. Zeer matig.

"When I'm gone, you'll discover how hard it is to find a one-legged lawyer who's always in a good mood."

De schitterende, af en toe hilarische dialogen maken deze heel erg geslaagde komedie met een dramatische ondertoon tot een heerlijk kijkgenot; puur amusement dankzij het subtiele script van regisseur Benton. En Paul Newman is in bloedvorm als de cynische en tegelijkertijd warmbloedige Sully.

De laatste film van topactrice Jessica Tandy, die tijdens de opnames al doodziek was, maar daar is in de film niets van te merken. Tandy overleed twee maanden voor de première.

Ik heb inmiddels een paar films gezien over het traditioneel uithuwelijken van jonge vrouwen en de impact daarvan, niet alleen op de aanstaande bruid, maar ook op het hele gezin. Hoewel ik zo ongeveer wel weet wat er gaat komen, went het nog steeds niet. Gelukkig maar.

In weerwil van de voorspelbaarheid weet regisseur Stephan Streker tot aan de laatste scène de spanning geleidelijk aan op te voeren in dit psychologische familiedrama. Dat is mede te danken aan de voortreffelijke hoofdrol van Lina El Arabi, me dunkt een aankomende actrice om in de gaten te houden.

Ik vermoed dat deze film mij nog geruime zal bijblijven, net als dat het geval was met zijn Duitse counterpart Die Fremde (2010).

Confronterend relaas over drie politieke gevangenen, die door het militaire regiem van Uruguay gedurende twaalf jaar in afzondering gevangen gehouden werden. De film van scenarist/regisseur Álvaro Brechner laat aan duidelijkheid niets te wensen over. De afgrijselijke behandeling van de gevangenen levert meerdere malen sinistere beelden op.

Merkwaardig toch dat over deze inktzwarte periode uit de geschiedenis van Uruguay veel minder bekend is dan over de regiems van Argentinië, Brazilië en Chili. Dat kan ook aan mij liggen natuurlijk.

De Mexicaanse drugkartels handelen niet alleen in opium, maar ook in jonge meisjes. Dat is de reden dat meisjes al op jonge leeftijd wordt geleerd om zich te verbergen wanneer de SUV’s van de kartels in de buurt komen. Een beklemmend gegeven dat als een donkere wolk continu boven deze film hangt.

Geïnspireerd door het boek “Prayers for the Stolen” van Jennifer Clement gebruikt documentairemaker Tatiana Huezo dit thema om een naargeestig beeld te schetsen van een arme gemeenschap in het bergachtige zuiden van Mexico. Die wonderschone omgeving staat in scherp contrast tot de doffe ellende van de bewoners, die nu eens de zwaarbewapende kartelleden op bezoek krijgen, dan weer de autoriteiten die hun papavervelden met gif besproeien.

Centraal in het verhaal staan een jong meisje (plus vriendinnen) en haar zorgzame moeder. Met wat goede wil zou je het een coming-of-age of een survival film kunnen noemen, maar dan wel een inktzwarte versie. Een film die je niet onberoerd laat. Ik werd er stil van.

Dramatische vertelling over het lot en de kameraadschappelijke standvastigheid van een aantal jonge studenten, die ten tijde van de militaire coup in Argentinië voor veranderingen strijden. En over de hopeloze zoektocht van ouders naar hun plotseling verdwenen kinderen. De gruwelijke beelden doen enigszins denken aan Garage Olimpo (Marco Bechis, 1999) over dezelfde thematiek, maar deze film heeft meer aandacht voor de onderlinge solidariteit van de slachtoffers.

Sober en somber, maar des te meer aangrijpend verfilmd. Een must voor mensen, die willen ervaren hoe beestachtig mensen behandeld kunnen worden door meedogenloze fanatici.

Wat een tegenvaller. Visueel is het eerste uur of zo heel sterk, maar vanaf het moment dat het warenhuis het decor gaat vormen zakt de film als een plumpudding in elkaar en blijkt ie niet meer te zijn dan een langdradig drama, die een belangrijk kenmerk van thrillers mist, namelijk spanning. Zelfs de voorspelbare ontknoping is saai, want repeterend. De cinematografie is dik in orde. De rest stelt weinig tot niets voor.